Taka sama

W jakim stopniu rodzice mają wpływ na życie swoich dzieci? Czy w dorosłości powielają schematy, z którymi się spotkały w rodzinnym domu?

Matka Sienny jest paranoiczką. Dostrzega niebezpieczeństwo w najzwyklejszych zdarzeniach, a w jej mniemaniu każdy zagraża jej córce. Dziewczyna żyje w ciągłym strachu, że nie tylko z wyglądu jest podobna do matki, ale też odziedziczyła jej chorobę psychiczną.

Gdy więc pewnej nocy znajduje zwłoki dziewczyny w kampusie uniwersyteckim, zaczyna snuć przypuszczenia, że to ona miała być ofiarą. Przerażona opuszcza rodzinny dom i dopiero po dziesięciu latach czuje się na tyle silna, by wrócić i przejąć opiekę nad matką. Jednak czy jest wystarczająco silna, by zmierzyć się z własnymi demonami? Szczególnie gdy śledztwo w tej sprawie zostaje wznowione, a niepokojące sygnały tylko pogłębiają jej podejrzenia i wątpliwości?

Czy dziewczyna ulega niestabilnej atmosferze tworzonej każdego dnia przez chorą na urojenia matkę, a może rzeczywiście ma powody do niepokoju? Może przed laty to ona była celem, a ten, kto zabił spróbuje dokończyć dzieła?

To thriller, w którym od pierwszych stron nie opuszcza nas napięcie i jednocześnie wątpliwości, która z hipotez będzie tą prawdziwą. Czy zagrożenie okaże się imaginacją chorego umysłu, czy faktycznym niebezpieczeństwem? Autorka skutecznie mąci nam w głowie podsuwając kilkoro kandydatów na podejrzanych. Co jednak okaże się prawdą?

Powieść okazała się nie tylko intrygującą i trzymającą w napięciu rozrywką, ale również wnikliwie ukazała jak obciążające jest życie z osobą psychicznie chorą. Jak bardzo wyczerpuje i jak ogromnej cierpliwości wymaga. Znakomite zakończenie, którego nie byłam w stanie przewidzieć zrekompensowało w zupełności spowolnienia akcji w drugiej części książki. A że to thriller psychologiczny, to i wgląd w psychikę bohaterów, wiarygodny i budzący emocje dał mi dużo satysfakcji.

Późna pora, droga, którą przechodzisz co środę, tym razem trochę później niż zawsze. Na ziemi leży brutalnie zamordowana dziewczyna, ma białą kurtkę, białe rękawiczki, zupełnie jak Ty. Czy to miałaś być Ty?

Sienna wychowuje się w domu gdzie wszystko toczy się wokół choroby jej matki, psychiczne urojenia kobiety żądzą życiem całej rodziny. Dziewczyna próbuje się wyrwać z tej sytuacji i rozpoczyna studia. Niestety morderstwo odciska na niej swoje piętno, a rodzina zaczyna podejrzewać, że może mieć takie same problemy jak jej matka. Sienna wyjeżdża do Londynu, a gdy wraca po dziesięciu latach, śledztwo w sprawie morderstwa sprzed lat zostaje wznowione. Dziewczyna żyje w strachu i obawie, że to ona miała być celem i zabójca po nią przyjdzie.

Kiedy trzymasz w ręku książkę od której nie możesz się oderwać to wiedz że jesteś w raju. Mimo że szybko zaczęłam się domyślać kto jest mordercą i to się potwierdziło, nie odebrało mi przyjemności czytania. Świetny thriller obyczajowo-psychologiczny. Pisany lekki i prostym językiem, autorka doskonale buduje napięcie, dlatego też ciężko książkę odłożyć i ciągle powtarzałam sobie, jeszcze jeden rozdział.

Polecam, książka warta przeczytania, o czym polecam przekonać się samemu.

Matka Sienny zapadła na chorobę psychiczną, kiedy ta pojawiła się na świecie, przez co jej dzieciństwo nie było całkowicie beztroskie i szczęśliwe. Na dodatek zarówno pod względem wyglądu, jak i delikatności była do niej bardzo podobna. Na szczęście mogła liczyć na ojca i brata, którzy otoczyli ją opieką i starali się zrobić wszystko, aby jak najmniej musiała się zmagać z wielkimi emocjami. Ze względu na podobieństwo do matki uważali, że i ją czeka ta choroba i chcieli zrobić wszystko, aby dopadła ją jak naj później.

Lata mijały, Sienna dorastała, stała się studentką. Niestety jej świat zaczyna się sypać, kiedy zostaje światkiem morderstwa. Tak silne emocje nie są jej wskazane, niestety jest już za późno, aby temu zaradzić. Młoda kobieta zostaje wywieziona, odizolowana od miejsca, które przypomina o tym, co widziała.

Mija dziesięć lat, a Sienna wraca do domu. Jej ojciec nie żyje, nie może już liczyć na jego wsparcie. Teraz ona musi pomóc w opiece nad matką. Niestety wraca sprawa sprzed lat, a ona zaczyna się dziwnie czuć, zaczyna się gubić w tym, co się dzieje, a co jej się tylko wydaje. Czyżby i ona była chora? Czy uda jej się rozwiązać zagadkę z przeszłości? Czy odkryje prawdę? Czy powrót w rodzinne strony był dobrym pomysłem?

Na pewno zauważyliście, że bardzo rzadko sięgam po książki z tego gatunku. Tym razem jednak opis mnie mocno zaciekawił i ani trochę nie żałuję decyzji, że postanowiłam tę książkę przeczytać. To była ciekaw pozycja, pełna tajemnic, momentami mocno zaskakująca. Tak naprawdę do samego końca nie było wiadomo, jak to wszystko się potoczy. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

Bohaterka dość dobrze wykreowana, chociaż nie będę ukrywać, że czasem swoim zachowaniem mnie drażniła (jednak poznając całość historii, można ją zrozumieć). To bohaterka, która boi się, że zachoruje na to, co matka, a jednocześnie stara się żyć normalnie (a przynajmniej do czasu).

„Taka sama” to książka, która spełniła moje oczekiwania, którą polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ulubiony cytat : Ona jednak straciła o wiele więcej. Wyrwani bardzo ważną część jej ciała, po której została tylko krwawiącą rana.

Thriller psychologiczny to z pewnością mój ulubiony gatunek. Otrzymując książkę Erici Spindler spodziewałam się porywającej historii wywołującej ciarki. Opis i okładka dokładnie na to wskazywały, przez co wręcz z ekscytacją zaczynałam czytać. Nawet początek książki zachęcił mnie i spotęgował oczekiwania, które miałam.

Niestety w pewnym momencie fabuła skręciła, spowolniła i uspokoiła się. Trwało to do samego końca.

Przyznam, że mimo tego czuć tajemniczość przez cały czas i chcemy rozwiązać sprawę morderstwa sprzed lat.

Najciekawszym elementem książki była dla mnie postać matki głównej bohaterki. Kobieta mierzy się z chorobą psychiczną, gdzie urojenia zawładnęły nad jej życiem. Dodatkowo jej wpływ na rodzinę to zdecydowanie jedyny wątek psychologiczny i bardzo dobrze rozwinięty. Szczególnie relacja z córką była tak samo mroczna i ciemna jak ich dom.

Czytałam recenzję innych czytelników i zgodzę się, że jest to obyczajówka z elementami thrillera.

Sienna po 10 latach wraca do domu. W tym samym momencie policja wraca do sprawy nierozwiązanego morderstwa, którego kobieta była świadkiem. Sienna boi się, że popada w paranoję tak jak jej matka i ma podejrzenia, że to ona miała zginąć.

Lekki styl pisania autorki i niezwykła fabuła sprawiła, że zatraciłam się w lekturze, czytało mi się ją niesamowicie szybko i z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy Sienny. Byłam mega ciekawa jaki będzie jej finał.

Mamy opisy morderstwa, napięcie, strach i emocje jakie towarzyszyły głównej bohaterce są niemal namacalne, przyprawiały mnie momentami o szybsze bicie serca i gęsią skórkę. Był też szok i niedowierzenie.

Prawda mieszała się z kłamstawi, nie wiadomo komu można było ufać, każdy z bohaterów coś ukrywał.

Autorka świetnie przygotowała się do tematu i idealnie odwierciedliła nam nie tylko jak wygląda życie z osobą chorą na urojenia paranoiczne, ale jak i samo życie tej osoby. Nieustanny lęk, wmawianie sobie przeróżnych rzeczy i ciągła troska o najbliższych, chyba nie ma nic bardziej przerażającego.

Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, każdego polubiłam na swój sposób i żal było mi się z nimi rozstawać.

Niektóre sytuacje płatały nam psikusa i mieszały w głowach, jednak co do tego kto jest mordercą miałam swoje dwa podejrzenia, byłam wręcz przekonana, że wiem kto nim jest, lecz okazało się, że marny ze mnie detektyw. Takiego rozwiązania sprawy się zupełnie nie spodziewałam, dalej to do mnie nie dociera.

Został tu również wpleciony wątek miłosny, który pozwolił na chwilę zapomnieć o tym przez co przechodziła główna bohaterka i oderwać się od ciężkiej rzeczywistości. Było to tu również potrzebne, a Jonathan odegrał wzorowo swoją rolę.

Jedynym chyba minusem jest dla mnie fakt, że Sienna pomimo tego co przeszła i wciaż przechodzi, za szybko ufa ludziom, powinna być nieco bardziej ostrożna.

Jak najbardziej polecam.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🏵"Taka sama" to połączenie thrillera oraz sensacji z wątkiem kryminalnym autorstwa Erica Spindler.

Nie czytałam jeszcze żadnej książki autorki, ale uwielbiam zarówno thrillery jak i kryminały, a opis brzmiał intrygująco i tajemniczo, więc postanowiłam ją przeczytać.

🏵 Sienna miała trudne dzieciństwo, i choroba psychiczna matki odcisnęła na niej duże piętno.

Kobieta boi się, że oprócz wyglądu odziedziczyła po matce również chorobę.

Przed laty morderstwo, którego była świadkiem powoduje, że Sienna czuje, że to ona miała być tą zamordowaną dziewczyną. Zaczyna popadać w paranoje, i to zmusza ją do opuszczenia miasta.

Po dziesięciu latach postanawia jednak wrócić do rodzinnego domu, i zmierzyć się ze swoimi demonami. Mimo upływu czasu jej wspomnienia ożywają, i kobieta czuje, że aby odzyskać spokój musi dowiedzieć się prawdy.

W tym samym czasie śledztwo sprzed lat zostaje wznowione, i Sienna zaczyna dostawać anonimowe telefony.

O co w tym wszystkim chodzi?

Czy Sienna również cierpi na chorobę psychiczną, czy jednak jej obawy są uzasadnione?

Kim jest morderca i kto był jego celem?

🏵 Połączenie sensacji i kryminału, oraz nietuzinkowa historia sprawiło, że książka była niezwykle interesująca.

Bohatrowie dobrze wykreowani i każdy z nich był podejrzany, i miał coś do ukrycia, także ciężko było odgadnąć prawdę.

Choć akcja miejscami się ciągnęła i mało w niej thrillera, raczej jest to moim zdaniem powieść sensacyjno - kryminalna, to całkiem dobrze się ją czytało. Zakończenie mnie zaskoczyło, więc jestem usatysfakcjonowana.

Okładka również przyciągająca wzrok i zachęca do sięgnięcia po tą książkę.

Polecam miłośnikom książek sensacyjnych, oraz lubiącym tajemnicze i trudne do rozszyfrowania historie.

Przyznam szczerze, że trochę się obawiałam tej lektury i to z aż dwóch powodów. Po pierwsze – przez ostatnie lata zmienił mi się nieco gust i chociaż blisko 10 lat temu zaczytywałam się w thrillerach romansowych Spindler (co znaczące, wydawało je wydawnictwo Mira/Harlequin, więc ta nazwa wiele mówi o gatunku, jaki te książki reprezentowały), to dziś lektura powieści łączących wątki detektywistyczne z miłosnymi nie sprawia mi już tak dużej przyjemności jak kiedyś. Drugim powodem była wspomniana przeze mnie wcześniej niefortunna seria thrillerów paranormalnych, która nieco zraziła mnie do twórczości tej autorki.

Na szczęście moje obawy okazały się nieuzasadnione, bo „Taka sama” to kawał bardzo solidnego dreszczowca, który porywa i intryguje od pierwszej strony. Erica Spindler przypomniała mi tą historią, za co kiedyś tak bardzo lubiłam jej książki. Jej najnowsza powieść to przepełniony emocjami – często bardzo skrajnymi – thriller psychologiczny, który swoją problematyką zahacza o kilka wątków. Mamy tu miłość między kobietą i mężczyzną, a także miłość matki do dziecka i dziecka do matki, nienawiść, zazdrość i zawiść, poczucie odpowiedzialności, uczucie pokrzywdzenia i niesprawiedliwego traktowania, przejawy obsesji, zmaganie się z chorobą psychiczną i życie w ciągłym strachu o siebie i swoich bliskich. Obserwujemy również nierzadko bardzo skomplikowane relacje rodzinne. Nie mogło oczywiście zabraknąć silnej bohaterki, która nie boi się stawiać czoła przeciwnościom losu. Kobiety za wszelką cenę dążącej do odkrycia prawdy, choćby miała ona ugodzić w dobre imię jej rodziny. Sienna Scott to kobieta, której dzieciństwo i młodość naznaczone były piętnem manii prześladowczej, na którą cierpiała jej matka Vivienne. Okrutnej przypadłości, której odziedziczenia Sienna tak bardzo się zawsze bała.

„Taka sama” to przykład książki, w której nieustannie mnożą się pytania. Wspólnie z główną bohaterką próbujemy znaleźć na nie odpowiedzi, ale Erica Spindler jak mało kto potrafi wodzić czytelnika za nos. Ileż razy zmieniałam swoją teorię odnośnie wydarzeń z czasów studiów Sienny! Sprawy nie ułatwia choroba psychiczna, na którą cierpi matka bohaterki. Spindler zmyślnie sięgnęła po motyw aberracji umysłowej Viv, dzięki czemu zyskała bardzo przydatne narzędzie zwodzenia czytelnika. Sami nie wiemy, w co i komu powinniśmy wierzyć. Czy wiedząc, że Viv od lat doświadcza urojeń (w ich wyniku nieustannie towarzyszy jej przekonanie, że ktoś stale czyha na życie jej i jej córki), możemy ufać, że cokolwiek z jej słów jest prawdą? Czy stojące w opozycji do teorii przyjętej przez policjantów prowadzących śledztwo w sprawie zabójstwa Madison Robie przypuszczenia Sienny, że tamtej nocy to ona miała być ofiarą, można w ogóle traktować poważnie? A może Sienna, która pod wieloma względami tak bardzo przypomina swoją matkę, sama zaczęła popadać w paranoję?

„Taka sama” to powieść, przy której w żadnym wypadku nie można się nudzić! To, co mi się najbardziej w niej podobało, to naszpikowanie fabuły postaciami, z których w zasadzie każda wydaje się podejrzana. Erica Spindler kreując właśnie takich bohaterów, stworzyła sobie znakomity grunt pod trzymający w napięciu thriller. Napięcie sięgające zenitu, mnóstwo sprzecznych emocji, nierozwiązane morderstwo z przeszłości, pilnie strzeżone, brudne rodzinne sekrety i wiszące nad bohaterką widmo niebezpieczeństwa. Czego można chcieć więcej? Jestem w pełni usatysfakcjonowana lekturą, dlatego z czystym sumieniem zachęcam Was do sięgnięcia po „Taką samą”. Jeśli znacie i lubicie Ericę Spindler, to pewnie nie muszę Was nawet namawiać. A jeśli jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności nigdy o tej autorce nie słyszeliście, to polecam to jak najszybciej zmienić. Nie pożałujecie :)

Jaka matka, taka córka.

Sienna żyje w cieniu swojej matki. Obawia się że jej chore objawy psychiczne przeszły również na nią. Dwie krople wody z wyglądu więc psychika również może być taka sama.

Po dziesięciu latach pragnie wrócić do swojego rodzinnego miasta i stanąć twarzą w twarz ze swoimi demonami. Ale w tym samym momencie policja wraca do morderstwa z przeszłości. Którym bohaterka była świadkiem. A pytanie czy to nie ona miała zginąć siedzi jej dalej w głowie.

Książka zabrała mnie w inny świat. Kryminał zabójstwo, śledztwo i zagadki. Dużo pytań a odpowiedzi brak. W mojej głowie podczas czytania co chciała zmieniało się zdanie kto zabił i nie udało mi się odgadnąć. Każdy był podejrzany. Psychicznie chora matka również mnie zaciekawiła bo lubię w książkach takie postacie i zdecydowanie mogłoby być tego więcej tutaj ale i tak było okey. Pojawia się również romans i bohater który też staje się podejrzanym. Tajemnicę rodzinne również wyjdą na jaw. Ta książka to jedne wielkie emocje. Nie zabrakło mi tutaj niczego. Opisy jak i dialogi czytałam ekspresowo. Napięcie rosło z każdym rozdziałem. A bohaterkę da się polubić pomimo że szybko ufa innym pomimo tego co ją spotyka. Książka okazała się znakomitą odskocznią od romansów i miłosnych problemów.

„Wspaniałe rzeczy przychodzą tylko z zaufaniem.”

Życie Sienne nigdy nie było łatwe, dorastała w mrocznym cieniu matki, chorej na urojenia prześladowcze. Te zaburzenia były ściśle związane z jej osobą, to właśnie ona była obiektem ciągłego strachu matki. Sienna przez przypadek natrafiła na zwłoki dziewczyny, do dziś pomimo upływu lat nie potrafi uporać się z tą traumą. Ojciec chcąc chronić córkę wysłał ją do babci. Dzisiaj po upływie dziesięciu lat wraca w rodzinne strony, ma zamiar zmierzyć się z bolesną przeszłością. W tym samym czasie zostaje wznowione śledztwo, a ona sama zaczyna odbierać anonimowe, niepokojące telefony. Czy ona miała być ofiarą?

Nietuzinkowy pomysł na fabułę, niesie spore, sprzeczne emocje. Mamy dwie przestrzenie czasowe, widzimy jakie konsekwencje na teraźniejszość miały wydarzenia z przeszłości. Czyta się szybko i pomimo poruszanych trudnych tematów przyjemnie, chociaż zabrakło mi większego napięcia. Sienna jest pogubiona, rzuca oskarżeniami, mocno odczuwamy jej strach i obawy – boi się, że będzie taka jak matka. Bywa irytująca, jednak potrafiłam ją zrozumieć, a jej zachowanie nie dziwi.

Autorka porusza trudne, złożone problemy, robi to z wyczuciem, umiejętnie potrafi wciągnąć nas w wir wydarzeń, wodzi czytelnika za nos. Trudna, skomplikowana codzienność z osobą psychicznie chorą - Pani Erica oddaliła kawał dobrej robot, dokładnie przygotowała się do tematu. Choroba, która nie pozwala na normalne funkcjonowanie rodziny. Urojenie matki bohaterki, jej ataki kładą się cieniem na całej rodzinie – mamy wnikliwy, autentyczny obraz tej choroby. Próba normalnego życia, strach, obawy o przyszłość. Komu tak naprawdę może zaufać, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem?

Wciągająca mieszanka gatunków thriller trochę sensacji, obyczajowości i szczypta kryminału. Miłość, zdrada, choroba i ciągłe poczucie strachu. Zakończenie dość mocno mnie zaskoczyło. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Taka sama” to było moje pierwsze spotkanie z piórem amerykańskiej pisarki Erici Spindler. Spotkanie pozytywne, choć trochę inne niż spodziewałam się tego po opisie książki. . Jest to historia dziewczyny, która dziesięć lat temu odkryła zwłoki studentki zamordowanej na kampusie. Mordercy nigdy nie odnaleziono, a dziewczyna wyjechała z miasteczka. Teraz wraca, a śledztwo zostaje ponownie otwarte. Bohaterka jednak ma pewien sekret, którym niechętnie się dzieli – podejrzewa, że potencjalną ofiarą miała być ona sama. Nikt jej jednak nie wierzy ze względu na chorobę jej matki – ta cierpi na psychozę, manię prześladowczą. I to właśnie dzięki temu tematowi książka nie jest zwyczajnym thrillerem, a czymś wartym uwagi – intryga kryminalna jest ciekawa, acz nie stwarza bardzo gęstej atmosfery, jednak ten aspekt psychologiczny opisujący codzienny trud życia z osobą cierpiącą na zaburzenia psychiczne jest tym, co wyróżnia ją z tłumu. Temat został opisany z wyczuciem, ale bardzo szeroko, obok zagadki kryminalnej to ON plasuje się na pierwszym miejscu. Dzięki temu jest to książka niosąca coś więcej niż tylko rozrywkę – poszerza wiedzę i zrozumienie na tak skomplikowany temat jakim jest choroba psychiczna i życie obok chorego. Przez to akcja powieści nie toczy się specjalnie szybko, choć zakończenie jest dynamiczne, a i niepozbawione kilku ciekawych zwrotów akcji. Ogólnie to ciekawy thriller, ten z lżejszych, po który warto sięgnąć w wolnej chwili.

Pierwszy mój kryminał, który przeczytałam i zaczęłam swoją przygodę z czytelnictwem, był właśnie autorstwa Pani Spindler. Od tamtej pory mam duży sentyment do tej autorki, bo jeszcze na żadnej książce się nie zawiodłam i zawsze były to pewniaki.

Czy tak było tym razem z najnowszą powieścią?🤔

🌿 Sienna od najmłodszych lat musi żyć pod naporem zaburzeń paranoicznych chorej matki, cierpiącej na urojenia prześladowcze. Mało tego to właśnie jej córka jej obiektem jej strachu i wiecznie powracających ataków paranoi.

Pod kampusem Sienna natrafia na zwłoki młodej dziewczyny, nie potrafi uporać się z tą traumą, na domiar złego uważa, że to ona miała być ofiarą tej zbrodni. Ojciec wysyła ją do babci, powraca do rodzinnego miasta po 10 latach nieobecności. W tym czasie śledztwo zostaje ponownie wznowione, a ona zaczyna odbierać anonimowe telefony.🌿

.

Nie jestem w stanie sobie przypomnieć, jak dawno już czytałam coś, co wyszło spod pióra autorki i już zapomniałam, czego mogę się spodziewać po jej książkach. Tym kryminałem poczułam się jakbym, powróciła do przeszłości i przypomniała sobie, za co lubię tę autorkę. Za jej manewrowanie bohaterami w taki sposób, że do końca nie jestem w stanie odgadnąć, kto jest mordercą.

.

Czyta się ją szybko, a to dzięki temu, że autorka ma lekkie pióro i pisząc nawet o trudnych sprawach, pisze w taki sposób, że jest w stanie zainteresować czytelnika od pierwszej strony. Chociaż mi się ją czytało dobrze, to jednak z przykrością muszę stwierdzić, że nie wyrwała mnie ona z kapci. Miałam co do niej większe oczekiwania, zabrakło mi w niej chwil grozy, narastającego napięcia, które powinno być budowane, nawet stopniowo przy takiej fabule.

.

Tym bardziej nie zaliczyłabym tej pozycji do gatunku thrillera psychologicznego, bardziej pod sensację z odrobiną kryminału. Pomimo tego, spędziłam z nią miło czas i jeśli lubicie książki, w których relacje rodzinne są wystawione na próbę, a mordercą może być każdy, to pozycja idealna dla Was. Ja nadal pozostanę wierna autorce i będę czekała na kolejne jej powieści.

Po pierwszym rozdziale książki byłam już bardzo zaintrygowana. Chciałam wiedzieć więcej, pragnęłam pochłonąć tą historię. Z biegiem stron mój zapał opadał. Jednak to nie tak, że mi się nie podobał rozwój wydarzeń. Książka się dość ciągnęła, było dużo powtórzeń, by wzmocnić paranoidalne wizje. Jednak w mojej ocenie troszkę za dużo.

Co mi się bardzo podobało to pokazanie czytelnikowi, jak ciężko jest żyć z osobą chorą psychicznie. Niby nie jest to choroba zakaźna, a jednak wytwarza lęki również u najbliższych osób. Autorka zagłębiła temat i widać, że przygotowała się wcześniej do tematu, za co ogromny plus.

Dobrze wykreowani bohaterowie, każdy miał tam być po coś. Jednak miejscami lekko nieudolni. Praca policji zakrawa na komedię. Nikt przecież tak nieudolnie nie prowadzi śledztw. Do tego morderca, który odwiedza dom głównej bohaterki od lat i nikt nigdy go nie zauważył. Tu znów kawałek magii.

Jak widziałam wiele osób znało sprawcę od początku. Ja typowałam wielu, ale prawdziwy zabójca mnie zaskoczył, choć jakbym była uważniejsza to już pod pierwszych stronach można się było tego spodziewać.

Nie był to najlepszy thriller jaki czytałam, ale jednocześnie nie zniechęcam Was do sięgnięcia.

🔹Recenzja 🔹

Jeden niefrasobliwy moment.

Dziewczyna ubrana jak ty, a jeśli to miałaś być ty?

Sam początek książki dość mocno zaskakuje. Od razu dostajemy trupa, powiązanie z główna bohaterka i tok jej skomplikowanego myślenia. Czyżby to wpływ matki, tak działał na dziewczynę?

Jestem fanką thrillerów psychologicznych. Te, które zaczynają trzymać mnie w niepewności już od początku, zazwyczaj są tymi najlepszymi. Wtedy mój umysł pracuje na najwyższych obrotach, lawirując między tym, co widoczne a tym, co mamy wywnioskować.

Jednak niestety, ale jestem troszkę zawiedziona. Opis książki zwiastował naprawdę dobrą historię, ale gdy tylko zagłębiałam się w nią dalej, zauważyłam, iż zaczyna ona przypinać bardziej obyczajówkę niż thriller w dodatku psychologiczny.

Może i na początku książka oferuje nam zagadkę, dodając fakty, które będą nas zadręczać. Później już zaczyna się robić słodko. Jak wino dla sąsiada czy kupno restauracji i cała radość z tego przedsięwzięcia. Brakło mi tu napięcia, oczekiwania i dalszego mącenia fabuły.

Za thriller psychologiczny na pewno tej książki nie uważam. Jest to dla mnie bardziej obyczajówka z elementami thrillera. Gdyby tak od początku było zapowiadane, nie miałabym tak wielkich oczekiwań do tej powieści.

Autorka na swoim koncie ma naprawdę spory dorobek literacki, ja niestety nie czytałam innych powieści, więc nie będę w stanie stwierdzić czy takie ma pióro. Może to tylko ta książka została skonstruowana w takowy sposób.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję @wydawnictwoluna

“Pudełko zostało już otwarte i nie mogę ponownie go zamknąć”

Sienna Scott dorastała w cieniu paranoicznych urojeń swojej matki. Po latach wraca do domu. Okazuje się, że śledztwo w sprawie morderstwa, którego ofiarę znalazła kilka lat wcześniej, znów zostało otwarte. Sienna musi się zmierzyć z przeszłością i tym co zmieniło jej życie. W domu matki, dawny strach Sienny powraca ze zdwojoną siłą. Kobieta boi się, że to ona była celem mordercy i boi się, że powróci ON naprawić swój błąd z przeszłości.

Wkręciłam się od samego początku i bardzo chciałam przewidzieć, kto jest sprawcą zbrodni sprzed lat. Autorka podając kolejne fakty całkowicie mnie zmyliła, a zakończenie mnie zaskoczyło. Erica Spindler stworzyła świetny thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej strony i naszpikowany jest ciągłymi zwrotami akcji. Koniecznie muszę przeczytać inne książki tej autorki, bo “Taka jak ona” była bardzo dobra i mocna.

Sienna Scott po latach wraca do domu, by zaopiekować się chorą psychicznie matką. Nie jest to łatwe, a dodatkowo musi zmierzyć się z traumatyczną przeszłością i nierozwiązaną sprawą morderstwa. Okazuje się, że śledztwo zostało wznowione. Sienna boi się, że tamtej nocy to ona była celem mordercy.

Sienna prowadzi śledztwo na własną rękę.

Czy uda jej się zdemaskować zabójcę?

Dowiecie się tego czytając tę książkę.

Uwielbiam czytać thrillery psychologiczne. Tutaj miałam do czynienia z znakomitą fabułą, świetnie wykreowanymi bohaterami, rodzinnymi tajemnicami, trudnymi relacjami rodzinnymi, chorobą psychiczną, nieoczekiwanymi zwrotami akcji, dreszczykiem emocji. Autorka potrafi wyprowadzić w pole czytelnika i trzymać w napięciu.

Książkę czytałam z ogromnym zaciekawieniem. Wciągnęła mnie od samego początku. Nie ma nudy. Cały czas coś dzieje się. Autorce udało się zaskoczyć mnie, bo nie odgadnęłam, kto jest zabójcą.

Świetny thriller. Spędziłam ciekawie czas.

Nie mogłam oderwać się od tej książki.

Napewno przeczytam inne książki tej autorki.

Polecam!

„Nie umiała zapomnieć tego, czego nie dało się zapomnieć, ale czas i odległość zmniejszyły oddziaływanie traumy. Wspomnienia wyblakły. Szczegóły stawały się niewyraźne, a potem zupełnie umykały, znikały w eterze”.

Gdy przeczytałam ostatnie zdanie odetchnęłam z ulgą! Do samego końca czułam napięcie, które nie opuściło mnie nawet na chwilę podczas czytania. Owszem, gdzieś po drodze zaczęłam domyślać się, w jakim kierunku zmierza fabuła, ale Erica Spindler stworzyła tak ciekawy i obsesyjny portret każdego bohatera, że śledziłam ich losy z zapartym tchem. Ta książka działa na psychikę czytelnika – obsesja, której doświadczyła Sienna w pewnym momencie przeszła też na mnie. Zaczęłam postrzegać i wgłębiać się w jej zachowanie. Zaczęłam rozkładać na czynniki pierwsze każde jej przemyślenia, postępowania i czyny, które sprowadziły ją do tego momentu życia. Autorka ma niesamowitą umiejętność budowania napięcia, które dodatkowo kumuluje strach, paranoja i brak zaufania. Matka głównej bohaterki mierzy się z chorobą psychiczną, która potęguje emocje i wzmacnia je na różnych płaszczyznach – od współczucia po lęk. Każde jej urojenie niesie za sobą chwilę zwątpienia i pogłębienia obsesji na temat morderstwa sprzed lat. Oprócz tego, Erica Spindler wplotła do fabuły wątek romantyczny, który świetnie pasował do całości i tworzył chwile „odpoczynku dla umysłu czytelnika”. W „takiej samej” zatraca się granica między prawdą a kłamstwem w taki sposób, że nawet najbliższe osoby z otoczenia Sienny stają się podejrzane. Trudno było mi oderwać się od tej książki. W pewien sposób, dzięki niej, porzuciłam rzeczywistość, aby totalnie oddać się lekturze. „Taka sama” to niesamowicie wciągający thriller psychologiczny, który dla mnie był nie do odłożenia. Gdy już zaczęłam czytać musiałam skończyć, aby poznać zakończenie tej historii i rozwiać swoje wątpliwości. Polecam!❤

Mój gust czytelniczy, tak jak myślę każdego, zmieniał się w ciągu mojego życia. Kiedyś miałam ulubionych autorów, którzy przestali być ulubieni, bo zostali wyparci przez nowych. Jedną z takich pisarek była Erica Spindler. Lubiłam sięgać po jej książki, lecz przez kilka ostatnich lat nie robiłam tego. Żadna z jej książek nie wpadła w moje ręce. Jednak niedawno miała premierę książka „Taka sama”. Jak zobaczyłam jej zapowiedź to od razu przypomniało mi się jak bardzo lubiłam książki Spindler i zamarzyłam sobie ją przeczytać.

Książkę „Taka sama” zaczęłam czytać z wielkim podekscytowaniem. Miałam nadzieję na tak dobrą lekturę jakie czytałam te kilka lat temu. W historię weszłam bardzo gładko. Od początku mnie zaciekawiła. Powodowała, że od pierwszych stron w mojej głowie zaczęły pojawiać się pytania. Później, nastąpił etap bliższego poznania bohaterów. Wtedy w mojej głowie zaczęły pojawiać się przypuszczenia dotyczące tego kto był tym mordercą i dlaczego. Przez długi czas autorka mnie podpuszczała, że pierwsza z moich hipotez się potwierdzi, a tego bardzo nie chciałam, bo to było zbyt banalne rozwiązanie. Na szczęście Spindler nie wybrała tej drogi. Obaliła jeszcze kilka moich hipotez, aby na koniec mnie zaskoczyć. Zakończenie spowodowało, że zaczęłam się zastanawiać jak to się stało, że nie rozwiązałam tej sprawy, przecież miałam wskazówki. Jednak te wskazówki były umiejętnie przykryte innymi wydarzeniami.

Jestem w pełni zadowolona z powrotu do twórczości pani Spindler. „Taka sama” to świetny thriller, który wciągnął mnie od pierwszych stron. Przez długi czas nie pozwalał mi o sobie zapomnieć. Im więcej stron przeczytałam tym w mojej głowie zaczynało się pojawiać więcej pytań i hipotez. Próbowałam odkryć mordercę przed bohaterami. Autorka umiejętnie odwróciła moją uwagę od tej postaci i podejrzewałam kogoś innego, aby zaskoczyć mnie na samym końcu. Takie thrillery lubię i mam ochotę na więcej książek Spindler.

Zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę głównie ze względu na intrygujący opis oraz wiele dobrych opinii dotyczących twórczości Erici Spindler. To moje pierwsze spotkanie z nią i uważam je za jak najbardziej udane.

Bardzo spodobał mi się styl pisania autorki, to jak sprawnie poprowadziła fabułę i operowała jezykiem. Pochłonęła mnie ta historia. Od samego początku wciąga i intryguje. Biorąc ją do ręki spodziewałam się trzymającego w napięciu thrillera i taki otrzymałam. Może nie jest porywający i wybitny oraz nie wzbudził we mnie ekscytacji, to intensywność i emocje jakie we mnie wywołał oceniam na duży plus. Choć fabuła mogłaby się wydawać przewidywalna, to ilość zwrotów akcji i zmyłek sprawiły, że wcale taka nie była. Wręcz przeciwnie, mimo swoich domysłów, do końca nie byłam pewna jak się zakończy. Mocnym atutem książki jest warstwa psychologiczna jaką ukazała autorka. Bardzo umiejętnie oddała obraz życia, w którym szczególne piętno odciska w nim choroba psychiczna, to jak wpływa na życie nie tylko osoby, która na nią choruje, ale również na osoby z najbliższego otoczenia. Świetnie wykreowała bohaterkę, wnikliwie przedstawiając jej portret psychologiczny. Sienna w pewnym momencie zaczyna doszukiwać się u siebie symptomów choroby matki. Nurtuje ją pytanie - czy ją odziedziczyła? W końcu sama angażuje się w śledztwo i zamierza odkryć prawdę, a myśli, które ją dręczą jej tego nie ułatwiają. Ze swojej strony polecam. Myślę, że to ciekawa propozycja dla fanów thrillerów i kryminałów. Ja na pewno nadrobię twórczość Erici Spindler, gdyż zachęciła mnie tą pozycją do poznania jej dorobku.

Nie sposób zliczyć na palcach dwóch rąk ilości książek, które Erica Spindler wydała w Polsce. To jasno dowodzi, że w kraju nad Wisła amerykańska pisarka zyskała uznanie czytelników. A ja przyznać się muszę, że „Taka sama” to pierwsza książka pisarki, którą przeczytałem. I niestety wyrażam żal, że dopiero teraz sięgnąłem po jej twórczość.

Ten thriller psychologiczny jest po prostu genialny. Co tu dużo kryć, Erica Spindler zarysowała intrygującą historię, która zasysa naszą uwagę, trzymając w ciągłym napięciu. To czego doświadczyła Sienna Scott przywołuje o ciarki na całym ciele. Przyznam, że nie chciałbym być w jej skórze. Koszmar, którego doświadczyła powraca w mych myślach niczym bumerang.

Sienna po latach wraca do swojej mamy, u której zdiagnozowano zaburzenia psychiczne. I tutaj ogromne brawa należą się Erice Spindler za ukazanie relacji związanych z życiem osób dotkniętych zaburzeniami paranoidalnymi.

Jednak to, co najważniejsze „Taka sama” to świetny thriller psychologiczny, który mocno trzyma nas w niepewności o losy Sienny Scott. Musi ona zmierzyć się z tajemniczą i nierozwiązaną zagadką zabójstwa. Sienna ma powody sądzić, że to ona była celem morderstwa. W jej umyśle rodzi się strach dyktowany myślą, że morderca powróci, by dokończyć swego dzieła. Czy Sienna zdoła uchronić się od demonów przeszłości? Czy może czuć się bezpieczna w świecie, w którym prawda miesza się z kłamstwem, a fikcja zlewa się z rzeczywistością? Kto będzie pierwszy – Sienna, czy jej oprawca? Warto się tego dowiedzieć, i sięgnąć po thriller psychologiczny Erici Spindler.

To, co zasługuje na uznanie to styl autorki oraz dawkowanie poszczególnych elementów fabuły. Dzięki temu napięcie nie maleje, lecz z każdą stroną nabiera na sile. A siłą tej historii jest zagadka, która niczym tykająca bomba rozsadza nasze emocje.

Książka „Taka sama” ukazała się nakładem Wydawnictwa Luna

Sienna Scott po dziesięciu latach wraca do rodzinnego miasta zaopiekować się chorą psychicznie matką. Stan matki znacznie się pogorszył, gdy na nowo utworzyli śledztwo niewyjaśnionego morderstwa, którego świadkiem była Sienna. Dziewczyna cały czas ma przeczucie, że to ona miała być celem mordercy. Czy miała rację? A może popada w obłęd jak jej matka?

TAKA SAMA to bardzo dobry thriller psychologiczny z taką intrygą, że do końca nie odgadniemy sprawcy morderstwa. A to lubię najbardziej!

Krótkie rozdziały sprawiają, że powieść czyta się wręcz sama, a świetnie wykreowane postacie wzbudzają sympatię. Brawa za kapitalnie przedstawioną postać Viv i jej choroby psychicznej 👏. Czuć, że pani Erica Sindler niezłe się przygotowała.

Autorka wciągnęła mnie w świat bohaterów i z wielkim zainteresowaniem śledziłam ich losy. Wspólnie odkrywałam historię Sienny, chociaż niekiedy mnie irytowała wieczną podejrzliwością, bo w pewnym momencie podejrzewała każdego o zbrodnię sprzed lat!

Przez całą powieści autorka tak umiejętnie manewrowała mną i raz po raz podsuwała innych winowajców, że nie odgadłam prawdziwego mordercy! 🙈 Mój pierwszy wytypowany podejrzany okazał się błędny, a byłam go pewna na 90%! Obstawiałam go od samego początku, a tu takie zaskoczenie! Jedynie czego się domyśliłam to tajemnicy jaką skrywał Jonathan. Ale to i tak drobny minus w stosunku do całokształtu. Polecam!

💓RECENZJA💓

Dziękuję @wydawnictwoluna za egzemplarz do recenzji🥰

"Wspaniałe rzeczy przychodzą tylko z zaufaniem"

Sienna mając osiemnaście lat znajduje ciało młodej dziewczyny. Jest to dla Niej niemała trauma i nie ma się co dziwić. Jako tako uporać się z tą sytuacją pomaga Jej policjant Randy. Jakby tego było mało, Sienna dorasta w domu, gdzie matka cierpi na zaburzenia paranoiczne i wciąż twierdzi, że tamtej nocy to Sienna miała zginąć. Młoda dziewczyna zaczyna w to wierzyć, zwłaszcza,że obie miały na sobie takie same kurtki...

Po 10 latach Sienna wraca do rodzinnego miasta. Niestety demony przeszłości wracają. Policja wznawia śledztwo dotyczące zabójstwa sprzed lat. Sienna zaczyna dostawać dziwne telefony, które Ja niepokoją... Do tego w domu naprzeciw zamieszkał tajemniczy sąsiad...

💓 Kto tak naprawdę zabił Nasi 10 lat temu?

💓 Czy to faktycznie Sienna miała wówczas zginąć?

💓 Kto mógłby chcieć Jej śmierci?

Co to była za historia... Czytałam ją z zapartym tchem, wierzcie mi! Nie dość, że została napisana lekko i wciągająco to sam pomysł na fabułę jest fantastyczny.

Bardzo fajnie zostało pokazane, w jaki sposób zachowuje się osoba chora na urojenia paranoiczne. To trudne zwłaszcza dla bliskich osoby chorej. Należy bardzo uważać na to, co się robi bądź mówi. W przeciwnym razie grozi to wzmożonym atakiem choroby.

Dodatkowo jestem pod dużym wrażeniem tego, kto okazał się mordercą. W życiu bym nie pomyślała o tej właśnie osobie 😳 No a przynajmniej nie przez pierwsze 3/4 książki 😅 Później coś zaczęłam łączyć, ale dopiero ostatnie 50 stron tak naprawdę dało jaśniejszy pogląd na całą sytuację.

Podobało mi się też pokazanie, jak Nasza główna bohaterka bała się, że snując swoje podejrzenia zachowuje się tak, jak Jej matka. A przecież każdy Jej matkę uważał za wariatkę...😒 Dziewczyna bardzo się bała, że zaczyna również popadać w chorobę. Do tego kiedy komuś mówiła co podejrzewa w sprawie zabójstwa sprzed lat to każdy patrzył na Nią z politowaniem. Dało się wyczuć Jej frustrację i strach. A także niemoc.

Dodatkowo ciekawym pomysłem było wplecenie w historię spraw spadkowych.Przez to na celowniku miałam Jej brata przez długi czas. Brad nie był takim niewiniątkiem. Chciał swoje ugrać na całej sprawie.

No i tajemniczy sąsiad... Jonathan Hart. Pojawił się nagle, zaczął być blisko Sienny... W Jego domu Sienna znalazła coś niepokojącego, co sprawiło, że oddalili się od siebie. Jednak, czy to On był mordercą? Tak, jak wspomniałam wcześniej, zabójcą była osoba, po której zupełnie się kurcze tego nie spodziewałam.

Ta książka sprawiła, że po przeczytaniu potrzebowałam dłuższej chwili, żeby przetrawić to, co się właśnie stało. Końcowy zwrot akcji mnie zaszokował tak naprawdę. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne czy kryminały to koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Spodoba Wam sie❤

Choć grono moich ulubionych autorów jest dość szerokie, to ciągle chętnie sięgam po nowych. Nie da się przeczytać wszystkiego, doskonale zdaję sobie z tego sprawę, ale są takie nazwiska, które po prostu powinno się znać i tak jest właśnie z Ericą Spindler. Jej thrillery psychologiczne cieszą się ogromną popularnością, co po lekturze "Takiej samej" wcale mnie nie dziwi. Ależ to była dobra książka. 

Często irytuje mnie błędna klasyfikacja gatunkowa książek, ale tym razem dostałam dokładnie to, co zostało mi obiecane na okładce. Akcja powieści toczy się dynamicznie, a warstwa psychologiczna jest mocno rozwinięta. To jest właśnie przepis na thriller idealny i Erica Spindler najwyraźniej doskonale go zna. 

Od pierwszych stron dałam się porwać. Intryga kręci się wokół zabójstwa sprzed lat. Główna bohaterka odnalazła wtedy ciało, a sprawca nigdy nie został skazany. Sienna podejrzewała, że być może to ona była celem, po latach wraca więc w rodzinne strony z zamiarem zmierzenia się z demonami przeszłości. Szybko okazuje się, że to wcale nie będzie łatwe. 

Ważne było dla mnie to, że to była równa książka. Od początku do końca napięcie utrzymywało się na podobnym poziomie, a wątki splatały się tak, by czytelnik nabierał podejrzeń wobec praktycznie każdej pojawiającej się postaci. Zakończenie jest dość zaskakujące, choć jest w pełni logiczne i możliwe do wydedukowania. 

Jednak największym atutem w moim odczuciu była kreacja bohaterów. Nie miałam nigdy wcześniej okazji czytać powieści, w której tak wiele miejsca zostało poświęcone chorobie psychicznej. Mama Sienny po tym jak ją urodziła zaczęła cierpieć na urojenia. To odbijało się oczywiście na całej rodzinie, a u dziewczyny powodowało obawy, że i ona doświadczy paranoi. To bardzo trudny temat, ale autorka świetnie sobie z nim poradziła, nie idealizując ani nie koloryzując sytuacji. 

"Taka sama" to brawurowy thriller psychologiczny dopracowany w każdym szczególe. To jedna z tych książek, dla których warto zarwać noc, a jej treść długo jeszcze nie opuści Waszych myśli. 

Moje 9/10. 

“Taka sama” to wciągający, genialny thriller Erici Spindler. Miałam okazję poznać już pióro autorki czytając jej serię Strażników Światła. Tę książkę czytało się bardzo dobrze, szybko, autorka ma lekkie pióro, mimo że pisze o strasznych rzeczach.

.

Przed laty, kiedy jeszcze Sienna studiowała na jej kampusie doszło do brutalnego morderstwa. Pech chciał, że to ona znalazła ciało. Potem już było tylko gorzej. Strach, trauma, aż w końcu wyjazd za granicę. Po latach wraca, by być bliżej chorej psychicznie matki i brata, ale przede wszystkim by uwolnić się od przeszłości, zrozumieć, zacząć żyć bez myśli o niej.

.

Jej matka od kiedy urodziła Siennę cierpiała na manię prześladowczą, a obiektem jej strachu była właśnie córka. Matka strasznie bała się, że ktoś chce dziewczynę skrzywdzić, a kiedy wydarzyła się tragedia jej lęki tylko się nasiliły. Widząc jaki straszny wpływ ma kobieta na córkę, jej ojciec wysyła ją do Londynu. Kiedy jako dojrzała już kobieta Sienna wraca okazuje się, że śledztwo zostało wznowione. Czy tym razem uda się dojść do prawdy?

.

Nutka tajemnicy, odrobina psychozy i mieszanka na thriller gotowa. Spindler tak manewruje bohaterami, że do końca nie można być pewnym swoich przypuszczeń. Fascynująca historia, którą gorąco polecam. Macie ją w planach?