Foxglove. Belladonna. Tom 2

„Foxglove” to druga część „Belladonny” i muszę przyznać, że jeśli pierwszy tom mnie trochę rozczarował, to ten zdołał częściowo to naprawić. Początek był dla mnie trudny – nie mogłam się wbić w historię i bałam się, że czeka mnie męcząca lektura… ale na szczęście później dałam się wkręcić!

W tej części bliżej poznajemy Los, brata Śmierci. Wiem, że wiele osób go nie trawi, ale ja akurat uważam, że to dość ciekawa i charyzmatyczna postać. Uparciuch jakich mało, do bólu zdeterminowany, żeby osiągnąć swój cel – odnaleźć Życie, swoją ukochaną, którą kiedyś odebrał mu Śmierć. Jego psychika jest przez to mocno nadwątlona, co sprawia, że jest jeszcze bardziej intrygujący. Nie będę spoilerować, ale motyw jego poszukiwań bardzo mi się podobał, choć… niestety szybko domyśliłam się, kto jest Życiem. A szkoda, bo chciałabym dać się zaskoczyć.

Co do wątku kryminalnego – tutaj duży plus! Do końca nie miałam pewności, kto zabił diuka, a to zawsze działa na korzyść fabuły. Wątek miłosny, podobnie jak w „Belladonnie”, dalej mnie do końca nie przekonał, ale Śmierć – jak zwykle – był bezbłędny. Szkoda tylko, że było go tu mniej.

Za to Blythe… o matko, ile razy przewracałam oczami przez tę postać 🙃 Ale na koniec lekko się zrehabilitowała, więc nie skreślam jej całkowicie.

Podsumowując – „Foxglove” wciągnęło mnie o wiele bardziej niż pierwsza część. Bawiłam się lepiej, historia bardziej mnie pochłonęła, a to już sukces. Książka ma swoje plusy i minusy, ale jedno jest pewne – sięgnę po trzecią część bez wahania!

Swoją pierwszą książkę z cyklu „Belladonna” Adalyn Grace zakończyła w taki sposób, że zachęciła mnie do tego, aby czym prędzej sięgnąć po kontynuację. Dlatego postanowiłam przeczytać „Foxglove” jeszcze w tym miesiącu. Czy ponowne spotkanie z Signą Farrow, jej rodziną i ukochanym okazało się równie przyjemną lekturą?

Muszę przyznać, że ta część podobała mi się nieco mniej niż poprzednia, ale znalazły się w niej również wątki, które okazały się ciekawsze i zdecydowanie bardziej rozbudowane niż w pierwszym tomie, jednak jednocześnie zabrakło mi rozwinięcia niektórych kwestii, które miały swój początek w „Belladonnie”.

Tym, co spodobało mi się najbardziej, było wprowadzenie kolejnej tajemniczej postaci. W „Foxglove” do ucieleśnionej wersji Śmierci dołącza jego brat — Los, który wprowadził trochę zamieszania. I chociaż mężczyzna, bo chyba można go tak nazwać, niemiłosiernie mnie irytował tym, że chciał za wszelką cenę przymusić do czegoś Signę, jego słowne utarczki z kuzynką głównej bohaterki — Blythe dodawały nieco pieprzu całej historii.

Myślę, że ciekawym elementem było również wprowadzenie nowych zagadek, które trzymały w napięciu, szczególnie w drugiej części książki, ale przynajmniej dla mnie ich rozwiązania były dość oczywiste, a już w szczególności ta dotycząca pewnej reinkarnacji.

Na plus należy również zaliczyć to, że dzięki rozdziałom z perspektywy Blythe, czytelnik może dowiedzieć się nieco więcej na jej temat, oraz poznać jej spojrzenie na niektóre sprawy, jak chociażby te dotyczącej losów jej brata, czy jej relacji z Signą. Niemniej jednak bardzo brakowało mi w tej części rozdziałów z perspektywy Śmierci oraz w ogóle scen z jego udziałem, ponieważ te można policzyć w zasadzie na palcach jednej ręki. Jego postać została zepchnięta na margines. Przez to w kontynuacji zabrakło tego, co było najważniejsze w poprzedniej części, czyli tej wyjątkowej relacji między nim a Signą. Niestety, ale w „Foxglove” ta relacja w zasadzie nie istnieje, nad czym mocno ubolewam.

Jeżeli chodzi o zakończenie, autorka po raz kolejny pozostawiła czytelnika z mętlikiem w głowie, zachęcając go do tego, aby sięgnął po kontynuację, dlatego jestem bardzo ciekawa, czy na tle poprzednich tomów „Wisteria” wypadnie lepiej, czy gorzej.

Na początku napiszę jedną ważną rzecz: CZYTAJCIE "BELLADONNĘ" I "FOXGLOVE".

Pokochałam 1 tom całym sercem, a 2 tom nie dość że pokochałam, to miałam wrażenie, że on przejął moją czytelniczą duszę na dobre. Wcale się nie dziwię, że te książki dostały nominację do Goodreads Choice Awards 2023, bo totalnie na to zasługują ✨️

Razem z Signą Farrow przemierzamy gotyckie, owładnięte tajemnicą posiadłości, a morderstwo dalej pozostaje niewyjaśnione. W Thorn Grove było dużo emocji? To trzymajcie się solidnie, bo w Foxglove tych emocji jest dwa razy więcej. Postać Śmierci tak naprawdę była wierzchołkiem góry lodowej. Los, perfidny brat Śmierci, za wszelką cenę pragnie zemsty i zadośćuczynienia...

Bardzo podobało mi się w "Foxglove" to, że mamy 2 perspektywy - Signy oraz jej kuzynki Blythe. Uwielbiam takie zabiegi w książkach, bo dzięki temu mamy szansę bliżej wniknąć w myśli bohaterów. Nie przepadam za motywem trójkąta miłosnego, ale tu.... AAAAA, jakie to było dobre!! ❤️ Autorka umiejętnie przechodziła od Śmierci do Losu i aż sama w pewnym momencie nie wiedziałam, któremu z nich mam bardziej zaufać. Klimat tych powieści jest genialny - właśnie taką fantastykę kocham. A to ile w tym tomie jest plottwistów... No moja głowa nie mogła tego pojąć 🤯 Czegoś takiego naprawdę się nie spodziewałam. Magia jaka z tych książek płynie jest niesamowita... Przepiękne bale, śmiercionośne rośliny, nieznany morderca, a w tym wszystkim my - niezdecydowani pomiędzy Śmiercią a Losem.

Cudo, cudo, cudo! 🫶

„Foxglove” to drugi tom cyklu Belladona autorstwa Adalyn Grace, zaprasza nas u niezwykle magicznemu światu, z którego nie chce się odchodzić. Nie macie pojęcia, jak bardzo mnie cieszyło to, że nie trzeba dłużej czekać na tą książkę. Jej okładka jest przepiękna, idealnie współgra z poprzednim tomem. Barwione brzegi sprawiają, że jeszcze chętniej sięga się po taką pozycję. Główna bohaterka miała moją sympatię, chciałam pobyć z nią nieco dłużej, a za sprawą „Foxglove” zostało mi to dane. Czy ekscytujecie się, kiedy nadchodzi premiera książki, na którą czekacie? Mam nadzieję, że ta pozycja należy właśnie do takich waszych: must have, must read.

Główna bohaterką książki autorstwa Adalyn Grace pod tytułem „Foxglove” jest Signa Farrow, jest młodą kobietą, której życie nie należało do łatwych. Osierocona miała wiele domów, opiekowało się nią wiele osób, które chętnie korzystało z je majątku nie zwracając uwagi na nią, jej potrzeby i marzenia. Z początku myślała, że dwór Thorn Grove jest kolejnym miejscem zamieszkania, które musi przejść. Właśnie w nim mieszkają jej zamożni krewni. Jej stryj Elijah Hawthorne został oskarżony o morderstwo. Signa i jej kuzynka muszą działać szybko, aby oczyścić jego dobre imię, w przeciwnym razie ryzykują jego egzekucję. Jakby tego było mało, do miasta przybył brat Śmierci, Los, który pragnie zdobyć Signę dla siebie i zemścić się na bracie. Pragnie zadośćuczynienia i znalazł sobie cenę, której nikt nie zechce mu da, zwłaszcza sama zainteresowana. Ma co innego na głowie, próbuje odnaleźć mordercę wspólnie z Blythe, z jakim skutkiem? Czy Signa poradzi sobie z kolejnymi wyzwaniami? Czy uda jej się na czas rozwiązać zagadkę morderstwa, uniknąć obsesji Losu na jej punkcie i jego misji oddzielenia jej od Śmierci?

„Foxglove” to zapierająca dech w piersiach, dobrze napisana kontynuacja, która przekroczyła moje oczekiwania! Od początku do końca książka wciągnęła mnie bez reszty i nie mogłam się od niej oderwać. Jednym z najbardziej niezwykłych aspektów tej historii jest to, w jaki sposób kontynuuje on fabułę, wprowadzając jednocześnie nowe elementy, które dodają książce dodatkowej warstwy sprawiającej nam przyjemność. Dodanie nowych postaci jest cechą wprowadzającą różnorodność i unikalne perspektywy do historii, co wzbogaca ogólną narrację. Bardzo podobał mi się rozwój relacji Signy i Śmierci, nadal ewoluowali i rozumieli się nawzajem. Sceny z nimi razem wywołały u mnie uśmiech i rumieniec. Również chemia pomiędzy Signą i Death była niesamowita! Podobało mi się to, że Signa może być sobą przy Śmierci i to, że przy nim czuje się bezpieczna Los był całkowicie interesującym bohaterem, ujęła mnie jego historia i mimo, że nie podobały mi się niektóre jego wybory, poczułem do niego empatię i próbowałam docenić jego punkt widzenia na pewne sprawy. Klimat „Foxglove” jest mroczny i nastrojowy, a teksty są nadal piękne i klimatyczne. Nadeszło przeznaczenie, a on ma plan, czy jego wtrącanie się przyniesie mu nagrodę, czy też pociągnie wszystkich za sobą? Podobało mi się to, że nie mogłam przewidzieć, w jakim kierunku poprowadzi nas fabuła. Książka zabierze Cię w spowite duchami korytarze, błyszczące sale balowe i w sam środek niesamowitej przygody, o której nie sposób będzie zapomnieć.

„Belladonna” to książka, którą pokochałam w zeszłym roku. Która zaciekawiła mnie od pierwszej strony i porwała za sobą w ciągu zaledwie chwili. Skończyłam ją w dwa dni i później przez długi długi czas myślałam o tym, jak bardzo chciałabym móc już przeczytać drugi tom.

A teraz jestem po lekturze „Foxglove” i znowu – myślę o tym, jak bardzo chciałabym poznać dalsze losy Signy, Blythe, Śmierci i… Losu.

Losu, bowiem w tej części to on jest głównym problemem naszej pierwszo-tomowej pary. On i magia Signy, której ona nie jest w stanie dłużej ukrywać. To on nęci, miesza i toczy swoją własną grę. Rozgoryczony, toczony nienawiścią do własnego brata wykorzystuje Signę w obliczu kolejnego zabójstwa, które właśnie miało miejsce na dworze Thorn Grove. Śmierć przestaje się pokazywać, Blythe zaczyna odkrywać tajemnice na własną rękę, a dwór Foxglove bardzo stara się o sobie przypomnieć.

Wielokrotnie już to pisałam, ale uwielbiam klimat tych książek. Gotycki, w jednej chwili mroczny wypełniony szeptami duchów, a w kolejnej balowy pełen śmiechów, plotek i szelestu pięknych sukni. I choć fabuła nie wydaje się zawiła, a momentami łatwo „przewidzieć”, co się zaraz wydarzy, to finalnie zakończenie i tak pozostawia czytelnika zaskoczonego z ogromem pytań do. W tym tomie jednak to nie kwestia zagadki kryminalnej interesowała mnie najbardziej, a historia Losu i miejsce Signy między nim a Śmiercią. Ten wątek był tak niesamowicie intrygujący, że nie byłam w stanie oderwać się od książki dopóki jej nie skończyłam. Byłam też bardzo zadowolona jak płynnie autorka połączyła intrygę z pierwszego tomu z intrygą w drugim. Czasami mam wrażenie, że niektórzy autorzy pisząc kolejne części zapominają o tym, co działo się w poprzednich, a tutaj wielokrotnie rozczuliły mnie nawiązania do poprzedniej „złej” postaci i jej wpływu na obecne wydarzenia. Plus relacja Signa-Blythe była tak dynamiczna, że do samego końca nie mogłam przewidzieć, czy coś się w ich przypadku zmieni. Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to nie mam się do czego doczepić. Uwielbiam o nich czytać, o ich przemyśleniach, odkrywać razem z nimi coraz to nowsze tajemnice i być świadkiem zmian jakie w nich zachodzą. Jestem zakochana w balach, gobelinach plecionych przez Los, mrocznym dworze Foxglove pełnym duchów i niezatartych wspomnień. W intrygach, które choć wydają się oczywiste na koniec i tak zaskakują, w nowych wątkach i pojawiającej się magii. Ta seria to jedne z moich ulubionych książek, które czytam za każdym razem w zastraszająco szybkim tempie.