Willa

Tutaj od pierwszych stron czuć, że coś nie gra, że coś jest ukryte – i to napięcie nie znika aż do samego końca.

Wszystko kręci się wokół willi. Willa pamięta wszystko – i to właśnie ona spaja całą historię, niezależnie od tego, czy jesteśmy w latach 70., czy w teraźniejszości.

To opowieść, w której nic nie jest oczywiste. Tajemnice są jak mgła – gęste, powoli się odsłaniają, ale nigdy do końca. Trudno się czegoś domyślić, bo wszystko jest tak dobrze przemyślane. Czuć, że autorka miała cały plan w głowie i konsekwentnie go realizowała. I to się naprawdę sprawdza – bo historia wciąga bez reszty.

Najbardziej podobało mi się to, jak przeszłość przenika teraźniejszość. Jak duchy dawnych wydarzeń wpływają na bohaterów dzisiaj. To nie jest książka, w której wszystko kończy się pięknie i spokojnie. Wręcz przeciwnie – cały czas czujemy niepokój, podskórny lęk, że coś złego wisi w powietrzu.

Zakończenie? Rewelacyjne. Niebanalne, nieprzewidywalne, ale też nie przekombinowane. Po prostu pasujące idealnie. Tyle razy końcówka potrafi zepsuć dobrą historię – tutaj jest odwrotnie. To właśnie ona dopełnia całość. Czułam ogromną satysfakcję czytając ostatnie rozdziały.

Bohaterowie są barwni, każdy ma coś w sobie. A język – lekki, ale z pazurem. Czyta się szybko, ale cały czas czujesz, że to coś więcej niż tylko zwykła opowieść o wakacjach we Włoszech. Jest tu wiele do odkrycia, a jeszcze więcej do... ukrycia.

Książka z wybornym klimatem i jeszcze lepszą fabułą.

„Willa” to powieść, której okładka od razu wpadła mi w oko. Chociaż muszę przyznać, że jak ją zobaczyłam myślałam, że będzie to raczej romans. Jak bardzo się pomyliłam! Opis nie potwierdził moich przypuszczeń, ale wzmógł moją ciekawość, dlatego też z ogromną przyjemnością zasiadłam do lektury.

Emily zostaje zaproszona przez przyjaciółkę na wakacje do Włoch. Chociaż ma pewne obawy, to decyduje się na ten wyjazd. W jej życiu ostatnio nie do końca się układało, więc pobyt w willi na pewno pomoże jej w zapomnieniu. Chess bardzo cieszy się na wieść, że Emily przyjęła jej propozycję. Jednak szybko okazuje się, że willa skrywa mroczne tajemnice. Emily postanawia zgłębić jej przeszłość i na tej podstawie odblokowuje swój twórczy umysł…

Wow! To było genialne! Zatraciłam się w tej książce i nie mogłam się od niej oderwać dopóki nie przeczytałam ostatniego zdania! Hawkins mistrzowsko połączyła klimat grozy z głęboką psychologią postaci. Wciągająca fabuła, napięcie wyczuwalne już od pierwszych stron, świetnie wykreowani bohaterowie, tajemnice z przeszłości odkrywane w teraźniejszości. Po prostu jeden z lepszych thrillerów tego roku, które miałam okazję przeczytać! Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, jednak już wiem, że na pewno nie ostatnie! Jestem pod ogromnym wrażeniem tej lektury.

Główna część wydarzeń dzieje się w willi, która znajduje się w malowniczej miejscowości we Włoszech. Willa można by powiedzieć, że została świadkiem tego co się tutaj wydarzyło. Lata 70 to czas kiedy mieszkała tutaj ekipa młodych artystów. Wszystko było w porządku do czasu aż dochodzi do tragedii.. Jeden z członków ekipy ginie, a jego śmierć nie została do końca nigdy wyjaśniona. To właśnie Emily wpada na trop i powiązania, które mogą rzucić nowe światło na tamte wydarzenia. Willa skrywa mnóstwo mrocznych tajemnic, które odkryte przez odpowiednią osobę mogą doprowadzić do rozwiązania spraw z przeszłości.

Bardzo spodobało mi się to, że miałam wrażenie, iż czytam powieść z gatunku true crime. Autorka prowadzi genialnie fabułę przeskakując między przeszłością a teraźniejszością. Momentami mamy wrażenie, że te granice się zacierają. Ale najważniejsze i coś co zapadło mi w pamięci to stworzenie fabuły, w którą wplątane są fragmenty podcastów, czy artykułów dotyczących wydarzeń z roku 1974. I to właśnie dzięki tym elementom miałam wrażenie, że czytam true crime. Genialny zabieg, który sprawił, że od lektury naprawdę nie mogłam się oderwać!

Oczywiście nie mogę tutaj nie wspomnieć o napięciu, które jest odczuwalne już od pierwszych stron! Atmosfera jest mocno niepokojąca i mroczna, a ten niepokój rośnie z każdą kolejną stroną. Po pierwsze odkrywamy mroczne tajemnice młodych muzyków, z drugiej zaś widzimy, że między przyjaciółkami wcale nie jest kolorowo, a ich relacja jest pełna niedopowiedzeń. Emily i Chess starają się żyć ze sobą, jednak z dnia na dzień napięcie między nimi rośnie, a odkrywając ich tajemnice z przeszłości autorka mocno nas szokuje.

Reasumując, „Willa” to powieść, którą z całego serca polecam wszystkim fanom niebanalnych thrillerów! Wciągająca i zaskakująca fabuła, genialni bohaterowie, duszna, momentami wręcz klaustrofobiczna atmosfera, mocne zakończenie. Te elementy sprawiają, że ta książka jest nie tylko nieodkładalna, ale i zostaje w pamięci czytelnika na długo. To historia o miłości, zdradzie, relacjach międzyludzkich. Jak raz wejdziesz do świata tej książki nie będziesz chciał z niego wyjść! Bardzo serdecznie polecam!

Jeśli bliski jest Wam włoski klimat, lubicie thrillery, ale macie ochotę na coś wakacyjnego, lżejszego, co czyta się naprawdę przyjemnie, polecam Wam książkę, od której sama nie mogłam się oderwać, a gdy było to już konieczne w przerwach ciągle rozmyślałam o fabule powieści.

Urokliwa willa Aestas przyciągnęła przyjaciółki, chcące odbudować swoje relacje i na kilka tygodni zmienić otoczenie, by zdobyć wenę twórczą w pisaniu własnych książek. Szybko jednak zaczęły odkrywać tajemnice tragicznej historii z lata 1974 roku.

Twórcze dusze, artystyczne uniesienia, grupa młodych osób i ich skomplikowane relacje uczuciowe, narkotyki, przekraczanie granic, seks i rock&roll, a wszystko to zamknięte w jednej dusznej, słonecznej przestrzeni, w której przyszło im spędzić pewne wakacje.

Pod warstwą zwariowanej zabawy i namiętności kryje się jednak mroczniejsza odsłona tego uczuciowego galimatiasu - gwałtowne emocje, zazdrość, brak zaufania, niedopowiedzenia i prawdziwy dramat.

"Willa" to dla mnie opowieść o zdradzie — takiej, która boli do krwi. O przyjaźni, która może być zarówno wsparciem, jak i największym zagrożeniem. O kobietach, które chcą żyć po swojemu, tworzyć, być niezależne, jednak ich uwikłanie w relacje z mężczyznami ciągnie je w dół, wtłacza je w role podporządkowanych, bezwolnych istot, które nie mają odwagi się przeciwstawić. Dzięki narracji prowadzonej z kobiecej perspektywy w książce czuć mocny, kobiecy głos — wybrzmiewający w obydwu historiach, choć każda z bohaterek mówi innym tonem.

Były momenty, w których miałam wrażenie, że wiem, co się wydarzy. I rzeczywiście — niektóre tropy okazały się słuszne. Ale to, jak autorka poprowadziła zakończenie… zbiło mnie z tropu. To nie była klasyczna końcówka, której można się spodziewać.

Choć książka charakteryzuje się spokojnym tempem akcji, wzbudziła we mnie wiele emocji. To jedna z tych pozycji, które poza czytaniem po prostu się przeżywa.

Czy zdarzyło Ci się być w miejscu tak pięknym, że aż… niepokojącym? Gdzie z każdym krokiem czujesz, że coś - może ktoś - patrzy, choć nikogo nie ma?

„Willa” Rachel Hawkins to właśnie taka opowieść - o miejscu, które miało być azylem, a staje się lustrem przeszłości i katalizatorem emocji, o jakich bohaterki chciałyby zapomnieć. Z jednej strony słońce Umbrii, włoskie wino i przyjaźń, która miała się odrodzić. Z drugiej - duchy przeszłości, stare winyle, niedokończone opowieści i willa, która pamięta więcej, niż powinna.

Emily i Chess jadą do Orvieto z prostym planem - zacieśnić relację, napisać coś nowego, odpocząć. Ale willa, którą wynajmują, nie pozwala im na beztroski urlop. Emily szybko wpada w pułapkę fascynacji historią tego miejsca - a konkretnie, tego, co wydarzyło się tam w 1974 roku. Noel Gordon, słynny rockman, zapraszał do willi młodych, utalentowanych ludzi. Efekty? Jeden z najlepszych horrorów wszech czasów, przełomowa płyta i… tajemnicza śmierć.

Rachel Hawkins snuje opowieść spokojnie, nie epatuje brutalnością, nie rzuca czytelnikiem o ściany. Zamiast tego sączy napięcie jak czerwone wino - powoli, ale skutecznie. Przeszłość i teraźniejszość przenikają się, tworząc narrację, której nie sposób się oprzeć. Każdy detal - od skrzypiącej podłogi po niepokój w spojrzeniu Chess - buduje klimat tak gęsty, że niemal czułam zapach rozgrzanych murów i dymu papierosowego z przeszłości.

To, co szczególnie mnie poruszyło, to napięcie między Emily i Chess. Ich przyjaźń to tykająca bomba emocjonalna - pełna dawnych pretensji, zazdrości, niespełnionych oczekiwań. Willa tylko przyspiesza ten wybuch. Hawkins nie mówi wszystkiego wprost - trzeba czytać między wierszami, wsłuchiwać się w to, czego nie mówią bohaterki.

Nie znajdziesz tu klasycznego thrillera z trupami co rozdział. Ale jeśli lubisz powolne odkrywanie tajemnic, skomplikowane relacje i domy, które mają swoje zdanie - „Willa” spełni Twoje oczekiwania.

To książka bardziej do odczuwania niż czytania. Zostawia w głowie echo pytań, wątpliwości i obrazy, które trudno wyrzucić z pamięci. I choć tempo może nie każdemu odpowiadać, dla mnie ten spokój był jak cisza przed burzą. Bo kiedy finał uderza, nie robisz już notatek - tylko czytasz z zapartym tchem.

Ocena: 8/10 - za klimat, za kobiece relacje pełne napięcia i za niepokój, który zostaje pod skórą. Jeden punkt odejmuję za zbyt rozwleczony środek - momentami akcja mogła być nieco bardziej wyrazista.