Belladonna. Wisteria. Tom 3

Ale to było dobre! Nie mogę przestać się zachwycać – Wisteria absolutnie zawładnęła moim sercem i rozniosła moje emocje w drobny mak. Bez wahania mogę powiedzieć: to najlepsza część całej trylogii!

Pamiętam, jak trochę narzekałam na Belladonnę – nie do końca mnie porwała. Foxglove wywołało już znacznie więcej emocji, ale to dopiero Wisteria dała mi wszystko, czego szukałam w tej serii: napięcie, porywające uczucia, cudowną dynamikę między bohaterami i tę trudną do opisania magię, która sprawia, że nie możesz oderwać się od książki.

Na początku wcale nie byłam zachwycona, że cała powieść będzie skupiona na Blythe – przyznam szczerze, irytowała mnie i nie miałam wobec niej wielkich oczekiwań. A jednak! Blythe totalnie odczarowała swoją postać w moich oczach. Zobaczyłam w niej dojrzałość, siłę, determinację, ale też wrażliwość i delikatność, która czyniła ją tak prawdziwą. Jej relacja z Arisem... absolutnie mnie kupiła. Z początku wzajemna niechęć, złośliwości, napięcia – a potem ta powolna, nieoczywista przemiana w coś głębokiego i szczerego. Uwielbiam takie relacje!

I Aris... Los od samego początku przemawiał do mnie bardziej niż Śmierć (choć jego również lubię). Aris ma w sobie coś przyciągającego, jakąś dzikość i jednocześnie tęsknotę, która porusza serce. To, jak bardzo zależało mu na odnalezieniu Życia, totalnie mnie rozbroiło. Poznajemy go tutaj z zupełnie innej strony i to czyni jego postać jeszcze bardziej fascynującą.

Cała książka wręcz pulsowała emocjami. Czułam to napięcie, tę tajemnicę, magię unoszącą się nad Wisterią. Czytałam z wypiekami na twarzy, pochłaniając rozdział za rozdziałem. Zakończenie – wzruszające, poruszające, wycisnęło ze mnie kilka łez... ale zostawiło mnie z poczuciem satysfakcji i pięknego domknięcia historii.

Zdecydowanie polecam! To książka, która zostaje z czytelnikiem na długo. Jeśli Wisteria wciąż stoi u Was na półce i czeka na swoją kolej – nie każcie jej czekać ani chwili dłużej. Zanurzcie się w tym świecie. Naprawdę warto.

„Wisteria” to trzecia odsłona trylogii „Belladonna”, chociaż formalnie nie ostatnia książka z uniwersum, ponieważ autorka wydała również świąteczną nowelkę bezpośrednio związaną z główną serią. Jednak dzisiaj skupmy się na historii należącej do Blythe Hawthorne i Arisa — cielesnej formy losu. Czy ich historia również przypadła mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Nie da się ukryć, że to pierwsza odsłona „Belladonny” podobała mi się najbardziej, jednak w porównaniu do drugiej części serii w mojej ocenie „Wisteria” wypada zdecydowanie lepiej. Chociaż od lektury „Foxglove” minęło już dość sporo czasu, nie miałam jakiś specjalnych problemów, aby odnaleźć się w fabule. Oczywiście czytając pierwszy rozdział, musiałam zastanowić się przez chwilę, kto jest kim, ale nim dobrnęłam do jego końca, wszystko wskoczyło na właściwe miejsce i szybko przypomniałam sobie, o co w tym wszystkim chodzi — ale oczywiście polecam czytać całą serię ciągiem.

Początkowe rozdziały bardzo mi się podobały. Atmosfera między Blythe a Arisem była bardzo napięta. Niechciane małżeństwo i wzajemna niechęć małżonków były motorem napędowym historii, a ich przekomarzania i docinki były bardzo zabawne. Jednak gdy para zaczęła się do siebie bardziej przekonywać, dynamika ich relacji zaczęła spadać, przez co historia stała się lekko nużąca. Jednakże nie trwało to zbyt długo, ponieważ autorka zaczęła stopniowo wprowadzać elementy fabuły, które były do przewidzenia, ale zaczęły wzbudzać więcej emocji, szczególnie gdy główna bohaterka odkryła pewną tajemnicę, ale nie podzieliła się nią ze swoim mężem.

Chociaż „Wisteria” nie była wybitnym dziełem, myślę, że wielbiciele lżejszej formy fantastyki będą ukontentowani, ponieważ wykreowany przez autorkę świat w dalszym ciągu zachwyca, a uosobienia śmierci, czy losu nadal robią wrażenie. Myślę, że tym bardziej emocjonalnym osobom najbardziej spodoba się końcówka historii, która również mnie bardzo wzruszyła, ale oczywiście nie będę zdradzać dlaczego.

„Wisteria” to dobre zakończenie trylogii. Nie wybitne i może nie takie, jakiego spodziewałam się przed rozpoczęciem lektury, ale ogólnie rzecz biorąc dobre, spinające całość dość solidną klamrą. Jednak jestem też bardzo ciekawa wspomnianej przeze mnie świątecznej nowelki, dlatego z pewnością odwiedzę uniwersum stworzone przez Adalyn Grace jeszcze jeden raz.

Po dwóch dobrze przyjętych tomach „Belladonnie” i „Foxglove” Adalyn Grace wraca z „Wisterią”, wieńcząc cykl, który rozpoczął się jako gotycka opowieść z dreszczykiem, a kończy jako historia o wolności, sile kobiecego głosu i magicznie skomplikowanym małżeństwie z przymusu. Ale czy ten finał rzeczywiście spina całość z satysfakcją, czy raczej rozplątuje to, co z mozołem budowano? Niełatwo jest domknąć trylogię, zwłaszcza taką, która od początku budowała wokół siebie aurę mroku, tajemnic i subtelnego romantyzmu. „Belladonna” zaczęła tę opowieść z klasą, „Foxglove” pogłębiła relacje i zawiłości świata, a „Wisteria” miała być ukoronowaniem tego uniwersum. Zamiast tego otrzymaliśmy książkę, która przypomina raczej rozpięty wachlarz pomysłów pięknych wizualnie, lecz niespójnych i ulotnych jak sen.

Główną bohaterką książki autorstwa Adalyn Grace pod tytułem „Wisteria” jest Blythe Hawthorne, kobieta, która nie chce już być pionkiem w grze cudzych oczekiwań. Zmuszona do ślubu z Arisem, czarującym jak sztylet wbity między żebra, dziewczyna postanawia nie być ofiarą, ale cierniem. I to całkiem skutecznym. Problem w tym, że kiedy napięcie między tą dwójką zaczyna przypominać bardzo powolne rozpalanie ogniska na mokrym drewnie, do akcji wchodzi nowy gracz, a fabuła skręca gwałtownie w stronę magicznych zagrożeń i niekończących się sekretów.

„Wisteria” to powieść, w której Adalyn Grace serwuje czytelnikom szereg wydarzeń, które mają epicki potencjał – ale niestety, wiele z nich zostaje ledwie muśniętych, jakby autorka spieszyła się do ostatniego rozdziału. W efekcie dostajemy historię z dużym rozmachem, ale nierówną w tempie i emocjonalnym ciężarze. Największą siłą „Wisterii” jest język, Grace nadal pisze pięknie, lirycznie, obrazowo, z wyczuciem rytmu. Jej opisy posiadłości, emocji, nawet strojów bohaterów tworzą atmosferę niemal namacalną. Świat, który wykreowała, ma swój klimat, jest elegancki, trochę dekadencki, z elementami magii wplecionymi jak złota nić w gobelin. Blythe to kobieta, która stawia warunki, choć momentami zbyt często jest tylko obserwatorką wydarzeń. Aris, z kolei, to typ bohatera, który miałby szansę stać się kultowy, gdyby dano mu więcej przestrzeni niż tylko ponure kontemplacje i milczenie przerywane westchnieniem. „Wisteria” nie jest złą książką, to powieść pełna pięknych zdań, intrygującego świata i bohaterów, którzy mimo potknięć fabularnychzapadają w pamięć. Ale jako finał trylogii, która zaczęła się z takim rozmachem, zostawia niedosyt. To książka dla tych, którzy pokochali Belladonę za atmosferę i język i potrafią wybaczyć fabularne zawirowania. Dla fanów gotyckich romansów z lekką nutą dark fantasy. Dla czytelników, którzy nie potrzebują wszystkich odpowiedzi, by czuć się usatysfakcjonowanymi.

Słyszałam, że „Wisteria” to najlepszy tom tej serii i wiecie co? Mogę się z tym zgodzić. Na historię Blythe i Losu czekałam jak na szpilkach i kiedy w końcu ją otrzymałam, a w środku nie zabrakło Signy i Śmierci, to wiedziałam, że jestem w domu.

Blythe i Los zostają związani na zawsze. On jej nienawidzi, bo wydaje mu się, że nie jest jego żoną, której szuka od lat. Ona nim gardzi, bo próbował szantażować jej kuzynkę. Jak żyć w zimnym domu? Bez uczuć, dobrego jedzenia, wygodnego łóżka, czy ogrzewania? Ano trzeba iść na kompromisy…

Jestem zachwycona tym tomem i pomysłem na fabułę. Magiczny świat tkany przez Los, specjalnie na przybycie ojca Blythe. Moce, które się w niej budzą i wracające wspomnienia. Signa, próbująca rozwikłać tajemnicę śmierci swoich rodziców. Klimat Bridgertonów i na koniec… Chaos, który pojawia się znikąd wraz z niespodziewanym czarnym charakterem. Nawet nie wiecie, ile było tu emocji! Kocham to jak Blythe poznawała się z Losem. Jak on zakochiwał się w NIEJ, a nie w tym, że to ona była kolejnym wcieleniem jego żony. Ich rozmowy, dogryzki, przeskakiwanie między światami przez magiczne drzwi… Tu naprawdę była chemia, o której tak marzymy zabierając się za romantasy. Jestem też zachwycona jak autorka plotła fabułę, co chwilę dając nam strzępki informacji, które jednak w żaden sposób nie pozwoliły mi się domyślić, o co tak naprawdę tu chodzi. Serio. Końcowy plot-twist mnie zaskoczył, cały ten wątek z chorobą Blythe i plączącym się pod nogami chaosem… Adalyn wyprowadziła mnie w pole i jakże się z tego cieszę.

Cieszę się również, że pozostawiła sobie tak wielkie otwarte drzwi na rozwinięcie całego uniwersum skoro wciąż nie rozwikłaliśmy tajemnic wokół Signy, a autorka wielokrotnie wspomniała, że oprócz Śmierci i Losu jest jeszcze na przykład Sen🤭 Mam nadzieję, że to nie jest ostatnia książka z tego świata i będę mogła tu jeszcze wrócić, zwłaszcza że zakończenie DOSŁOWNIE złamało mi serce i ryczałam przez kilkadziesiąt ostatnich stron, snując własne teorie i powtarzając „nie, to nie może się tak skończyć”.

Teorii mam miliony, cierpliwości znacznie mniej i przynajmniej kilka marzeń, że niedługo dowiemy się coś o kolejnych książkach autorki (a w szczególności o dodatkowej nowelce). Ja przeżywałam tę serię całą sobą, angażując się w fabułę i zakochując w czwórce głównych postaci oraz ich relacji z ojcem Blythe i serio, dziwnie mi z tym, że to już na ten moment koniec, a moje serce wciąż jeszcze nie jest tak na maxa zaleczone. Ale z mojej strony, mogę Was zapewnić, że przeżyjecie cały wachlarz emocji od Belladonny, przez Foxglove aż do końca Wisterii.

/współpraca reklamowa uroboros/

Wisteria to prawie przed ostatni tom w uniwersum. Jest jeszcze nowelka, ale nie jestem pewna czy ją przeczytamy przetłumaczoną na nasz język. Jak to bywa przy ostatnich tomach, tak i tutaj, całość jest słodko-gorzka. Kierunek w jaki poszła autorka nie jest moim ulubionym i mam wrażenie, że nie wszyscy bohaterowie dostali swoje domknięcie.

Co znajdziecie w środku;

❃ narrację trzecioosobową, ale niektóre rozdziały są od strony głównego bohatera Arisa, jednak większość jest z perspektywy Blythe;.

✾ powrót bohaterów z poprzedniej części;

❃ niewielka ilość enemies z dogryzaniem sobie i rzucaniem w siebie obelgami;

✾ nowi bohaterowie i cena jaką przyjdzie zapłacić za złamanie obowiązujących zasad;

❃ w pewnym sensie reinkarnacja;

✾ cienka granica między obsesją a miłością;

❃ niezwykły klimat.

"Wszystko, co żyje, musi kiedyś umrzeć".

Zwykle gdy na ostatni tom trzeba długo czekać, to zawsze boje się że nie odnajdę się w fabule, albo czegoś zapomnę. Zwykle są to imiona bohaterek. Dzięki bardzo dobrej pierwszej części i poprzez niezwykły klimat w jakim osadzona jest powieść powrót do fabuły wydawał się o wiele prostszy. Ryzyko polega jednak na tym, że jeśli ukochamy jakiś bohaterów niespecjalnie chcemy czytać o innych. Rzadko kiedy spotykam się z takim zabiegiem w serii, ale tutaj tak się stało. Ni to zaleta, ni to wada. Jest tak pośrodku.

Początkowe rozdziały były świetne. Przekomarzanki, obelgi i docinki napędzały całą fabułę, a przy tym kryło się w tym trochę zagadki. Nie była ona ani zawiła, ani trudna, ale była. Więc szansę na jakiś plot twist też były. Gdzieś po 100 stronach główni bohaterowie którzy pałali do siebie nienawiścią - po prostu przestali ją czuć. Wtedy też dynamika powieści mocno spadła i jak się domyślacie nagłe uczucie było płomienne i trochę zakazane. Doszło trochę niepotrzebnego dramatu z dziwnym rozwiązaniem jak dla mnie.

Wisteria miała być powrotem do dobrze wykreowanego świata, pełnego całej palety uczuć i tej niezwykłej mieszanki bohaterów. Wyszło trochę pokrętnie. Mimo wszystko wciągnęłam się w powieść i byłam ciekawa jak potoczy się historia Losu. Zakończenie choć niespodziewane pozostawia nas z uczuciem, że czegoś zabrakło. A miało być tak pięknie.