Wróć przed zmrokiem

Dwie połówki całości, które po wieloletnim małżeństwie dostrzegają, że w ich wspólnym życiu coś zaczyna zgrzytać i coraz bardziej od siebie oddalać.

Basia to kobieta która ma stabilność. Dom, męża, dorosłą córkę i pracę. Codzienność jednak staje się dla niej monotonna, zaczyna dostrzegać że przez lata zawiodła siebie, odsunęła własne potrzeby na dalszy plan i zwyczajnie przestała o siebie dbać. To otworzyło jej oczy i kobieta postanowiła coś zmienić. Do zmian starała się namówić swojego męża Tomka, bezskutecznie. Im więcej próbowała zrobić, tym silniej uświadamiają sobie ze lata dobrego małżeństwa już dawno minęły, a oni trwają w związku z przyzwyczajenia. Przykre słowa, osobno spędzany czas, częsta irytacja to początek drogi do zmian. Dodatkowo pojawia się temat pracownicy Tomka i pijackiego wyznania, które prowadzi Basię do podjęcia drastycznych decyzji. Wyrusza ona z przyjaciółką na zagraniczne wakacje, dając przestrzeń sobie i mężowi, którego punkt widzenia ukazuje skrywane emocje i myśli. Na miejscu kobieta odżywa i zaczyna dostrzegać to, co umykalo jej od długiego czasu.

Autorka buduje głęboką więź bohaterów z czytelnikiem. Tworzy podłoże realnych problemów, z którymi zmaga się wieloletnie małżeństwo, ukazując wypalenie uczuć, niechęć i wewnętrzne zagubienie. To opowieść o szukaniu siebie, budowaniu własnej wartości, stawianiu na swoje potrzeby i próbach naprawienia czegoś co zaczęło się kończyć. Bohaterowie są emocjonalni. Popełniają błędy jak każdy człowiek, podnosząc konsekwencje i pozwalając sobie na chwile zwątpienia i niepewności.

Kasia wprowadza nas w świat, w którym nieumiejętność rozmowy i przekazywania własnych pragnień prowadzi człowieka drogą, na której łatwo się zgubić. Nie jest to tylko książka o poszukiwaniu własnego ja, to również opowieść o obawach, lęku, niepewności względem partnera, uczuciu zazdrości i pokusie. Historia wciąga od pierwszej strony, dawkując nam informacji i emocji, które porywają nas w wir zmartwień i niekiedy błędnych decyzji. Piór autorki jest przyjemne, całość czyta się szybko, a treść wciąga i wywołuje w nas tornado. Wiele emocji, zaskoczeń. Historia ukazuje, że niekiedy trzeba postawiać na siebie by zmienić w życiu coś na lepsze. Nawet wtedy, gdy na szali stawiamy wieloletni związek.

Polecam sięgnąć po tę książkę. We mnie wywołała szereg emocji, z niecierpliwością obserwowałam jak potoczą się losy bohaterów i czy ich decyzje zmienią coś nie tylko między nimi ale również w nich samych.

Piękna, wzruszająca, porywająca historia.

Uwielbiam książki autorstwa Kasi Fiołek, bo sprawiają, że czuję się dobrze, otulają.

“Wróć przed zmrokiem”

Ta historia jest o wiele dojrzalsza od poprzednich i nie ukrywam, że zostawiła mnie z kacem książkowym.

Autorka ponownie sięga po tematy, o których wciąż mówi się zbyt rzadko. Menopauza, kryzys wieku średniego, utrata poczucia własnej tożsamości, zdrada czy samotność w długoletnim związku-te tematy tabu zostały przedstawione w sposób szczery i pozbawiony lukru.

Basia i Tomek są razem od liceum. Idealna para, która spotkała się latem przy ognisku.Zaiskrzyło i już tak zostało. Kilka dekad później mają wymarzony dom, kariery, ich dorosła córka opuściła gniazdo. Nagle się okazuje, że oni nie umieją już rozmawiać. On ucieka do warsztatu, gdzie zawsze ma ogrom pracy, a po niej tylko ochotę na dobry obiad i zimne piwo. Ona? Owszem ma ukochaną pracę w bibliotece, ale po niej…czuje się samotna. Czuje, że gaśnie, czuje się niewidzialna. Jeszcze nie wie, co z tym zrobić, ale nie wyobraża sobie ani tej stagnacji ani kolejnych wakacji w tym samym miejscu, w którego jeżdżą od dwudziestu lat. Chce żyć!

Przecież ma DOPIERO 45 lat. Szalę przeważa jedno niefortunnie rzucone słowo jej męża. Słowo, które może (choć nie musi) sugerować jego niewierność. Decyduje się na wyjazd - byle dalej - na słoneczną Sardynię. Czy kolory tej wyspy przywrócą kolory w jej życiu? Czy pozwolą odzyskać spokój w sercu i odnaleźć radość? Czy znajdzie drogę do siebie? Czy zda sobie sprawę, że w jej życiu nie ma już miejsca dla Tomka? Musicie przeczytać i przekonać się sami.

Muszę przyznać, że z zaciekawieniem czytałam rozdziały w których poznajemy perspektywę męża- okazuje się, że on też obawia się starości, czuje że w ich życiu brakuje tego ognia, ale jak ma coś zmienić?Jestem wkurzona, że tak łatwo przyszło mu się z tym pogodzić, że nie zauważał potrzeb swojej żony.

Tak jak bohaterka mam 45 lat i choć jesteśmy w różnym miejscu w życiu, bardzo przeżywałam jej historię i mocno jej kibicowałam. Czuję, że przeżycia Basi będą bliskie wielu kobietom, które sięgną po tę książkę. Nigdy nie jest za późno na zmiany!

Zapewniam Was, że ta historia zostanie z Wami na długo. Z całego serca polecam!

"Wróć przed zmrokiem" jest drugim tomem serii Druga połowa, w której Katarzyna Fiołek tym razem zabiera nas na słoneczną Sardynię. Ale zanim do tego dojdzie poprzechadzamy się z bohaterką powieści po Puszczy Kampinowskiej i Wyszogrodzie.

Poznajemy Basię i Tomka, małżeństwo z dwudziestodwuletnim stażem, dorosłą córką oraz wkradającą się w ich codzienność ciszą, rutyną i marazmem. Gdy na rodzinnej imprezie Tomek wypowiada jedno niefortunne zdanie, coś się w Basi zmienia. Kobieta podejmuje odważną decyzję i wyjeżdża na Sardynię. Czy warto przekreślać ponad dwadzieścia lat małżeństwa? Czy po takim czasie jest jeszcze miejsce na miłość?

Tomek ucieka w pracę, Basia mierzy się z syndromem pustego gniazda. Towarzyszy jej lęk przed przemijaniem. Podróż do Włoch nie jest tu jedynie zwykłym wyjazdem. To podróż w głąb siebie, która odmieni jej sposób myślenia, jak i całe jej życie. Widzimy, że czasem takie rozwiązanie jest najlepszym, co możemy zrobić, by zrozumieć siebie, swoje potrzeby, pragnienia i marzenia. Po prostu najpierw trzeba pokochać siebie, by spojrzeć na świat i naszych bliskich z innej perspektywy. Związek bez szczerości i rozmowy obumiera. Cisza z każdym dniem się pogłębia. Dlatego tak ważne jest, byśmy nie zapominali o tym, jak było na początku i to pielęgnowali, bo nic nie jest dane na zawsze. Zawsze jednak jest też szansa na to, aby naprawić relację.

Autorka sporo miejsca poświęciła problemowi perimenopauzy i przemijania. To niestety wciąż temat tabu. Basia nie potrafi się odnaleźć po wyprowadzce córki. Dotąd była przede wszystkim żoną i matką. A co z jej kobiecością? Chciałaby być znów tą Baśką! Tomek nie rozumie Basi i jej pomysłów na naprawę związku. Uważa, że zachowuje się jak przysłowiowa rycząca czterdziestka. Ale i jemu towarzyszą lęki, bezradność i zagubienie. Dlatego nie można go tak pochopnie skreślać, a spróbować zrozumieć. Książka uświadamia, że druga połowa życia może być równie piękna jak pierwsza.

W tej historii tak łatwo jest odnaleźć coś znajomego, samego siebie, gdyż wszystko jest w niej do bólu prawdziwe. Z bohaterami możemy poczuć autentyczną bliskość. Wszak nas również dopadają różne wątpliwości, posiadamy niespełnione marzenia, czy boimy się życiowych zmian.

"Wróć przed zmrokiem" to ciepła, pełna życiowej prawdy, emocji, humoru oraz wzruszeń powieść o odwadze do zmian oraz o tym, że nigdy nie jest na nie za późno. To książka o dojrzałości, kryzysie w małżeństwie, relacji matka-córka, miłości, przyjaźni, perimenopauzie, błędach, tęsknotach, poszukiwaniu własnej tożsamości. Jeśli jesteście ciekawi, czy można zakochać się w tej samej osobie po raz drugi - czytajcie! Książka dla każdej z nas.

PS Ku mojej uciesze pojawiła się także "Pani Kargulowa" z pierwszego tomu!

Wierzycie w miłość do grobowej deski? Czy w dobie, w której związki z założenia mają krótki termin ważności, jest możliwe trwałe i szczęśliwe małżeństwo?

Basia i Tomek zakochali się w sobie prawie 20 lat temu. Zbudowali dom, wychowali córkę, a po jej wyprowadzce odkryli, że... żyją bardziej jak współlokatorzy niż małżonkowie. Wzajemny brak zrozumienia i ciche dni przytłaczają, ale kroplą, która przelewa czarę goryczy, staje się zdanie wypowiedziane przez Tomasza na rodzinnej imprezie. Upokorzona Basia postanawia po raz pierwszy postawić na siebie i wyjeżdża na wymarzone wakacje na Sardynię.

"Wróć przed zmrokiem" to druga książka Katarzyny Fiołek, po którą sięgnęłam. "Na szlaku przeznaczenia" zachwyciła mnie plastycznymi opisami i pięknym językiem, ale nie do końca przypadła mi do gustu. Główna bohaterka, która wydała mi się nieco infantylna, psuła mi odbiór. Nie polubiłam Poli, za to tym razem pokochałam Basię - dojrzałą, sympatyczną kobietę, którą męczą uderzenia gorąca, syndrom opuszczonego gniazda i myśl, że wszystko, co dobre, ma już za sobą.

Najnowsza książka Fiołek napisana jest lekko, miejscami nawet humorystycznie, ale porusza najgłębsze struny. Autorka z dużą wnikliwością opisuje przeżycia wewnętrzne swoich bohaterów, żonglując perspektywą dwojga małżonków. Ukazuje również relacje na linii matka-córka, kobiecą przyjaźń i solidarność. Nie stroni od tematów trudnych czy niepopularnych, jak na przykład perimenopauza, co uważam za olbrzymi walor.

Dla kogo jest ta powieść? Dla wielbicielek Włoch, wakacyjnego szaleństwa i powieści obyczajowych. A najbardziej dla kobiet, które próbują odnaleźć siebie pośród codziennego zgiełku i przypomnieć swojemu otoczeniu, że one też są ważne. Czytajcie!

- Wiesz, czego nauczyło mnie moje małżeństwo? - Ala usiadła obok mnie, na bocznym oparciu mebla.

- Czego?

- Że nigdy, przenigdy nie można oddać się nikomu w stu procentach! Pod żadnym pozorem. Ktokolwiek by to był. Zawsze trzeba mieć coś dla siebie.

Co zostaje z wielkiej miłości po dwudziestu dwóch latach małżeństwa?

To pytanie towarzyszyło mi przez całą lekturę powieści „Wróć przed zmrokiem”, drugiego tomu serii „Druga połowa” autorstwa Katarzyny Fiołek. Choć rozpoczęłam swoją przygodę z tym cyklem właśnie od tej części, ani przez chwilę nie czułam się zagubiona. To historia kompletna, zamknięta i niezwykle bliska codzienności.

Basia i Tomek znają się od młodości. Wspólnie zbudowali dom, wychowali córkę i stworzyli życie, które z zewnątrz wydaje się spokojne i poukładane. Jednak kiedy Ania wyjeżdża na studia, w ich rzeczywistości pojawia się cisza, której wcześniej nie dostrzegali.

Basia coraz mocniej odczuwa syndrom pustego gniazda. Zaczyna mierzyć się z lękiem przed przemijaniem, zmianami zachodzącymi w jej ciele i pytaniami, które wcześniej skutecznie zagłuszała codzienność. Tomek z kolei ucieka w rutynę i pracę, nie dostrzegając, że jego żona potrzebuje czegoś więcej niż zapewnienia, że „przecież wszystko jest dobrze”.

Ta książka poruszyła mnie swoją autentycznością. Nie znajdziecie tu wielkich dramatów ani spektakularnych zwrotów akcji. Jest za to życie – zwyczajne, prawdziwe i pełne emocji, które łatwo rozpoznać jako własne.

To opowieść o tym, jak łatwo zatracić bliskość, gdy codzienność przejmuje kontrolę nad związkiem. O tym, że czasem wystarczy jedno nieprzemyślane zdanie, by ujawniły się wszystkie niewypowiedziane żale i rozczarowania.

Bardzo doceniam sposób, w jaki autorka pokazuje kobiecą perspektywę. Basia nie jest idealna, ale właśnie dzięki temu staje się tak wiarygodna. Jej zagubienie, tęsknota za dawną sobą i potrzeba zmian wybrzmiewają niezwykle mocno.

Wyjazd na Sardynię staje się dla niej czymś więcej niż podróżą. To próba odnalezienia własnego głosu, odpowiedzi na pytanie, czego naprawdę chce i czy można na nowo odbudować relację, która przez lata zaczęła się kruszyć.

Mimo trudnych tematów ta historia nie jest przygnębiająca. Obok smutku i refleksji pojawia się humor, ciepło i nadzieja. To właśnie one sprawiają, że po zamknięciu książki zostaje z czytelnikiem coś więcej niż tylko wzruszenie.

„Wróć przed zmrokiem” to opowieść o miłości, która dojrzewa, zmienia się i każdego dnia wymaga świadomego wyboru drugiego człowieka. O relacjach, które potrzebują rozmowy. O kobietach, które uczą się stawiać siebie na pierwszym miejscu. I o tym, że nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o własne szczęście.

To książka, w której wiele osób odnajdzie cząstkę siebie – swoich lęków, marzeń i pragnień.

Polecam ją nie tylko kobietom. Myślę, że wielu mężczyzn również mogłoby odnaleźć w niej ważną lekcję o uważności i bliskości.