Wszyscy umarli. David Redfern. Tom 3

Zbrodnia w Pirbright to być może ostatnie śledztwo Redferna, który złożył rezygnację z pracy. Na starym cmentarzu w małym miasteczku zginął lokalny hodowca koni. Poszukiwania mordercy nie ułatwia lokalna społeczność. Sieć kłamstw i tajemnic w tym małym mieście jest utkana bardzo gęsto. Rozplątanie jej nie będzie łatwe.

Poza śledztwem Redfern nadal szuka Marty, która nie daje znaku życia. Tajemniczy Palacz wciąż gdzieś się czai, a David jeszcze nie rozgryzł, o co chodzi w jego grze.

"Wszyscy umarli" to już trzecia część serii z Davidem Redfernem. Tym razem autorka zabiera czytelnika do małego miasteczka Pirbright i przybliża historię jego oraz rodziny jednego znanego mieszkańca.

Autorka wprawnie manewruje między prawdą a fikcją. Widać, że został tu włożony ogrom pracy w reaserch. Prawdziwa historia rodziny Stanley'ów przeplata się z literacką fikcją. Szczerze powiem, że nie słyszałam wcześniej o Henry'm Mortonie Stanley'u, a jest to bardzo intrygująca postać.

Bardzo lubię takie małomiasteczkowe zbrodnie. Wydaje się, że nie da się tu nic ukryć, wszyscy wiedzą wszystko o sobie nawzajem. A jednak przebicie się przez mur milczenia i sekretów jest tu najtrudniejsze.

Postać Redferna po prostu uwielbiam od pierwszej części. Jest to bohater z krwi i kości, bardzo prawdziwy, taki którego chciałoby się spotkać w życiu. W tej części David, przeżywa kryzys. Dziadek wyjechał do Polski, Linda jest na leczeniu, Marta zniknęła. Chyba brak mu zaufanej osoby, z którą mógłby porozmawiać, wesprzeć się na czyimś ramieniu.

Zakończenie wbiło mnie w fotel. Od razu chciałabym poznać ciąg dalszy. Mam nadzieję, że nie będzie trzeba za długo czekać.

🔹Recenzja🔹

Książka, która widzicie na zdjęciu jest kontynuacją serii. Niestety ja o tym fakcie nie miałam pojęcia, dlatego w pewnych momentach czułam się pogubiona.

Bardzo spodobało mi się pióro autorki. Lekkość i obrazowość jej słów sprawi, że przez książkę się płynie. Autorka stosuje tak realne opisy, że możemy wyobrazić sobie to miejsce. Nie są to tzw. zapychacze stron. Wszystko ma jakieś zadanie.

Umieszczenie akcji w małym angielskim miasteczku ukazuje nam jak ta drobna społeczność jest w stanie pogmatwać każde szyki. Ciche podejrzenia, ploteczki posłyszane i przekazywane dalej nie pomagają naszemu bohaterowi. Sami wiemy, że nie łatwo jest mieszkać w małym gronie, bo przecież wtedy wszyscy wszystko widzą.

Dodatkowo @[Adres usunięty]ka zapewniła nam zagmatwaną, zmataczoną historię, w której trzeba śledzić wątki, aby nie pogubić się w nich. Takie książki uwielbiam.

Czuje się zawiedziona, że nie miałam okazji przeczytać innych książek autorki. Wtedy mogłabym bardziej rozumieć działania bohatera. Jednak dobrze, że to śledztwo nie było powiązane z poprzednia książką, bo spokojnie mogłam się bawić w detektywa zgodnie z biegiem fabuły. Te, które prowadził prywatnie, niestety ale mnie trochę ominęło, bo nie znałam wszytskich szczegółów.

Chętnie poznam inne książki autorki, bo ta książka bardzo mi się podobała. Od siebie powiem Wam, zacznijcie od pierwszej części. Będzie łatwiej i wygodniej. Ja z przyjemnością nadrobię poprzednie tomy.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję @czwartastronakryminalu @czwartastrona.

"Tutaj życie płynie powolną stróżką, z dala od wielkiej Tamizy. Trzy tysiące cichych i przyjaznych ludzi".

Ktoś jednak okazał swoją drugą twarz.

Pirbright to niewielkie i urokliwe miasteczko, w którym dochodzi do zbrodni. Ofiarą jest powszechnie znany, ale dość zamknięty w sobie hodowca koni.

"(...) w tkance miasteczka Pirbright jątrzyło się wiele ran, które nie chcąc się zagoić, obrastały naroślami plotek i niedopowiedzeń. Pośród nich była jednak prawda, która doprowadziła do zbrodni".

Małomiasteczkowy klimat szybko zaczyna dawać o sobie znać. Niby wszyscy wszystko wiedzą, ale kiedy przychodzi do przesłuchań to nagle nabierają wody w usta, dystansują się. Rozpoczynają się knucia i wytykanie sąsiedzkich przewinień. Na jaw wychodzą tajemnice i cała gama wzajemnych, często niejednoznacznych powiązań. Lista "chętnych" do miana sprawcy powiększa się.

Kto faktycznie nic nie wie, a gdzie rodzi się kłamstwo?

"Redfern miał wrażenie, że dostał się w tryby maszyny, której mechanizm nie do końca rozumiał. Dlatego musiał zdjąć mundur i zagłębić się w ciemną stronę podlondyńskiego miasteczka".

Tak jak przeszłość i niedokończone sprawy drążą jego umysł tak toczeń drąży jego ciało. David Redferna ze swoimi zawziętym charakterem nie potrafi zwolnić, zwyczajnie odpocząć i zregenerować siły. Cały czas balansuje na granicy wytrzymałości. Podejmuje się kolejnego niełatwego śledztwa. Drobiazgowo analizuje każdy zdobyty ślad, najmniejszą poszlakę. Wkracza wgłąb rodzinnych koligacji i sąsiedzkich zaszłości.

"Chmury, które od ponad pół roku zbierały się nad jego głową, przybrały złowrogi czarny kolor. Redfern miał wrażenie, że za chwilę spadnie nie tyle deszcz, ile cyklon, który ze szczętem go pochłonie".

Bez względu na aktualne śledztwo prywatne problemy Davida nie ucichły. Przeszłość puka coraz mocniej do drzwi i domaga się uwagi. I na tym polu Redfern nie ustaje w poszukiwaniach. Staje się to wręcz jego obsesją. Do tego dochodzi strach o życie przyjaciółki, który jeszcze bardziej napędza go do działania.

Z kart powieści przedziera się samotność, która coraz bardziej doskwiera głównemu bohaterowi. Każdy, kogo darzy większym uczuciem oddala się. Dziadek wyjeżdża do Polski, koleżanka z pracy trafia na leczenie, przyjaciółka znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Mężczyznę dopada pewnego rodzaju bezradność. Mimo chęci nie ze wszystkim sobie dobrze radzi, a też nie na wszystko ma bezpośredni wpływ.

Autorka w pędzie śledztwa nie zapomniała o całym tle społecznym. Między wierszami przewija się segregacja rasowa, niewolnictwo, rasizm, dyskryminacja ze względu na orientację płciową, zdrady, knucia, ciężka choroba dziecka i brak funduszy na leczenie, czy okradanie obywatela przez państwo. Nieustannie jestem pod ogromnym wrażeniem tego jak Anna Rozenberg w ramach jednej powieści potrafi przemycić tyle ważnych problemów, nie przesycając nimi fabuły i nie zatracając przy tym idei głównego wątku.

Ogromnie zachęcam Was do lektury, ale mam również apel!

Jeśli planujecie poznać całą serię, co jest zupełnie zrozumiałe, to absolutnie i bezdyskusyjnie czytajcie w kolejności. Jeśli jednak znajdzie się jakiś leniuszek, który lubi drogi na skróty i chce pominąć dwa poprzednie tomy to pierwsze kilkadziesiąt stron "Wszystkich umarłych" świetnie odświeżą najważniejsze fakty z "Masek pośmiertnych" i "Punktów zapalnych".

Ja zawsze zabierając się za kolejny tom serii czytam zakończenie poprzedniego. Tu też tak zrobiłam, ale idąc dalej okazało się, że zupełnie mogłam sobie to odpuścić, bo Autorka tak wszystko przedstawiła, że odnalazłam się bez większego problemu.

Wisienką na torcie jest zakończenie. Wbije Was ono w fotel, dodatkowo podkręci atmosferę i zaostrzy apetyt na ciąg dalszy.

Akcja „Wszystkich umarłych” to z jednej strony kontynuacja wątków z poprzednich tomów serii, z drugiej - zupełnie nowe śledztwo. Przyznaję, że trzeci tom serii z Davidem Redfernem w roli głównej trochę mnie zaskoczył.

Mając w pamięci zakończenie „Punktów zapalnych” sądziłam, że kolejny tom będzie koncentrował się na zmaganiach bohatera z przeszłością oraz kontynuował wątek handlu dziećmi. Tymczasem Anna Rozenberg, za pośrednictwem Gregory'ego McMahona, przydzieliła Redfernowi kolejną sprawę. Komisarzowi nie pozostało nic innego jak stanąć na czele dobrze nam już znanego zespołu śledczych, a z przeszłością mierzyć się samotnie po godzinach.

Dominującą warstwę powieści stanowi śledztwo w sprawie morderstwa hodowcy koni w małym, spokojnym Pirbright, sąsiadującym z Woking. Anna Rozenberg ujawnia ciemną stronę angielskiej prowincji. Okazuje się, że pozornie sielskie miasteczko skrywa wiele tajemnic. Policjanci z Woking są przekonani, że za kłamstwami, półprawdami, niedomówieniami i plotkami, którymi karmią ich mieszkańcy Pirbright kryje się „prawda, która doprowadziła do zbrodni”. Redfern, Tinney i Winter, działając zespołowo, dążą do jej odkrycia. Śledztwo wykaże, że tak, jak w „Maskach pośmiertnych” klucz do motywu współczesnej zbrodni kryje się w przeszłości. Doświadczenie, zaangażowanie i umiejętność dedukcji komisarza Redferna tym razem okażą się decydujące dla wyjaśnienia sprawy. „Wszyscy umarli” to ukłon Anny Rozenberg w stronę klasycznego kryminału, a konkretnie twórczości Agathy Christie. David Redfern przywodzi tutaj na myśl legendarnego Herkulesa Poirot.

Podobnie, jak w poprzednich tomach serii, tak samo tutaj Autorka poruszyła kilka niezwykle istotnych problemów społecznych. Rasizm, samotne zmaganie się ojca z chorobą dziecka, walka o pieniądze na kosztowne leczenie, to tylko niektóre z nich.

Niejako w cieniu toczącego się śledztwa, które niezwykle angażuje Redferna pozostają jego samotne dążenia do odkrycia prawdy o śmierci Adriana Bonesa, odnalezienia Marty Sokolińskiej, poznania tożsamości Palacza i ostatecznego wyjaśnienia sprawy handlu dziećmi. Już w „Punktach zapalnych” zaczęła pobrzmiewać samotność głównego bohatera, w tej części jest ona bardzo wyraźna, wręcz dojmująca. Przyznaję, że ta warstwa powieści interesowała mnie najbardziej. Gdyby podział tekstu na to pozwalał, z całą pewnością najpierw pochłonęłabym fragmenty dotyczące zmagań Redferna z przeszłością, a dopiero później, zaspokoiwszy ciekawość, wróciłabym do aktualnego śledztwa.

„Wszyscy umarli” to w moim odczuciu najbardziej melancholijna z dotychczasowych powieści Anny Rozenberg. Chyba nikt już nie ma wątpliwości, że Redfern jest postacią w pełni ukształtowaną, że poszczególne tomy serii zostały szczegółowo zaplanowane i są konsekwentnie realizowane. Pewne subtelne nawiązania do klasycznego kryminału dające się zauważyć zarówno w „Maskach...” jak i „Punktach”, tutaj są niezwykle czytelne. Po raz kolejny Autorka słowem namalowała angielską prowincję, świetnie oddając jej niepowtarzalny klimat i pokazując, że charakteryzuje ją nie tylko sielskość. Stworzyła niezwykle skomplikowaną intrygę, opisała drobiazgowe, wymagające od głównodowodzącego ponadprzeciętnych zdolności i umiejętności śledztwo, a na koniec zaserwowała nam jego iście „królewski” finał. Zakończenie „Wszyscy umarli” pozostawiło mnie z refleksją, że to jednak cudownie, że ktoś kiedyś wymyślił epilogi.

Czytajcie! Najlepiej od początku, aby móc w pełni zrozumieć przeżycia, doświadczenia i motywacje głównego bohatera, które stanowią niezwykle istotny obszar każdej z trzech, dotychczas opublikowanych części serii.

„Wszyscy umarli”, czyli 3 tom niezwykle klimatycznej serii kryminalnej z inspektorem Davidem Redfernem.

Mężczyzna, zmęczony poprzednim śledztwem, które spadło na wydział kryminalny policji w Woking, sprawą, która „otworzyła cały kanał ściekowy” pełen „karaluchów”, które teraz wypadałoby połapać – mając świadomość konieczności załatwienia własnych niecierpiących zwłoki spraw – postanawia zrzucić mundur. David mocując się z myślami ustalił, że to właśnie na pograniczu jego życia zawodowego i osobistego znajdzie odpowiedzi na swoje pytania, i że w końcu jest gotowy zmierzyć się z prawdą dokąd zmierza ten świat i ON sam..

Okres wypowiedzenia nie zwalnia go jednak z pracy na pełnych obrotach. Dostaje więc do rozwiązania sprawę morderstwa w spokojnym miasteczku Pirbright, położonym nieopodal Woking. W tym malowniczym miejscu, gdzie życie płynie powolną strużką, dochodzi do tajemniczej śmierci starszego człowieka, lokalnego hodowcy koni. Zbrodnia mimo brutalności zdaje się nie obchodzić nikogo.. David będzie zmuszony przebić się przez zwarty wiejski mur kłamstw i sekretów. Ustalić, czy ma do czynienia z zabójstwem w afekcie czy chodzi o zaplanowaną zbrodnię. To śledztwo będzie przypominać błądzenie w labiryncie, wchodzenie w mnożące się ślepe uliczki. No ale kto, jak nie ON pochylając się nad ludzkimi słabościami może z rozmytego obrazu odczytać sens i wydobyć głębię. Ujawnić „mrok, który pochłania ludzi”.

„Maski pośmiertne”, „Punkty zapalne” i „Wszyscy umarli” – seria kryminalna, która zasysa czytelnika. Pochłania, ale i wymaga. Tło historyczne, magia małego miasta, wielkie zbrodnie, małe grzeszki, kuluarowe poczucie humoru, mnożące się niewiadome i stopniowo zaspokajany głód prawdy – wszystkie te elementy czynią z tej wielostronnej opowieści niezwykłą czytelniczą przygodę, w której z całą pewnością warto wziąć udział.

A to nie koniec. Ciąg dalszy na szczęście nastąpi. Warto czekać.

Polecam.

Uwielbiam śledzić pisarskie kariery od samego początku, sięgać po debiuty w zaufaniu, że ich autorzy zabiorą mnie w niesamowitą podróż. Ta, w której towarzyszę Annie Rozenberg, jest tak wielowymiarowa, że wciąż trudno mi uwierzyć, że zaczęła się w zeszłym roku. Co zabawne, fabularnie tkwimy praktycznie w jednym miejscu, nie wypuszczając się zbyt daleko od bazy w Woking, mimo to odnoszę wrażenie, że podróż dookoła świata nie byłaby tak fascynująca jak to, co Autorka ma do zaoferowania na swoim skrawku wielkiego globu. 

"Maski pośmiertne" były debiutem, jakiego można życzyć każdemu pisarzowi, dojrzałym, pouczającym, wymagającym. W "Punktach zapalnych" nie sposób odnaleźć znamion słynnej klątwy drugiej książki, choć to już zupełnie inny rodzaj opowieści, odejście od historii stanowiącej tak ważne tło podczas pierwszego spotkania z Redfernem na rzecz jeszcze bardziej skomplikowanej intrygi, a raczej intryg, oraz położenia nacisku na aktualne problemy społeczne. Czy mając za sobą dwie tak zróżnicowane powieści można przypuszczać, co zostanie zaserwowane w trzeciej? Nie sądzę. I chyba za to tak bardzo cenię Annę Rozenberg. Sięganie po jej dzieła to zawsze jest wyprawa w nieznane, ale z gwarancją bezpieczeństwa, którą stanowią wysublimowany styl i niezwykła umiejętność budowania gęstego od tajemnic klimatu. 

"Wszyscy umarli" to kryminał, który łączy w sobie najmocniejsze elementy z "Masek pośmiertnych" i "Punktów zapalnych". Dostajemy jak najbardziej współczesne morderstwo w zamkniętej społeczności, ale śledztwo zahacza też o wątki historyczne, które zdają się wciąż oddziaływać na mieszkańców Pirbright. To bez wątpienia najbardziej dynamiczna powieść z wszystkich trzech, ale wciąż bazuje na pieczołowitym zbieraniu dowodów i żmudnym, konsekwentnym śledztwie.  Redfern nadal pozostaje "ludzkim" policjantem, który na swoje przebłyski geniuszu musi solidnie zapracować, choć konwencja, jaką Autorka założyła dla tego tomu, wymagała, by jednak David zabłysnął bardziej niż dotychczas. 

Dlaczego? Nie da się ukryć, że "Wszyscy umarli" to ukłon w stronę niekwestionowanej mistrzyni kryminału, czyli Agathy Christie i jej najbardziej znanego bohatera, jakim jest Hercules Poirot, a szczególnie widać to w brawurowym zakończeniu. Ja jestem wielką fanką klasyki gatunku, przeczytałam wszystkie dzieła spod pióra słynnej Brytyjki, dlatego bez wahania mogę uznać, że tylko Anna Rozenberg była w stanie tak pięknie nawiązać do uwielbianego przez Christie finału, pozostając wciąż sobą i tworząc w swoim własnym niepowtarzalnym stylu. 

"Wszyscy umarli" to doskonały kryminał, w którym Anna Rozenberg po raz kolejny rozłożyła społeczeństwo na czynniki pierwsze, pokazując jak głęboko zakorzenione mogą być ludzkie motywacje. Nie zabrakło również Bandita vel. Bambiego i dziadka Siwiaszczyka, którzy samą swoją obecnością w tle sprawiają, że czytelnikowi robi się cieplej na sercu. 

Anna Rozenberg może już wygodnie rozsiąść się w pierwszym rzędzie na scenie polskiego kryminału, a przypominam, że zaledwie rok temu debiutowała. Cieszę się bardzo, że wciąż kroczy obraną przy "Maskach pośmiertnych" drogą, a każda kolejna powieść jest jeszcze bardziej dopieszczona. 

Moje 10/10. 

Uwielbiam małomiasteczkowy klimat i to, jak małe grono społeczeństwa potrafi spowolnić śledztwo. Ciche podejrzenia rzucane są w różne postaci, a kawałki porozrzucanych puzzli w końcu zaczynają się łączyć.

Anna Rozenberg powraca z inspektorem Redfernem, co niezmiernie mnie cieszy. Nie wiem czemu, ale wydawało mi się, że będzie to finał historii. Jak bardzo się myliłam. Już w połowie książki wiedziałam, że to się szybko nie skończy i radość ponownie zagościła w moim sercu w zakładce "książkoholik".

David Redfern chce porzucić pracę w policji. Czy tylko ja wiem, że byłby to błąd? Jednak jest to kierowane chęcią skupienia się na poszukiwaniach zaginionej Marty. Zostaje mu przydzielone śledztwo morderstwa hodowcy koni w miasteczku Pirbright. Człowiek ten nie był skory do obcowania z ludźmi, raczej wycofany, wolał przebywać wśród prawdziwych przyjaciół - zwierząt, w tym przypadku koni. Zajmował się nimi najlepiej i tu nikt się z tym nie spierał. W takim razie dlaczego ktoś uciszył mężczyznę? Redfern ma nie lada wyzwanie, by wyciągnąć informacje od mieszkańców. Żeby nie było za prosto, Palacz także nie daje o sobie zapomnieć.

W tej części czuć namacalnie rozdarcie Redferna między pracą w policji, a prywatnym śledztwem dotyczącym Palacza i zaginięcia Marty. Jednak nie ma czasu dłużej się nad tym zastanawiać, ponieważ wydarzenia, które go czekają, nie pozwalają mu na to. Musi zrobić swoje.

Autorka po raz kolejny oprowadza nas po ulicach Woking, ale też Pirbright. Nie znajdziecie tu zbędnych opisów, które mają zapchać dodatkowo kilka stron. Wszystko ma swoje miejsce, przeznaczenie, a mówić, że to dobry kryminał to jakby powiedzieć, że kluski śląskie z roladą są "takie sobie". Nie. Anna Rozenberg wciąga czytelnika w śledztwo od którego nie chce się odejść, na przekór Redfernowi. Angielski klimat dodatkowo wprowadza tajemniczą aurę, co powoduje, że książkę czyta się z zapartym tchem.

Bardzo lubię polski wątek w postaci dziadka Redferna, który o polskości nie zapomina. Przyjemniej robi się na sercu, gdy czyta się o relacji dwójki mężczyzn. Tak sobie dalekich, a jednak tak bliskich.

"Wszyscy umarli" to dalszy ciąg "Punktów zapalnych" dlatego radzę przeczytać poprzednią część, by wiedzieć co się wydarzyło wcześniej. Jestem pewna, że finał zaskoczy każdego z Was. Tym bardziej czekam na kolejny tom z niecierpliwością. Jeśli ktoś nie czytał zachęcam, by to zmienił.

Kolejna książka, którą czytało się bardzo lekko. Cała historia jest jakby podzielona na jazdę pod górkę i z górki. W pierwszej chwili zaczyna się bardzo ostro. Jesteśmy na samym szczycie wytrzymałości psychicznej, gdyż to o czym czytamy jest bardzo niepokojące. Następnie zjeżdżamy z górki, gdyż rozpoczyna się śledztwo, nic nie jest jasne i tak docieramy ponownie pod górkę do kolejnych niepokojących wrażeń. Przyrównuję je do górki, gdyż niekoniecznie są to miłe fakty, czasem trzeba odetchnąć i jakby zrozumieć to, co zostało nam przedstawione. Niby opisy zwłok nie bywają straszne, jednak opisy niektórych osób, a tym bardziej miejsc i stanie w jakim zostały odnalezione bywają bardzo trudne. I ponownie z górki, gdyż śledczy nie próżnują. Mam wrażenie, że wszystko robią na jednym oddechu, wciąż im się spieszy, gdyż jak najszybciej pragną schwytać tego, kto to zrobił. Najgorsze było to, że jakoś nic nie wskazywało na to, że miałby jakichkolwiek wrogów. Po nitce do kłębka i na końcu wszystko stanie się jasne.

Podobał mi się sposób w jaki autorka opisywała zbrodnię, gdyż starała się ukazać ją na tyle strasznie, by włosy zjeżyły nam się na ciele, ale jednocześnie na tyle smacznie, że można było o tym czytać. Jakby znała granice wytrzymałości czytelnika i nie zamierzała mu zaszkodzić. Taki prawdziwy zastrzyk wrażeń, który po czasie ubiega się o więcej. Sama jestem pewna, że inne pozycje pisarki też by mi się spodobały.

Sama książka jest wydana bardzo przejrzyście. Mamy przedstawiony czas w jakim dana scena się rozgrywa. Jest sporo dialogów, które nie pozwalają by nasza uwaga odeszła gdzieś na bok. Niekiedy jest wspomniane o życiu prywatnym bohaterów, jednak na tyle skromnie, by nie rozpraszało to naszej uwagi od prowadzonego śledztwa. To naprawdę dobry kryminał, dlatego sama go wam polecam:-)

- Od dawna pragnęłam zmierzyć się z konstrukcją powieści w duchu Agathy Christie - mówi pisarka Anna Rozenberg. - Chciałam zrobić to dla siebie, a moi Czytelnicy postawili tu kropkę nad “i”. Doceniając klasyczną formę kryminału, jaką miały “Punkty zapalne”, zmotywowali mnie do sięgnięcia po kolejne marzenie - wspomina Autorka. - “Wszyscy umarli” to historia, w której puszczam oko do sympatyków Herculesa Poirot, jednocześnie kontynuując wyprawę z Davidem Redfernem w głąb jego osobistych przeżyć i bolesnych doświadczeń - przekonuje Rozenberg.

“Wszyscy umarli” to historia, którą Anna Rozenberg pieczętuje i umacnia swoją literacką pozycję. Jej główny bohater przywdziewa dwa płaszcze. Perfekcyjnie skrojony trencz Herculesa Poirot i brudny, pomięty prochowiec, pogrążonego w samotności detektywa.

“Zawsze gdy słyszę o czyimś dobru, mam przed oczami niewyobrażalne zło”.

Kto czytał “Punkty zapalne” ten zapewne pamięta, co czuł, kiedy dotarł do ostatniej strony. Ja wrzeszczałem “To się nie godzi! No jak tak można… Tu nawet diazepam nie zadziała!”.

Kiedy trzeci tom cyklu trafił do moich rąk, bardzo chciałem, aby te emocje wróciły. Dlatego ponownie przeczytałem sobie ostatnie rozdziały “Punktów…” i to było posunięcie godne stratega, stąd też dzielę się nim z Wami i polecam rozważyć.

“Wszyscy umarli” są bezpośrednią kontynuacją wydarzeń opisanych we wcześniejszym tomie serii. Powieść ma dwie warstwy fabularne. Pierwszą stanowi śledztwo w sprawie zabójstwa Kennetha O’Malleya - trzymającego się na uboczu, lokalnego hodowcy koni z Pirbright. Ślady zbrodni prowadzą od cmentarza po zabudowania parafii St. Michel AND All Angels, na czele której stoi zagadkowy pastor Merton Addison. Z uwagi na okoliczności i typ zabójstwa, prokuratorka Bente Hansen nie waha się ani chwili i przydziela śledztwo inspektorowi Davidowi Redfernowi. Ten musi odłożyć niedawno podjęte decyzje na dalszy plan, ponownie stając na czele zespołu dochodzeniowego, z dobrze znanymi śledczymi - Christopherem “Puszką” Tinneyem i sierżantką Summer Winter. Ta ostatnia, z upływem czasu, zyskuje w oczach inspektora, dając się poznać jako wyjątkowo bystra i rozważna funkcjonariuszka.

Anna Rozenberg udowodniła już wcześniej, że potrafi jak nikt inny malować miejsca słowami i przenosić doń swoich czytelników niemalże fizycznie. Czyni to po raz kolejny. We “Wszystkich umarłych” wędrujemy szlakami małomiasteczkowej społeczności Pirbright, której każdy mieszkaniec jest częścią jakiejś mrocznej tajemnicy. Nikt nie jest wolny od powiązań, każdy jest uwikłany. Ludzie przypominają teatr kukiełkowy, w którym ktoś związał laleczki cienkim sznurkiem, pamiętając przy tym, by mocno zacisnąć węzły.

“Nie podejrzewał, że to może mieć znaczenie, ale coraz częściej dochodził do wniosku, że w tkance miasteczka Pirbright jątrzyło się wiele ran, które nie chcąc się zagoić, obrastały naroślami plotek i niedopowiedzeń. Pośród nich była jednak prawda, która doprowadziła do zbrodni”.

“Wszedł do gabinetu i usiadł w fotelu, rozmyślając o Pirbright. Z tej małomiasteczkowej mgły powoli wyłaniał się obraz starca, który kończąc swoje wybrukowane ludzkim nieszczęściem życie, szukał odkupienia. Na drodze do niego stanął ktoś, kto nie mógł wybaczyć czegoś Kennethowi, i to coś było zarzewiem zbrodni. Problem polegał na tym, że osoba, która pierwsza przyszła mu do głowy nie żyła, a druga zmagała się z chorobą dziecka i nie zaryzykowałaby więzienia. Ani żona, ani syn Kennetha nie mogli stać za tym morderstwem. Musiał zatem wrócić do Pirbright i dokładniej przyjrzeć się mieszkańcom miasteczka”.

Jak zwykle Autorka przemyca między wierszami ważne i refleksyjne wątki poboczne. Tym razem fabularne didaskalia to [Adres usunięty].: rasizm, segregacja rasowa i niewolnictwo, porównanie polskiej i angielskiej biurokracji urzędniczej, obawy o stan zdrowia starszej osoby, zaufanie i jego utrata, państwo, które obrabowało obywatela, zmowa milczenia mieszkańców małego miasteczka, brak akceptacji dla miłości dwójki kobiet, czy w końcu walka ojca o zdrowie chorego dziecka. Moją szczególną uwagę zwróciły też pełne empatii opisy emocji osoby, której zaginął ktoś najbliższy.

“– Ja nic nie mam po nim – mówiła przez łzy. – Parę zdjęć, ale żadnych pamiątek. On był taki skryty. Pomyślałam, że chociaż będę miała taką namiastkę mojego Nathana. Może ktoś zanotował w tych dokumentach coś, czego nie wiem, co przyniosłoby sercu matki choć niewielką ulgę. Pokłóciłam się o to z moim starszym synem, ale ON nie rozumie. Przestał się do mnie odzywać.

Redfern doskonale wiedział, o czym mówi Bethany Wood. Tego samego poszukiwała jego matka, gdy zaginęła Dominique – ulgi w przedmiotach, które miały w sobie choćby wątły strzęp córki, a które okrutnie milcząc, zadawały jeszcze większy ból. Tego jednak nie zamierzał mówić kobiecie. Właściwie nic już nie chciał mówić, ale wciąż ciekawiła go jedna rzecz”.

Opisane wyżej śledztwo i wszystkie związane z nim wątki Anna Rozenberg serwuje czytelnikowi w klimacie najlepszych powieści Agathy Christie. Czy inspektora Redferna łączy coś z legendarnym Herculesem Poirot? O tym przekonacie się sami. Ja tylko nadmienię, że konstrukcja tej części powieści, sposób ukrycia poszlak i spektakularne zakończenie dostarczą fanom Agathy Christie tak uwielbianych przez nich wrażeń.

“Wszyscy umarli” to niejako dwie historie w jednej powieści. Prócz opisanej wyżej, Anna Rozenberg rozbudowuje sensacyjne tło wydarzeń, które poznaliśmy we wcześniejszych częściach serii.

Pomimo trudnego śledztwa na karku i rozpędzonych oczekiwań przełożonych co do jego rychłego zakończenia, Redfern nie traci z pola widzenia spraw dla siebie najistotniejszych. Pogrążony w fizycznym i psychicznym bólu dopasowuje rozrzucone elementy układanki do siebie. Na białej tablicy, zawieszonej nad biurkiem, tworzy kolaż swoich bolesnych doświadczeń. I choć wyłaniający się obraz go przeraża, determinacja w dążeniu do prawdy zwycięża. Pytanie brzmi, jaką cenę przyjdzie zapłacić inspektorowi za jej poznanie.

“Wspominał o agencie Adrianie Bonesie – to ON najprawdopodobniej był punktem zapalnym wszystkich wydarzeń, które wstrząsnęły w ostatnim tygodniu Woking. Im dłużej Redfern grzebał w tej sprawie, tym głębiej był przekonany, że udział jego tragicznie zmarłego przyjaciela w strzelaninie nie był przypadkowy. Redfern miał wrażenie, że dostał się w tryby maszyny, której mechanizm nie do końca rozumiał. Dlatego musiał zdjąć mundur i zagłębić się w ciemną stronę podlondyńskiego miasteczka”.

“Nie wiem, ale za każdym razem, jak biorę się do jego sprawy, dzieją się złe rzeczy. Jakby ktoś cały czas patrzył mi na ręce i walił po nich, gdy wykonam fałszywy ruch. Mam wrażenie, że nie cofnie się przed niczym”.

W tej części powieści Rozenberg pokazuje, że złożoność sytuacji przerasta bohatera. Inspektor Redfern zaczyna dostrzegać coraz więcej luk, pytań, ale i nareszcie powiązań. Planuje zdjąć policyjny mundur, aby ten nie krępował jego poczynań. Nie widząc perspektywy przed sobą, postanawia cofnąć się i poszukać miejsc, aktorów i zdarzeń, które uruchomiły łańcuch tragicznych wydarzeń.

“Wszyscy umarli” zdecydowanie nazwałbym podróżą w głąb samotności głównego bohatera. Bohdan Siwiaszczyk wyjechał, przez co David doświadcza, jak bardzo ważną osobą jest dla niego dziadek i jak często dostrzega jego brak w swojej codzienności. Wielokrotnie wspomina Martę, w poszukiwaniach której jest kompletnie bezradny. Odnajduje ją każdego dnia w swoim sercu i wspomnieniach, które wyryły się w nim, niczym w kamieniu. Linda Wall nadal przebywa na leczeniu zamkniętym, co nie przeszkadza jej czytać z przyjaciela jak z otwartej księgi, kiedy ten przychodzi po pomoc. Zdaje się znać go lepiej, niż ktokolwiek inny.

“– Wiesz, mam wrażenie, że wszystko to stoi na bardzo wątłych filarach, które nieustannie drżą, a ja biegam od jednego do drugiego i każdy z nich staram się powstrzymać przed zawaleniem.

– Przeciwnie. – Pokręciła głową. – Według mnie biegasz i potrącając każdy z nich, wprawiasz pozostałe w rezonans, a ten facet chce wszystko zatrzymać, bo wie, że jeśli któraś kolumna się zawali, runie coś bardzo ważnego”.

“Chciał wylać z siebie swoje obawy o rozwiązanie sprawy Bonesa, o pochłaniającą go depresję, ale uznał, że przyjaźń polega też na tym, by w pewnych momentach oszczędzać bliskim osobom obciążenia”.

Nawet sceny z uroczym czworonogiem Banditem są moim zdaniem naznaczone przez Autorkę nostalgią i smutkiem.

“Redfern znów przeszedł parę metrów, a jego kroki niczym wystrzały rozrywały ciszę. Cały czas obserwował zmiany na twarzach słuchaczy, które ku jego zaskoczeniu nie były w pełni zsynchronizowane. Gdy na jednych malowały się kpiące uśmiechy, drugie skuwał szok, a gdy te drugie wydawały się znużone, przez pierwsze przebiegało zdziwienie. Postanowił podzielić się kolejnym odkryciem”.

Czy powyższa scena coś Ci przypomina uważny czytelniku? Czy potrzebujesz więcej zachęt, aby oddać tej powieści swój czas?