Czarny staw

Życie Natalii nie jest piękne i kolorowe. Jest po rozwodzie, mieszka z rodzicami, walczy z depresją. Jednak stara się jakoś żyć, jakoś poukładać sobie wszystko od nowa. Pewnego dnia, kiedy wraca samochodem do domu, dochodzi do wypadku. Wtedy jeszcze nie wie, że wszystko było zaplanowane, a jej życie mocno się zmieni.

Natalia oraz Marcin zostają porwani. Oboje trafiają na Syberię i teraz od nich zależy, jak wszystko się potoczy. Dostają instrukcję oraz misję do wypełnienia. Mają odnaleźć owiany legendą czarny staw. Nic jednak nie będzie łatwe, na każdym kroku czyha zagrożenie, a oni staną przed wieloma trudnymi decyzjami. Dlaczego ktoś każe im odnaleźć staw? Co tak ważnego w nim jest? Jakie zagrożenie na nich czeka? Czy sobie poradzą? Czy przeżyją?

Mnie historia, jaką znalazłam w książce, się podobała. Uważam, że była ciekawa, wciągająca, zupełnie inna niż wszystkie (a przynajmniej nie przypominam sobie, żebym czytała coś podobnego). To opowieść o porwaniu, walce o przetrwanie i wiele więcej, jednak o czym jeszcze nie mogę Wam zdradzić.

Sporą zaletą według mnie jest fakt, że czytamy ją z perspektywy wielu bohaterów. Takie rozwiązanie pozwoliło mi naprawdę wiele zrozumieć, lepiej wczuć się w historię.

Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Mnie wciągnęła na tyle, że przeczytałam całą w jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Jednak tym razem nie zdradzę Wam nic więcej niż w zarysie historii (nie da się jednocześnie, nie zdradzając zbyt wiele ważnych faktów). Według mnie warto ich poznać.

„Czarny staw” to książka dzięki, której przeżyłam ciekawą przygodę. Mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Już od pierwszych stron czuć, że to nie jest zwykła historia. Jest w niej coś niepokojącego, coś, co przyciąga i nie pozwala się oderwać – jak tytułowy staw, który kusi, choć podświadomie czujemy, że lepiej trzymać się od niego z daleka. I właśnie to napięcie autorka buduje perfekcyjnie.

Fabuła jest przemyślana i świetnie poprowadzona. Wszystko ma tu swoje miejsce – nic nie jest przypadkowe. Każdy wątek dokłada kolejną warstwę do historii, a kolejne odkrycia tylko podsycają ciekawość. To jedna z tych książek, przy których naprawdę trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej.

Ogromnym atutem jest klimat – mroczny, gęsty, momentami wręcz duszny. Czuć chłód, tajemnicę i coś nieuchwytnego, co towarzyszy czytelnikowi od początku do końca. Do tego bohaterowie, którzy nie są papierowi – mają swoje historie, emocje i decyzje, które nie zawsze są oczywiste.

Podoba mi się też to, że książka nie jest tylko historią „dla rozrywki”. Skłania do refleksji – o wyborach, o tym, jak daleko można się posunąć, gdy stawką jest coś naprawdę ważnego, i o tym, że nie wszystko jest takie, jak się na pierwszy rzut oka wydaje.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. To dopracowana, wciągająca i klimatyczna historia, która zdecydowanie zasługuje na dużo większy rozgłos. Mam poczucie, że to jeden z tych tytułów, o których powinno być naprawdę głośno.

Jeśli lubisz tajemnicze, nieoczywiste historie z klimatem, który zostaje z Tobą na długo po przeczytaniu – „Czarny staw” to książka, którą po prostu musisz poznać.

[Współpraca barterowa]

Lubię debiuty. Czarny Staw chyba mogę zaliczyć do takich, ponieważ nie znalazłem w Internecie żadnej innej książki pani Eweliny Sąsary. Zaintrygował mnie sam tytuł (na początku myślałem, że akcja będzie się toczyć w górach), a następnie opis na czwartej stronie okładki:

„Kto raz spojrzy w głąb tego stawu, już nigdy nie będzie taki sam.”

Gdy zobaczyłem, że wydawnictwo wskazało na okładce, że to powieść sensacyjna, od razu zdecydowałem się ją przeczytać. Próbowałem znaleźć więcej informacji o autorce. Na jej Facebooku znalazłem tylko to:

„Cześć, jestem Ewelina. Piszę to, co mi w duszy gra, tworząc historie pełne emocji i wyobraźni.”

Premiera książki odbyła się niedawno, bo 25 lutego, więc lektura jest świeżynką. Zanim jednak zajmiemy się bohaterami, warto pochylić się nad zjawiskową okładką. Ta bije surowością, czernią i chłodem. Widzimy kobietę, która jakby bezwiednie wchodzi do wody, której kolor jest od razu wiadomy. I ta ręka! Jeszcze bardziej czarna, hipnotyzująca i niepokojąca. Dodatkowo nie byłem w stanie, patrząc na okładkę, wywnioskować, o czym tak naprawdę może być lektura. Choć po przeczytaniu mogę dodać, że zbudowała ona klimat i idealnie wpisała się w treść.

Jak napisać recenzję, by nie zdradzać za dużo, żeby czytelnik mógł sam wyrazić swoją opinię? Wiadomo, mamy opis na okładce. Wiemy, że główną bohaterką powieści jest Natalia, młoda kobieta, której życie nie układa się najlepiej. Jest po rozwodzie, nie tak miało się skończyć jej życie. Drugim istotnym bohaterem jest Marcin, któremu życie u boku kobiety nie ułożyło się. Tych dwoje ludzi przypadkiem zostaje porwanych i przetransportowanych do dalekiej i niedostępnej Syberii. W jakim celu? O tym dowiecie się z kart powieści.

Akcja jednak nie toczy się tylko współcześnie. Autorka połączyła pewne wydarzenia historyczne. Po pierwsze, przypomniała o plemieniu Ewenków. To oni byli rdzenną ludnością odległej Syberii, zamieszkującą rozległe obszary Rosji, od Jeniseju aż po Daleki Wschód. Tradycyjnie byli koczownikami, zajmowali się hodowlą reniferów, łowiectwem i życiem w ścisłej harmonii z naturą. I to oni byli świadkami pewnego wydarzenia, które miało miejsce 30 czerwca 1908 roku nad syberyjską tajgą w dorzeczu rzeki Podkamienna Tunguzka. Doszło wtedy do potężnej eksplozji w atmosferze, a fala uderzeniowa powaliła około 80 milionów drzew na obszarze ponad 2000 km².

Dosyć ciekawe połączenie, ale to i tak nie wszystkie fakty. O nich musicie przeczytać sami. Dodam tylko, z perspektywy recenzenta, że temat jest bardzo interesujący, coś nowego i zaskakującego, jednak czasem brakuje płynności. Miejscami czytałem tekst jakbym czytał kronikę. Mimo to całość zasługuje na wysoką ocenę i liczę na kolejne nieoczywiste projekty pani Eweliny.