Wilczyca. Wilk i Lesiecki. Tom 2

Nie bierzcie tej książki do rąk!!!

Absolutnie! Jeżeli nie chcecie zarwać nocy, spóźnić się do pracy i zapomnieć o wszystkich pracach domowych. Ja zapomniałam wysiąść z tramwaju na odpowiednim przystanku. Jest niebezpieczna i to bardzo!!!

Trochę musieliśmy czekać na drugą część „Poszukiwacza Zwłok” Mieczysława Gorzki, ale warto było. Zaczyna się bardzo spokojnie, może nawet nieco usypiająco, by w miarę czytania nabierać tempa i pazura. Dzieje się tak dużo, że nie sposób przerwać lektury, bo przecież nie można zostawić bohaterów w żadnym momencie.

Komisarz Laura Wilk ściga bezwzględnego zabójcę Poltergeista. Jednak śledztwo nie przynosi rezultatów. Dopiero wsparcie młodszego aspiranta Dominika Bielczyka specjalizującego się w ściganiu seryjnych morderców popycha je naprzód. Ich współpraca nie układa się jednak pomyślnie, a dzielący ich mur braku zaufania i głęboko skrywanych tajemnic z dnia na dzień staje się coraz grubszy. Poltergeist świetnie się bawi osaczającą Laurę.

Ariel Lesiecki, psycholog, nie może sobie poradzić z problemami i postanawia wrócić do czasów dzieciństwa spędzonego we wsi Wątlica. Tajemnice, wątpliwości, mroczna przeszłość… Prawda jest przerażająca, a morderca (czy rzeczywiście jest jeden?) to wcielone zło.

Mieczysław Gorzka dobrze wie, jak przytrzymać uwagę czytelnika. Znakomity kryminał i niemal gotowy scenariusz na świetny, trzymający w napięciu serial. Książka ma tak naprawdę aż trzech, a nawet czterech bohaterów. Akcja wikła się i plącze, wciągając kolejne osoby i sięgając lata wstecz. Nie ma jednak momentu nudy, wszystko dzieje się błyskawicznie, a wszystko ma na celu wciągnięcie w pułapkę Laury.

Plusem książki jest też dopracowanie przez autora wszystkiego do ostatniego najdrobniejszego szczegółu: od zagadki kryminalnej, po postaci i miejsca akcji. Książka bardzo angażuje czytelnika, trzeba jej poświęcić całą uwagę.

Już nie mogę się doczekać kolejnej części… bo nie wierzę, że jej nie będzie.

„Wilczyca” Mieczysława Gorzki jest kontynuacją „Poszukiwacza zwłok”, czyli serii kryminałów z komisarz Laurą Wilk i psychologiem Arielem Lesieckim.

Wilczyca wciąż ściga nieuchwytnego Poltergeista. Dzika i niebezpieczna — niech ma się na baczności ten, kto zajdzie jej za skórę!

Autor jak zwykle porusza bardzo dużo wątków, więc na nudę nie będziecie narzekać. Powracamy do starych i sprawdzonych bohaterów: twardej i szalenie ambitnej policjantki Laury Wilk, która kłami i pazurami walczy o swoje miejsce w tak silnie zmaskulinizowanym środowisku; genialnego psychologa Ariela Lesieckiego, z niezwykłym zmysłem obserwacyjnym, który zmaga się z własnymi demonami, oraz arcyciekawego złoczyńcę, który wymyka się wszelkim schematom. Pojawia się też kilka nowych, znaczących dla fabuły postaci, [Adres usunięty]. aspirant Dominik Bielczyk, szkolony przez FBI specjalista od ścigania seryjniaków.

„Wilczyca” to rasowy kryminał z rozwojową i niezwykle dynamiczną akcją, która trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich stron, przyprawia o szybsze bicie serca i zostawia nas zaszokowanych rozwojem wydarzeń. Znajdziemy tu całą plejadę świetnie wykreowanych postaci, a wielowątkowa, zawiła intryga wymagać będzie od nas uważności i odrobiny skupienia. Książka napisana została w taki sposób, że stanowi właściwie gotowy materiał na scenariusz filmowy, a nie ukrywam, że chętnie zobaczyłam ją na dużym ekranie.

Polecam wszystkim pasjonatom inteligentnych i świetnie opowiedzianych historii kryminalnych.

Zastanawialiście się jak narodziła się Wilczyca? Uchylę wam rąbka tajemnicy. Bo ja już wiem. „Wydawało jej się, że ścięcie włosów, kastet na palcach i kij bejsbolowy w dłoniach zrobią z niej faceta. Będzie szła przez życie, nie oglądając się na nic, i wrażliwa kobieta, którą zawsze była, schowa się za tym fałszywym wizerunkiem twardziela”. To mniej więcej opis Laury jaką znamy, jaką poznaliśmy w pierwszej części i kontynuujemy z nią pościg za Poltergeistem w tomie drugim. Do ekipy śledczej dołączył szkolony w szeregach FBI Dominik Bielczyk. Niestety od samego początku nie podziało się dobrze pomiędzy nim a Panią komisarz, która wszędzie węszy spisek. Uważa, że to ktoś z wyższego szczebla pragnie aby Duch nie został ujęty a ona odsunięta od śledztwa jak inni przed nią. Czy faktycznie ma rację? A co jeśli tak? Przecież ten seryjniak cały czas im się wyślizguje. Kpi sobie z policji i jest o krok przed nimi. Czyżby to nowy podwładny miał więcej za uszami niż się Laurze na początku wydawało? Wiele pytań, które cały czas się kotłują w głowie czytelnika i nawet jeśli dosyć szybko się rozwiewają to po chwili nasuwają się kolejne - czy aby na pewno odpowiedź została nam przedstawiona czy to może kolejny wybieg autora? I to nie tylko Poltergeist pogrywa z ekip śledczą ale swoją jakże okrutną grę w niewiedzę i bark pewności prowadzi autor z bibliofilem.

W dalszym ciągu śledzimy losy Ariela, którego psyche jest zagmatwana jak kod DNA i mimo, że stosunki pomiędzy nim a Laurą nieco się ochłodziły to jednak mogą na siebie liczyć w trudnych momentach. Bo to jest przyjaźń.

Sam autor na końcu pisze, że akcja rozkręca się powoli i ci którzy liczą na dynamikę od pierwszych stron grubo się rozczarują, gdyż tempo przyspiesza dopiero gdzieś po 350 stronach. Nic to, nie ma się co zrażać bo później poczujecie się niczym w oku cyklonu a po przeczytaniu ostatnich linijek łupniecie tylną częścią ciała z powrotem na kanapę i zostaniecie na długi czas z rozdziawionymi ustami. I sama już nie wiem czy jestem fanką „Poszukiwacza zwłok” czy też „Wilczycy”. Są to dwie różne książki o różnej sile przekazu i z inną dynamiką, i mimo że główni bohaterowie pozostają na swoich miejscach to jednak diametralnie się zmienili i to czuć na każdej stronie powieści. Dlatego raczej nie wybiorę pomiędzy nimi dwiema ale powiem Wam, że JEST MOC! Czytajcie! Nie pożałujecie.

Współpraca barterowa z Wydawnictwo Czarna Owca

"Zło zawsze rodzi jeszcze większe zło."

Mówi się, że zło to brak dobra. Tam, gdzie zdoła się ono narodzić, a nie ma niczego, co mogłoby go przeciwważyć, wtedy zło rośnie w siłę, panoszy się w ludzkim sercu i za wszelką cenę próbuje nie dopuścić dobra do głosu. Pojawia się zatem pytanie o przyczynę takiego stanu rzeczy i powodów, dla których ktoś rezygnuje z jasnej strony życia. Jak wieli wpływ ma człowiek na to, czy zło pojawi się w jego życiu i jak się przed nim obronić? A może raz otwarte drzwi nie tak łatwo zamknąć przed kolejnymi jego przejawami? Właśnie o źródłach zła i jego katastrofalnych konsekwencjach stara się opowiedzieć autor na łamach powieści, w której Wilczyca walczy z demonami przeszłości, ich skutkami w obecnym życiu oraz próbuje, by dobro jednak zwyciężyło.

Powieść "Wilczyca" to kryminał z bardzo silnym wątkiem psychologicznym. Wszak każde ludzkie działanie ma swój początek we wnętrzu człowieka - zarówno to dobre, jak i to złe. Wzorce, przykłady oraz wychowanie mają ogromne znaczenie dla przyszłego życia człowieka. Ta książka to przestroga dla każdego z nas - popełniając błędy, starajmy się je naprawiać jak najszybciej, bo każdy zły czyn, nawet popełniany w dobrej wierze, pozostaje zły. Jedynie dobro może je naprawić. Oby nie było za późno.

Polecam.

"Wilczyca" autorstwa Mieczysława Gorzki to drugi tom serii z komisarz Laurą Wilk oraz Arielem Lesieckim. Ponownie mamy okazję śledzić śmiertelną grę pomiędzy głównymi bohaterami a Poltergeistem - nieuchwytnym seryjnym mordercą. Tym razem do zespołu przydzielony zostaje sierżant Bielczyk, jednak jego osoba od samego początku budzi wątpliwości Laury. Czy jego dołączenie do śledztwa jest przypadkowe? Czy można mu ufać?

Gdy Poltergeist zabija po raz kolejny, komisarz Wilk dokonuje odkrycia, które całkowicie zmienia jej spojrzenie na sprawę. W tym samym czasie autor zabiera czytelnika w podróż do przeszłości bohaterów, doprowadzając go do coraz bardziej szokujących wniosków... Czy tym razem Laurze uda się złapać psychopatycznego mordercę? W jaki sposób rodzinna miejscowość Lesieckiego łączy się ze sprawą? I przede wszystkim... Kim tak właściwie jest Poltergeist?

Gorzkie było spotkanie z "Wilczycą" Gorzki. Autor nie pozwolił mi ani na chwilę zapomnieć, że zło w czystej postaci nadal istnieje oraz, co gorsze, że potrafi przyczynić się do narodzin jeszcze większego zła. Mieczysława Gorzkę od jakiegoś czasu uważam za jednego z najlepszych autorów kryminałów w Polsce, a jego najnowsza książka tylko umacnia tę pozycję. "Wilczyca" jest wielowątkowa, intrygująca, brutalna i zaskakująca. Jeśli macie ochotę na dobry, wciągający kryminał - sięgnijcie po tę pozycję!

W końcu nadszedł moment, w którym w moje ręce trafiła Wilczyca. Autor – oj nieładnie! – kazał dość długo czekać na kontynuację Poszukiwacza zwłok, który bardzo przypadł mi do gustu. Kryminał zakończył się tak, że siedziałam jak na szpilkach, czekając na II część spotkania z policjantką Laurą Wilk i psychologiem Arielem Lesieckim.

Laura Wilk ma kłopoty. Ogromne. Ktoś ją porwał i uwięził. Dochodząc do siebie w ciemnej piwnicy, próbowała przypomnieć sobie, jak to się stało, że znalazła się w takiej sytuacji. Wraz z nią krok po kroku analizujemy przyczyny, wspominamy czasy nie tylko bezowocnego śledztwa w sprawie brutalnego mordercy Poltergeista, ale również poznajemy momenty, które ukształtowały Laurę i sprawiły, że zamieniła się w bezkompromisową Wilczycę. Dzięki nowemu członkowi zespołu okazało się, że pani komisarz jest w centrum zainteresowania sprawcy i że czeka on tylko na moment, by uderzyć w nią samą, poniżyć, upokorzyć i zmusić do współpracy. Tymczasem psycholog Lesiecki nie wiedząc, kim w końcu jest i dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej postanawia przeprowadzić swoistą autoterapię poprzez głęboką retrospekcję swojego dzieciństwa. Wnioski, do których doszedł, nie tylko go zaskoczyły i przeraziły, ale okazały się bardzo niebezpieczne.

Mieczysław Gorzka zaczął z przytupem i od razu porwał czytelnika w wir wydarzeń i wrzucił na głęboką wodę, dlatego uważam, że nie warto zaczynać lektury bez znajomości Poszukiwacza zwłok. Straci się przyjemność z czytania, a relacja między Arielem, Laurą i działania Poltergeista nie będą jasne. Lektura liczy sobie ponad 500 stron, ale jak już się zacznie czytać, to czas przy niej upływa błyskawicznie, a strony właściwie same się przewracają. Przez lekturę przeleciałam więc jak tornado. Zawdzięczałam to dynamicznej akcji, ciągłemu napięciu, nieobliczalności wydarzeń i bohaterów oraz fantastycznemu aspektowi psychologicznemu, który dodał lekturze elektryzującego smaczku. Wydarzenia z przeszłości Laury I Ariela pozwoliły zajrzeć w ich dusze i umysły, poznaliśmy wydarzenia, które ich ukształtowały i zaważyły na niektórych życiowych wyborach. Na własnej skórze czułam bezsilność i frustrację bezkompromisowej policjantki, której seryjny zabójca umykał i grał na nosie. Tak jak i ona czułam się wyczerpana i rozedrgana. Słabość zaczęła przebijać się przez twardą skorupę, co dodatkowo wzbudzało w kobiecie agresję i sprawiało, że nie zawsze trafnie potrafiła ocenić sytuację. A ktoś tylko na to czekał...

Uważny czytelnik stosunkowo szybko może nabrać podejrzeń, kto kryje się pod pseudonimem Poltergeist. Trochę szkoda, że obyło się w tym względzie bez większego zaskoczenia. Przyznaję jednak, że Mieczysław Gorzka potrafił poprowadzić w ślepe uliczki przez ilość zamieszanych w sprawę osób. Przez to kilka razy miałam wątpliwości czy aby na pewno dobrze typowałam sprawcę.

Bez wątpienia Autorowi udało się stworzyć kolejną ciekawą, wielowątkową, zgrabną, solidną zagadkę kryminalną. Precyzyjną i dopracowaną w każdym szczególe, gdzie wszystkie elementy idealnie łączą się w całość. Tym samym udowodnił nie tylko swój pisarski rozwój, co przełamał mit, że kontynuacja jest z reguły gorsza od pierwszej części. Według mnie utrzymał poziom poprzednika. Wilczyca nawet bardziej mnie angażowała.

Pamiętacie Laurę Wilk? Jeśli nie, to warto sobie przypomnieć jej śledcze losy z „Poszukiwacza zwłok” Mieczysława Gorzki, bo już niebawem premierę ma „Wilczyca”. Już jestem po przedpremierowej lekturze i w głowie mam jedną myśl, czy to aby już na pewno koniec? Wyzwanie rzucone Lisieckiemu daje furtkę na kolejną część, której mocno kibicuję, bo ta zresztą jak poprzednia jest fenomenalna i godna polecenia.

W „Wilczycy” komisarz Laura Wilk kontynuuje poszukiwania seryjnego mordercy. Po roszadach w policji mało komu ufa, tym bardziej nowemu aspirantowi Bielczykowi. Lesiecki też ma ograniczony kredyt zaufania, więc jest ciężko, a dzieje się dużo. Ponadto w trakcie śledztwa dochodzi do pewnych odkryć z przeszłości Laury i Ariela, które mogą zaszkodzić głównym bohaterom. Czy uda im się wyjść cało z sytuacji i najważniejsze, czy złapią Złośliwego Ducha?

Co to była za książka! Podobało mi się, że w tej części zanurzyliśmy się we wspomnieniach z dawnych lat Wilczycy i Poszukiwacza Zwłok. Super, że to miało bardzo mocne nawiązanie do całej fabuły. Nie były to typowe zapchajdziury, ale kluczowe zdarzenia, które miały wpływ na teraźniejszość i na to, kim stali się główni bohaterowie. Mega wciągnęła mnie historia Ariela. Te jego głęboko skrywane obrazy z przeszłości były, że tak powiem niepokojące, a co za tym idzie bardzo ciekawe. Szkoła, ognisko i cała Wątlica to było fenomenalne! Natomiast to, co się później działo, było jedną wielką bombą, która tyle lat czekała na podpalenie. Szybka i porywająca akcja trzymała do ostatnich stron, a samo zakończenie było nieprzewidywalne. Oczywiście czytelnik wcześniej niż wszyscy domyśli się, kto jest seryjnym mordercą, ale nie zabiera to w ogóle radości z czytania. Ponad 500 stron a czyta się w mgnieniu oka. To jest magia pióra!

Wszystkim bardzo mocno polecam „Wilczycę”, ponieważ to świetnie przemyślany kryminał, który porywa i intryguje jeszcze długo po lekturze. 

Dziękuję PRart Media za otrzymany egzemplarz.

Wspaniały kryminał, bardzo dobra kontynuacja "Poszukiwacza zwłok". Powiem nawet, że dużo lepsza niż poprzednia książka. Mieczysław Gorzka bardzo sprawnie zbudował akcję powieści, były rozdziały nawiązujące do poprzedniej pozycji, które przypominały lub wprowadzały nowego czytelnika w relację komisarz Wilk i policyjnego psychologa Ariela Lesieckiego. Nawiązanie do przeszłości nie było ani nudne ani nużące, natomiast nowa akcja rozwijała się stopniowo z coraz większym napięciem. Autor wodził czytelnika za nos tak jak Zły Duch policjantów. Już wydawało się, że wiemy kto zabija, po czym na końcu rozdziału znajdujemy zdanie, które burzy nasze rozumowanie i kieruje uwagę na inne aspekty. Z przyjemnością przeczytałam książkę, świetnie się bawiłam i po zakończeniu czułam niedosyt. Chciałabym, aby Mieczysław Gorzka napisał trzecią część, w której wyjaśni się sprawa żółtej koperty z niebezpiecznymi dokumentami.

Mieczysław Gorzka powrócił z kontynuacją losów Laury Wilk i Ariela Lesickiego. Jak wiele czytelników wyczekiwałam tego momentu, kiedy w moje ręce trafi “Wilczyca”.

W drugiej części losy bohaterów nadal wzajemnie splatają się ze sobą, jednak uwaga poświęcona jest w głównej mierze Laurze. Zarówno Laura, jak i Ariel mierzą się ze swoimi demonami z przeszłości oraz nieuchwytnym Duchem. Akcja toczy się w kilku wątkach czasowych w przeszłości oraz teraźniejszości, i to właśnie przeszłość pozawala po nitce do kłębka poznać powody teraźniejszych zdarzeń. W książce dzieje się sporo, akcja przypomina nurt rzeczny, jest niebezpieczny 😉 Momentami płynie wydawać by się mogło leniwie, powodując rozluźnienie oraz chwilowe uśpienie czytelnika, jego czujności, żeby po chwili nabrać tempa i zamienić się w rwący górski potok.

W drugiej części- “Wilczycy” mniej jest wątków psychologicznych niż w “Poszukiwaczu zwłok”, jednak czytelnik nadal odczuwa niepewność oraz napięcie. Powiedziałabym, że kontynuacja różni się od swojej poprzedniczki. Miałam trochę inne oczekiwania po pierwszej części, jednak autor zręcznie zbudował klimat drugiej książki. Nie potrafię ocenić, czy któraś z nich była lepsza. Książkę oceniam wysoko, zanim się spostrzegłam byłam już na ostatniej stronie. Czuję jednak niedosyt, oraz wielką sympatię do bohaterów i gorąco liczę, że Poszukiwacz Zwłok wyruszy jeszcze na łowy.

Bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki Pani Bognie oraz wydawnictwu Czarna Owca 😊

Po szokujących wydarzeniach jakie miały miejsce na końcu "Poszukiwacza zwłok" ponownie dołączamy do Wrocławskiej grupy śledczej prowadzonej przez bezkompromisową Laurę Wilk zwaną również Wilczycą.

Tym razem do naszej ekipy dołączy obiecujący młody narybek z samej stolicy, a mianowicie Dominik Bielczyk. Czy naszym bohaterom uda się w końcu dopaść nieuchwytnego od lat Poltergeista? Czy nowy członek drużyny jest warty zaufania, a może ma jakieś ukryte motywy?

Zaciekawieni? Bo ja bardzo ❤

W tej części dostajemy rozdziały z kilku linii czasowych co jedynie podsyca naszą ciekawość oraz jednocześnie odpowiada na niektóre nurtujące nas pytania jednak tylko po to aby zasiać w naszych głowach ich jeszcze więcej. Takie rozwiązanie również nadaje dynamiki powieści i dreszczyk oczekiwania co takiego znajdziemy na następnej stronie, w następnym rozdziale.

Dla mnie jest to bardzo emocjonująca powieść i każdy sukces jak i każdą porażkę przeżywam wraz z naszymi bohaterami. Tym razem trochę lepiej poznajemy samego Poltergeista, który zaczyna szukać kontaktu jak i dowiadujemy się więcej o przeszłości naszej Pani komisarz.

Chociaż muszę przyznać, że nieco zawiodła mnie postać Poltergeista i jego motywacje, ale to może być kwestia tego, że spodziewałam się po nim czegoś nieco innego, w sumie jak na psychopatę przystało jest on kompletnie nieobliczalny.

Akcja pędzi do przodu, mamy tajemnice sprzed lat, która czyha na życie naszych bohaterów, nieczyste motywacje, mrożącego krew w żyłach złośliwego ducha, a to wszystko z perspektywy nie dającej sobie w kaszę dmuchać Laury Wilk, czy może być lepiej?

A zakończenie? Wyrwało mnie z kapci i ponownie zasiało kilka pytań i sporo niepewności w moim serduszku.

6/10⭐

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z PRart Media

Książka powinna mieć neonowy napis ostrzegający że pochłania do ostatniej strony. Czyta się jednym tchem, a sprzątanie czy przygotowanie obiadu dla rodziny w sobotnie popołudnie? U nas była pizza, bo nie sposób było się oderwać od lektury.

Główną bohaterką jest tytułowa wilczyca czyli komisarz Laura Wilk. Jest to silna, zdeterminowana kobieta, która ma też delikatną, słabą "twarz". Śledztwo, które zostaje jej powierzone do rozwiązania rozwija się, odsłaniając wiele pobocznych wątków, których rozwiązania zaskakują i powodują że kolejny wątek wpada do śledztwa. Książka bardzo dobrze napisana, przyciągająca uwagę i myśli czytelnika. Polecam.

Za udostępnienie egzemplarza książki do recenzji dziękuję Wydawnictwu. Takie książki czytać i recenzować to czyta przyjemność.

"Wilczyca" Mieczysława Gorzki jest kontynuacją historii zapoczątkowanej w "Poszukiwaczu zwłok".

I choć w "Wilczycy" Autor nawiązuje do wątków z pierwszej części i można potraktować tę historię samodzielnie, to jednak warto nieco się cofnąć i przeczytać tom I.

Wchodzimy w historię Laury i śledztwa seryjnego zabójcy Poltergeista, które właściwie nie posuwa się do przodu. Gdy w grupie Wilczycy pojawia się aspirant Bielczyk, odkrywa pewien szczegół, który sprawia, że Wilczyca wraca myślami do historii sprzed lat...

Kluczowym staje się fakt, jak przeszłość rzutuje na całym jej dotychczasowym śledztwie....jak analiza tego zdarzenia staje się ziarenkiem niepokoju, w pewnym sensie burząc dotychczasowy porządek. A Zły duch - cierpliwie czeka podsuwając kolejne "okruszki" i manipulując innymi.

Do tego Ariel Lesiecki, chcąc odnaleźć siebie musi sięgnąć w głąb wypartej przeszłości i rozprawić się z nią definitywnie. To do jakiś wniosków dotrą i jak historia tych dwojga pomoże w rozwikłaniu historii Poltergeista dowiemy się czytając historię Wilczycy do ostatniego słowa.

Mieczysław Gorzka znów zabrał nas w przestępczo - policyjny świat mrocznej historii i jak zwykle historia uwikłana jest w przeszłości. Fantastycznie prowadzi nas przez wszystkie wątki, uchyla rąbka tajemnicy by znów ją uwikłać tak, by nasze szare komórki zaczęły pracować na najwyższych obrotach. Pokuszę się o stwierdzenie, że Wilczyca jest jeszcze lepszą postacią niż Zakrzewski z jego poprzednich książek. Może chodzi tu o emocje, których bohaterka ma w sobie sporo, ale skrzętnie skrywa je przed innymi.

Tę książkę po prostu trzeba przeczytać, a wielowątkowa fabuła nie pozwala na odłożenie książki bez poznania rozwiązania.

Polecam.

Dziękuję Agencji PRart Media za możliwość przeczytania książki

W "Wilczycy" śledzimy dalsze kroki poszukiwań seryjnego mordercy - Poltergeista. Laura Wilk czuję się coraz bardziej bezsilna wobec jego zbrodni. Nieoczekiwane wsparcie młodszego aspiranta Bielczyka - specjalisty od seryjnych - daje promyk nadziei na nowe tropy, ale najpierw śledczy muszą uporać się z wzajemną nieufnością i tajemnicami. Tymczasem Ariel Lesiecki usiłuje wrócić pamięcią do dzieciństwa, a prawda może okazać się przerażająca i niebezpiecznie związana z "duchem"...

To znakomita powieść kryminalna z bardzo rozbudowanym (w końcu trwającym od poprzedniego tomu) motywem śledczym i wciągającą wielowątkowością. Bardzo sobie cenię jej konstrukcje - spokojniejszy początek, pozwalający dobrze się wgryźć w zdarzenia i odświeżyć sobie co nieco z poprzedniego tomu, a następnie sukcesywnie przyspieszające tempo, prowadzące wprost w objęcia rewelacyjnego finału.

Obserwowanie działań Wilczycy w akcji jest pasjonujące. Laura jest niezwykle silną, inteligentną i butną postacią, ale tu odkrywamy coraz więcej jej twarzy wyzierajacej spod maski - wrażliwej i samotnej kobiety, zdeterminowanej w poświęceniu dla sprawy. Jej skuteczność w działaniu jest godna podziwu, ale kiedy przesłania ona tego, co ciekawe też w innych bohaterach, bowiem i pozostali mają w sobie sporo do zaoferowania czytelnikowi, jak chociażby Ariel ze swoimi poszukiwaniami prawdy i zagubieniem czy Bielczyk z prywatnymi dążeniami.

Fabuła piekielnie wciąga i z każdą stroną intryguje bardziej. Byłam ogromnie ciekawa, jak różne wątki ostatecznie się połączą i zdecydowanie się nie zawiodłam. To przekonująca, bardzo misternie utkana intryga, która zapewnia sporo emocji i czytelniczej adrenaliny. Łączenie kolejnych elementów układanki, niebezpieczne konfrontacje z oryginalnym antagonistą, dynamiczne sceny akcji oraz ciekawe poszukiwania w przeszłości - to wszystko tworzy mieszaninę składającą się na bardzo dobrze skrojony, zapadający w pamięci kryminał.

Bawilam się rewelacyjnie i mam nadzieję, że Wilczyca jeszcze powróci w kolejnych powieściach. Gorąco polecam!🔥

„(…) kto bierze garściami, temu zawsze coś spadnie na podłogę (…)”.

Gorzka umie w kryminały :)

Niebezpieczny Poltergeist ciągle wymyka się komisarz Laurze Wilk. Wodzi za nos wrocławską policję i nawet pomoc śledczego ze stolicy nie pomaga, tym bardziej że współpraca Wilczycy i Dominika Bielczyka w ogóle się nie układa. Poszukiwacz zwłok – Ariel/Maciej Lesiecki – również ma nie najlepszą passę. Chcąc odkryć przyczynę własnych traum cofa się do czasów dzieciństwa i wraca do wsi, z której pochodzi. Wątlica nie wita go z otwartymi ramionami, a to, czego się tam dowiaduje, przyprawia o dreszcze. Wilczyca zaś staje się celem Złośliwego Ducha. A może zawsze była?

W ubiegłym roku uległam magii „Poszukiwacza zwłok” i kolejnego tomu wyczekiwałam z wielką niecierpliwością. „Wilczyca” mnie nie zawiodła. Brawurowa, kryminalno-sensacyjna powieść wciągnęła mnie w wir dynamicznej akcji. Wielowątkowość, zaskakujące wydarzenia, zwroty akcji przyprawiające o zawał serca i mroczna przeszłość bohaterów, która rezonuje na teraźniejszość, wciągając ich w niebezpieczną grę.

Wilczyca nadal pozostaje jedną z moich bardzo nielicznych ulubionych kobiecych bohaterek literackich. Wciąż pełna zaangażowania, nieustępliwa, bezkompromisowa i strzegąca swojej niezależności. Ale też ulegająca niemocy, słabościom i pokusom. Kobieta z krwi i kości, a nie jakaś tam wymuskana mimoza szukająca męskiego ramienia, by móc się na nim uwiesić. Chociaż nie ukrywam, że jej relacja z Piotrem Morfeuszem bardzo mi się podobała. Cała twardość Laury ulatywała w starciu z tym facetem :)

„Wilczyca” dała mi wszystko, czego oczekuję od powieści – to świetny, mocny, zaskakujący i trzymający w napięciu kryminał. Mam nadzieję, że to nie koniec cyklu…

Dla tej powieści warto zarwać noc, bo wartka akcja kryminalnej historii, przedstawiającej pogoń za seryjnym mordercą – Poltergeistem, wciągnie każdego! Dobre tempo, wielowarstwowa intryga, narastające napięcie i atmosfera tajemnicy, nie pozwolą na oderwanie się od lektury. Jednocześnie złożoność portretów psychologicznych i mylące tropy wymuszą ciągłe domysły i niecierpliwość w dążeniu do poznania zakończenia… A nie będzie łatwo odkryć tożsamość zabójcy, będącego genialnym manipulatorem, potrafiącym przewidzieć działania policji na kilka ruchów do przodu…

Tytułowa Wilczyca, ambitna i dociekliwa komisarz Laura, dowodząca grupą dochodzeniowo- śledczą, z ogromną determinacją podąża tropem Złośliwego Ducha. Jej niezłomność, niewzruszona bezkompromisowość wobec zagrożenia i odwaga budzą podziw, ale i złe emocje wśród współpracowników. Można pokusić się o stwierdzenie, że ma mentalność wilka alfa – świadczą o tym nie tylko wyjątkowa pewność siebie, podążanie za intuicją, wyczulone zmysły, ale i zdolność do poświęceń w obronie bliskich i stada. Polubiłam tę bohaterkę, bo nie można pozostać obojętnym wobec siły jej charakteru. Mnie jednak najbardziej ujęła głęboko skrywana potrzeba ciepła i czułości, bo chociaż jest przede wszystkim policjantką, borykającą się z mnóstwem problemów, to pojawiają się takie chwile, kiedy jej serce bije po kobiecemu, zmysłowo i odrobinę sentymentalnie…

Laurze Wilk w śledztwie towarzyszy Ariel Lesiecki, psycholog z problemami, postać ciekawa, taka, którą trudno rozpracować i jednoznacznie ocenić… Jednak największą pomoc otrzymuje od młodszego aspiranta Dominika Bielczyka, z którym relacje komplikują się już na samym początku. Jego inteligencji i umiejętnościom nie można jednak odmówić skuteczności, potrafi myśleć nieschematycznie i formułować rzetelne hipotezy. Niestety wyczulony węch wilczycy delikatnie ostrzega Laurę przed kłopotami, a ona nie lekceważy intuicji… Czy Dominik jest zaangażowanym w pracę geniuszem, czy jednak realizuje własne cele?

Jak zakończy się poszukiwanie zabójcy, czy dojdzie do konfrontacji? Tego nie zdradzę, ale jednego bądźcie pewni – gdy już poznacie dziką i niebezpieczną Wilczycę, długo o niej nie zapomnicie.

Rewelacyjny, niezwykle wciągający i trzymający niemal cały czas w napięciu thriller.Thriller ,od którego trudno się oderwać.Mnogość wątków ,szybkość akcji ,wiele niewiadomych ,tajemnic i wieczna pogoń za mordercą sprawia ,że powieść,która liczy ponad 500 stron pochłaniamy w gigantycznym tempie.

Tytułowa Wilczyca, twarda i bezwzględna Pani komisarz Laura Wilk ma za zadanie schwytać seryjnego,nieuchwytnego od lat mordercę zwanego" Zły Duch".Zmaga się ona również ze swoją traumą sprzed lat,gdzie stanęła w obronie siostry i zginął młody człowiek.Teraz ,po latach wątki te zaczynają wychodzić na światło dzienne.Do pomocy w śledztwie zostaje przydzielony jej nowy śledczy Dominik Bielczyk,który nie do końca zbudza w niej zaufanie, intuicja wilczycy podpowiada jej że coś przed nią ukrywa.

Natomiast psycholog Ariel Lesiecki,który wcześniej współpracował z Wilczycą mierzy się również ze swoimi demonami sprzed lat i postanawia poszukać ich rozwiązania w dzieciństwie.Ich drogi ponownie się krzyżują,a wspólnym mianownikiem jest Poltergeist.

Jest to intrygujący,mroczny i dopracowany w każdym szczególe thriller,który wciąga w swój brutalny świat od pierwszych stron i nie odpuszcza do samego końca.Polecam.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Jakie to było dobre!

Komisrz Laura Wilk ponownie wkracza do akcji. Na celowniku wciąż ma Poltergeista czyli nieuchwytnego sprawcę zbrodni na kobietach. We Wrocławiu nikt nie jest bezpieczny, więc stolica przysyła wsparcie w postaci Dominika Bileczyka. Młody aspirant szkolił się na kursie w FBI. Znajomość Bielczyka z Wilk nie zaczyna się najlepiej. A znany z pierwszego tomu poszukiwacz zwłok postanawia zmierzyć się ze swoją przeszłością.

Mieczysław Gorzka pokazał klasę. "Wilczyca" to fenomenalny kryminał, lepszy od swego poprzednika. Autor podniósł poprzeczkę tak wysoko, że trudno będzie ją przeskoczyć albowiem, śmiało mogę stwierdzić, "Wilczyca" jest najlepszym kryminałem 2024r.

Autor wprowadza wiele planów czasowych, co uwielbiam i co wymaga skupienia. Ponadto akcja rozkręca się jak rollercoaster. Najpierw powoli, a później nabiera tempa i pędzi na łeb na szyję i sprawia, że nie sposób odłożyć książki choćby na moment. Całość jest dynamiczna i ma piorunującą siłę rażenia!

Wilczycy zarzucić mogę to, że w ważnej kwestii nie zadziałała - nie pasuje mi to do niej. Motyw sprawcy z jednej strony mnie trochę rozczarował, z drugiej wątek ten wprowadził dużo smaczków.

Mogłabym jeszcze wiele napisać odnośnie do fabuły, jednak musiałabym sporo zdradzić, a nie chcę tego robić, by nikomu nie zepsuć przyjemności.

Absolutnie polecam. Oczywiście najpierw pierwszy tom, bez tego ani rusz. Dziękuję za absorbująca lekturę Pani Bognie Piechockiej z PRart Media oraz Wydawnictwu Czarna Owca.

WSPÓŁPRACA REKLAMOWA