Wolta

Lubicie książki inspirowane prawdziwymi wydarzeniami?

Ja uwielbiam, ale książkę „Wolta” polubiłam z całkiem innego powodu.

Ta książka to pierwszy tom nowej serii „Jacek Kowalik” i nasz główny bohater jest prywatnym detektywem, ma wyszkolenie komandosa, warsztat pracy oficera operacyjnego i żelazną dyscyplinę.

Kiedy dawny kolega z policji zatrudnia go do rozwiązania sprawy z bezpodstawnymi zarzutami wobec jego córki, Kowalik od razu bierze się do roboty. Nie przewidział jednak, że z pozoru łatwa sprawa wplątuje go w coś dużo grubszego i niebezpiecznego. Odkrywa, że na luksusowym osiedlu mieszkańcy popełniają samobójstwa, niektóre osoby po prostu znikają, a policja nic nie robi w tej sprawie. Dodatkowo ktoś chce się pozbyć Jacka za wszelką cenę.

Po pierwsze polubicie Jacka Kowalika od pierwszych stron! Ten facet różni się od typowych (byłych) policjantów. Nie używam przekleństw w każdym zdaniu, nie ma problemu z alkoholem i co mnie totalnie kupiło, jest rośliniarą. Uwielbia storczyki, ma ich mnóstwo w domu, a ich pielęgnacja to prawdziwy rytuał — sama mam kilka storczyków, ale nigdy nie bawię się w namaczanie itp. Jest opanowany, zdyscyplinowany, ma chłodne i racjonalne podejście do sprawy, nawet jeśli sytuacja wymaga szybkiego myślenia. Wydaje się zawsze o krok przed innymi, a to niejednokrotnie sprawia, że z ofiary stał się łowcą.

Książka ujmuje również tym, że autor dał nam prawdziwy kryminał z krwi i kości, choć bez żadnego rozlewu krwi, strzelanin czy nie wiadomo jakich pościgów. I uwierzcie, że wyszło to genialnie. Było autentycznie, napięcie z każdą kolejną stroną rosło, nie obyło się bez kilku plot twistów, a rozwiązanie również bardzo ciekawe. Dodam, że historia jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, więc podczas czytania trybiki pracują jeszcze bardziej, próbując sobie przypomnieć czy coś, gdzieś, kiedyś podobnie brzmiącego nie obiło się nam o uszy.

„Wolta” wciąga już od pierwszych stron, a czytelnik nawet nie zdaje sobie sprawy, że kilka rozdziałów okazało się całą przeczytaną książką.

Polecam, a ja już czekam na dalsze przygody detektywa Kowalika.

„Wolta” otwiera cykl o Jacku Kowaliku.

Były kapitan policji, który po odejściu z „firmy” zostaje prywatnym detektywem. Żyje sobie samotnie w miarę spokojne od sprawy do sprawy.

Nieoczekiwanie jednak zostaje uwikłany w sprawę życia, a można śmiało rzec w sprawę własnego życia lub śmierci.. ale po kolei..

Do Kowalika zgłasza się kolega z komendy, aby pomógł rozwikłać sprawę zwolnienia jego córki z dużej międzynarodowej firmy JLW, dziewczyna zostaje posądzona o kradzież gotówki z firmowej kasetki..

Wszystko idzie jak z płatka, detektyw bez problemu namierza prawdziwego winowajcę i „zachęca” do przyznania się i wydawać by się mogło, że na tym sprawa się zakończy.. Nic jednak podobnego. Pod samochodem byłego komisarza podłożona zostaje bomba...i to nie jedyna próba zamachu na jego życie.. Pętla zaczyna się zaciskać, właśnie w momencie kiedy detektyw „ruszył” JLW...

W tym samym czasie poznaje Iwonę , która próbuje odnaleźć swoją córkę.. Jak się okazuje problemy kobiety zaczęły się po przeprowadzce na ekskluzywne osiedle zarządzane właśnie, przez wspomnianą wcześniej firmę... Wydawać by się mogło, że to miejsce idealne, zaawansowana technologia pozwala na wiele udogodnień, mieszkańcy nie muszą się martwić nawet wyrzucaniem śmieci z własnego mieszkania, do tego sąsiedztwo menadżerów zagranicznych firm. Jednak z nieznanych przyczyn ludzie mieszkający na tym osiedlu zaczynają popadać w depresję, popełnią samob*jstwa.. Wygląda to bardzo dziwnie..

Sam główny bohater mieszka w kamienicy na Pradze, a jego sąsiedzi to raczej szmerane towarzystwo.. Autor fajnie pokazał sposób w jaki ta kamienica funkcjonowała, tam nic nie było przypadkowego, wszyscy byli jak jeden organizm.

Książka jest bardzo dobrze napisana, akcja jest spójna i wszystko zostaje rozwikłane. Główny bohater jest twardy, dobrze wyszkolony i cechuje go umiejętność myślenia taktycznego, a jednocześnie jest przedstawiony w sposób ludzki, popełnia błędy – chociaż szybko potrafi analizować i naprawić swój błąd.

Pewnie nieraz zastanawiałeś się, jak daleko można się posunąć, żeby poznać prawdę. A może bardziej - ile z tej prawdy jesteś w stanie unieść, zanim zacznie Cię parzyć jak rozgrzany metal? Jeśli kręcą Cię kryminały z bohaterami z przeszłością, mrocznymi sekretami i fabułą, która nie daje złapać tchu, „Wolta” Dariusza Gizaka może być właśnie tym, czego szukasz.

Dla mnie to było pierwsze spotkanie z autorem - i już wiem, że nie ostatnie. Na początku myślałam, że dostanę po prostu solidny kryminał, może zgrany schemat, może bohatera w typie „zniszczony życiem, ale skuteczny”. Ale dostałam coś więcej. Jacek Kowalik - detektyw z doświadczeniem komandosa, z żelazną dyscypliną i własnym kodeksem moralnym, który nie zawsze pokrywa się z literą prawa - to postać, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Twardy, zamknięty, skuteczny - ale też z ranami, które nie przestały krwawić. I właśnie te pęknięcia sprawiają, że jest tak wiarygodny.

Akcja rozwija się powoli - na początku jest spokojniej, niemal rutynowo. Autor daje Ci czas, byś oswoił się z bohaterem, jego stylem działania i tym specyficznym chłodem, który od niego bije. Ale gdy sprawa zaczyna się komplikować, tempo rośnie, a Ty nie masz już odwrotu. Tajemnicze samobójstwa na prestiżowym osiedlu, cienie przeszłości, które nagle zaczynają żyć własnym życiem i zamach, który wszystko zmienia - to nie jest kolejna książka o detektywie z problemami. To historia, która żyje i pulsuje napięciem.

Gizak nie epatuje brutalnością - zamiast tego buduje klimat. Ciężki, gęsty i niepokojący. Czuć inspirację prawdziwymi wydarzeniami, co tylko potęguje wrażenie, że to, co czytasz, mogłoby się wydarzyć tuż za ścianą. Narracja prowadzona jest precyzyjnie - każdy trop dokądś prowadzi, każda decyzja bohatera niesie konsekwencje. I choć czasem fabuła zaskakuje, to nigdy nie odnosisz wrażenia, że autor próbuje Cię oszukać. Wszystko tu ma swoje miejsce.

Iwona Kujawska - kobieta, która pojawia się jak burza, to kolejny ciekawy element tej układanki. Mogłaby być tylko tłem, ale komplikuje sytuację bardziej, niż się początkowo wydaje. Jej obecność odsłania zupełnie inną stronę Kowalika - nie tak chłodną, nie tak przewidywalną. Dzięki temu historia nabiera głębi, a Ty zaczynasz zastanawiać się, czy uczucia nie są dla detektywa większym zagrożeniem niż mafia i zamachy razem wzięte.

Jeśli lubisz kryminały z duszą, z klimatem, który nie odpuszcza nawet po ostatniej stronie - „Wolta” powinna znaleźć się na Twojej liście. Tak, czasem autor wchodzi w zbyt szczegółowe opisy (scena z recepcjonistką zostaje w głowie…), ale nie psuje to całości. Wręcz przeciwnie - pozwala lepiej zobaczyć ten świat i poczuć jego surowość. To nie jest historia dla każdego - ale jeśli lubisz, gdy akcja gna, a bohaterowie nie są papierowi - będziesz zadowolony.

Dla mnie to bardzo dobry początek serii. Kowalik to postać, która może pociągnąć wiele historii - i mam nadzieję, że autor pójdzie za ciosem. Bo jeśli tak wygląda pierwszy tom, to aż strach pomyśleć, co czeka nas dalej. A może raczej: ekscytacja? Tak, to zdecydowanie to drugie.

Jacek Kowalik jest obecnie prywatnym detektywem. Wcześniej był w policji, ale po pewnych zdarzeniach postanowił pracować sam na siebie. Otrzymuje zlecenie od swojego dawnego kolegi. Wywiązuje się z niego dosyć szybko, lecz potem sprawy zaczynają się komplikować, a Jacek zostaje uwikłany w poważne problemy. Możliwe,że sam się w nie wepchał, teraz liczy się jego doświadczenie i spryt. Na domiar złego na horyzoncie pojawia się piękna kobieta, która komplikuje sprawy jeszcze bardziej.

Kryminał, który na początku mnie nudził...tak gdzieś do 1/3 książki, potem jednak akcja zaczęła się rozkręcać bym w ostatecznym rozrachunku czuła się usatysfakcjonowana.

Z pozoru prosta sprawa zamienia się w poważniejsze dochodzenie, niebezpieczne i nieco bardziej skomplikowane. Jednak bohater ma wielkie doświadczenie, dzięki wcześniejszej pracy w policji i ludzi, którzy go cenią i lubią mu pomagać, może nie całkiem bezinteresownie ale za to z wielkim zaangażowaniem.

Kryminał z rodzaju delikatniejszych, bez niepotrzebnego epatowania przekleństwami, krew też nie leje się tutaj strumieniami, za to fabuła jest świetnie poprowadzona i tak jak wspomniałam wcześniej po przebrnięciu pewnej liczby stron, wciągnęłam się w tę historię i również ja chciałam rozwikłać zagadkę. Zakończenie nie było może bardzo zaskakujące, bo wszystkie nitki właśnie do niego prowadziły, ale to nie sprawiło,żebym czuła jakiś dyskomfort. Stało się tak jak stać się powinno, nic, nagle z "kapelusza" nie wyskoczyło. Liczę na dalsze części przygód detektywa Jacka Kowalika, bo zapowiada się na ciekawą serię kryminalną.

Świetna. Bardzo dobre obserwacje i fachowe szczegóły. Widać że autor wie, o czym pisze.

Moje pierwsze spotkanie z Gizakiem i pierwsze obraz autora, jaki mi się jawi to pisarz tworzący dobry klimat, połączony z dynamiczną akcją i intryga wykreowana w bardzo angażujący sposób.

Głównym bohaterem powieści jest Jacek Kowalik, postać barwna, i brawurowa zarazem. Były komandos, pracujący jako prywatny detektyw funkcjonujący w żelaznej dyscyplinie zakorzenionej w poprzednim życiu. Autor zadbał o ciekawy rys psychologiczny bohatera, ponieważ jest on pełen wewnętrznych sprzeczności, a kontrast między chłodną kalkulacją i metodyka działania połączony z ranami z przeszłości dają bardzo ludzki obraz postaci.

Spodobała mi się koncepcja fabularna, ponieważ hurtowe ilości samobójstw na prestiżowym osiedlu nie są rzeczą typową i budzą może i niezdrową, ale jednak ludzką ciekawość. Autor w bardzo efektowny sposób ujawniał brutalne sekrety pochowane pod fasadą luksusu. Jest tu zastosowany klasyczny wabik, który ja osobiście bardzo lubię, a mianowicie każde nowe odkrycie zamiast sprawę nieco rozjaśni, to generuje kolejne pytania. Wszystko jednak ulega zmianie po nieudanym ataku na Kowalika, wtedy wrotki zostają odpięte, a stawka tej „gry” jest najwyższa z możliwych.

Mocnym punktem jest dynamika tej historii, jednak muszę przyznać, że zwłaszcza w drugiej części historii miałam takie poczucie, jakby autor za szybko chciał wszystkie wątki podmykać, co jednak nie zmieniło mojego ogólnego odbioru tej klimatycznej historii.

„Wolta” mnie zaciekawiła, zaangażowała i dała wszystko to, czego od historii z tego gatunku oczekuję. Postać Kowalika moim zdaniem jest na tyle dobrze wykreowana, że liczę na dalszy rozwój tej serii.

Dziś przychodzę do was z recenzją książki pt. "Wolta"~Dariusza Gizaka. Historia już na pierwszych stronach bardzo mnie wciągnęła. Nie sądziłam jednak, że pochłonie mnie tak bardzo. Zanim się obejrzałam byłam na ostatniej stronie.

Poznajemy tutaj Jacka Kowalika, który jest prywatnym detektywem. Warto dodać, że jest na emeryturze, ponieważ pracował kiedyś w policji. Ma duże doświadczenie zawodowe. Jego ulubione miejsce to dworzec centralny. Zawsze rozwiązuje sprawy starannie. Miał tak naprawdę wszystko czego potrzebował. Pewnego razu jego dawny kolega zatrudnia go do rozwiązania pewnej sprawy. Kowalik niespodziewanie wplątuje się w aferę dotyczącą plagi samobójstw na prestiżowym osiedlu. Przypadkiem poznaje Iwonę Kujawską, która komplikuje wszystko. Po pewnym czasie ponownie dochodzi do ich spotkania. Kobieta wyjaśnia mu wprost jaki ma problem i prosi o pomoc w odnalezieniu zaginionej córki.

Czy coś połączy Kowalika z kobietą...? Czy uda mu się rozwiązać wszystkie sprawy, które grożą mu śmiercią...?

Cała historia nie opiera się głównie na jednej sprawie, tylko również na wielu pobocznych. Plot twist na końcu książki zmiótł mnie z planszy...! To co zauważyłam to to, że główny bohater jest bardzo pomocny. Nawet ja nie byłam w stanie przewidzieć zakończenia. Ubóstwiam tę historię i dawno nie bawiłam się tak świetnie na żadnym tytule! To jest bardzo dobra książka i dlatego zasługuje na jak największy rozgłos!

Polecam!!!

[współpraca reklamowa] z wydawnictwo mediarodzina

[Adres usunięty]e