Wszystkie nasze pory roku

Czy zdarzyło Wam się kiedyś pomyśleć, że cisza może zbliżać bardziej niż słowa? 🤍

Ta książka pokazała mi, że to możliwe. To opowieść o dwójce ludzi, którzy na pierwszy rzut oka wydają się być z zupełnie różnych światów, a jednak los postanawia połączyć ich ścieżki. Dla mnie to było pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że jestem zadowolona. Historia wciągnęła mnie tak, że na moment odcięłam się od codzienności i zaczęłam zastanawiać się, ile razy ja sama mówię za dużo, zamiast po prostu być. ❤️

•

Irena na parapetówce przyjaciół żartuje, że randki byłyby przyjemniejsze, gdyby nie trzeba było podczas nich rozmawiać. Radomir zaskakuje ją propozycją kolacji w milczeniu. I tak rozpoczyna się coś, czego żadne z nich się nie spodziewało. Piątkowe spotkania stają się rytuałem, którego oboje wyczekują. Kolacje, podczas których pada niewiele słów, a jednak dzieje się tak wiele. Z czasem gesty zaczynają znaczyć więcej niż słowa, a cisza staje się językiem, który oboje coraz lepiej rozumieją.

Ale życie to nie bajka, zarówno Ira, jak i Radek niosą na barkach swoje historie, zranienia i sekrety. Ona, choć śliczna i zawsze uśmiechnięta, też ma swoje smutki. On, choć milczący, nieco dziwny i otoczony murem, skrywa w sobie świat pełen emocji. Czy uda im się otworzyć przed sobą na tyle, by zbudować coś prawdziwego? Czy cisza wystarczy, by ich połączyć?

•

Nie znajdziecie tu typowego romansu, gdzie wszystko dzieje się szybko. To opowieść o uczuciach, które rodzą się powoli, o przełamywaniu schematów i odkrywaniu, że każdy z nas nosi w sobie coś, czego inni nie widzą. Piękna kobieta nie zawsze ma łatwiejsze życie, a zamknięty w sobie mężczyzna wcale nie musi być pozbawiony uczuć. Autorka pokazuje, jak łatwo nas zaszufladkować i jak bardzo warto wyjść poza etykietki. Relacja Ireny i Radka dojrzewa jak zmieniające się pory roku, są momenty pełne słońca, ale też burze, chłód i niepogoda. I właśnie to sprawia, że ta historia jest taka prawdziwa. 😍 Sprawia, że człowiek zatrzymuje się na chwilę, odrywa od codziennego zgiełku i zaczyna dostrzegać wartość w prostych gestach. To opowieść o bliskości, której nie trzeba wyrażać słowami, bo cisza też potrafi mówić. A czasem mówi najwięcej. ✨️

Serdecznie polecam! 🥰

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️

Kto ma ochotę na piękną historię o sile ciszy i przemijaniu uczuć❓️❓️❓️

"Wszystkie nasze pory roku" to opowieść, która zaskakuje nie tylko konceptem, ale i psychologiczną głębią. Historia Ireny i Radka, dwojga samotnych czterdziestolatków połączonych żartem i ciszą, to hołd złożony nieoczywistości ludzkich relacji.

Podczas parapetówki u znajomych Irena, śliczna, wiecznie uśmiechnięta optymistka i Radek, milczący gbur stają się obiektem żartów jako jedyni singiele w grupie. W odpowiedzi na półżartem rzuconą uwagę Ireny ("randki byłyby fajniejsze bez rozmów"), Radek proponuje nietypową formę spotkania czyli kolację w całkowitym milczeniu. Tak zaczyna się seria piątkowych wieczorów, gdzie jedynym "dialogiem" są gesty, spojrzenia i wspólnie dzielone posiłki.

Największą siłą powieści jest sposób w jaki Jagoda Wochlik przekształca brak słów w narzędzie intymności. Milczenie często postrzegane jako oznaka braku zaangażowania tutaj staje się mostem między dwojgiem ludzi obciążonych przeszłością. Irena kryje ból za uśmiechem, zmagając się ze stereotypem "łatwego życia pięknej kobiety". Radek pod maską apatii skrywa wrażliwość, od lat tłumioną po traumatycznych doświadczeniach.

Ich wspólne posiłki to nie tylko eksperyment, ale akt buntu przeciwko społecznym oczekiwaniom, które samotność utożsamiają z porażką. Tytuł nie jest przypadkowy. Autorka z finezją wykorzystuje motyw zmienności natury, by pokazać emocjonalną ewolucję bohaterów: Zima jako początkowa rezerwa i chłód. Wiosna to budząca się nieśmiała bliskość. Lato to gorące, ale burzliwe próby zaufania. Jesień to dojrzała akceptacja niedoskonałości. Jagoda Wochlik przypomina, że uczucia, jak pogoda, bywają kapryśne, lecz każdy "deszczowy okres" może zakończyć się słońcem.

Autorka w tej książce olśniewa subtelnością obserwacji. Najpiękniejsze sceny to te, gdzie cisza mówi więcej niż słowa. Np. Radek przygotowujący dla Ireny ulubione danie bez pytania. Irena odkrywająca, że "tęczówki jego oczu są intensywnie niebieskie". Chwile, gdy "najważniejsze wybrzmiewa niemo". Te drobne gesty stają się fundamentem relacji, kwestionując kult werbalnej autoekspresji.

Dla kogo jest ta książka?

Dla zmęczonych stereotypowymi romansami tu nie ma "love at first sight" jest powolne budowanie zaufania. Dla doceniających psychologiczny realizm bohaterowie noszą w sobie prawdziwe rany. Dla wierzących, że cisza może być językiem miłości.

Potencjalne mankamenty. Miłośnicy dynamicznej akcji mogą uznać tempo za zbyt powolne (choć to celowy zabieg). Wątek pobocznych postaci (przyjaciele z parapetówki) mógłby być lepiej rozwinięty.

"Wszystkie nasze pory roku" to nie tylko romans, ale esencja o ludzkiej samotności i sile niewerbalnej komunikacji. Autorka udowadnia, że prawdziwa bliskość rodzi się nie z wielkich deklaracji, ale z cierpliwości w słuchaniu... nawet gdy druga osoba milczy.

Moja ocena: 8/10 🌟

Czytajcie!

BRUNETTE BOOKS

Ona – piękna, mądra i samotna. On – przystojny, małomówny i równieżsamotny. Poznali się na parapetówce u znajomych. Tylko on ze wszystkich tamobecnych widział, że pomimo uśmiechu na twarzy, była smutna. I tylko ona wiedząc,że inni uważają go za dziwaka potrafiła na niego inaczej spojrzeć. Opowieść o Irenie i Radku bardzo mnie wzruszyła. Oboje tozranione, zagubione dusze, które są samotne i tęsknią za miłością. Ich uczuciezrodziło się z ciszy. Stopniowo i subtelnie. Spotykali się na piątkowych kolacjach,które dużo dla nich znaczyły i nie wyobrażali sobie, że mogłyby ich kiedyś zabraknąć.Akcja książki nie jest tu dynamiczna. Wręcz przeciwnie.Można powiedzieć, że jedyne co robili bohaterowie, to jedli. Autorka jednak takprzedstawiła tę opowieść by nie zanudzić czytelnika, ale żeby wzbudzić wieleemocji. Przyznaje się, że z oczu pociekły mi łzy, ale pojawił się też uśmiech natwarzy. Głównie, za sprawką Radka i jego ulubionego, a raczej bezpiecznego dania– schabowego. Autorka posiada lekki styl pisania. Każdą jej książkęczytało mi się bardzo przyjemnie i tak też jest tym razem. Pani Jagodaumiejętnie wplotła w tę historię życiowe prawdy. Dzięki czemu, ta książka niejest dla mnie zwykłą lekturą, którą można od tak odłożyć na półkę. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Po stronach tejlektury wręcz płynęłam. Byłam jednocześnie ciekawa jak zakończy się ta opowieśći jednocześnie nie chciałam jeszcze rozstawać się z Ireną i Radkiem. Okładka książki jest przepiękna, ale ja totalnie inaczejwyobrażałam sobie podczas czytania Radka. Macie też tak czasami? Jeśli lubicie lekkie i wzruszające opowieści to konieczniesięgnijcie po „Wszystkie nasze pory roku”

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Filia]

Irena zostaje zaproszona na parapetówkę do znajomych. Towłaśnie tam poznaje tajemniczego i milczącego Radka. Ona ma reputację ślicznej, uśmiechniętej optymistki, którą wszyscy lubią. On zamknięty w sobie, odbierany przez innych jako gbur i dziwak. Oboje są singlami, dlatego stają się obiektami żartów znajomych.

W żartach Irena rzuca, że randki byłyby znacznie lepsze, gdyby w trakcie nie trzeba było rozmawiać. Radek traktuje to całkiem poważnie i  podejmuje wyzwanie. Proponuje jej kolacje w milczeniu.

Do "Wszystkich naszych pór roku" podeszłam z dużym dystansem. Nie znałam wcześniej autorki i nie wiedziałam, czego powinnam się spodziewać. Dostałam jednak historia stories, która mnie poruszyła. Cichą, subtelną, a jednocześnie bardzo emocjonalną fabułę. Opowiadającą o dwójce zranionych ludzi, którzy zdecydowanie nie są tacy jak inni ich postrzegają. Milczenie staje się dla nich formą intymności i zaufania.

Bardzo szybko bohaterowie skradli moje serce. Ich relacja rozwijała się nietypowo, bez zbędnych dramatów, w ciszy, z dużą dawką emocji.

"Wszystkie nasze pory roku" to opowieść o tym, że cisza i niewypowiedziane słowa mówią więcej, niż niejedna rozmowa.

🌼 „𝓦𝓼𝔃𝔂𝓼𝓽𝓴𝓲𝓮 𝓷𝓪𝓼𝔃𝓮 𝓹𝓸𝓻𝔂 𝓻𝓸𝓴𝓾” 𝓙𝓪𝓰𝓸𝓭𝓪 𝓦𝓸𝓬𝓱𝓵𝓲𝓴 🌼

 Bo życie, jak natura, ma swoje pory roku. Bywa słoneczne, bywa deszczowe – ale zawsze warto poczekać na promień słońca. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki Jagody Wochlik i już wiem, że z pewnością nie ostatnie. Niezwykle urzekł mnie styl pisania Jagody i to jak emocjonalnie wybrzmiewa stworzona przez nią historia „Wszystkie nasze pory roku”.

🌼 Poznajemy Irenę i Radka. Spokojnie można ich porównać do ognia i wody. Ona pewna siebie ślicznotka, która emanuje pozytywną energią. Natomiast on totalny gbur, który nie lubi nawiązywać żadnych nowych znajomości i prowadzić bezsensownych rozmów. Pewnego razu oboje spotykają się u wspólnych znajomych. Szalona propozycja Ireny, by iść na randkę i nie rozmawiać na niej z partnerem zapaliła lampkę w głowie Randka. Zaczęli się spotykać na takie właśnie kolacje w milczeniu, co piątek. Stało się to ich rutyną. Dobre jedzenie i niewymuszona chęć spędzenia wspólnie czasu. Czy można się spotykać i nie zamienić ani słowa? Czy cisza też potrafi zbliżać?✨

„Wszystkie nasze pory roku” to książka, która ukazuje nam mało spotykaną i niewymuszoną, pełną szczerości relacje dwóch samotnych dusz, które wzajemnie wypełniły pustkę w swoich sercach. Autorka w subtelny sposób uzmysławia, że nie warto podążać za tłumem i ściśle trzymać się utartych już schematów życia. Z pokorą można podążać własną ścieżką, tak by czuć satysfakcję z własnego życia, nawet jeśli spędzamy go samotnie, ale na własnych zasadach.

Akcja książki rozgrywa się powoli, nie ma tu jakiś porywających zwrotów akcji, ale właśnie to sprawia, że tę historię odbiera się tak emocjonalnie. Otula niczym ciepły koc i wprawia czytelnika w melancholijny nastrój. Bohaterowie są tak wyraziści, każdy z nich został wykreowany w niepowtarzalny sposób. Nie dość, że nie nudzą, to w dodatku są bardzo autentyczni w tym co robią. Irena to kobieca piękność, która swoim wyglądem przyciąga wzrok niejednego mężczyzny i zaraża swoim uśmiechem, jednak mimo tego jest samotna. Jej znajomi zdążyli się już ustatkować, a ona czuję się jak piąte koło u wozu. Dopiero spotkanie z Radkiem, lekko wycofanym mężczyzną, który nie lubi za dużo mówić sprawia, że kobieta zaczyna rozumieć, iż czasami cisza jest dużo bardziej wymowna niż wymuszona paplanina.

Pory roku, które pojawiają się w tytule nie są przypadkowe. Jagoda Wochlik sprytnie uplotła na podstawie zmieniających się pór roku przemianę głównych bohaterów, porównując ich relacje do zmieniającej się natury. Z niezwykłą wrażliwością rozkłada na czynniki pierwsze skomplikowane relacje, trudne emocje, które towarzyszą w życiu każdego człowieka i pragnienia, które są ukryte głęboko w codziennych troskach.

Jagoda Wochlik nie podarowała nam uroczego romansu (na co może wskazywać ta urocza okładka), gdzie główni bohaterowie padają sobie w ramiona i jest słodko i różowo, ale przedstawiła nam dogłębnie ich charakterystykę, przeżycia jakie ich spotkały w ostatnim czasie oraz mocno skupiła się na ich uczuciach. Jestem totalnie zachwycona twórczością autorki i z pewnością sięgnę po inne jej powieści! A was zachęcam do sięgnięcia po „Wszystkie nasze pory roku”! Nie zawiedziecie się, zapewniam was! 🫶🏼🫶🏼