Wolff. Miłość, władza, epilepsja

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją najnowszej książki Izy Maciejewskiej ,,Wolff”, którą miałam ostatnio możliwość przedpremierowo przeczytać i zrecenzować. Cóż może być lepszego od książek, które można przedpremierowo przeczytać.😃 Dla przypomnienia premiera książki już na dniach- 15 września.

Główna bohaterka Amelia to młoda dziewczyna, mieszka z rodzicami, bratem i babcią w małym miasteczku obok Łodzi. Jej życie było by wspaniałe, gdyby nie jedna ważna i przykra przypadłość. Jest chora na epilepsję, ataki padaczki skutecznie ograniczają jej komfort i chęć do normalnego życia. Musi pogodzić się z faktem i zaakceptować fakt, że jest chora i jej życie nigdy nie będzie idealne. Nie planuje miłości, męża ani dzieci… kto by tam chciał wiązać się z chorą i brać na siebie taką odpowiedzialność.

Do czasu, kiedy na swojej drodze i to dosłownie spotyka Wilka. Aleksander Wolf bo o nim mowa, uciekając przed tarapatami wbiega przed maskę jej samochodu w środku lasu. Mela ma dwa wyjścia, albo pomóc mężczyźnie, albo zostawić go w obcej miejscowości, w lesie na pastwę losu. Jak myślicie którą opcję wybierze? Zdradzę, że żadna z tych możliwości nie jest dobrym wyjściem jeśli chodzi o takiego drania jakim jest Wolff.

Czytając książkę, od razu wiedziałam, że jest to pióro Izy- to się po prostu czuje. Lekkość, fantazja, sarkazm, humor i idealnie skomponowani bohaterowie. Uwielbiam styl autorki, wiem, że nigdy nie będę się nudzić czytając jej historię. Tak i tutaj, nie zabrakło momentów grozy, akcja sprawiała, że serce biło trzysta razy na minutę a puls szalał z niepewności. To co uwielbiam w książkach autorki to bardzo pomyślani bohaterowie. Wszystkie postawie są świetnie wykreowane, począwszy od rodziców Amelii, jej śmiesznej babci, rodziców Aleksandra i jego przyjaciół. Każda z tych części tworzy jedną harmonię i spójną całość, którą czyta się lekko i przyjemnie.

Nie zabrakło w niej pikanterii, humoru ale też momentów smutnych. Dzięki tej książce dowiedziałam się sporo rzeczy o epilepsji i to jak wygląda życie chorą osobą. Smutno mi tylko, bo miałam nadzieję, że historia będzie miała swoją kontynuację i spotkam się z bohaterami ponownie.🙃

Są autorzy, których od razu mogłabym określić jako "pewniaków". Tacy, których książki mają w sobie wszystko to, czego można oczekiwać i jeszcze więcej. Którzy tworzą powieści pełne pasji i emocji inspirowane prawdziwym życiem. Nie ma wątpliwości, że Iza Maciejewska to dokładnie taka pisarka. Kolejna jej powieść jest tylko dowodem na to, że każdy zasługuje na miłość, a ona wie jak dobrze o tym napisać.

Choć Amelia ma już dwadzieścia kilka lat to nadal czuje się jak dziecko. Choruje na epilepsję, a jej bliscy starają się uchronić ją przed wszystkim, co tylko mogłoby jej zagrażać.

Aleksander Wolff to biznesmen spod ciemnej gwiazdy. Wie jak radzić sobie w każdej sytuacji, ale gdy ląduje w bagażniku samochodu ma mały problem.

Wpadają na siebie pod osłoną nocy i tak rozpoczyna się historia o parze z dwóch innych światów.

Czy ze sobą wytrzymają?

Ależ to było dobre! "Wolff" to jedna z najgenialniejszych książek jakie przeczytałam w ostatnim czasie. To moja duma jako patronki i dzieło, które szczerze polecam z całego serca. Mela i Olek to tak różne postacie, tak zupełnie inne, że połączenie ich stworzyło coś niesamowitego. Ona zakompleksiona i potrzebująca uwagi, ON pewny siebie i rozchwytywany przez kobiety. Bohaterowie są wykreowani na postacie realne, a wypowiadane przez nich kwestie, to taki typowy język jakim mógłby posłużyć się Wasz znajomy. Za to również bardzo cenię autorkę. Już od pierwszych stron możemy poznać bardzo dokładnie chorobę z jaką zmaga się Mela. Dzięki tej powieści mogłam pogłębić swoją wiedzę na temat epilepsji za co jestem niezmiernie wdzięczna.

Kolejnym z ważnych aspektów jest umiejscowienie tutaj roli rodziny i pokazanie, że czasem naprawdę warto wybaczyć i spojrzeć na swoich bliskich z drugiej strony. Docenić to, że są z nami, nawet jeśli kontakt nie jest taki jak mógłby być.

WOLFF to przepiękna powieść pełna wspaniałych cytatów i życiowych myśli. Olek rozkochał mnie w sobie bezpośredniością i dostrzeganiem w Meli tego, czego ona nie umiała dojrzeć. Ona z kolei pokazała, że każdy dzień może być piękny i tylko od nas zależy to czy tak się stanie. Jestem bezsprzecznie zakochana w tej historii, co pokazuje także fakt, że wątek postaci drugoplanowych również skradł moje serce. Czy mogłoby być lepiej? To już tylko w gestii autorki i jej kolejnej książki 💜

Aleksander Wolff to bogaty playboy bez skrupułów. Przystojniak o podłym charakterze. Nie dorobił się uczciwie tego, co ma. Mężczyzna ukrywa jednak dobre serce.

Amelia Wysocka choruje na epilepsję i ma spore kompleksy.

Pewnego wieczoru, gdy wraca do domu, aby spędzić wieczór z książką trafia na Aleksandra, który potrzebuje pomocy.

Co takiego stałosię, że mężczyzna potrzebuje pomocy i czy Amelia pomoże obcemu mężczyźnie?

Bardzo wartościowa książka pełna różnych emocji.

Poznajemy dwójkę całkowicie różnych ludzi, którzy borykają się ze swoimi problemami. Poznają się przypadkowo. Czyżby przeznaczenie?

Niezwykle ciekawa, wciągająca i bardzo zabawna historia z sekretami i intrygami.

Podziwiam autorkę za to, że potrafi w taki sposób pisać o ciężkich sprawach życiowych. Lubię czytać takie książki z wątkiem rodzinnym, gdzie mogę poczytać o przeszłości.

Z tej książki dowiedziałam się dużo o chorobie, z którą musi żyć Amelia.

Dzięki autorce możecie zobaczyć, że osoby zmagające się ze swoimi chorobami żyją normalnie i czerpią życie garściami.

Książkę czyta się błyskawicznie.

Przeczytajcie, bo warto.

Premiera ❗15.09.2021❗

Aleksander Olek Wolf to kawał drania, który podobno nie ma serca. Przynajmniej tak twierdzą Ci, którzy go znają.

Ale jego serce zaczyna mocniej bić, gdy na drodze mężczyzny pojawia się Amelia Wysocka- spokojna ,dziewczyna z epilepsją, która widzi w sobie same wady i niedoskonałości.

Dwoje zupełnie różnych ludzi, inne światy. Co się stanie, gdy się połączą?

Przede wszystkim brawa dla Autorki, która wplotła w całą fabułę wątek epilepsji i zrobiła to świetnie 👏Czytałam fragmenty książki, opisujące tą chorobę, osobie w moim otoczeniu, która zmaga się z nią od lat. Była zachwycona tym, że ludzie, dzięki lekturze tej książki, będą mogli bardziej zrozumieć jej świat. Poznać odczucia towarzyszące osobie chorej na epilepsję, jej bliskim oraz atakom, które często pojawiają się zupełnie niespodziewanie. Brawo Pani Izo👏

I cóż, nie będę was czarować... Uwielbiam książki Autorki i każdą biorę w ciemno. Ma świetny styl pisania, które obfituje w szczere słowa, pełne radości i nadziei momenty oraz sarkastyczne i pełne humoru dialogi. Jest śmiesznie, ironicznie i z dużym dystansem do świata i ludzi. I taki jest w większości ,,Wolff", bo w mniejszości jest lekturą, która chwyciła mnie za serducho. Pani Izo, trzeba było uprzedzić, że bez chusteczek i łez to się nie obędzie😢 A one były, oj były...

Były łzy żalu i smutku w odniesieniu do wszystkich tych ludzi, którzy na co dzień mierzą się z chorobą. Nie tylko z epilepsją, bo jest ich tak wiele, że ciężko zliczyć 😢

Były łzy bólu nad dziećmi, których nikt nie chce/ nie chciał, bo jako mama trzech chłopców nigdy tego nie zrozumiem💔

Ale, co najważniejsze ,,Wolff" swoją fabułą, historiami znajdujących się w nim bohaterów, skłonił mnie do przemyśleń, zadumy, refleksji nad życiem i otaczającymi ludźmi.

A do tego miłość, która pokonuje wszelkie przeciwności losu oraz wewnętrzne lęki tych, którzy kochają i chcą być kochani. Ot tak, po prostu, za to jacy są, a nie jakich udają przed całym światem. Bardzo dziękuję za możliwość przeczytania tej pozycji i lekcję pokory ❤❤❤

"Wolff"  Iza Maciejewska

MIŁOŚĆ-WŁADZA-EPILEPSJA

Aleksander Wolff. Olek. To trzydziestopiecioletni, brutalny, arogancki, pozbawiony uczuć mężczyzna.

Amelia to dwudziestopiecioletnia niezbyt atrakcyjna zamknięta w sobie dziewczyna.  Od dziesięciu lat choruje na epilepsje przez którą  nie może normalnie funkcjonować.  I chodź od dłuższego czasu napady  nie występowały zmienia się to  gdy poznaje Aleksandra.

Czy dziewczyna będzie szczęśliwa mimo swojej choroby?  Czy choroba pozwoli jej normalnie żyć? 

Dzieciństwo, młodość i teraźniejsze życie  Meli i Olka całkowicie różniło  się od siebie. Mele  otaczała kochająca rodzina.  Zarówno rodzice, babcia jak i brat  ciągle się o nią martwili. Z powodu jej choroby  byli wręcz nadopiekunczy.

Miłości w swoim życiu, zwłaszcza rodzicielskiej, nie zaznał  natomiast Olek.  Rodzice byli pochłonieci karierą  zawodową, nie interesowali  się losem swojego syna. Jedyną osobą która wspierała i kochała chłopca była jego babcia, jednak umarła gdy miał 10 lat. Od tamtej pory musiał radzić sobie sam.

Moment w którym  Amelia i Aleksander  staneli na swojej drodze diametralnie zmienił ich życie.

Mela  uratowała mu życie   czy teraz Olek uratuje ją?

Cóż to była za piękna historia.  Zakochałam się w Olku, zdecydowanie składł moje serce. Zły chłopak o dobrym sercu to są pierwsze słowa które nasuwają mi się gdy pomyślę o Aleksandrze. Jest nie tylko przystojnym i dobrze zbudowanym ale również dobrym, ciepłym i troskliwy mężczyzną.  To w jaki sposób opiekował się  Mela świadczyło o jego wewnętrznej siłę i dojrzałości. Uważał się za złego człowieka, i owszem sposób w jaki zarabiał pieniądze  nie był  prawy, lecz  jego czyny  świadczyły o jego dobroci.   A wspominałam już, że się w nim zakochałam ❤   Amelia  również zyskała moja sympatię. Mimo choroby była uśmiechnięta i starała się żyć normalnie. A gdy trzeba było walczyła o miłość, dopuszczając się nawet kłamstwa.  Jej siła i dojrzałość powinna być wzorem dla innych chorujących  nie tylko na epilepsje.

Wcześnie nie wiedziałam za dużo o chorobie  jaka jest epilepsja.  A Przede wszystkim nigdy nie zastanawiałam się nad tym z jakimi problemami życia codziennego borykają się ludzie którzy na nią chorują.  Dla nich każdy dzień to walka ze strachem i niepewnością kiedy  nastąpi kolejny atak.  My, ludzie zdrowi, nie doceniamy tego, co mamy. Ciągle chcielibyśmy więcej i więcej.  Bardzo dziękuję autorce, że dzięki jej książce mogłam zatrzymać się na chwilę i  docenić to co mam.

Autorka zaimponowała mi tym w jaki  mądry sposób, w pięknej historii, potrafiła wpleść  wątek z chorobą. Nie tracąc na fabułę a wręcz ją wzmacniając.

Uważam, że każdy człowiek powinien przeczytać tę książkę, aby dowiedzieć się więcej o tej chorobie. Aby nauczyć się nie panikować, tylko radzić sobie w chwili gdy spotkamy kogoś z atakiem. I przede wszystkim aby traktować ludzi chorych 'normalnie' a nie jak kogoś  upośledzonego, niezdolnego do samodzielnego myślenia.

Jestem tą książką zachwycona, na pewno przeczytam ją  niejeden raz. A za możliwość przeczytania jej, ten pierwszy raz,  dziękuję wydawnictwu magnolia i autorce.

Nosił wilk razy kilka ponieśli i wilka. Któż z nas nie zna tego przysłowia. Nasunęło mi się ono przy okazji lektury "Wolffa" autorstwa Izy Maciejewskiej który to egzemplarz otrzymałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Magnolia

Tytułowy Wolff- Aleksander Wolff- to prawdziwy wilk 🐺 który nosił różne niecne sprawki na swoich barkach nie raz nie dwa. W końcu jednak passa się odwróciła i to jego poniesiono do lasu. Amelia znalazła się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie kiedy wprost na maskę jej zdezelowanej Pandy wyskoczył groźny i niebezpieczny Wilk. Instynkt nakazywałby uciekać gdzie pieprz rośnie jednak młoda kobieta postanawia pomóc Aleksandrowi wrócić do cywilizacji. Przypłaca to jednak atakiem swojej wieloletniej przyjaciółki Amandy jak nazywa zdiagnozowaną u siebie przed laty epilepsję. Tutaj zatrzymam się chwilę na motywie choroby bo jak wspominałam przy okazji zapowiedzi recenzenckiej tego tytułu epilepsja to również moja przyjaciółka. Dziesięć lat temu u mnie również została zdiagnozowana taka Amanda na szczęście dzięki szybkiemu wdrożeniu leczenia od tamtego czasu mnie nie odwiedza a od 6 lat nie biorę już leków. Temat tej choroby jednak pozostał tak jak widmo że kiedyś może jeszcze wrócić. Więc utożsamiam się w 100 % z główną bohaterką Amelią. Znam te jej wszystkie rozterki związane z chorobą jak i te o niskiej samoocenie. Wolff- to jakby moja historia przerzucona na papier. Po prostu musiałam ją przeczytać. Autorka zrobiła świetny research jeśli chodzi o temat epilepsji. Potraktowała chorobę szczegółowo ale nie tylko z punktu widzenia medycznego, neurologicznego ale również z psychologicznego. Dla wielu osób epilepsja to choroba z napadami, drgawki, utrata przytomności i tyle. A dla chorych którzy się z nią zmagają to również bardzo często wstyd, niska samoocena, rezygnacja z wielu rzeczy.

I tutaj zaskoczyła mnie reakcja Olka. Nie spodziewałam się że taki typ jak ON tak pozytywnie podejdzie do tematu i do samej dziewczyny. Oboje żyją w jakimś stopniu na krawędzi. On działając na granicy prawa a ona żyjąc w wiecznym strachu, że każda silniejsza emocja czy wydarzenie spowodować może u niej napad. Rodzina zamknęłaby ją najchętniej pod kloszem. Olek stał się więc dla niej powiewem świeżości i smakiem wolności jakiego dotąd nie zaznała. Tych dwoje kompletnie do siebie nie pasowało a jednak ktoś na górze stwierdził że historia zatoczy koło i aranżowany na potrzeby chwili związek Melki i Olka przerodzi się w coś więcej.

Ta historia daje nadzieję osobom chorym na to, że one również mają szansę na bycie szczęśliwym i kochanym. Że każda duszyczka nawet tak mroczna jak dusza Wolffa zasługuje na ratunek. W tym miejscu warto wspomnieć przepowiednię starej cyganki "Ona uratuje ciebie, dziewczyna słaba ale o silnym sercu, ty uratuj ją..."

I tym optymistycznym akcentem pozwolę sobie zakończyć skromną recenzję. A was drodzy czytelnicy zachęcam do lektury "Wolffa" do autorki Izy Maciejewskiej mam nieśmiałe pytanie może losy Tomka, Niny i Ewuni też będą miały kiedyś szansę ujrzeć światło dzienne? W końcu Nina też skrywa swoją tajemnicę o której istnieniu Tomasz powinien się dowiedzieć. Serdecznie dziękuję za tą historię i za możliwość jej zrecenzowania.

Epilepsja nie jest rzadką chorobą neurologiczną i cierpi na nią wiele osób. Napady są różne i przeważnie nie można ich przewidzieć. Niestety coś wiem o tej chorobie, bo jeden z członków mojej rodziny miało przez kilka lat drgawki z utratą przytomności. Ile przy tym zjadłam nerwów, stres mnie paraliżował połączony ze strachem. Na szczęście po dziewięciu latach układ nerwowy wytworzył się prawidłowy i padaczka odeszła w zapomnienie.

Dlatego ta książka jest bliska mojemu sercu i byłam jej niezwykle ciekawa. Jednak autorka świetnie podeszła do tematu i poradziła sobie z tym zagadnieniem. Za to wielkie brawa.

Kilka przeczytanych stron i przepadłam, wciągnęła mnie cudownie skomponowana fabuła, ciekawe wątki i zwroty akcji. Pochłonęło mnie genialne pióro pisarki, jej prosty i przyjemny w odbiorze, zrozumiały styl. Od początku polubiłam bohaterkę i jej kibicowałam. Jej kreacja jest rewelacyjna, z jednej strony choroba, która potrafi dać w kość a z drugiej jej pospolity, zwyczajny wygląd i niewyparzony, cięty jęzor. Zaletami Amelii są szczerość i obfity biust, który podoba się facetom.

O czym jest ta książka? O prostej dziewczynie, która choruje na padaczkę i ma ciężkie życie z nadopiekuńczymi rodzicami. Jej przypadkowe spotkanie z Aleksandrem Wolffem, który wykorzystuje kobiety i ich nie szanuje, przewróci jej dotychczas poukładany świat do góry nogami.

Jak doszło do spotkania Amelii z facetem w wilczej skórze? Jakie konsekwencje poniesie dziewczyna kontynuując tę znajomość? Czy coś ich połączy, a może stanie się ona zabawką do wykorzystania w jego rękach? Czy choroba pozwoli na szczęśliwe życie naszej bohaterce?

Zachęcam do zaczytania się tą niezwykle pasjonującą lekturą, która totalnie wciąga, dostarcza wielu wzruszeń,emocji i porusza najczulsze struny w naszej duszy. Ja miałam chwile, że śmiałam się w głos, jednak zdarzyły się momenty, gdy byłam zasmucona, a w kąciku oka pokazała się łezka. Ta powieść jest taka rzeczywista, normalna i nieprzelukrowana. Czytało mi się ją bardzo szybko i przyjemnie spędziłam czas. Jeszcze jestem pod wrażeniem tej historii. Gorąco polecam wam książkę „Wolff”, którą naprawdę warto przeczytać.

„Z epilepsją jest tak, że człowiek ją akceptuje i traktuje jak najlepszą przyjaciółkę albo przeciwnie, jak wroga”.

Amelia cierpi na epilepsję, przez co jej życie usłane jest niepowodzeniami. Od dawna stara się pogodzić ze swoją sytuacją, ale nadopiekuńcza rodzina jej tego nie ułatwia. Kiedy wydawać by się mogło, że w końcu udało, się dziewczynie przejąć kontrolę nad swoją chorobą w jej życie wbiega i to dosłownie mężczyzna, który burzy jej spokój, podnosi adrenalinę, a tym samym wywołuje kolejny atak. Jak Amelia poradzi sobie z tą nową i nietypową znajomością?

„Wolff” to książka autorstwa Izy Maciejewskiej. Jest to przyjemny w odbiorze romans z nietypowym jak na tego typu pozycje wątkiem. Mianowicie pojawia się tu motyw bohaterki z epilepsją. I tu może niektórzy z was pewnie pomyśleli, że jest to historia o ładniej, ale skrzywdzonej przez chorobę dziewczynie, którą ratuje pojawienie się przystojniaka i dalej oboje żyją długo i szczęśliwie.

Otóż nie do końca. Nasza bohaterka nie jest pięknością, a wręcz opisuje się ją jako niezbyt urodziwą. Sama uważa, że jej jedynym autem są, duże piersi jednak wbrew pozorom to nie jest jedyny powód, dlaczego nasza główna męska postać zaczyna się nią interesować. To, co przyciąga Aleksa do Mel to jej szczerość i cięty język.

Z drugiej strony Aleksander Wolff również nie jest typowym przerysowanym bohaterem bez charakteru i osobowości. Jest ON zadziorny i pewny siebie. Żyje na granicy ryzyka, a kobiety do tej pory stanowiły dla niego jedynie źródło zaspokojenia własnych potrzeb. Moim zdaniem jest ON również nieco infantylny, ale nie w złym tego słowa znaczeniu. Powiedziałabym nawet, że jego postać wydaje się przez to bardziej ludzka i przystępna.

Co się zaś tyczy samej fabuły pełna jest zabawnych dialogów i scen. Niektóre sytuacje były naprawdę komiczne. Do tego wszystkiego autorka w subtelny i rzeczowy sposób wprowadziła wątek choroby, jaką jest epilepsja. Czytelnik się do niej przyzwyczaja i ją akceptuje, gdyż nie jest to tylko jakaś niewielka wzmianka bądź słabe tło dla gorącego romansu. Nie to jest realny problem, z jakim boryka się nasza bohaterka, a więc normalne jest, że stanowi ona dużą część fabuły.

Jak dla mnie jest to historia napisana lekkim i przyjemnym językiem z oryginalnym wątkiem i świetnie poprowadzoną akcją. Ja oceniam tę książkę 5/5. Moim zdaniem jest to adekwatna ocena do tego, co otrzymujemy i do tego jakie wrażenie ta pozycja po sobie pozostawia.

Polecam.

Zanim zaczęłam czytać "Wolff" zastanawiałam się, jaką autorka zafunduje nam historię. Czy będzie może ona pełna bólu i cierpienia, czy może świetnie zarysowany romans, z całą paletą emocji, uczuć i dobrą dawką humoru? Jest to moje drugie spotkanie z piórem autorki, więc mniej więcej wiedziałam, czego mogę się spodziewać, stąd też były moje gdybania odnośnie do fabuły i tego, w jakim kierunku będzie się ona toczyć. Jednak kiedy zaczęłam czytać — przepadłam. Ta nietuzinkowa fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie, całkiem inne, całkiem nowe spojrzenie na człowieka, który zmaga się z epilepsją, a wszystko to doprawione dobrą dawką humoru i emocji.

Wolff to mężczyzna, dla którego żaden stały związek nie wchodzi w grę. Lubi przelotne znajomości i seks bez zobowiązań. Pewnego dnia na jego drodze staje Amelia, kobieta, która nie wpasowuje się w standardy Olka, ale strasznie namiesza mu w głowie. W jaki sposób? Tego dowiecie się z książki, a musicie mi wierzyć, że jest to historia naprawdę warta poznania.

Ta dwójka jest jak dwa żywioły jak ogień i woda. Dwie silne osobowości, które już po pierwszych stronach zdobyły moją sympatię. Historia Olka i Melki pokazuje nam, że zawsze warto dać tę drugą szansę, że czasami warto zakopać przeszłość, stawić czoła przyszłości i z dumą kroczyć przez życie. Wolff to nie tylko świetnie skrojona powieść obyczajowa z pięknym romansem w tle. To także książka o sile więzi rodzinnych, o przyjaźni, miłości, walce ze swoimi słabościami i przeciwnościami, o chorobie, która, gdy tylko się z nią "zaprzyjaźni" przestanie być naszą słabością, a osoba z epilepsją również może żyć normalnie, może być kochana, wspierana, doceniana. Może być szczęśliwa. "Wolff" to również książka, która pokazuje nam, jak łatwo jest ocenić tę drugą osobę, nie zważając na jej uczucia. Tak łatwo nam jest oceniać, a ciężko przyznać do błędu. Ciężko wyciągnąć rękę do osoby, dla której w przeszłości było kulą u nogi. Ta historia jest tak naszpikowana emocjami, jest tak bardzo realna, że momentami miałam wrażenie, że ona "żyje", a ja przyglądam się temu z bliska, a najlepsze w tym wszystkim jest to, że jest ona kompletnie nieprzewidywalna i w najbardziej nieoczekiwanym momencie robi obrót o 180 stopni.

Jeśli lubicie historie, które "żyją", a dodatkowo są doprawione dobrym humorem, kipią smacznymi scenami erotycznymi, a fabuła nie jest banalna to "Wolff" jest idealną pozycją dla was. To połączenie obyczaju z romansem, ta dwójka bohaterów i ich historia zasługuje na poznanie ! Ja polecam z całego serca!

Uwielbiam książki Pani Izy Maciejewskiej. Za każdym razem potrafi mnie zachwycić i zaskoczyć czymś nowym. Ma swój specyficzny styl pisania oraz humor, które przypadły mi do gustu już od samego początku.

„Wolff” to opowieść niebanalna, której fabuła została bardzo dobrze przemyślana i dopracowana. Potrafi wciągnąć już od pierwszych stron i wywołać ogromną dawkę emocji. Były momenty kiedy się śmiałam, ale i takie gdy się wzruszałam. Łapałam się na tym, że dosłownie śmieje się w głos i płaczę, a to wszystko za sprawą dialogów pomiędzy bohaterami. Nie zabrakło pikantnych scen, których opisy były nieprzesadzone, ale czytało się je z wypiekami na twarzy. Spodobało mi się, że nie jest to romans, jakich teraz wiele. Porusz ON bardzo ważne kwestie społeczne i pozwala dowiedzieć się wiele o chorobie jaką jest epilepsja. Znalazłam tutaj wiele wartości i ukrytych przesłań.

Jednak cała historia byłaby niczym, gdyby nie świetnie wykreowani bohaterzy. Babcia Janka to „gigantka”, która pobija wszystkich. Pomimo swojego wieku jest naprawdę bezpośrednia, zabawna i posiada świetne, a razem nowoczesne podejście do życia. Amelia? Czuję, że zdecydowanie mogłybyśmy się zaprzyjaźnić! Za to Aleksander… postać złożona, niezwykle intrygująca, w której na naszych oczach zachodzą niesamowite zmiany.

Treść książki bardzo mnie zachwyciła i uważam ją za niezwykle wyjątkową. Śmieszna, momentami aż nieprawdopodobna historia, która uczy i daje do myślenia. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam!

„[…] - Siła tkwi w każdym człowieku. Trzeba ją tylko w sobie odnaleźć. Samemu. Odnaleźć i się z nią zaprzyjaźnić (...)[...]”

Piękna, elektryzująca, zaskakująca, poruszająca wszystkie struny emocjonalne w człowieku i ukazująca prawdę o tym, że w każdym z nas jest siła.

Oto historia o Amelii i o Aleksandrze. O złym wilku i czerwonym kapturku. O aniele i o człowieku, któremu ten anioł w postaci Amelii ratuje skórę. O miłości od pierwszego wejrzenia i intrydze, która owocuje czymś czego tych dwoje nie spodziewało się. O tym, że ta miłość i ich spotkanie wcale nie było przypadkowe, bo ktoś tam w górze, a dokładnie dziadek Melii (jak uroczo nazywała ja rodzinka) pociągnął za odpowiedni sznurki i sprawił, że jeszcze Amelia mogła być szczęśliwa. Bo Amelka żyła z Amandą, jak pieszczotliwie nazywała swą przyjaciółkę, epilepsję. Co więcej, starała się żyć normalnie, rozmawiając z ludźmi w telefonie zaufanie. Tylko że Amelka była właśnie terapeutką. Pech a może i nie chciał, że na jej drodze stanął ona. Aleksander Wolff. Gangster, uciekinier i najprzystojniejszy facet jakiego nosiła ziemia. To jedno spotkanie, te minuty, w których ich oczy się spotkały, sprawiły, że z tego „bad boya” Aleksander zmienił się nie do poznania. A na sam koniec los wynagrodził mu wszystko. Co? Przekonajcie się sami.

Przepiękna była ta historia. Nie ukrywam, że kilka razy uroniłam łzy. Łzy, które pokazały jak bardzo jestem zakochana w tej powieści. Jak bardzo uwiodła mnie autorka, pokazująca mi siłę swoich bohaterów. Zakochałam się w nich. W Melce za to, że mimo iż od lat zmagała się z chorobą, z atakami, które mogły być jej ostatnimi, to jednak nie brakowało jej ciętego języka i poczucia humoru. Starała się żyć normalnie i za tą normalność ją pokochałam. A Aleksandra, no cóż każdego boskiego faceta się kocha i takie ciacho jakim był :D ale nie tylko. To w jaki sposób los pokazał mu, że ta driga jaką wybrał niekoniecznie jest tą dobrą i że postanowił postawić mu na jego ścieżce Amelkę, sprawił, ze z tego złego zamienił się w tego dobrego. Kochanego i dającego poczucie bezpieczeństwa osobie, w której przepadł, a raczej w jej niebieskich oczach. Ale jak to mówią, że czasem w historiach niezwykłą rolę pełnią poboczni bohaterowie od których bije blask i są jakby spoiwem całej historii. I takim właśnie łącznikiem, poboczną obsadą była babcia Amelii, Janka. Ta kobieta biła na głowę wszystkich dorosłych. Jej cięte riposty powodowały u mnie salwy śmiechu, przez co mój mąż patrzył na mnie jak na idiotkę, bo za każdym razem jak czytałam co też powiedziała owa babcia, rechotałam i śmiałam się do książki :D. To jest moja idolka. Mój anioł, którego nie zapomnę do końca życia, jak tej historii.

Autorka ma tak swój unikatowy styl, że nie sposób go podrobić. Akcja leniwie się toczyła,chociaż miejscami miałam wrazenie, że przyspieszyła. Była adrenalina, był szok, była wściekłość, były łzy radości i smutku. To był cały wachlarz emocji jaki mogła mi zafundować Iza. Najbardziej jednak popłakałam się czytajac list babci Aleksandra do niego samego. Normalnie od tej pory jak sobie o nim przypomnę, łzy lecą. To było coś niesamowitego. Te słowa, te myśli. To nie mógł być przypadek, ze Aleksander spotkał Amelię. Bo nic nie dzieje się przez przypadek. Muszę to zapamiętać gdy nastepnym razem dopadną mnie problemy. Przypomnę sobie Amelkę i Aleksandra i ich babcie.

Co więcej autorka w swej historii przedstawiła nie tylko piękna miłość, normalność, ale też chorobę z którą zmagają się ludzie. Chorobę, którą jeśli nie zrozumiemy, nie zaaakceptujemy może być dla nasz szokiem i czymś przez co możemy odepchnąć takie osoby. Epilepsja. Ja do tej pory o niej nie wiedziałam i wstyd się przyznać, ale nie miałam pojęcia o takich atakach. Jestem pod olbrzymim wrażeniem tego w jaki sposób autorka to przedstawiła. Pokazała, że tą chorobę da się oswoić, ze trzeba z nią dobrze żyć. Tak jak jej bohaterka. Droga Izo dziękuję. Dziękuję za napisanie takiej właśnie historii z chorobą w tle. Historii pokazującej, że miłość ma wielką moc. I tylko dzięki zrozumieniu i byciu, jesteśmy w stanie wywalczyć sobie drogę do bycia szczęśliwymi.

Amelia to 25-latka chora na epilepsję, z którą z biegiem czasu się "zaprzyjaźniła". Dziewczyna, przez swoją chorobę, wychowywana jest przez rodziców, pod kloszem. Nie jest uznawana za piękną kobietę, jednak jest rezolutna i urocza, przez co wzbudza sympatię.

Aleksander Wolff to bardzo przystojny, bardzo męski i bardzo bogaty mężczyzna. Na życie zarabia trudniąc się nie do końca legalnym fachem. Jest facetem, który nie chce stałego związku, bawi się życiem i kobietami.

Czy Melka odważy się zaryzykować bliższe poznanie z Wolffem? Czy Olek zmieni swoje podejście i będzie chciał stworzyć prawdziwy i poważny związek?

Jest to historia opatrzona nietuzinkowymi bohaterami oraz treścią, która często nas zaskakuje, rozbawia do łez, a niekiedy także bardzo wzrusza. Piękna opowieść o miłości, wsparciu bliskich, budowaniu relacji, a także akceptacji swoich ograniczeń. Prezentuje zdrowe i dojrzałe podejście do choroby i tego jakie konsekwencje niesie ona ze sobą.

Czytając napotykamy na całą gamę emocji. Będzie śmiech, strach, złość, niepewność, napięcie, ale nie zabraknie tu także gorących scen, które wywołują wypieki na policzkach. Rodzina, przyjaźń i miłość pokazane z różnych perspektyw, a między tym wszystkim choroba i walka ze swoimi słabościami, a także pokazanie zmian jakie zachodzą w bohaterach i ich stylu życia. Dopełnieniem tego wszystkiego jest ogromna doza humoru i sarkazmu , a także wątek kryminalny. Dialogi, a raczej przepychanki słowne, między głównymi bohaterami, którzy są bardzo charakternymi osobami , nie raz wywoływały we mnie wybuchy śmiechu.

Książka oprócz tego, że przedstawia fantastyczną historię dwójki młodych ludzi, pozornie takich samych jak my, którzy borykają się ze swoimi ograniczeniami czy przeszłością - uczy. Uczy podejścia do osób chorych na epilepsję.

"Wolff" to niezwykle ciekawa i wciągająca historia, od której nie sposób się oderwać. Tę książkę się chłonie. Nie można jej odłożyć ani na chwilę...

Dziękuję wydawnictwu oraz autorce za zaufanie i szansę przedpremierowego przeczytania i zrecenzowania tej książki. Jest to lektura, po którą każdy powinien sięgnąć. Naprawdę warto i ja serdecznie i z całego serca ją polecam.

💜💜💜Recenzja przedpremierowa💜💜💜

Premiera 15.09.2021

"Wolff" - Iza Maciejewska

Miłość, która wydarzyła się tej nagle. Miłość która okazała się przeznaczeniem. Miłość, która zmieniła światopogląd. Władza, która nie pozwala na poddanie. Epilepsja, to choroba która utrudnia życie ale jak się z nią zaprzyjaźni to nie jest już taką straszna.

Amelia, młoda dziewczyna, która choruje na epilepsję. Ta choroba niszczyła jej życie dopóki się z nią nie zaprzyjaźniła. Stara się żyć normalnie i nie bać się, że w każdej sekundzie może coś się wydarzyć. Otoczona opieką rodziny wyrasta na madrą, miłą i sympatyczną osobę z świetnym poczuciem humoru i charyzmatyczną aurą. Dzięki której od razu ją się lubi. Ale ma także bardzo niską samoocenę. Czuje się nieatrakcyjna. Za każdym razem kiedy o tym wspomniała a nawet pomyślała, miałam łzy w oczach. Tak bardzo chciałam żeby uwierzyła w siebie i swoją wartość. Jest wyjątkową dziewczyną. Pełną ciepła i dobra.

Aleksander, kobieciarz i zabójczo przystojny facet. Żyje jak pączek w maśle, kocha swoje życie. Chociaż dzieciństwo nie było łatwe. Żyje jak żyje i w ogóle mu to nie przeszkadza. Lubi szczerość i sam jest szczery dla wszystkich. Ale nie we wszystkim. Ma swoje tajemnice, które nie mogą wyjść na światło dzienne.

Ma także zniewalająco dobrą stronę. Kiedy widzi, że ktoś potrzebuje pomocy, daje ją. Nie boi się brudnej roboty, chociaż jest miastowtym chłopcem.

Dla Amelii jest naprawdę czuły i sprawia, że dziewczyna czuje się piękna i wyjątkowa.

Ich spotkanie nietypowe ale może tak chciał los. Tych dwoje różnych ludzi spotkało się tak nagle, a potem świat przestał istnieć. No dobra, nie od razu ale powoli do tego zmierzał. Ich relacja szybko wchodziła na kolejne etapy, co w książkach zawsze mi przeszkadzało ale autorka tak wspaniale i umiejętnie to wszystko przedstawiła, że to co ich łączy stało się magiczne.

Scen intymne jak zwykle na wysokim poziomie. Ostre, gorące ale i subtelne i urocze. Raz będzie grzecznie a raz totalnie niegrzecznie. Autorka dokładnie wie jak pobudzić wyobraźnię.

Widać, że autorka nie potraktowała choroby jaką jest epilepsja jako tylko słowa. Opowiedziała nam o niej bardzo dużo.

Mogłam bliżej poznać problemy i z czym wiąże się bycie chorym oraz jak powinno się reagować. Dała nam więc lekcje o tej chorobie i za to bardzo dziękuję.

Autorka pokazała nam także, że piękno człowieka to nie jego wygląd, ubrania i makijaż to przede wszystkim jego radość i chcieć życia. To upór z jakim walczy o każdy dzień z uśmiechem. To jak rozdaje dobro i ciepło.

Pokazuje także, że wybaczenie jest istotne w życiu człowieka. Bez bliskich osób człowiek może i czuje się dobrze ale czy jest pełny. Po to jest wybaczenie, żeby uzupełnić tę pustkę.

Emocje. To kolejny punkt który zasługuje na szóstkę z plusem. Każda kartka jest nimi naładowana. Od śmiechu po złość i łzy. Będzie wiele zabawnych sytuacji, od których usta będą bolały od śmiechu. A będą też takie momenty przez które nawet najtwardszym czytelnikom łza zakręci się w oku.

Kochani nie wiem jak autorka to robi ale tworzy pięknie prawdziwe książki. Z mocnym przekazem oraz nutką przyjemności.

Z całego serca polecam i już czekam na kolejną. Będę pierwsza w kolejce aby ją kupić i przeczytać 💜💜

11/10💜💜

💜RECENZJA PRZEDPREMIEROWA💜

Dziękuję wydawnictwu i autorce za możliwość zrecenzowania.

~~

Jak na srokę okładkową przystało wspomnę, że okładka mnie urzekła. Piękna! I ten fiolet, śliczny kolor, który bardzo pasuje do całej reszty . Robi ogromne wrażenie! A jak z treścią.. Już wam mówię!

~~

Ta historia jest pełna humoru, nie wiem ile razy się śmiałam, ale naprawdę sporo. Spodobała mi się cała ta wesoła otoczka, uwielbiam takie droczenie się między bohaterami.

Pióro autorki jest świetne, ja dosłownie połknęłam książkę. Nie zabraknie w tej historii wzruszeń przez które również płakałam jak małe dziecko. Zaczynając od problemów z samoakceptacją przez chorobę, kończąc na skomplikowanych rodzinnych relacjach. Autorka nie boi się żadnych trudnych tematów i radzi sobie z nimi absolutnie świetnie.

Melka podchodzi do swojej choroby z dystansem, ba nawet potrafi z tego żartować.

Na codzień skromna, wesoła. Taka mała radosna iskierka.

Chcę żyć normalnie. W miarę pogodziła się ze swoją chorobą, jednak nadwrażliwość rodziny nie pozwalała jej do końca normalnie funkcjonować.

Aleksander Wolff to nie jest zwykły bad boy. To jak autorka stworzyła tego bohatera jest normalnie niemożliwe. Z jednej strony niebezpieczny, bez skropułów, a z drugiej emanowało od niego coś takiego, że nie mogłam odłożyć książki. Jak zahipnotyzowana jego urokiem. Jego słowa i czyny wzbudzały we mnie takie emocje, że trudno mi to opisać.

Przyjaciel Olka - Tomek nawet ON zasługuje tutaj na wyróżnienie, za te poczucie humoru. Babcia Mel, jak i jej rodzice rozbrajają na łopatki. A jak poznacie Edytkę to już w ogóle wam szczęka opadnie!

Uwielbiam barwne, dużo wnoszące postacie. Tutaj nie zawiodłam się ani trochę. I smutno mi było kiedy książka się skończyła.

To historia o pięknej miłości. Chęci wsparcia drugiej osoby i samoakceptacji. O tym, że miłość może dopaść każdego, nieoczekiwanie,tuż za rogiem.

W książce nie zabrakło też namiętności. Ale nie ma też przesadnie dużo pikantnych szczegółów. Wszystko jest dopieszczone, łącząc się w idealną, pełną emocji historię!

Książka premiere będzie miała 15 września i ja was zachęcam do zapoznania się z Olkiem i Melką!

Do dziś moją bezkonkurencyjną autorką była Cora Reilly i jej niegrzeczni chłopcy. Od dziś jestem #teamwolff Izy Maciejewskiej i nie chce innego! I jestem pewna, że wy również go pokochacie!

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

„Bliskość tego człowieka, magia chwili i dreszcze, które przebiegały po całym ciele, sprawiały jej mnóstwo rozkoszy.”

Dwudziestopięcioletnia Amelia, mimo, że od lat zmaga się z epilepsją, z którą tak zdążyła się zaprzyjaźnić, że nazwała ją Amanda, na co dzień jest uroczą i dosyć wyszczekaną dziewczyną, a jej wspaniała i kochająca rodzina, swoją miłością wynagradza jej jak może, brak mężczyzny w jej życiu.

Praca Aleksandra Wolffa, baaardzo daleka jest od legalności, ale przynosi bardzo niezły dochód.

Życie tych dwoje krzyżuje się w okolicznościach, w których Olek staje się ofiarą tego, czym sam trudni się na codzień. Mela, mimo początkowego przerażenia, pomaga temu boskiemu przystojniakowi, a ON zaintrygowany jej bezpośredniością i szczerością, długo po tym spotkaniu, nie może jej zapomnieć. Niezrozumiałe dla niego jest to, , że chociaż daleko jej od kobiet, które zazwyczaj znajdują się „pod nim”, jej osoba wywołuje w nim nieznane mu dotąd uczucia. W konsekwencji jednego wieczorku z bimberkiem ojca Amelii, życie tych dwoje wskakuje na całkiem inne tory, niż dotychczasowe, a to co dzieje się potem, jest ciągiem zdarzeń, które zaskakują ich oboje, a także wszystkich wokół.

Co stanie się gdy Mela, dowie się prawdy o Olku?

I czy można uciec od przeznaczenia, które na każdym kroku daje niezaprzeczalne znaki?

Czytając tą książkę, nie tylko będziecie się dobrze bawić, bo autorka potrafi swoim stylem i niebanalnym humorem działać cuda, ale też w piękny i obrazowy sposób przepłyniecie przez całe zagadnienie epilepsji i sposobach na radzenie sobie z nią.

W relacji Aleksandra i Amelii od początku, aż iskrzy, ich tak odmienne życia - jej we wsi pod Łodzią a jego w miastowej stolicy, tak rożne, a jednak tak przyciągające.

Od samego początku polubiłam oboje, a najbardzej chyba w pamięci zapadła mi przezabawna Babcia Melki, ale też bohaterowie drugoplanowi pozostawili po sobie ślad, co może być zapowiedzią kontynuacji ich historii…

Humor, namiętność, pikanteria, ale też niebezpieczeństwo, mafia i co najważniejsze temat choroby, z którą mimo wszystko można normalnie żyć, a nawet czerpać z życia ile się da.

Reasumując czytając „Wolffa”, nieźle się ubawicie, poczujecie dreszczyk niebezpieczeństwa i emocji, poznacie też te wredne drugoplanowe postacie, z wypiekami na twarzy będziecie czytać te pikantne i gorące momenty, ale też zdarzy Wam się uronić łezkę, bo i takich emocjonalnych sytuacji też tu jest niemało. No i najważniejsze możecie poznać bliżej, jeśli jeszcze nie znacie, zagadnienie osób zmagających się epilepsją oraz życie ich najbliższych.

Pięknie dziękuję autorce i wydawnictwu, za możliwość przedpremierowego przeczytania i zrecenzowania tej książki.

Moja kuzynka, mimo, że od dziecka zmaga się z epilepsją, skończyła studia, pracuje, ma kochające go męża i dwoje wspaniałych dzieciaczków.

Wierzycie w przeznaczenie?

W to, że nic nie dzieje się bez powodu?

Tak jak los chciał, żeby dwie duszę, Melka i Olek się spotkali, tak wiem, że nie za sprawą przypadku trzymam w ręku książkę "Wolff" Izy Maciejewskiej.

Na samym początku zaintrygował mnie temat epilepsji, na którą choruje główna bohaterka, a który w tej powieści jest tematem kluczowym. Cóż, życie Melki nie oszczędzało. Niezbyt urodziwa i niepewna siebie dziewczyna straciła nadzieję na normalne życie ze względu na chorobę, nie daje sobie szansy na związek, miłość i własną rodzinę. Przypięta do niej przez otoczenie łatka "wybrakowanego towaru" szufladkuje dziewczynę. Będąca na okrągło pod czujnym okiem rodziny czuje się jak więzień. Dopóki nie spotyka Aleksandra, który jest zupełnym jej przeciwieństwem. Przystojny, bogaty, ale kompletnie wyprany z uczuć, za pomocą Meli zaczyna inaczej postrzegać świat. Budzi się w nim tęsknota za tym co autentyczne i ważne.

Do czego doprowadzi ta przypadkowa znajomość i co z niej wyniknie?

Czy to, co do tej pory dla każdego z nich pozostawało w strefie marzeń może się ziścić? Czy wbrew własnym słabościom i ułomnościom będą potrafili dać sobie to, czego im do tej pory brakowało?

To, że Iza ma swój niepowtarzalny, dla mnie bajkowy, styl pisania, wiadomo nie od dziś. Jej znakiem rozpoznawczym jest specyficzne poczucie humoru. Umie i bawić, i wzruszać i robi to doskonale.

Praktycznie w każdej książce Izy znajdziemy coś, co nas dotknie, ale "Wolff" okazał się dla mnie historią bardzo osobistą. I to wcale nie z powodu epilepsji.

Dźgnęło mnie, i to w samo serducho, wspomnienie o "biurze poselskim" w piwnicy. I to nie z powodu tego, co się w tym miejscu wyprawiało, tylko z kim było związane. Czasem tak jest, że w książkach znajdujemy niepozorną wzmiankę, która dla jednych nie znaczy nic, a na innych zadziała jak zapalnik i wywoła lawinę emocji. Tak było w moim przypadku. I rzecz jasna powiązany z powyższym wątek relacji rodzic - dziecko w wykonaniu Izy absolutnie mnie urzekł i rozczulił. Stare rany tylko z wierzchu się zabliźniają, a potrafią zacząć krwawić w najbardziej niespodziewanych momentach. Ale na ten temat może kiedyś napisze więcej, bo nie chciałabym tu spamować.

A wracając do "Wolffa". Jest to książka o ludzkiej ułomności i otwartości na drugiego człowieka, o chorobach duszy i ciała, o czerpaniu z życia pełnymi garściami, o marzeniach i ich realizacji bez względu na przeszkody. Bo tak naprawdę bariery, które stoją nam na przeszkodzie, to często nic innego jak stereotypy i przesądy, a posiadając obok siebie odpowiednią osobę, która daje nam siły oraz nas uzupełnia, jesteśmy w stanie je pokonać.

Dlaczego warto sięgnąć po "Wolffa"?

Bo oprócz tego, że będziecie dobrze się bawić z uroczymi bohaterami (szczególnie z babcią Amelii), poznacie fascynującą historię miłości i walki o marzenia. Sam proces poznawania i odkrywania Amelii przez Aleksandra przyprawia o zawrót głowy. Dla mnie mistrzostwo w wykonaniu Izy. Zachęcam Was do odkrycia na własną rękę tych wszystkich smaczków i niuansików, które tworzą niepowtarzalny klimat tej powieści.

Zapraszam Was też na stronę Wydawnictwa Magnolia, gdzie niedługo ruszy przedsprzedaż "Wolffa", a Izie dziękuję z całego serca za zaufanie i możliwość bycia dumną patronką fioletowej książki.

„Gdy ten człowiek wbiegł przed maskę jej samochodu, poczuła znajome pobudzenie i po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna pomyślała o tym, że za chwilę zacznie się coś dziać.”

Książki Izy Maciejewskiej, oprócz tego, że zarażają humorem, poruszają również bardzo ważne wątki i tematy. Nie inaczej jest tym razem. „Wolff” to przede wszystkim historia o wspaniałej miłości, która rodzi się zupełnie przez przypadek. Ale to również historia o samoakceptacji i wartościach, które w życiu naprawdę mają znaczenie. To nie wygląd zewnętrzny jest najważniejszy, a wnętrze człowieka. Bo uroda przemija, a charakter i dobre serce pozostaną na zawsze. W tej książce każda dziewczyna i kobieta znajdzie bezcenną lekcję o docenieniu samej siebie. Warto pamiętać, że każda z nas jest piękna i w pewnym momencie pojawi się człowiek, który będzie potrafił to docenić.

Tak właśnie stało się w życiu Amelii. Bo dopiero pojawienie się Aleksandra sprawiło, że kobieta zaczęła patrzeć na siebie bardziej przychylnym wzrokiem. Choć ich relacja nie była kolorowa od samego początku, to z czasem ich znajomość nabrała tempa i rumieńców. Nawet Olek, który do czasu tego spotkania traktował kobiety dość przedmiotowo, po poznaniu Meli zmienił swoje myślenie i postępowanie. Warto dodać, że kobieta cierpiała na epilepsję, co jest kolejnym ważnym tematem poruszonym w tej książce. Bo życie z chorobą nie jest proste. To ciągła walka o zdrowie, spokój, a przede wszystkim o lepszy komfort życia. To walka z własną psychiką i bezustanna nauka pozytywnego podejścia do życia. I choć Mela tolerowała swoją chorobę i los, na jaki była skazana, to pojawienie się Aleksandra w jej życiu, znacznie jej to ułatwiło.

Uważam, że każdy powinien zapoznać się z tą książką. Jest pełna humoru, emocji i wzruszeń. Czuć w niej ogromną miłość i namiętność, ale nie jest wypełniona nadmierną erotyką, jeśli tego się obawiacie. Wszystkie uczucia są tu wyważone, choć jak zawsze w książkach Izy, historią tą przewodzi duża dawka pozytywnej energii i uśmiechu. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem pomysłu i wykonania. Bardzo Wam polecam! 💜

Trzy razy w swoim życiu byłam świadkiem tego, gdy ktoś miał atak padaczki. Nie zawsze wyglądało to w ten sam sposób, choć objawy były zbliżone. Natomiast ludzie zwykle udawali, że nie widzą, że ktoś potrzebuje pomocy, odwracali głowy, albo bezradnie lub z czystej ciekawości patrzyli. Wiedza ludzi o tej chorobie wciąż jest znikoma, dlatego cieszy mnie, że są autorzy, którzy oprócz rozrywki jaką daje nam książka, ubogacają ją tak ważnymi tematami, jak chociażby właśnie epilepsja. 

Innym tematem, na który warto zwrócić uwagę jest relacja rodzic-dziecko i związana z nią odpowiedzialność. Przedkładanie pracy i spotkań towarzyskich nad dobro dziecka w tym wypadku aż prosi się o potępienie. Nic bowiem nie jest w stanie zastąpić mu miłości i poświęconej uwagi. Jednak czy każdy rodzic zasługuje na drugą szansę? O tym już sami musicie się przekonać. 

Autorka wykreowała bohaterów w sposób, który od pierwszej strony nas do nich ciągnie. Nawet te negatywne postacie intrygują. Aleksander, Olek... nie ma siły, by nie pokochać tego faceta! Jego czyny, gesty i słowa względem czy to Melki, jej rodziny czy swojego przyjaciela Tomka (swoją drogą jego historia mogłaby być równie ciekawa) wzruszają i budzą ciepłe uczucia. Amelia również bardzo szybko zjednuje sobie naszą sympatię. Choćby tym, jaki ma stosunek do pieniędzy czy dystansem do swojej choroby. Z kolei jej babcia Janka zaskakuje nowoczesnym spojrzeniem na świat. Uwielbiam tę kobietę. Natomiast Edytka... ta dziewczyna po prostu rozwaliła system! Ale nic więcej nie zdradzę. Relacja Melki i Olka z jednej strony jest słodka, a z drugiej zdecydowanie nie można odmówić jej ognia. Oboje silni, z bagażem doświadczeń, choć każde inaczej.

Amelia w zwiazku z tym, że wygląda przeciętnie, ma niską samoocenę. Historia Meli i Olka przypomina, że to nie wygląd zewnętrzny jest najważniejszy. To tylko piękna otoczka, która w dłuższej perspektywie czasu może nas rozczarować. Prawdziwe piękno skrywa wnetrze człowieka, jego charakter, traktowanie innych.

Iza Maciejewska z przytupem wprowadza nas w fabułę książki, serwując już na początku niebezpieczne sytuacje. A im dalej, tym dokłada więcej tego typu wątków. Nie ma więc czasu na chwilę nudy, cały czas coś się dzieje. Nie brak między bohaterami zabawnych wymian zdań, zarówno tych pierwszego, jak i drugiego planu.

"Wolff" to pełna emocji powieść uświadamiająca, że wygląd fizyczny to nie wszystko. To książka próbująca przekonać nas, że przeznaczenie istnieje. I wreszcie to lektura z ważnym społecznym przesłaniem, by nie traktować chorej osoby jak kogoś gorszego, a tym bardziej stawiać przed nią ograniczeń, nie pozwalając realizować marzeń. Jestem pewna, że i Wy będziecie wzdychały do Olka. To co, gotowi, by poznać Wilka?