Osuwisko. Komisarz Lena Rudnicka. Tom 5

Zapewne większość morderstw ma miejsce w wielkich miastach, ale często ciekawsze przypadki mają miejsce w mniejszych miejscowościach. Tym razem mowa o wsi, w której nie tak dawno miał miejsce okrutny gwałt ze śmiertelnym skutkiem. Po gwałcie przyszedł czas na zabójstwo, ale kto go dokonał? Ekscentryczna pani komisarz Lena Rudnicka powraca w najnowszej części cyklu kryminałów zatytułowanej Osuwisko.

Wsi spokojna, wsi wesoła

Po raz kolejny wracamy do Białych Brzegów, gdzie została przeniesiona bohaterka serii. Mogłoby się wydawać, że w takim miejscu nie ma prawa wydarzyć się nic ciekawego, ale jest zgoła inaczej. Rozłożona na cztery dni fabuła książki Kingi Rudnickiej skupia się na morderstwie Bogusława Konopki. Miejscowy odludek i dziwak zostaje znaleziony martwy. Powodem jego śmierci są ciosy nożem.

Kto mógł zrobić coś takiego w małej wsi mieszczącej się na ziemi łódzkiej? Odpowiedź na to pytanie stara się znaleźć miejscowa policja. Wraz z bohaterami książki Osuwisko podążamy za ich śledztwem. Po drodze do finału pojawia się wiele poszlak. Jednakże, gdy już wydaje nam się, że wiemy co tak naprawdę się wydarzyło, autorka serwuje nam zaskakujące zwroty akcji. Zaufajcie mi. Nie przewidzicie kto zabił.

Nie tylko śledztwo

Kinga Wójcik oprócz sprawy wyżej opisanego śledztwa, koncentruje się oczywiście na Lenie Rudnickiej i jej przejściach. Przeszłość nie daje funkcjonariuszce spokoju, a my dowiadujemy się kilku bardzo ważnych faktów na jej temat. Postacią, która do tego doprowadza nie jest jednak sama bohaterka, lecz jej partner Marcel Wolski, który na własną prośbę został przeniesiony do Białych Brzegów.

Z opowiadanej przez polską autorkę książki przebija osobowość Rudnickiej. Przez pięć tomów serii dostrzegliśmy jej twardy charakter. To babka, która się nie poddaje i dąży do osiągnięcia swoich celów po trupach. Nie wstydzi się wyrażać samej siebie. Za nic ma sobie zdanie mieszkańców wsi, jeżdżąc swoim ukochanym jaguarem i przekomarzając się z pozostałymi pracownikami miejscowej komendy.

Rudnicka to jednak profesjonalistka. Gdy na horyzoncie pojawia się sprawa morderstwa, kobieta potrafi odłożyć na bok swoje problemy osobiste, przede wszystkim związane z Marcelem. A między dwójką robi się w pewnym momencie naprawdę gorąco. Ostatecznie, ma to bardzo ciekawe i nieprzewidziane konsekwencje.

Podsumowanie – Osuwisko na duży plus

Osuwisko trzyma czytelnika w napięciu. Choć sam pomysł na morderstwo nie należy może do najbardziej oryginalnych, to autorce udaje się wywieść nas w pole aż do samego końca. Moje prywatne śledztwo wskazało zupełnie innego sprawcę zbrodni niż Kinga Wójcik to sobie wymyśliła. Poza tym książkę czyta się naprawdę łatwo, szybko i przyjemnie. Do tego jeszcze mamy świetne zakończenie nakreślające dalszy ciąg historii, na który z ekscytacją czekam.

30 lat temu w Białych Brzegach doszło do wielkiej tragedii. Pięcioro nastolatków postanowiło wybrać się do Kopalni Piasku. Oczywiście wstęp był zabroniony bo było tam bardzo niebezpiecznie no , ale kto" mądremu" zabroni. Młodość ma swoje prawa. Musi sprawdzić na własnej skórze. No i niestety dwie osoby zginęły w kopalni a troje przeżyło. Na policji nie chcieli powiedzieć co się wydarzyło. Nie wiadomo czy byli w szoku , czy coś zataili...... Do dzisiaj we wsi ludzie się zastanawiają co tak naprawdę się wydarzyło. Ale ktoś wie i chce się zemścić na trójce która przeżyła. Pierwszy z trójki zginął Boguś Konopka. Dziwna sprawa. Śledztwo prowadzi Lena Rudnicka. Śledztwo się ciągnie jest coraz więcej podejrzanych, ale przybywa też trupów. Jest też mój ulubiony wątek obyczajowy, ale w tej części jakoś mało. Buuuuu. No ale wydarzyło się coś ❗❗ że mnie satysfakcjonuje. Niestety co dalej ? wyjaśni się pewnie w szóstej części ( będę czekać z niecierpliwością)

Oczywiście przeczytałam w jeden dzień. Kryminał trzyma w napieciu, autorka myli tropy, a podejrzanych od licha także trudno odgadnąć kto zabił i dobrze ⚰️ Bardzo dobrze scharakteryzowane postaci, każdy ma swoje tajemnice, z Lena na czele i bardzo dobrze bo nie jest nudno. Bardzo, bardzo POLECAM ❗❗ Najlepiej zacznij od pierwszej części jeśli chcesz być na bieżąco z wątkiem obyczajowym , jeśli nie to możesz czytać nie po kolei.

#osuwisko #kingawójcik #prószyńskiiska #nowościksiążkowe #polecamksiążkę

Dziś przychodzę do Was z 5 częścią serii o Komisarz Lenie Rudnickiej pt. „Osadzony” @kingawojjcik od @proszynski_wydawnictwo

.

Będę Was zachęcać do przeczytania wszystkich części z serii bo jest na prawdę świetna!

Niemniej jednak możecie przeczytać „Osuwisko” bez znajomosci poprzednich :)

.

Autorka tym razem również nie zawodzi i książkę czyta się jednym tchem. Akcja powieści jest dynamiczna. To książka z cyklu „przeczytam jeszcze jeden rozdział…”. Misternie uknuta zagadka dla komisarz Rudnickiej wciąga czytelnika i pozwala prowadzić z bohaterami dochodzenie. Wątek Leny i Marcela Wolskiego został ograniczony ale myślę w kolejnym tomie może być już ich troszkę więcej. Ogromny plus za końcówkę książki !!! Wiele wydarzeń postawiło zupełnie w innym świetle.

Bohaterowie: ✨✨✨✨✨

Emocje:✨✨✨✨

Tempo akcji:✨✨ ✨✨

Ogólna ocena:✨✨✨ ✨✨/5

W Białych Brzegach ginie jeden z mieszkańców. Okazuje się, że Boguś był jednym z uczestników wydarzenia sprzed 30 lat, gdzie zginęła 2 nastolatków. Policja zaczyna łączyć fakty aby dojść do zaskakującego rozwiązania. Gorąco Wam polecam sprawdzić kto był mordercą :)

Od zawsze nie miałam problemu, by serie kryminalne czytać nie po kolei. Wiadomo, że praktycznie w większości przypadków sama sprawa kryminalna rozpoczyna się i kończy w jednym tomie, a jeżeli chodzi o wątki poboczne z życia bohaterów z poprzednich części to rozeznanie się w nich jest swoistym testem dla autorów czy potrafią mnie umiejętnie wprowadzić bez większych opisów w poprzednie wydarzenia.

Kinga Wójcik poradziła sobie z tym świetnie, bo dość szybko wsiąknęłam w historię komisarz Leny Rudnickiej, której wcześniej nie znałam. Odkrywając sprawę morderstwa w „Osuwisku” dowiedziałam się w międzyczasie o wydarzeniach z życia Leny, które nadały głębi tej historii, a nawet zaciekawiły mnie na tyle, że jak uda mi się kiedyś znaleźć chwilę to z chęcią wróciłabym się do wcześniejszych tomów.

Co do samego „Osuwiska” i zawartych w niej wydarzeń nie mogę napisać bym była nimi zaskoczona albo, że wywarły na mnie duże wrażenie, ale czytając tę książkę w pociągu byłam w nią mocno zaangażowana i czas przy niej szybko mi upłynął. Co już jest dla niej plusem, bo to świetna książka, by się oderwać i w nią wciągnąć. Żałuję trochę, że samo rozwiązanie głównej sprawy nie było bardziej nieprzewidywalne i nie wiem czyja to wina, że wcześniej zorientowałam się w zakończeniu kilku elementów, ale że czytam dużo Christie to może dlatego.😉

Pozytywnie w zakończniu odbieram nawet nie o tyle wydarzenia z samego „Osuwiska” jak końcową sprawę z przeszłości komisarz Rudnickiej. Końcowy zwrot akcji bardzo mi się podobał, bo było w nim takie zaskoczenie, którego brakowało mi w teraźniejszych wydarzeniach. Można powiedzieć, że pod koniec ta książka opierała się na dwóch wątkach i jeden spodobał mi się bardziej, a drugi mniej, więc jestem tak zadowolona w połowie. Dodając do tego angażujący styl pisania i przyjemność w odbiorze zostawiam ocenę 7/10.

O serii o komisarz Lenie Rudnickiej autorstwa Kingi Wójcik słyszałam już jakiś czas temu, miałam w planie po nią sięgnąć, ale jakoś tak ciągle się nie składało. Kiedy więc dowiedziałam się, że w lipcu będzie miał premierę 5 tom serii pt. „Osuwisko” wydany nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka stwierdziłam, że to świetna okazja, by wreszcie zapoznać się z twórczością autorki. Obawiałam się trochę, czy zaczynanie od piątego tomu to dobry pomysł, ale muszę powiedzieć, że powieść spokojnie można czytać bez znajomości wcześniejszych tomów. Aczkolwiek po lekturze wiem, że po te wcześniejsze tomy sięgnę, bo zdecydowania mam niedosyt przygód Pani Komisarz i jestem ciekawa jej wcześniejszych losów.

W piątym tomie Lena Rudnicka nadal pracuje na posterunku w Białych Brzegach, gdzie została oddelegowana z Łodzi. Musi zmierzyć się z trudną sprawą. Na brzegu miejscowego stawu zostaje odnalezione ciało mężczyzny, który zginął od ciosów nożem. Okazuje się, że to miejscowy dziwak, czterdziestokilkuletni Bogusław Konopka. Mieszkał on z matką w domu pod lasem i raczej stronił od ludzi. Brak motywu zbrodni i trudno znaleźć odpowiedź na pytanie kto i w jakim celu zabił tego spokojnego, nieszkodzącego nikomu mężczyznę. Po zagłębieniu się w sprawę komisarz Rudnicka znajduje trop, że być może ta śmierć jest związana z tragedią sprzed trzydziestu lat. Boguś wraz z czwórką przyjaciół ze szkoły udał się do miejscowej kopalni, wyszła stamtąd tylko trójka… Dwoje młodych ludzi zginęło przysypanych ziemią, na skutek osuwiska do którego doszło. Nie wiadomo do końca jak to się stało. Boguś jako jedyny z tej trójki chciał złożyć zeznania, jednak z jakichś względów szybko się z nich wycofał. Czy to możliwe, żeby ktoś obwiniał Konopkę za to co się wydarzyło? I czy to znaczy, że pozostałej dwójce również grozi niebezpieczeństwo? Komisarz Lena Rudnicka stara się znaleźć odpowiedź na to pytanie, a pomagają jej w tym: miejscowy policjant Dawid Sadowski; aspirant Daria Sobczak, która właśnie wróciła z urlopu macierzyńskiego, przez co nie pała sympatią do Leny, traktując ją jak rywalkę, która pragnie zająć jej miejsce oraz partner Leny z Łodzi Marcel Wolski. Policjantka wraz z ich pomocą musi rozwikłać tą zagadkę, tym bardziej, że niedługo dochodzi do kolejnego morderstwa. Sprawa nie jest łatwa, a dodatkowo bohaterka mierzy się ona również ze swoimi osobistymi problemami i staje przed decyzjami, które mogą mocno odmienić jej życie.

Powieść napisana jest w narracji trzecioosobowej, składa się z prologu oraz czterech głównych rozdziałów opatrzonych datą (każdy rozdział to jeden dzień śledztwa), podzielonych na krótkie podrozdziały. Konkretny, rzeczowy styl, sprawia, że książkę szybko się czyta, przedstawiona intryga ciekawi i wciąga, gdyż autorka powoli odsłania przed nami prawdę, podsuwając pod drodze różne, często mylne tropy. Byłam bardzo ciekawa rozwiązania całej intrygi i choć od pewnego momentu można było już się go domyślić, nie rozczarowało mnie i uważam, że całość jest spójna. Ogromnym plusem tej powieści są bohaterowie. Wielowymiarowi, z wadami i zaletami, z lękami, problemami i bagażem z przeszłości. Oczywiście najbardziej podobała mi się główna bohaterka, jest to silna, konkretna postać kobieca, która ma za sobą trudną przeszłość, w wielu kwestiach jeszcze niezamkniętą, która wpływa na jej decyzje i postępowanie. Jest to postać złożona, z jednej strony silna, konkretna policjantka, która wie czego chce i nie daje sobie w kaszę dmuchać, z drugiej strony kobieta z traumą z dzieciństwa i trudną historię, pełna obaw. Czasami działa irracjonalnie, postępuje nie do końca rozsądnie, od pewnych kwestii osobistych wręcz ucieka, zamiast się z nimi skonfrontować, ale myślę, że przez to jest ciekawsza, prawdziwsza. Interesujące są też relacje, w które wchodzi. Przede wszystkim ta z Marcelem, w której Lena nie jest do końca szczera i nie kieruje się racjonalnymi przesłankami, czasem miałam wrażenie, że bawią się ze sobą w kotka i myszkę, a uniki ze strony Leny wręcz mnie irytowały, zresztą pewne zachowania Marcela również. Ciekawa również jest relacja komisarz z drugą kobietą na posterunku, aspirant Darią Sobczak. Początkowo bardzo ostrożna, żeby nie powiedzieć wroga, z czasem ewoluuje i pozwala im ze sobą współpracować, a nawet w pewnym stopniu się wspierać, nikt bowiem tak nie zrozumie kobiety jak druga kobieta. Daria również ma za sobą niełatwe doświadczenia, jest samotną matką, mierzy się z wieloma problemami, ale ma odwagę podejmować własne decyzje, mimo, że innym mogą się one nie podobać. Bardzo ją polubiłam. Zresztą muszę powiedzieć, że każda z postaci występujących w powieści jest interesująca i ciekawie przedstawiona. Autorka oprócz świetnego przedstawienia intrygi kryminalnej, bowiem również świetnie sobie radzi z psychologią postaci.

Powieść przeczytałam błyskawicznie, bardzo mnie wciągnęła. Na pewno jak tylko będę mogła nadrobię lekturę poprzednich tomów i z ogromną niecierpliwością będę wypatrywać kolejnego, bowiem ostatni rozdział powieści dotyczył głównie życia osobistego bohaterki i pozostawił wiele spraw nierozwiązanymi… Gorąco Wam polecam tą lekturę, nie pożałujecie!

Duże brawa za wprowadzenie do serii nowych i bardzo wyrazistych postaci. Tak jak w poprzednich częściach, tak i w tej nie ma płaskich, dwuwymiarowych bohaterów. Wszyscy, nawet ci najmniej znaczący, zostali bardzo dokładnie przedstawieni. Bez trudu można ustalić z kim i jak szybko się zaprzyjaźnimy. To postaci z krwi i kości, takie lubię najbardziej ;-) I nie ukrywam – mam nadzieję, że Daria Sobczak nie będzie bohaterką tylko jednego tomu. Byłaby to naprawdę ogromna strata.

Maksymalną liczbę punktów muszę przyznać też za brak powierzchowności i lania wody. Po raz kolejny nie zawiodłam się. Akcja została doskonale skonstruowana w najdrobniejszych szczegółach. Niczego nie pominięto, nic nie zostało dodane bez potrzeby. Jest perfekcyjnie. Duża ilość dialogów sprawia, że czyta się bardzo lekko, wydarzenia i scenerie zmieniają się z prędkością światła, od nadmiaru emocji książka wręcz kipi. Tu naprawdę nie ma czasu na nudę. Jedyny czas, o jaki trzeba się martwić, to ten potrzebny na przeczytanie książki, bo jednak blisko 500 stron to nie jest mało.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy