Pan dyrektor. Lekcja 1

Cześć wszystkim!

Rzadko publikuję krótkie opinie o książkach, zwłaszcza na E[Adres usunięty]. Tym razem postanowiłam zachęcić Was do sięgnięcia po „Pana dyrektora. Lekcję pierwszą”.

Ta książka trochę różni się od pozostałych powieści Izy Maciejewskiej. Przede wszystkim jest to lekka, letnia historia o dwójce ludzi, których pierwsze spotkanie zdecydowanie nie należało do udanych. Późniejsze wydarzenia sprawiają jednak, że życie zarówno Darka, jak i Gosi zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni.

Podczas lektury bawiłam się świetnie i nieraz wybuchałam śmiechem. Muszę też wspomnieć o ripostach Gosi kierowanych do Dariusza. Były po prostu rewelacyjne i niejednokrotnie rozbawiały mnie do łez.

Choć jest to książka pełna humoru, znajdziecie w niej również moment, który skłania do refleksji. I właśnie za to najbardziej cenię twórczość Izy Maciejewskiej. Każda jej powieść niesie ze sobą jakiś przekaz, zmusza do zastanowienia się nad pewnymi sprawami i zostawia czytelnika z czymś więcej niż tylko dobrą rozrywką.

To właśnie za to tak bardzo lubię książki tej autorki. Mam nadzieję, że będzie pisała kolejne historie, bo z ogromną przyjemnością będę po nie sięgać.

Serdecznie polecam Wam „Pana dyrektora. Lekcję pierwszą”, zwłaszcza że we wrześniu ukaże się druga część. Myślę, że czeka nas jeszcze wiele ciekawych zwrotów akcji i spora dawka humoru.

Macie więc jeszcze trochę czasu, aby poznać pierwszą część i przygotować się na kontynuację. Dzięki temu będziecie mogli od razu sięgnąć po kolejny tom i w pełni cieszyć się dalszymi losami bohaterów.

Jeśli lubicie komedie romantyczne z humorem, wyrazistymi bohaterami i odrobiną refleksji, to zdecydowanie warto dać tej książce szansę.

Powiem Wam, że ta książka totalnie mnie zaskoczyła. Czytając inne powieści tej autorki, wiedziałam, że są pełne emocji i zawsze wynosiłam z nich dużo przemyśleń. Tym razem również zostałam pozytywnie zaskoczona, bo książka bardzo mi się podobała.

„Pan dyrektor” to historia pełna humoru i świetnej akcji. W tekście nie brakuje ciętych ripost oraz zabawnych sytuacji. Dwójka głównych bohaterów – Gośka oraz Dariusz – to mieszanka wybuchowa.

Gosia to młoda dziewczyna, która niedawno została porzucona przez chłopaka. Gdy jej mama ulega wypadkowi, nastolatka za jej namową zastępuje ją w obowiązkach i zaczyna pracę jako sprzątaczka. Dariusz z kolei to facet, który niewiele mówi o sobie. Cała szkoła uwielbia go jako dyrektora, a na dodatek jest niezwykle przystojny.

Ta dwójka spotyka się przypadkiem, a potem okazuje się, że Gośka będzie pracować właśnie w szkole Dariusza. Nie da się ukryć, że od razu między nimi zaiskrzyło. Ostry język dziewczyny i przekomarzania mężczyzny nadają tej powieści komediowy ton. Ich perypetie bawią i, powiem szczerze, byłam bardzo ciekawa, jak ta relacja się rozwinie.

Zauważyłam, że autorka w swoich książkach zawsze przemyca ważne wartości oraz refleksje. W tej powieści autorka porusza temat pracy w społeczeństwie. Każde zajęcie ma znaczenie, ponieważ dzięki niemu zmieniamy nie tylko siebie, ale i świat dookoła.

„Pan dyrektor” to uroczy i zabawny romans z dużą dawką świetnego humoru. Bardzo spodobał mi się styl autorki – jest lekki i przyjemny w odbiorze. Sądzę, że spotkanie z tym tytułem przypadnie Wam do gustu, a kolejne „lekcje” będą równie ciekawe.

🔥 RECENZJA 🔥

„Pan dyrektor. Lekcja 1”

Autor: Iza Maciejewska

Wydawnictwo: Magnolia

"Życie to zadanie matematyczne, którego jeszcze nikt nie rozwiązał bez popełnienia błędu."

Czy można znienawidzić kogoś w pięć minut… a chwilę później odkryć, że ten człowiek nie chce opuścić naszych myśli? Cóż… życie uwielbia pisać scenariusze, przy których nawet najlepsze komedie romantyczne mogą schować się do kąta.

Gosia właśnie dostała od losu kilka wyjątkowo bolesnych lekcji. Najpierw rozstaje się z mężczyzną, z którym planowała wspólną przyszłość. Chwilę później traci pracę, a gdy wydaje się, że limit pecha został już wyczerpany, jej mama ulega wypadkowi. Zmuszona okolicznościami zastępuje ją w pracy w szkole i właśnie tam poznaje Darka – dyrektora, który na pierwszy rzut oka wydaje się arogancki, pewny siebie i irytująco opanowany.

Pierwsze spotkanie? Delikatnie mówiąc… katastrofa.

Ona uważa go za zarozumiałego typa, którego najchętniej wyrzuciłaby przez zamknięte okno. On jest przekonany, że Gosia to kobieta z niewyparzonym językiem i talentem do pakowania się w kłopoty. Brzmi jak przepis na romans? Raczej na wojnę… i właśnie dlatego czyta się tę powieść z tak ogromną przyjemnością.

To klasyczny motyw enemies to lovers, ale podany w świeży, pełen energii i humoru sposób. Słowne pojedynki Gosi i Darka przypominają finał tenisowego turnieju, każda riposta trafia idealnie w punkt, a ja z uśmiechem czekałam na kolejną wymianę ciosów. Sarkazm, cięte komentarze i humor sytuacyjny sprawiają, że trudno choćby na chwilę oderwać się od lektury. Kilka razy parsknęłam śmiechem tak głośno, że domownicy spojrzeli na mnie z wyraźnym zaniepokojeniem. Cóż… książki też potrafią być niebezpieczne.

Najbardziej urzekło mnie jednak to, że autorka nie wrzuciła bohaterów sobie od razu w ramiona. Dała im czas na poznanie się, zweryfikowanie pierwszych wrażeń i odkrycie, że za maską złośliwości często kryją się lęk, samotność oraz niewypowiedziane emocje. Dzięki temu ich relacja rozwija się naturalnie i wraz z biegiem wydarzeń nabiera coraz większej głębi.

Choć powieść jest lekka i pełna humoru, Iza Maciejewska nie zapomina o emocjach. Pod błyskotliwymi dialogami kryje się opowieść o ludziach, których przeszłość wciąż nie chce odpuścić. O ranach, które z pozoru się zagoiły, lecz wystarczy jeden moment, by znów zaczęły boleć. O zaufaniu, którego nie da się zbudować w jeden dzień, i o tym, że czasami najtrudniej jest uwierzyć, iż zasługujemy na drugą szansę.

Bardzo polubiłam Gosię. Jest impulsywna, szczera do bólu i mówi dokładnie to, co myśli, nawet wtedy, gdy rozsądek błaga ją o milczenie. Darek natomiast to bohater, który stopniowo zrzuca swoją twardą skorupę, pokazując, że za spokojem i opanowaniem kryje się człowiek spragniony bliskości i zrozumienia. Ich chemia jest wyczuwalna niemal od pierwszych stron, choć oni sami długo próbują z nią walczyć.

Ogromnym atutem powieści jest również szkolny klimat. Codzienność nauczycieli, gabinet dyrektora i relacje między pracownikami zostały przedstawione w bardzo naturalny sposób, dzięki czemu całość zyskuje autentyczności i wyróżnia się na tle wielu romansów.

A kiedy wydawało mi się, że wiem już, dokąd zmierza fabuła… autorka wyciągnęła asa z rękawa. Ten moment skutecznie przypomniał mi, że pozory naprawdę potrafią mylić, a za każdą decyzją bohaterów kryje się coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.

Styl autorki mnie zachwycił. Jest lekki, dynamiczny, pełen błyskotliwego humoru i naturalnych dialogów. Rozdziały dosłownie pochłania się jeden po drugim, a kolejne kartki przewracają się niemal same. To jedna z tych książek, przy których człowiek co chwilę mówi sobie: „Jeszcze tylko jeden rozdział”… po czym orientuje się, że właśnie przeczytał połowę powieści.

„Pan dyrektor. Lekcja 1” to znacznie więcej niż romans. To opowieść o drugich szansach, przyjaźni, wybaczaniu, odbudowywaniu zaufania i o tym, że największe uczucia często rodzą się tam, gdzie na początku królują złość, uprzedzenia i źle ocenione pierwsze wrażenie.

To powieść, która rozśmiesza, wzrusza, wywołuje motyle w brzuchu i przypomina, że czasami los zabiera nam coś tylko po to, by chwilę później podarować coś znacznie piękniejszego.

A zakończenie?

Powiem tylko tyle… lekcja pierwsza została odrobiona, ale ja już z niecierpliwością czekam na kolejną.

Jeśli kochacie romanse z motywem enemies to lovers, błyskotliwe dialogi, bohaterów z charakterem, humor, który poprawia nastrój, i historie, które oprócz motyli w brzuchu zostawiają również coś do przemyślenia, „Pan dyrektor. Lekcja 1” zdecydowanie powinien znaleźć się na Waszej liście.

Tylko uważajcie… ta lekcja wciąga tak bardzo, że zanim się obejrzycie, będziecie chcieli zapisać się na następną.

Gosia właśnie została porzucona przez faceta z którym wiązała przyszłość, a jakby tego było mało on postanowił ją zwolnić. Oczywiście na tym nie skończył jej pech, ponieważ jej mama uległa wypadkowi, więc ktoś będzie ja musiał zastąpić w pracy. I tym kimś właśnie jest Gosia. Darek zajmuje stanowisko dyrektora w szkole. Jest szanowany i lubiany, ale i jest po trudnym rozwodzie, a mało tego jego była żona pracuje razem z nim.

Przez splot wydarzeń kobieta zaczyna rozmawiać z Darkiem nie zdają sobie sprawy z tego, że jest on tym samym mężczyzną którego posądza o wszystko co złe. Do czasu ich spotkania podczas którego oboje znowu wybuchają, a ich niechęć jeszcze bardziej się nasila.

Klimat książki przedstawia faktyczną rzeczywistość szkolną chociaż muszę przyznać, że tego motywu było dla mnie zdecydowanie za mało. W tej kwestii liczyłam na więcej.

Podobało mi się to, że autorka przeciągnęła spotkanie bohaterów w czasie. Mieli oni czas, aby się poznać chociaż ich pierwsze spotkanie nie należało do przyjemnych. Jakby nie patrząc Darek ma Gosię za wulgarną, a ona go za zboczeńca. Oboje jednak musieli przyznać się do tego, że się mylili.

W tej historii panuje istne enemies to lovers z ciętym chatkrem głównej bohaterki i jej szczerymi do bólu ripostami. Jednak jak szybko się ono zaczęło tak szybko się skończyło. W ciągu jednej chwili bohaterowie od niechęci przeszli do umówienia się ze sobą. Jak dla mnie był to minus tej historii, ale ma ona w sobie coś takiego, że od razu się dla niej przepada.

"Pan Dyrektor" to zabawna i podszyta pikanterią historia przy której można dobrze się bawić. To historia o dawaniu drugich szans, o zaufaniu na które trzeba się zdobyć i szczerości o którą nie jest łatwo. Z ogromną chęcią poznam dalsze losy bohaterów.