Witajcie w Wieczności

Rodzina Andersenów to z pozoru zgrana i kochająca się drużyna. Pisarz Gabriel i jego żona Lykke, pracująca jako redaktorka, są rodzicami nastoletnich bliźniaków. Harry i David są bardzo zżyci z ich wspólną przyjaciółką, Bonnie. Rodzina mieszka w Wieczności, trochę na uboczu. Czas spędzają głównie w swoim ulubionym towarzystwie najbliższych im osób. Często spotykają się w domu Andersenów na zamkniętych imprezach. I po jednym takim spotkaniu, życie całej rodziny zmieni się bezpowrotnie. W posiadłości znalezione zostają zwłøki. Gdyby dramatu było za mało - osiem lat później Lykke zostaje oskarżona o mørderstwo. Kobieta chce rozmawiać tylko z inspektorem Manfredem Olssonem. Mężczyzna zna bowiem śledztwo sprzed kilku lat, które na zawsze zmieniło życie rodziny z Wieczności.

Grebe bardzo dobrze buduje i dozuje napięcie, nieustannie trzymając czytelnika w niepewności i zaciekawieniu. Spojrzenie na postaci i wydarzenia od strony psychologicznej to doskonały zabieg zastosowany w tej książce. Mamy tu też do czynienia z jednym z lepszych motywów w kryminałach - mianowicie z zamkniętym pokojem. Rozwiązując zagadkę morderstwa w przypadku takiego właśnie motywu, nad głową czytelnika zapewne wisi dymek niczym w komiksowej historyjce z ogromnym napisem: "Jak to się stało?! Kto to zrobił?!". Odpowiedź oczywiście zostaje zaserwowana nam niczym wyborny deser na samym końcu kulinarnej uczty. Powieść jest złożona, również ze względu na dwie przestrzenie czasowe, które zostały nam przybliżone na kartach "Witajcie w wieczności". Mi osobiście książka przypadła do gustu, nie jest to może jakieś wielkie arcydzieło, ale lektura zapewniła mi dobrze spędzony czas i będę ją wspominać pozytywnie!

Camilla Grebe – „Witajcie w Wieczności” to mieszanka klasycznego kryminału, dramatu rodzinnego i thrillera psychologicznego.

Tytułowa „Wieczność” to piękna szwedzka posiadłość głównych bohaterów. Lykke i Gabriel Andersen mieszkają tu wraz ze swymi 17-letnimy synami – bliźniakami. Jednak ich sielankę przerywa morderstwo…

Morderstwo, kłamstwo, wzajemne oskarżenia. Rodzinne tajemnice prowadzące do dramatu, który wzbudza w czytelniku napięcie. Odczuwamy i przeżywany relacje między bohaterami, ich cierpienie, ból, rozpacz. Początkowo książka mnie nie zachwyciła. Niemniej bardzo dobrze opisane i wyjaśnione wszystkie wątki sprawiły, że mimo początkowej niechęci przeczytałam powieść dość szybko i z rosnącym zainteresowaniem. Skandynawski, tajemniczy i nostalgiczny klimat to dla mnie coś nowego, ale też interesującego.

Podsumowując, twórczość autorki jest dobra, nawet bardzo dobra więc możliwe, że jesienią chętnie wezmę do ręki jej inne powieści.

M.B.

Szkolny Klub Recenzenta

Każdy z nas ma swoich ulubionych autorów, pisarzy, po których książki sięgamy w ciemno. Uwielbiamy siąść z nową powieścią kochanego autora, by zatopić się w znany nam już styl i język, który przyciąga naszą uwagę od pierwszych stron. Wielokrotnie podkreślałem, że skandynawskie kryminały mają w sobie to coś, co czyni je nieodkładanymi. W powieściach Camilli Grebe cenię sobie przede wszystkim prawdziwe oblicze codzienności, surowość życia z ludzką tragedią i trzymającą w napięciu akcją. Szwedzka autorka po mistrzowsku przedstawia nam świat literatury i mówi wprost:

„Świat literatury jest bezlitosny – jako pisarz jesteś tak dobry jak twoja ostatnia książka”.

Camilla pisząc kryminały nie unika wielowątkowości, bierze na siebie tę jakże rzadką umiejętność łączenia z sobą wydarzeń i osób. To mistrzyni, która z łatwością wciąga mnie w życie swoich bohaterów i sprawia, że zaczynam żyć ich sprawami, problemami. Podobnie jak we wszystkich dotychczas przeczytanych przeze mnie powieściach tak i tutaj głos nalży do kilku bohaterów. Natomiast dwie linie czasowe łączy postać Lykke Andersen, która oskarżona o morderstwo prosi Manfreda o pomoc. Ogromnie się ciszę, że mogłem spotkać ponownie znanego mi już śledczego z własnym bagażem życiowych doświadczeń.

W rozdziałach „Osiem lad wcześniej” mamy sprawę zabójstwa siedemnastoletniej Bonnie. Śmierć nastolatki nastąpiła w domu Andersenów podczas imprezy z udziałem dwóch synów państwa Andersen. Zabójstwa dokonano w zamkniętym pokoju, a tajemnica obraca się wokół tego, jak ktoś się do niego dostał i jak z niego wyszedł.

Autorka ukazuj ból matki, która traci rodzinę. Pokazuje nam jak wygląda życie ze słynnym pisarzem. Poznajemy wzajemne relacje synów państwa Andersen i to jak bardzo bliźniacy różnią się pod każdym względem, jak i sposobem bycia.

Witajcie zatem w wieczności gdzie kłamstwa niszczą wszystkich, także niewinnych. Życie tutaj toczy się własnym torem nie zważa na cierpienie, jakie zadaje ludziom. Ta historia pozostanie ze mną na długo, bo ciągle zadawałem sobie pytanie co naprawdę wydarzyło się w zamkniętym pokoju i dlaczego Lykke siedzi w więzieniu. Polecam!

Kłamstwa, tajemnice i rodzinne dramaty to motywy w książkach, które wywołują emocje, a napięcie wyczuwalne jest w relacjach między bohaterami i klimacie, który towarzyszy danej historii.

"Witajcie w Wieczności" ma w sobie gatunkową mieszankę, która totalnie mnie kupiła. Pierwsze wrażenie idealnej rodziny z rozdziału na rozdział przeistacza się w dramat, który będzie ciągnął się latami pozostawiając zgliszcza w relacjach między bohaterami.

Camilla Grebe stworzyła historię pełną bólu, pozorów i tajemnic, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury. Jedno wydarzenie, śmierć nastolatki w domu Andersenów, zmienia życie mieszkańców Wieczności o sto osiemdziesiąt stopni. Teoretycznie podejrzanym może być każdy uczestnik imprezy, po której doszło do tragicznego zdarzenia, natomiast w domku, w którym to się wydarzyło, były tylko trzy osoby. Ofiara i synowie głównej bohaterki.

Camilla Grebe przedstawia dramat matki, która nie może pogodzić się z oskarżeniami wobec jej synów, jakoby mieli zamordować najlepszą przyjaciółkę. Lykke Andersen robi wszystko, by uniewinnić dzieci. Próbuje nawet sama dojść do prawdy. W międzyczasie czytelnik poznaje sekrety rodzinne, zachowanie Andersenów i jak postrzegają ich sąsiedzi.

Motyw zamkniętego pokoju i morderstwa w nim utrzymuje napięcie, ponieważ trudno jest przewidzieć jak ta sprawa się potoczy. I mimo, że miałam pewne podejrzenia, to nie byłam w stanie wskazać jednoznacznie mordercy.

"Witajcie w Wieczności" stawia pytanie czytelnikowi: czy można kochać mordercę? Czy matka nadal będzie kochała swoje dziecko, jeśli okaże się winne?

Historia napisana jest z dwóch perspektyw: Lykke Andersen, matki, i Manfreda Ollsona, inspektora. Wydarzenia rozgrywają się w kilku przestrzeniach czasowych. Poznaje się przeszłość bohaterów, dzień, w którym doszło do morderstwa, jego następstwa i ostatecznie czas teraźniejszy, gdy główna bohaterka zostaje oskarżona o morderstwo.

Akcja może nie należy do najszybszych, jednak emocje pomagają jej w utrzymywaniu napięcia, które pozostaje z czytelnikiem do finału. Ta historia pochłonie Wasz czas i dostarczy rozrywki dla fanów miksu wspomnianych gatunków. Czytałam tę książkę z niesłabnącym zainteresowaniem i z przyjemnością Wam ją polecam.

Rzadko zdarza mi się zarwać noc dla książki, ale najnowsza powieść Camilli Grebe wciągnęła mnie do tego stopnia, że skończyłam ją sporo po północy. Ale nie żałuję porannego zmęczenia, bo to jedna z tych książek, dla których zdecydowanie warto poświęcić nawet sen.

Nic nie trwa wiecznie. Nawet w urokliwym szwedzkim zakątku zamieszkałym przez szczęśliwą rodzinę, zwanym Wiecznością. To tu mieszka redaktorka Lykke Anderson z mężem, znanym pisarzem i nastoletnimi synami, bliźniakami. To tu też rozgrywa się rodzinny dramat, który od pierwszych słów wywołuje ciarki na plecach. Bo przecież żadnemu rodzicowi przez myśl by nigdy nie przeszło, że to jego dziecko zostanie oskarżone o morderstwo. Jednak "każdy zabójca jest czyimś dzieckiem".

Akcję śledzimy dwutorowo. Teraz od aresztowania Lykke za morderstwo i cofając się do tragedii sprzed ośmiu lat, kiedy w domku bliźniaków znaleziono ich martwą przyjaciółkę, siedemnastoletnią Bonnie. Dwie perspektywy, matki oskarżonych o zabójstwo synów oraz prowadzącego śledztwo Manfreda Olsona z Wydziału Zabójstw są jak dwie strony tej samej monety i pozwalają dostrzec szeroki obraz tragedii.

Autorka jest mistrzynią budowania napięcia. Nie zdradza czytelnikowi więcej niż powinna pozostawiając jego domysłom tożsamości ofiary Lykke oraz sprawcy sprzed lat. Ogromny sprzeciw budzą nie do końca etyczne naciski policji, a najbardziej pozbawionego obiektywizmu Manfreda na nastoletnich podejrzanych, a emocje matki rozdzierają serce.

Stopniowo wszystkie elementy tej krwawej układanki wskakują na swoje miejsce tworząc pełen i bardzo nieoczywisty obraz nie tylko zdarzenia, które wstrząsnęło rodziną, ale jej dalszego rozkładu i dramatu. Intryguje przywołana przez Lykke, odrzucającą winę któregoś z synów, zagadka zamkniętego pokoju tak dobrze znana z klasyki kryminału. Czy to tylko nieporadna próba zaprzeczania faktom, tak naturalna dla kochającej, zdesperowanej matki?

Autorce genialnie udało się oddać emocje zarówno zrozpaczonej, bezsilnej matki, ale i nieustępliwego policjanta, gotowego za wszelką cenę wskazać winnego. To powieść, w której nic nie jest tak oczywiste, jak się może wydawać, a fabuła wciąga, jak ruchome piaski. Ale to nie tylko opowieść o zbrodni i rodzinnym dramacie, ale również o osobistych doświadczeniach i obciążeniach, które odbierają obiektywizm, o głodzie dotyku i książce, która nigdy nie powinna zostać wydana. I nie mam tu absolutnie na myśli „Witajcie w Wieczności”, bo w moim odczuciu, to najlepsza z książek Autorki z dostępnych na naszym rynku!

Dzięki niej dowiedziałam się też jaki odcień ma faluńska czerwień. Ciekawi? Sprawdźcie koniecznie.