Wszystkie winy mojej matki

M.M. Peer autorka ciekawego cyklu kryminalnego ”Podkomisarz Robert Lew”, bardzo dobrze przyjętego przez czytelników, zaskoczyła mnie nie tylko zupełnie inną odsłoną swojej twórczości, ale i tym, że stworzyła bardzo dobrą i nieprzewidywalną historię. Tytuł i okładka książki mogłyby sugerować, że ma się do czynienia z thrillerem. Dość długo można nawet tkwić w takim przekonaniu, gdyż opowieść, jaką snuje autorka jest niejednoznaczna. Narracja głównej bohaterki sugeruje, że dom rodzinny nie kojarzy się jej z niczym dobrym. Pamięta jedynie niespodziewane zniknięcie ojca i toksyczną relację ze swoją matką.

Wielka krakowska artystka trafia w ciężkim stanie do szpitala. Do jej odwiedzin zmuszona jest Gabriela, która z matką nie widziała się od dziesięciu lat, mieszka w Gdańsku i nigdy nie zamierzała tu wracać. Mało tego, wszystko, czego doświadczyła w dzieciństwie, sprawia, że kobieta postanowiła, że sama nigdy nie zostanie matką. Gabriela czuje się niekomfortowo, bo ta sytuacja wbrew jej postanowieniom zmusiła ją do powrotu w rodzinnego miasta. Stan matki gwałtownie się pogarsza, konieczna jest operacja, a kolejne komplikacje doprowadzają do udaru. Nieoczekiwane pogorszenie stanu zdrowia matki sprawia, że Gabriela nie może opuścić Krakowa tak szybko, jak na to liczyła. Nie mając innego wyjścia, musi zamieszkać w rodzinnym domu, który opuściła dawno temu, a nie chciane wspomnienia wracają do niej niczym bumerang.

Gabriela wbrew sobie przygarnia małe kocięta, które znalazła w ogrodzie, bo z racji wieku nie chce ich nawet schronisko. Te małe stworzonka paradoksalnie zmuszają ją do przekroczenia progu domu, chociaż wolałaby tego nie robić. Dom jest obrazem nędzy i rozpaczy. Brudny, zniszczony i zaniedbany. Zdaje sobie sprawę, że żaden potencjalny kupiec nie zwróciłby na niego uwagi, chociaż sprzedaż domu z powodu choroby matki będzie nieunikniona. Kobieta zaczyna rozważać możliwość sprzedania nieruchomości, ale pępowina, która trzymała ją przy domu rodzinnym, była nadal mocna i trochę jej żal pozbyć się domu.

Fakt, że kobieta jest zmuszona do przebywania w starym zapuszczonym budynku, sprawia, że wracają do niej niechciane wspomnienia. Musi zmagać się z tym, co po latach nadal ją dręczy. Przede wszystkim brak miłości ze strony matki artystki, która po tym, jak zniknął jej mąż i ojciec Gabrieli, całkowicie odsunęła się od córki. Najpiękniejszym wspomnieniem kobiety, a zarazem znaczeniem symbolicznym, jest wspólne tworzenie skrzydeł z piór i pisanie bajek. Zuzanna dla małej dziewczynki była jak kolorowy motyl, przesączony magią. Chociaż Gabriela stara się nie dopuścić do świadomości zdarzeń z przeszłości, to w którymś momencie tama pęka i nie może już zatrzymać fali wspomnień. Wbrew temu, co do tej pory sądziła dorosła Gabriela, tamte zdarzenia nie są dla niej jeszcze zamkniętą przeszłością. Nie może dłużej udawać, że to nie jest część jej historii i jej życia.

Matka prowadziła otwarty dom, przez który przewijało się wciąż wielu ludzi, natomiast Gabriela kochała ciszę i spokój, kochała być sama ze sobą. Czuła, że wieczni goście w ich domu odciągali od niej matkę. Gabriela zaczęła mieć pretensje do Zuzanny, o barwnych gości, którzy stanowili barierę pomiędzy nimi, a ta złość na rodzicielkę od tamtej pory nigdy jej nie opuszczała.

Gabriela definitywnie postanawia rozliczyć się z przeszłością. „Wizja przemalowania ścian na biało i kompletnego wytarcia z nich jakiegokolwiek charakteru i historii nagle wydała jej się kusząca”. Gabriela sama przed sobą nie potrafi określić, za co właściwie żywi taką niechęć do matki, graniczącą chwilami z nienawiścią.

Autorka momentami oddaje głos Zuzannie i wtedy jej narracja pozwala zobaczyć relacje matki z córką z zupełnie innej perspektywy. Dopiero obie opowieści złożone razem stanowią prawdziwy obraz tego, co się wtedy stało. Gabriela po latach dowie się, dlaczego Zuzanna była beznadziejną matką. Dowiaduje się tego też czytelnik i wtedy serce rozpada się na tysiące kawałeczków, a łzy powoli płyną. Piękne zakończenie, gdzie dramatyczna prawda, która położyła się cieniem na życiu obu kobiet, wychodzi na jaw. Kurtyna podnosi się ostatni raz. Następuje ostatni akt, a łzy dalej płyną. „Wszystkie winy mojej matki” to wielobarwna smutna opowieść o relacjach rodzinnych, gdzie nikt z uczestników dramatu nie jest winny, a zarazem winni są wszyscy. Kurtyna w końcu opada, ale nie rozlegają się brawa, chociaż powinny, bo to historia, która chwyta za serce i a na koniec wyciska łzy.

„Wszystkie winy mojej matki” to intrygująca i skomplikowana powieść, którą trzeba czytać w skupieniu, bo zawiera mnóstwo niedopowiedzeń, niejasnych relacji i tajemnic z przeszłości. Tutaj każdy wątek, wszystkie postacie, nawet te drugoplanowe mają ogromne znaczenie. „Wszystkie winy mojej matki” to bardzo dobra powieść obyczajowa opowiadająca o skomplikowanych więziach rodzinnych, które z jakiegoś powodu kiedyś zostały zerwane, a także o próbie ich naprawienia. Dopiero gdy jest się dorosłym, poznaje się swoich rodziców jeszcze raz, ale już jako inne osoby, które podlegają zupełnie innej, nowej ocenie.

Autorka nagradzanych i docenianych książek zachwyca kolejną powieścią. M.M. Perr w swojej najnowszej lekturze wprowadza czytelników to pełnego tajemnic domu w Krakowie - miejsca, gdzie dorastała Gabriela. Teraz, już jako 40-letnia kobieta, która dekadę temu odcięła się od rodziny, wraca do miasta, gdy stan jej matki niespodziewanie się pogarsza. Bohaterka niechętnie zgadza się zostać do czasu ustabilizowania się zdrowia wielkiej Zu, do której żywi liczne urazy. Pewna, że ich relacji nie da się już obudować, ze zrezygnowaniem wprowadza się z powrotem do miejsca, od którego rozpaczliwie chciała się uwolnić i o którym chciała zapomnieć przez ostatnie lata.

Zastając lokal w opłakanym stanie, Gabriela musi sprostać zawiłym sekretom skrywanym przez mury jej rodzinnego domu, przy okazji starając się nie zwariować przez nawracające koszmary i bolesne wspomnienia z dzieciństwa.

Z każdym dniem pojawiają się nowe, coraz bardziej zaskakujące oraz makabryczne informacje. Kiedy okazuje się, że martwy kot w zlewie był tylko początkiem porażających odkryć czekających na Gabrielę, kobieta wie, że nie poprzestanie, póki nie pozna całej prawdy.

„Wszystkie winy mojej matki” to książka, która czyta się szybko i przyjemnie, a jej bohaterowie oraz ich przeszłość są wręcz zaskakująco rozbudowane i złożone. Każda postać niesie ze sobą unikalny charakter i sposób postrzegania sytuacji. Powieść jest niepowtarzalna, z ciekawą fabułą, a przede wszystkim wciągająca od pierwszych rozdziałów. Czytelnik nigdy nie wie, kiedy nastąpi kolejny zwrot akcji, co sprawia, że nie chce oderwać się od książki aż do ostatniej strony.

Natalia

Szkolny Klub Recenzenta

Pamiętam, że moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki było zupełnie przypadkowe. Zaciekawił mnie opis na okładce, więc sięgnęłam po lekturę bez większych oczekiwań a później byłam z siebie dumna, że odkryłam kolejne ciekawe nazwisko. Przeczytałam już wszystko co wyszło spod pióra M.M. Perr i dalej uważam, że zdecydowanie warto dać jej szansę a najnowsza powieść "Wszystkie winy mojej matki" idealnie sprawdzi się jako startowa książka.

To opowieść o życiu pełnym zaskoczeń, które zawsze ma dla nas przygotowany plan o którym niewiele wiemy. Nawet jeśli postanowimy żyć według własnych ustaleń to napotkane po drodze problemy, przeszkody a nawet nowe osoby odmieniają bieg wydarzeń na korzyść wszechświata. Nigdy więc do końca nie możemy być pewni naszej przyszłości o czym przekonały się bohaterki powieści, które w dodatku rozpamiętując to co było kiedyś i wydawało się, że tym samym tkwiły w miejscu.

Zu nie widziała się ze swoją córką przez dziesięć lat i gdyby nie tajemniczy wypadek, być może przedłużyłoby się to w czasie. Jednak krakowska artystka trafiła do szpitala z ranami na dłoniach i nikt nie potrafił wyjaśnić co się stało. Potrzebna więc była interwencja rodziny. Gabriela nie była szczęśliwa ze swojego dzieciństwa, czuła, że musi być ostoją dla matki a przecież to nie była jej rola. Powrót do rodzinnego domu przywołał jedynie lawinę trudnych wspomnień i pociągnął za sobą rozwiązanie zagadki zamkniętej w murach starej kamienicy.

To trudna historia, chociaż pisana samym życiem. Autorka pięknie nakreśliła relację pomiędzy matką a córką, nadszarpniętą przez błędne decyzje, wybory sprzed lat, artystyczne zapędy i odejście ojca, który miał być ostoją oraz podporą. Kobiety wiele musiały sobie wyjaśnić a nie była to łatwa droga, ponieważ dawne urazy, skrywane emocje a także aktualna trudna sytuacja nie sprzyjały do budowania nowej relacji. Było więc ciężko, zarówno im jak i czytelnikowi, ale na pewno nie żałuję wejścia w sam środek tych rodzinnych dramatów, ponieważ ciekawiło mnie tutaj wszystko - od zagadki związanej z mieszkaniem, po zrozumienie tego co łączy Zu i Gabrielę.

M.M. Perr przekazała na nasze dłonie książkę, którą zdecydowanie warto poznać. To dojrzały obraz burzliwych rodzinnych relacji, tych najważniejszych, bo opierającej się na linii matka-córka. "Wszystkie winy mojej matki" okazała się książką wymagającą emocjonalnie, ale jednocześnie lekką jak piórko pod względem stylu autorki i dopracowania, więc wszystko zgrało się idealnie, przekładając się na kompletną, spójną całość, którą szczerze Wam polecam.

"Brakowało jej ojca, który umarł. Ale jeszcze bardziej brakowało jej matki, która żyła."

To jedna z tych książek, po które sięgnęłam zaciekawiona opisem. Niestety lektura nie do końca spełniła moje oczekiwania. Autorka ma bardzo przyjemny styl jednak spodziewałam się dużo bardziej emocjonalnej fabuły. Zupełnie nie umiałam wczuć się w tę historię, przez co czytałam ją prawie dwa tygodnie. Początek zapowiadał się intrygująco, ale rozwinięcie stało się zbyt monotonne i przegadane. Niby czuć, że coś wisi w powietrzu, jednak nie jest to na tyle silny feromon, bym poczuła tę konkretną chemię. Mimo że zakończenie wyjaśnia i tłumaczy trudną relację między kobietami, to nadal czuję niedosyt. Wszystko zostało zbyt szybko i powierzchownie opowiedziane. Bohaterki szybko przeszły do porządku dziennego, co po tylu latach rozłąki, pretensji i skrywanych tajemnic jest po prostu mało wiarygodne. Takie jest moje zdanie, które nie pozwala mi wysoko ocenić tej powieści. Na rynku jest już zbyt wiele książek o tematyce trudnych relacji rodzinnych, przez co i moje oczekiwania wzrastają.

"Z domami jest tak jak z bliskimi, z którymi jesteśmy na co dzień. Często nie zauważamy, jak bardzo się zmieniają w ciągu lat".

Zuzanna artystka trafia do szpitala. Jej stan jest ciężki, do tego dochodzą zastanawiające rany na rękach. W jaki sposób starsza pani się ich nabawiła, tego nie wie nikt. Na prośbę Pii-siostry Zu, zjawia się jej córka Gabriela. Kobiety od dziesięciu lat nie utrzymywały ze sobą kontaktu. Gabi miała żal do matki, że po zniknięciu ojca, to ona mała dziewczynka musiała się zająć domem i Zuzanną. Zu co rusz popadała w depresję i nie miała ani ochoty, ani czasu zajmować się córką. W tych trudnych momentach Gabrysia miała wsparcie w ciotce Pii. Gabi odcięła się od matki i uciekła do Gdańska. Nie chciała dopuścić do tego, by zmory z przeszłości kształtowały jej teraźniejszość. Teraz po latach nieobecności wraca do rodzinnego domu i na nowo odżywają wspomnienia, powodują ból i rozdrażnienie i do niczego dobrego nie prowadzą.

"Przeszłość to niebezpieczne miejsce... Lepiej tam się za często nie zapuszczać... Pewnych pytań lepiej nie zadawać..."

Gabi robi porządki w domu matki i natrafia tam na same niespodzianki. Odkrywa tajemnice, na które nie jest przygotowana. Coraz bardziej zaczyna się interesować tym, co tak naprawdę stało się z jej ojcem. Bo przecież ludzie nie znikają ot tak, nie rozpływają się w powietrzu. Prawdą, jaką odkryje będzie szokująca. Złość, smutek, żal i bezradność dopadają Gabrysię. Zostaje skonfrontowana z przeszłością i rzeczywistością. Zu i Gabi mają wreszcie szansę na odbudowanie więzi, jaka powinna łączyć matkę i córkę. Pytanie, czy z niej skorzystają? Czy po tylu latach dadzą radę zburzyć mur, który je dzielił?

Trafiam ostatnio na same kapitalne książki. Tę przeczytałam w kilka godzin, a to już o czymś świadczy. Niby temat znany, relacje rodzinne i zdawać by się mogło, że na ten temat zostało już wszystko powiedziane i napisane. Nic bardziej mylnego. Autorka przedstawiła ten wątek w bardzo ciekawy sposób. Domy podobnie jak ludzie starzeją się i zmieniają. Domy to nie tylko mury. To przede wszystkim ludzie, którzy je zamieszkują. Zdarza się tak, że z pokolenia na pokolenie domy przechodzą w ręce rodziny, a czasami po prostu zamieszkują je obcy ludzie. Każdy dom skrywa tajemnice...

Książka wciąga już od pierwszych stron i z każdą następną jest coraz ciekawiej. Nie można się od niej oderwać. Autorka porusza w niej trudne tematy. Dzieciom się wydaje, że ich rodzice są najlepsi i tworzą kochającą się rodzinę. Ale dzieci mają dar upiększania tego co widzą. Później z wiekiem powracają wspomnienia, że przecież wcale między rodzicami nie było tak kolorowo. Pomimo tego, że człowiek wypiera to co złe, to i tak z czasem prawda wychodzi na jaw. Nikt nas nie uczy tego jak być rodzicami. Jedyne doświadczenia, jakie mamy, to te, jak my byliśmy wychowywani i to, co obserwujemy wokół. Nie wszyscy powinni mieć dzieci.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Prozami.