Wielki Mur z Winnipeg i ja

Vanessa Mazur jest przekonana, że podjęła słuszną decyzję. Nie powinna mieć absolutnie żadnych wątpliwości. W końcu bycie asystentką, a w praktyce służącą i kucharką, słynnego Aidena Gravesa miało być tylko tymczasowe. Facet znany na boisku jako Wielki Mur z Winnipeg jeszcze co prawda nie wie, co go czeka, ale Vanessa jest już pewna, że nie zostanie przy boku Aidena.

Są rzeczy, których Vanessa naprawdę nienawidzi w tej pracy, a najbardziej nie cierpi zmian planów. To frustruje ją do granic możliwości. I oczywiście sam humorzasty, gburowaty Aiden. Na szczęście już zaoszczędziła wystarczającą ilość pieniędzy, aby móc odejść.

Jednak kiedy mężczyzna przychodzi do niej i błaga, aby wróciła, Vanessa stwierdza, że wszystkiego mogła się spodziewać, ale nie tego. W końcu Wielki Mur z Winnipeg przez cały czas ich współpracy nie potrafił jej odpowiedzieć „Dzień dobry”, a nagle ośmiela się prosić ją o coś takiego.

Niestety ten facet nigdy nie spotkał się z odmową.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, słyszałam o poprzedniej książce Mariany - "Kulti", ale nie miałam okazji jej czytać. Do sięgnięcia po "Wielki Mur z Winnipeg i ja " skłonił mnie ciekawy opis i zawarty w niej motyw slow burn, który bardzo lubię w książkach. Styl i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, co przyczyniło się do tego, że książkę przeczytałam w jeden wieczór, nie mogąc się od niej nawet na chwilę oderwać. Fabuła powieści została świetnie nakreślona i równie dobrze poprowadzona, widać, że autorka wszystko tutaj dopracowała i przemyślała. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki - Vanessy, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, jakie emocje nią targają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Żałuję trochę, że autorka nie pokusiła się o zaprezentowanie również punktu widzenia Aidena, bo byłam ogromnie ciekawa co siedzi w głowie tego mężczyzny. Oboje są totalnymi przeciwienstwami, mają zupełnie inne podejście do życia, usposobienie i charaktery, chociaż oboje są bardzo uparci, jednak w ogólnym rozrachunku się uzupełniają, stanowią zgraną drużynę. Vanessa i Aiden zostali w świetny sposób wykreowani, to postaci, które dają się polubić, nawet Aiden - typowy mruk, który rzadko się odzywa. Myślę, że z powodzeniem w wielu kwestiach moglibyśmy się z nimi utożsamić. Relacja pomiędzy bohaterami toczy się swoim bardzo niespiesznym rytmem, musimy naprawdę poczekać sporo czasu żeby dostrzec kiełkujące uczucie między nimi, które przyczynia się również do wewnętrznej przemiany Aidena, która została tutaj świetnie zaprezentowana. To właśnie te momenty sprawiały, że na mojej twarzy pojawiał się uśmiech, czułam motyle w brzuchu i po prostu rozpływałam się nad tą relacją i jej przebiegiem. Naprawdę świetnie spędziłam czas z tą książką i z ogromną przyjemnością sięgnę po kolejne powieści autorki! Jestem pewna, że wielbiciele motywu slow burn będą usatysfakcjonowani! Polecam! Moja ocena 9/10.

Jaka książka ostatnimi czasy, mocno Was zaskoczyła tym jak dobra się okazała ?

Nie byłam przekonana do tej książki, bałam się, że deklarowany slow-burn mnie wynudzi, że nie będzie tym co polubię. A tu proszę. Grubasek wciągnięty w niespełna dwa dni, przez które nie mogłam się od niego oderwać, a teraz pozostał mi kac książkowy.

Aiden Graves to futbolista, świetny w tym co robi i wyjątkowo sławny. Ale aby oddać się w pełni temu co kocha, potrzebna mu Vanessa Mazur - kobieta od wszystkiego, przez sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów, po opiekę nad kontuzjowanym sportowcem czy robienie i wstawianie mu zdjęć na Instagrama. Niby osoba niezastąpiona ale jednak kompletnie niedoceniana w tym co robi i ma tego dość.

Van to kobieta po przejściach, z wybitnie trudnej rodziny, która stara się stanąć stabilnie na nogi. Jednak nie jest to łatwe. Ma swoją pasję, talent, lecz nie ma czasu by go wykorzystać, bo wciąż tkwi u boku Aidena. A mimo to nie słyszy zwykłego “dziękuję” czy nawet “dzień dobry”. Z początku myślałam, że za wiele wymaga, w końcu nie ma płacone za to, żeby oczekiwać wdzięczności. Jest jego pracownicą, nie muszą się przyjaźnić. Ale z czasem zaczęłam ją rozumieć.

Z kolei Aiden? Na początku książki myślałam, że to typ bezmózgiego sportowca, który ma mięśnie i nic poza tym. I że właśnie dlatego jego wypowiedzi są tak wyjątkowo … zwięzłe . Ale po tym jak Van z gestem opuściła jego dom , nie mając zamiaru wracać, wiele się zmieniło. Aczkolwiek nie gwałtownie. W końcu to slow - burn. I co ważne - to, że wszystko tu dzieje się powoli, nie znaczy, że książka jest nudna. Absolutnie nie!

Jedna oferta, pomysł, propozycja , zmieni wszystko w ich życiu. Nawet więcej niż się spodziewali. Nie przewidzieli jaki to, że Vanessa zamieszka z Aidenem, będzie miało wpływ na ich życie. Czy będą tego żałować?

To było świetne! Niezmiernie mi się podobało.

Rozumiem w pełni przeżycia rodzinnych rozczarować jakich doświadcza tu Van. Sama wiem, jak to jest mieć matkę nadużywającą alkoholu i nie dbającą o własne dzieci. Ale czytając dziękowałam, że nie mam starszego rodzeństwa.

Aiden też przeżył dramat i mimo, że jeszcze nie byli świadomi jak wiele ich łączy, to jednak już dyskretnie, ciągnęło ich do siebie.

Ta książka pokazuje jak powoli, małymi krokami, dwoje ludzi poznaje się, otwiera na siebie, wspiera i nieświadomie zaczyna czuć do siebie nawzajem coś więcej. Miłość to nie tylko puste słowa, miłość najlepiej pokazać czynami i robią to nawet chyba do końca nie rozumiejąc, że czują nie tylko wdzięczność, czy zwykłą sympatię.

Bardzo mi się podobało to jak bohaterowie i autorka zwracali uwagę na z pozoru nieistotne szczegóły ale jednak nadające wyrazu i charakteru książce. Van tak dokładnie poznała wszelkie reakcje, zachowania Aidena, każdy gest, napięcie licznych mięśni, zmiana postawy, wszystko potrafiła dostrzec i zinterpretować. Ale nie była świadoma tego jak wiele i on dostrzega.

Autorka ciekawie obala tu stereotyp złożonego z góry mięśni futbolisty. Nie dość, że wbrew temu co sama przez chwilę sądziłam, nie okazał się półgłówkiem, tylko mężczyzną inteligentnym choć małomównym, to nie jest latającym za spódniczkami playboyem. Choć mógłby mieć każdą, codziennie inną, to skupił się na swojej pasji - sporcie. Ale życie pokaże mu tu, że jeśli się tylko chce, jeśli wystarczająco mocno nam zależy, znajdziemy czas na to co najistotniejsze.

Tak więc Kochani, niech Was nie zniechęca grubość, bo to atut tej książki i jeszcze wydawała mi się za krótka. Nie wkręcajcie sobie jak ja, że wolno rozwijająca się relacja między bohaterami będzie nudna. Czytajcie to, jeśli jeszcze po nią nie sięgneliście, bo jest naprawdę ŚWIETNA !

Dziękuję Wydawnictwu NieZwykłe za ten wyjątkowy egzemplarz i serdecznie polecam .

"Wielki Mur z Winnipeg i ja" to książka skupiająca się na historii Vanessy Mazur i Aiden Gravesa. Vanessa Mazur jest przekonana, że podjęła słuszną decyzję. Nie powinna mieć absolutnie żadnych wątpliwości. W końcu bycie asystentką, a w praktyce służącą i kucharką, słynnego Aidena Gravesa miało być tylko tymczasowe. Facet znany na boisku jako Wielki Mur z Winnipeg jeszcze co prawda nie wie, co go czeka, ale Vanessa jest już pewna, że nie zostanie przy boku Aidena. Jednak kiedy mężczyzna przychodzi do niej i błaga, aby wróciła, Vanessa stwierdza, że wszystkiego mogła się spodziewać, ale nie tego. W końcu Wielki Mur z Winnipeg przez cały czas ich współpracy nie potrafił jej odpowiedzieć „Dzień dobry”, a nagle ośmiela się prosić ją o coś takiego.

Od razu mówię, że nie wiem czy będę w stanie opisać moją miłość do tej książki - jednak spróbuję bo jest absolutnie niesamowita! To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i zdecydowanie nie ostatnie bo pokochałam zarówno styl pisania jak i to, w jaki sposób tworzy historie. Mariana Zapata ma genialny styl pisania. Lekki, przyjemny i przede wszystkim bardzo pochłaniający! Tą piękną cegiełkę nawet nie wiem kiedy przeczytałam. Dosłownie te ponad pięćset stron przeczytałam tak jakby to było sto stron. Byłam w szoku, że tak szybko mi się czytało historię Van i Aidena. Płynęłam przez strony zakochując się w tej książce coraz bardziej. Jestem zachwycona tym jak autorka poprowadziła fabułę. Fabuła jest świetna. Mamy tutaj takie motywy jak slow burn, aranżowane małżeństwo więc tym samym układ i friends to lovers. Brzmi cudownie prawda? Bohaterowie całkowicie skradli moje serce i to już od samego początku. Aiden to obojętny, nie ukazujący uczuć mężczyzna, który jest nad wyraz opanowany i bije od niego taka aura spokoju. Chyba, że chodzi o Vanessę i o to, że ktoś mógłby jej coś zrobić. Wtedy sytuacja wygląda zupełnie inaczej😜. Natomiast Vanessa to wygadana dziewczyna, taki promyczek, który nie daje sobie w kasze dmuchać więc postanawia zwolnić się z dotychczasowej pracy. Jednak no nie na długo! Oboje mieli ciężką przeszłość. która ukształtowała ich na osoby takie, jakimi są teraz. Zostali genialnie wykreowani, naprawdę. Ich relacja też jest genialna. Jako, że to slow burn to wszystko tu dzieje się na spokojnie i w swoim czasie co tylko potęguje pochłonięcie się w tej historii. Zarówno Aiden jak i Vanessa uczą się jak żyć pod jednym dachem i jak sprawiać wrażenie by wszyscy uwierzyli w to co ich łączy. To w jaki sposób oboje się o siebie troszczą (choć Aiden pokazuje to na swój sposób), jak ich relacja zmienia się na przełomie całej książki, jak oboje staja się dla siebie bliskimi osobami jest niesamowite! Chyba nie muszę mówić, że jak w końcu dochodzi do czegoś więcej to brzuch od razu wypełnia stado motyli, prawda? Rany dosłownie tutaj wystarczył zwykły całus a ja zaczynałam piszczeć z ekscytacji jak wariatka😂. Cudownie spędziłam czas czytając tą książkę i jestem pewna, że w przyszłości do niej wrócę bo jest ona jedną z najlepszych jakie przeczytałam w tym roku!💜

"Wielki Mur z Winnipeg i ja" to książka w której zakochałam się bez pamięci i w której zaczytałam się bez pamięci. Genialna fabuła, genialny styl pisania autorki i genialnie wykreowani bohaterowie, którzy swoimi charakterami sprawiają, że nie da się ich nie kochać! Kocham tą książkę i jest ona zdecydowanie jedną z najlepszych jakie przeczytałam w tym roku! Już nie mogę się doczekać aż przeczytam kolejną książkę spod pióra Mariany Zapaty! A wam gorąco polecam "Wielki Mur z Winnipeg i ja" bo zapewniam, że nie pożałujecie czytając tą historię!💜

Vanessa Mazur jest bardzo dobrą asystentką. Stara się sumiennie wykonywać swoje obowiązki, a praca nie należy do najłatwiejszych, ponieważ jej szefem jest Aiden Graves - Wielki Mur z Winnipeg. Dziewczyna jest pewna, że nie chce dłużej dla niego pracować, tylko podążyć własną ścieżką i spełnić swoje marzenia, na które tak ciężko pracowała. Nigdy w życiu nie założyłaby się, że Aiden nie będzie chciał, aby rezygnowała i to z zupełnie innego powodu niż można zakładać. Nowa sytuacja wymaga szybkiego przystosowania się i zmiany przyzwyczajeń. Sytuacja rodzinna dziewczyny również nie należy do najłatwiejszych tym bardziej, że nie ma możliwości szukania zrozumienia u bliskich. Zarówno Vanessa, jak i Aiden są ogromnymi indywidualistami. Wpuszczenie obcej osoby do swojej codzienności stanowi nie lada wyzwanie.

Bardzo lubię książki z motywem sportu i sportowców. "Wielki mur z Winnipeg i ja" to książka mocno narracyjna, co pozwala czytelnikowi na dokładniejsze poznanie bohaterów, w tym przypadku Vanessy z której perspektywy odbiorca obserwuje toczące się wydarzenia. Książka ma spokojne, równomierne tempo. Nawet pojawiające się zwroty akcji, budzą zaskoczenie jednak na dość niskim poziomie. Brakowało mi w pewnym momencie czegoś mocniejszego w zachowaniu bohaterów, co wprowadziłoby zmianę dynamiki. Mimo to, czyta się ją niezwykle szybko i z zainteresowaniem. Bohaterowie nie są wyidealizowani, mają swoje dobre i złe strony. Podoba mi się ich naturalność i nieporadność w nowo budującej się relacji. Stopniowo odkrywają swoje historie i uczą się zaufania. Autorka stawia na subtelny humor, który mimo iż nie stanowi centralnej części wydarzeń, jest dostrzegalny. Książkę czyta się bardzo szybko, z zaangażowaniem i z przyjemnością. Serdecznie ją polecam, jest godna uwagi!

Na początku pomyślałam sobie: co za nonsensowny tytuł. Później spojrzałam na nazwisko autorki i przypomniałam sobie jej pierwszą powieść, która mnie oczarowała. Zaintrygowana całokształtem a przy tym niepewna tego, czy kolejna lektura Mariany Zapata okaże się równie dobra, postanowiłam dać szansę "Wielki Mur z Winnipeg i ja" co skutecznie utwierdziło mnie w przekonaniu, że nigdy nie powinno się oceniać powieści po okładce. Okazało się bowiem, że to cudowna, pełna emocji opowieść, która wywołała u mnie wiele chwil wzruszenia.

Autorka ma w sobie delikatność, której nie da się wypracować a która jest po prostu wrodzoną cechą charakteru. Wyczuć to można w każdej jej powieści, w każdym przeczytanym słowie czy pojawiającej się emocji, ponieważ wszystko jest szczere, przekonujące czytelnika i mocno angażujące nas w losy bohaterów, bo w takiej sytuacji zrozumienie czy utożsamienie się z nimi przychodzi samo. I chociaż nie jest to historia inna niż wszystkie, ponieważ sięga po sportowe motywy, które przecież już doskonale znamy, to styl, lekkość oraz świadome prowadzenie akcji wyróżniają tą książkę na tle innych, pozwalając wierzyć, ze być może podobna przygoda wydarzyła się naprawdę.

Tytułowy Wielki Mur z Winnipeg to Aiden Graves, gburowaty, ale i słynny sportowiec, który ceni sobie komfort i luksus. Niestety nie przekłada się to na docenianie ludzi, którzy go otaczają, ponieważ mężczyzna nie zwraca najmniejszej uwagi na Vanessę, która z asystentki zmieniła się w jego kucharkę oraz służącą. Na szczęście dziewczyna odłożyła odpowiednią kwotę, by rzucić w końcu pracę i zainwestować w lepszą karierę. Stawia sprawę jasno, realizując swoje postanowienia, ale nie spodziewa się, że Wielki Mur zaskoczy wszystkich przychodząc do niej i prosząc, by została. A przecież jeszcze do niedawna nawet nie skinął jej głową na przywitanie. Co więc się zmieniło?

Muszę przyznać, że autorka miała doskonały pomysł konfrontując ze sobą dwa tak silne charaktery. Vanessa bardzo szybko zjednała sobie moją sympatię, ponieważ była nastawiona na działanie i daleko jej było do zbędnego marudzenia. Pewna siebie, niezależna, odważna stanęła na przeciw mrukliwego Aidena, który początkowo nie wyróżniał się niczym szczególnym. Ot kolejny bohater o nad wyraz wielkim ego. Jednak im bardziej go poznawałam, im on sam chętniej odkrywał przed nami kolejne nieznane dotąd cechy swojej osobowości, tym lepiej go rozumiałam, bardziej lubiłam a ostatecznie byłam nim wręcz oczarowana, ponieważ jego historia nie była łatwa a on sam wiele przeszedł, by być w tym momencie swojego życia. To, że zdecydował się błagać Vanessę wiele go kosztowało, ale jednocześnie otworzyło drzwi do potencjalnego wątku romantycznego, który pociągnął za sobą szereg różnorodnych, cudownych wręcz emocji.

Ostatnio zwątpiłam w siebie i pomyślałam, że czas odstawić na pewien czas powieści romantyczne, bo wszystkie wydają się być takie same. Później pojawiła się Marina Zapata i jej "Wielki Mur z Winnipeg i ja", który przełamał moją złą passę, serwując mi opowieść do której z przyjemnością jeszcze wiele razy powrócę. Ogromnie polubiłam głównych bohaterów, z zapartym tchem śledziłam ich niecodzienną relację a otaczające mnie emocje otulały mnie niczym ciepły koc pozwalając na chwilę refleksji czy szczerego uśmiechu. Jeśli więc szukacie powieści dojrzałej, szczerej i pięknie napisanej, w której nie miłość a ludzka relacja pomiędzy bohaterami jest najważniejsza: oto idealna propozycja!

📖 Tak właśnie działały niespodzianki - nie wpisywały się w żadne plany, nie uprzedzały o swoim nadejściu. 📖

Mariana Zapata - Wielki Mur z Winnipeg i ja.

Na początku zobaczyłam nieoczywistą okładkę i na pierwszy rzut oka nie wiedziałam, co właściwie przedstawia. Potem ten niezrozumiały tytuł, kojarzący się trochę z Wielkim Murem Chińskim.

A tymczasem w środku czekała na mnie cudowna historia, której z pewnością warto dać szansę.

Vanessa Mazur, początkowo asystentka słynnego Aidena Gravesa, wchodzi z nim w układ, który odmieni życie obydwojga.

Problem polega na tym, że różnią się od siebie jak ogień i woda.

Ona mówi to, co myśli, on jest zamknięty w sobie i gburowaty.

Jednak nic nie dzieje się bez przyczyny...

Gorąco zachęcam byście poznali bliżej Vanessę i Aidena.

Z pewnością nie będziecie żałować.

To historia, która wzbudziła, we mnie całą gamę emocji. Od śmiechu do łez.

Fajnie wykreowani bohaterowie, sprawili, że pokochałam ich od samego początku i żal było się z nimi rozstawać.

Na okładce czytamy: "Książka, która podbiła serca czytelniczek za granicą".

Teraz śmiało mogę stwierdzić, że podbiła również i moje serce.

I już wiem, że z całą pewnością będę wypatrywać kolejnych książek autorki.

🏈Recenzja🏈

"Po­dob­nie jak fut­bol i sztu­ka, jak wszyst­ko na tym świe­cie, czego pra­gnę­li­śmy, mi­łość była ma­rze­niem. I jak w przy­pad­ku każ­de­go ma­rze­nia, ni­cze­go nie można było brać za pew­nik."

Vanessa to kobieta, która nie jest tylko asystentką Aidena. Jest dla niego także sprzątaczką oraz kucharką. Jedna praca wiele obowiązków. Istniała także rzecz, której wręcz nienawidziła. Jak można zmienić zdanie, kiedy wszystko jest ustalone? Aiden często stosował tego typu wyjście. I jak miała się nie denerwować? Kobieta jest już pewna tego, że chce zrezygnować ze współpracy ze sportowcem. Swoim zachowaniem wręcz ją zmusza do tego. Pozwala jej odejść. Tak po prostu... Tylko że pewnego dnia ponownie stanie pod jej drzwiami, z prośbą, którą jak sam określił, będzie "nie do odrzucenia". Co będzie się za nią kryło? Czy ponownie zacznie dla niego pracować?

"Wielki mur z Winnipeg i ja" to książka, która określana jest jako slow-burn romance. Napięcie i chemia pomiędzy bohaterami sprawiła, że można było ją poczuć w każdym zakamarku ciała.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że... nie mogłam na samym początku wkręcić się w tę historię. Ilość przemyśleń bohaterki i opisów przytłoczyły mnie i mogłabym wręcz powiedzieć, że znużyły, ale nie poddałam się i kiedy przez nie przebrnęłam, zakochałam się w tej książce. Kilkanaście pierwszych stron nie zachęca, ale to w dalszej części książki jest to, czego oczekiwałam. Te emocje, chemia pomiędzy bohaterami, która dzieje się w idealnym tempie. I uwaga, jeśli oczekujecie dużej ilości zbliżeń, to tego tutaj nie dostaniecie. To, co wytworzyło się pomiędzy nimi to uczucie, które nie zdarza się zbyt często. Totalne przeciwieństwa, ale posiadają coś, co połączy ich w jedność.

Książka jest grubaskiem, ale muszę przyznać, że nie czuło się tej ilości stron. Czyta się ją szybko i przyjemnie nie wliczając w to początku historii, która dla mnie była elementem zniechęcającym. Patrząc na całokształt, zakochacie się w tej historii, która ukazuje nam prawdziwe, wyjątkowe i niesamowicie opisane relacje pomiędzy bohaterami. Autorka tak jak obiecała slow-burn, tak je, dostaliśmy. Więc dla fanów tego motywu będzie to miód na serce.

Zachęcam do zapoznania się z tą historią i wyrobienia sobie własnego zdania. Bo jak wiemy ile czytelników tyle opinii.

Cześć! 🌟

Ten duet zdecydowanie skradnie nie jedno serce! Historia opiera się na relacji szef - asystentka. Gdy po dwóch latach Vanessa ma dość Aidena i tego jak źle ją traktuje, postanawia zrezygnować z pracy. Nie spodziewa się jednak, że mężczyzna będzie chciał aby wróciła. Droga do wybaczenia nie jest łatwa, lecz Aiden proponuje jej coś, czemu Van nie będzie mogła się oprzeć. Postawi wszystko na jedną kartę, mimo, iż jej były szef nie jest jej ulubieńcem.

“Wielki mur z Winnipeg i ja” to historia, która kupiła mnie już na samym początku, i jakkolwiek to brzmi zakochałam się w niej. Książka zawiera w sobie wątki, które większość z nas kocha: hate to lovers, fake marriage czy slow burn. Autorce udało stworzyć się fenomenalną fabułę od której nie mogłam się oderwać, świetnych bohaterów, którzy idealnie pasowali do tej historii oraz zadbała o to, aby podczas czytania tej nie krótkiej historii czytelnik nie czuł znużenia. Zdecydowanie mogę powiedzieć, że autorka podesłała nam smaczki, które sprawiały, że czytanie tej książki to czysta przyjemność.

W środku nie brakuje ciętego humoru, dużej dawki pozytywnych emocji, zabawnych scen, wzajemnego docinania sobie, ale również nie brakuje uczuć, takich jak troska względem drugiego człowieka, wsparcie i bezgraniczne zaufanie. Szczerze, przy tej historii nie zdołałam się nie wzruszyć. Było wiele rzeczy, które poruszyły moje serducho - oczywiście tych pozytywnych i tych negatywnych.

Nie będę zaprzeczać, było kilka niedociągnięć - mogliśmy dostać więcej scen udawanego związku - jednak to tylko szczególiki. W żadnym wypadku nie wpływają na moją ocenę, ponieważ nie mają one żadnego znaczenia. Nadal oceniam tą historię 10/10!

Nie znajdziecie tutaj spicy scen, a cała akcja naprawdę rozgrywa się sloooow - jednak to cały jej urok! Czytelnik może skupić się na uczuciach, emocjach i małych gestach za które ja kocham tą historię (!) 🌞

🏈 RECENZJA 🏈

"... Miłość była marzeniem (...) Nie rozwijała się samoistnie. Nie rozkwitała bez wysiłku. Uwidaczniała się w subtelnych gestach. Wzmacniała się bezinteresownością."

@marianazapata

Asystentka Aidena musiała wykonywać wiele czynności. Przede wszystkim musiała być pracowita, umieć gotować i przygotować się na ciężkie starcie z wielkoludem, który był bardzo oszczędny w słowach i gestach, za to cała uwagę poświęcał karierze sportowej i swojemu potężnemu ciału. Na to stanowisko trafiła Vanessa. Ale każdego dnia żałowała podjętej decyzji. Próbowała wszystkiego by zwrócić jego uwagę. Była miła, okazywała zainteresowanie, sprawowała najlepiej jak umiała wszystkie swoje obowiązki wciąż słysząc jedynie pomruki i zdawkowe odpowiedzi. Marzenia spychała w cień i samotnie mierząc się z problemami. Pewnego dnia jej frustracja praktoczyla granicę i rzuciła pracę u niego. Nie spodziewała się z jego strony żadnych relakcji. Jednak z czasem przeżywa nie mały szok. Wielki mur z Winnipeg otwiera usta, pragnie by wróciła do pracy, a także składa jej propozycję nie do odrzucenia.

Biorąc się za tą książkę nie liczyłam na tak głęboką historię, która o dziwo będzie rozwijała się bardzo, bardzo powoli. Tak jak zaufanie Aidena do ludzi. Vanessa latami męczyła się w tej pracy, cichaczem podkochujac się w nim. Liczyła, że w końcu jakoś dotrze do jego wnętrza, lecz tak się nie stało. Myślała, że nic dla niego nie znaczy, ani nie zrobi mu różnicy kto będzie mu usługiwał. Była w wielkim błędzie. Przełomem okazało się porzucenie przez nią pracy. Nagle mrukliwy, zimny i potężny mężczyzna zwrócił na nią swoją uwagę, pragnął by powróciła do zajęć, zaczął przemawiać ludzkim głosem, a nawet złożył jej pewną propozycję. Okazało się, że potrzebował jej do życia, jak tlenu, jak wody, ale nie umiał tego nigdy okazać. Niesamowicie utalentowany, sumienny i bardzo oddany ukochanemu sportowi Aiden potrzebował kopa by zacząć działać. Znalazł kogoś, kto, jak nikt inny dotarł do jego poranionej duszy, lecz on potrzebuje wiele czasu, by oddać to, co dostawał. Ich relacja nie była ognista, lecz rozwijała się powoli. Vanessa szanowała jego wybory i próbowała za wszelką cenę zrozumieć. Nie będzie łatwo bowiem Aiden jest inny, wyjątkowy, ale minie wiele czasu nim ona naprawdę zrozumie, że ten mężczyzna to największy, najbardziej wyjątkowy i najcenniejszy skarb, jaki mógł postawić na jej drodze los. Sama także musi w końcu zacząć spełniać marzenia o karierze graficzki i artystki. Dosyć już odkładania wszystkiego na potem. Historia miłości, która będzie rozwijała się przez przyjaźń. Delikatnie, powoli, bez pochopnych decyzji, bez nagłych zwrotów akcji, budując napięcie, bawiąc, wzruszając do łez niejednokrotnie. Niesamowita mieszanka, którą czyta się z zapartym tchem. Subtelna relacja między bohaterami, wiele tajemnic, sekretów, miłość, która powolutku rozkwita, by zaszczycić nas satysfakcjonującym zakończeniem. Będziemy chcieli wiedzieć więcej i poznawać bohaterów jeszcze bliżej, zagłębiając się w ich pogmatwane, wzruszające losy. Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i na pewno nie ostatnie. Jeśli kolejne książki będą tak rewelacyjne, zdecydowanie dopiszę ją do listy ulubionych. Polecam i zachęcam.

„Życie polegało na podejmowaniu decyzji. Masz to, na co się godzisz.”

Vanessa Mazur od prawie dwóch lat jest asystentką Aidena Gravesa - słynnego sportowca. Praca nie należy do przyjemnych ani lekkich, bywa zwykłą kucharką i służącą. Aiden ma bardzo wysokie mniemanie o sobie, jest gburowaty, arogancki, irytujący, wymagający i humorzasty. Vanessa ma w sobie ogromne pokłady cierpliwości dla swojego szefa, które wydają się być na wyczerpaniu. Nigdy nie usłyszała od niego dobrego słowa, o zwykłym przywitaniu się nie wspominając. Dziewczyna długo się waha i analizuje, w końcu mówi dość i postanawia zrezygnować z pracy. Jej zaskoczenie, wręcz niedowierzanie są ogromne, kiedy Wielki Mur przychodzi do niej i prosi by nie odchodziła. Vanessa podjęła decyzję i jej się trzyma jednak on nie odpuszcza. Co jej zaproponuje?

Vanessa i Aiden do obojga poczułam sympatię, jednak do niego chwilę trwało zanim się przekonałam. Ona jest uparta, wytrwała, zaradna, cierpliwa, on jest bardzo trudny w obyciu, skryty, wymagający, tajemniczy, stroni od ludzi. Wraz z niespiesznym rozwojem wydarzeń zachodzą nim znaczące zmiany, zdecydowanie na lepsze. Mężczyzna otwiera się, staje się przyjacielski, zaczyna ją chronić.

Powieść zaskakuje spokojnym, wyważonym rozwojem wydarzeń. Wydawać by się mogło, że może być nudnie - nic bardziej mylnego. Relacja naszej pary nie jest łatwa, obydwoje mają za sobą bolesną przeszłość, zostali dotkliwie zranieni. Różnią się od siebie kompletnie wszystkim, mają trudne charaktery. Czy będą skłonni do kompromisów? Stopniowo zaczynają się poznawać, otwierać na siebie, zaczynają się przyjaźnić. Z czasem przychodzi uczucie…

Klimatyczna, niebanalna, spokojna, piękna opowieść o trudnej miłości. Dojrzała i jednocześnie romantyczna. Czytanie od początku do końca było przyjemnością i relaksem. Zakończenie bardzo mi się podobało. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki : )

Podobno przeciwieństwa przyciągają się, no cóż nie do końca i nie zawsze. Równie często prowadzą do czegoś zupełnie odwrotnego. Czasem trwa dziwne zawieszenie broni, podszyte dość burzliwymi emocjami trzymanymi na wodzy. Do czasu. Kiedy mało kto się spodziewa dochodzi do przełomu i nagle w pełni różnice są widoczne. Co potem? To już zależy od okoliczności, niekiedy finał zaskakuje wszystkim, a najmocniej tych najbardziej zainteresowanych!

Pracodawcy nie trzeba lubić czyż nie? Aiden zalazł za skórę Vanessie na tyle, że dziewczyna decyduje się odejść z posady asystentki. Płakać po tej pracy nie będzie, zwłaszcza, iż nie była to decyzja jaka przyszła jej nagle do głowy. Co to to nie, po prostu kiedyś trzeba powiedzieć stop, zwłaszcza gdy po raz kolejny z uśmiechem na ustach robić się coś czego się po prostu nienawidzi. Decyzja jest nieodwołalna, a przyszłość rysuje się w jasnych barwach i tak jak Van zaplanowała. Gdzie tkwi haczyk? W Aidenie. Wkurzający i skupiony na sobie oraz własnych celach były pracodawca przypomina o sobie. Na tym nie dość, wprost przeciwnie ma jeszcze tupet złożyć pewną propozycję swojej ex asystentce. Na dodatek nie przyjmuje do wiadomości słowa „nie”, jak zawsze po prostu oczekuje, że dostanie to, czego pragnie. Co na to Vanessa? Nie po to zwolniła się z pracy by teraz znowu zrobić krok w tył. Jak potoczy się dalej ta niecodzienna rozgrywka? Na pewno nie tak jak oboje oczekują, każde z nich ma własne zdanie w tym temacie i nie zamierza go zmieniać. Kto będzie bardziej wytrwały i zwycięży? Poddać się nie zamierza żadne znich!

Łatwe. Lekkie. Przyjemne. No właśnie pod warstwą łatwości, lekkości i przyjemności podczas czytania często odkrywamy, że to nie wszystko, gdyż za nimi kryją trudniejsze tematy. Mariana Zapata dokłada do tego jeszcze kolejne cegiełki czyli dobry humor, dowcipne dialogi, no i wisienkę na torcie czyli bohaterów oraz emocjonalne zawirowania, z gatunku tych, które nie od razu są na pierwszym planie, co wcale im nie przeszkadza dać o sobie znać w odpowiedniej chwili i od tego czasu nie dają o sobie zapomnieć. Jeśli do tego wszystkiego dodamy jeszcze akcent sportowy to otrzymamy doskonale smakującą lekturę. W trakcie czytanie „Wielkiego Mur z Winnipeg i ja” niejednokrotnie uśmiechniemy się, z pewnością też zaintryguje nas główny bohater oraz będziemy trzymać kciuki za jego partnerkę w tej historii. Pisarka nie od razu rzuca na stół najlepsze atuty, nie przyśpiesza akcji, pozwala czytelnikowi poznać postacie, oczywiście nie do końca, rozwijając jednocześnie ich relację, rozpalając coraz mocniej zaciekawienie tym, co wydarzy się dalej. Mariana Zapata doskonale opanowała sztukę opisywania uczuć, jakie nie rozpalają się jak zapałka, lecz rodzą się nieśpiesznie, dojrzewają i uświadamiają bohaterom jak ważne są dla nich i co z sobą niosą.

Vanessa pracuje od dwóch lat u bardzo sławnego obrońcy. Aiden znany też jako Wielki Mur z Winnipeg rządzi na boisku i jest jej szefem. Gburowatym, humorzastym i całkowicie zamkniętym w sobie mężczyzną. Ich relacja jest prosta. Ona pomaga mu w domu, gotuje i jest jego asystentką.

Vanessa chce spełniać swoje marzenia, postanawia odejść z pracy. Ku jej zdziwieniu Aiden prosi ją aby do niego wróciła. Facet, który nigdy się z nią nie przywitał, nagle potrzebuje jej na tyle, że poprosił! Jaki układ zaproponuje? Czy Vanessa będzie żałowała swojej decyzji?

Od samego początku można wyczuć styl autorki i sposób w jaki przedstawia nam bohaterów. Mariana Zapata jest bardzo dokładna, każdy opis i przemyślenia bohaterow znajdziecie na każdej stronie. Jednych może to denerwować, mi się podobało. Lubię wnikać w myśli bohaterów i czasami odpływać całkiem myślami razem z nimi. Książka ma ponad 500 stron, jest bardzo szczegółowa.

Aiden od początku mnie irytował swoją obojętnością, jego humorki były godne zastrzelenia go już na pierwszych stronach! Ale chciałam go poznać, poznać jego sekrety, jego powody takiego, a nie innego zachowania.

Wielki Mur to idealna ksywka. Był tak zamknięty w sobie, że momentami byłam w szoku. Liczył się sport, nic więcej.

"Nie zamierzałam się przed nim rozpłakać. Nie płakałam przed ludźmi, którzy nie zasługiwali na moje łzy, a Aiden – zwłaszcza [motyla nóżka] Aiden – nie będzie tym, który mnie złamie. Ani teraz, ani nigdy".

Vanessa! Jest cudowna, naprawdę. Chcę być miła i wyrozumiała dla Aidena i innych, ale kiedy szala goryczy się przelewała wybuchałam śmiechem. Ma charakterek! I świetnie go pokazuje. Kierują nią marzenia. Chcę je spełniać za wszelką cenę. Jej upór i odwaga imponowały mi. Kiedy "mówiła" sama do siebie nie mogłam się powstrzymać, a uśmiech na twarzy pojawiał się od razu.

Wyróżnię również Zaca, ich przyjaciela,który swoją szczerością, wsparciem i poczuciem humoru łatwo zdobył moją sympatię. Nadał kolorytu tej historii.

Musicie się nastawić na bardzo slow-burn romans, autorka stwarza tą znajomość bardzo wolno, dokładnie, wszystko dzieje się tak jak powinno. Podobało mi się to napięcie i niewiadoma na każdej stronie. Ciężko rozgryźć Aidena. Ta gra między nimi była naturalna i ogromnie mnie to ekscytowało! Nie chciało się kończyć ich historii, ani trochę.

Gorąco polecam !

Vanessa od jakiegoś czasu pracuje jako asystentka słynnego Aidena Gravesa, znanego jako Wielki Mur z Winnipeg. Nadszedł jednak moment, kiedy ma dość, zamierza odejść i zająć się własną firmą graficzną. W końcu bycie jego asystentką to również znoszenie jego humorków, bycie kucharką, sprzątaczką itp. Jednym słowem jest od wszystkiego. Kiedy informuje mężczyznę, że odchodzi, ten nie za bardzo się tym przejmuje. Vanessa miała poczekać jakiś czas, aż znajdą za nią zastępstwo, jednak pewne usłyszane słowa sprawiły, że miała dość. Teraz zamierzała zająć się swoją firmą, spełnianiem swoich marzeń.

Pewnego dnia wracając do domu, spotyka Aidena czekającego na nią. Jest to dla niej niemałe zaskoczenie, tym bardziej że ten próbuje ją namówić na powrót. Na dodatek mówi słowa, o które nigdy by go nie podejrzewała. Ona jednak nie zamierza wracać, ma dość takiej pracy, a także jego zachowania. Aiden nie odpuszcza, a podczas kolejnej wizyty składa jej propozycję, która, choć początkowo ją oburza i nie ma zamiaru się zgodzić, po namyśle okazuje się bardzo atrakcyjna. Co takiego zaproponował? Czy Vanessa się zgodzi? Jak potoczy się jej dalsza znajomość z Aidenem?

Według mnie nie jest to książka, od której nie można się oderwać, a jednocześnie jest na tyle ciekawa, że z przyjemnością śledziłam losy bohaterów. Dla mnie to taka lżejsza pozycja na leniwe popołudnie. Akcja średnio szybka (czyli ani nie bardzo szybka, ani niewolna czy nużąca). Jeśli chodzi o zwroty akcji, uważam, że są, chociaż przyznam szczerze, że niezbyt liczne.

Bohaterowie dość ciekawi, mający wady i zalety.

Vanessa to kobieta, która w pewnym momencie miała dość bycia od wszystkiego. Co prawda nie zarabiała mało, jednak czuła się niedoceniana. To bohaterka dość silna, mająca własne zdanie, a jednocześnie z ogromnym serduchem.

Aiden to mężczyzna, który na początku nie zdobył mojej sympatii. Zamknięty w sobie, stroniący od towarzystwa, mrukliwy. Ciężko mu się otworzyć przed innymi i nie da się go ocenić, zanim się go dobrze nie pozna.

„Wielki Mur z Winnipeg i ja” to książka, która zda egzamin na leniwe popołudnie. Mnie się podobała i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Czasami jesteśmy zdolni do ogromnych poświęceń aby osiągnąć cel i spełnić marzenia. Wiele pracy i wytrwałości potrzeba aby móc robić to co się kocha.

Vanessa jest asystentka Aidena, znanego na boisku jako Wielki Mur z Winnipeg. Jednak oprócz asystentki jest również kucharka i służąca, osoba na posyłki. To nie jest szczyt marzeń Vanessy, dlatego po dwóch latach "ciężkiej służby" postanawia zawalczyć o swoje marzenia. Ma dość usługiwania wielkiemu gburowi, który swoją frustrację i humory wylewa na Van. Odchodzi z tej roboty,rzuca i pragnie zapomnieć. Jednak mężczyzna przychodzi do niej i błaga by wróciła do pracy, ba! On rząda on niej dużo więcej. A na tym układzie zyskają oboje. Jednak czy można wrócić do mężczyzny który nie wykazuje żadnego zainteresowania jej osoba, a przez poprzedni okres pracy zauważał ja tylko wtedy gdy jej potrzebował.

To moje pierwsze spotkanie z autorką i na pewno nie ostatnie. Może akcja w tej książce nie będzie jak szalona i znajduje się w niej wiele opisów i przemyśleń bohaterki. To jednak sposób w jaki została napisana sprawił że w ogóle się tego nie odczuwało. Książkę czytało się bardzo dobrze, akcja toczy się wolno. Jednak dzięki temu możemy zobaczyć jak kiełkują uczucia między bohaterami. Możemy poznać z jakimi demonami przeszłości próbują walczyć. Ich relacja nie jest łatwa, nie są zbyt wylewni w swoich uczuciach, walczą jednak jak potrafią mimo że miało to być na "niby". Przyjemny styl autorki sprawił że przez książkę się płynie. Nie zabrakło również zabawnych tekstów, humoru jak również, trudnych decyzji i bolesnych wspomnień. Wszystko to sprawia że ta powieść jest naprawdę godna uwagi i można miło spędzić z nią czas.

Polecam 💔

Mariana Zapata to autorka o specyficznym stylu pisania. Na pewno jej historie nie są dla czytelników, którzy lubią krótkie, szybkie historie, bo będą się zdecydowanie nudzić.

Tu trzeba poczekać na rozwój zdarzeń. Wszystko dzieje się pomału, powoli. Fabuła nie pędzi łeb na szyję, a relację bohaterów nie zmieniają się po pięciu stronach. Autorka wnosi w swoje historie spokój dzięki któremu możemy cieszyć się lekturą dłużej niż zwykle.

Vanessa Mazur jest asystentką Aidena Gravesa od dwóch lat. Jednak ten gburowaty i arogancki szef doprowadza ją do szału. Od lat nie czuje się traktowana przez niego po przyjacielsku. Jemu ciężko o zwykłe "dzień dobry", a co dopiero o jakieś podziękowania czy choćby rozmowę na stopniu przyjacielskim.

Ma już tego serdeczne dość. Nie zasługuje na takie traktowanie.

Dziewczyna odłożyła już sporo pieniędzy podczas pracy u niego i pragnie odejść by móc rozwijać swoją własną firmę.

Nie spodziewała się jednak, że jej odejście zmusi Aidena do złożenia jej propozycji, która będzie kusić naszą bohaterkę.

Aiden zaoferuje jej małżeństwo, w zamian za spłatę jej kredytu studenckiego, a on w tym układzie otrzyma kartę stałego pobytu, nie będzie musiał ubiegać się o wizę.

Vanessa będzie miała ciężki orzech do zgryzienia.

Aiden nie jest rozmowny, traktował ją chłodno i z dystansem, a teraz mają udawać małżeństwo i zamieszkać razem i zrobić to tak, żeby wszyscy w to uwierzyli...

Jaką decyzję podejmie Vanessa?

Czy Aiden zobaczy w niej nie tylko asystentkę, którą była na każde jego skinienie ale też przyjaciółkę?

Czy oboje będą potrafili odegrać przedstawienie z małżeństwem?

Czy w takim układzie uczucia będą miały prawo się pojawić?

Mistrzyni slow burn to właśnie Mariana Zapata 💜🖤

To taki motyw w książce gdzie autor powolutku buduje napięcie romantyczne w swojej historii.

Najczęściej zaczyna się od nienawiści, takiego typowego hate love by później zastosować romantyczną relację.

Tu właśnie tak było.

Aiden traktował Van jako asystentkę, wymagał, nie dziękował, rozkazywał, a ona musiała się tłumaczyć i spełniać każdą zachciankę. Kiedy jednak Vanessa nie wytrzymała i odeszła mężczyzna postanowił w pewien sposób sprowadzić ją z powrotem. Nakłaniał i kusił spłatą kredytu studenckiego, który zaciągnęła na swoje drogie studia.

Dziewczyna biła się z myślami. Ale znała Aidena, wiedziała jaki jest. Dali sobie 5 lat na małżeństwo, żeby oboje z tego układu wyszli zadowoleni.

W przeciągu całej historii oboje zaczęli odkrywać swoje uczucia.

Tę historię opowiada Vanessa, nie mamy tu punktu widzenia Aidena, ale w ogóle tego nie potrzebowałyśmy. Dlaczego?

Bo, autorka idealnie przedstawiła jak można pokazać swoje uczucia, nic nie mówiąc. Aiden obiecał być przyjacielem, zmienił się, zaczął rozmawiać i otwierać się na Van. Troszczył się o nią i stawał w jej obronie. Tylko czy oboje odważą się przyznać na głos do swoich uczuć...?

Nie znajdziecie tu wielkich dramatów, niespodziewanych zwrotów akcji. To historia, która powoli odkrywa uczucia. Idealna na deszczowe wieczory przy kubku gorącej herbaty.

Bohaterowie inteligentni, z ambicjami, z problemami. A do tego rodzące się uczucie, które powoli opłata tych w dwoje w ich własnym domu.

Przy tej lekturze złapiecie oddech. Zrelaksujecie się i odpoczniecie. Pokochacie Aidena i Vanessę, a tę historię zapamiętacie jeszcze na długo.

My polecamy 🖤💜

Papierowe Księżniczki

„Wielki mur z Winnipeg i ja” to książka, przy której trzeba wykazać się cierpliwością. Akcja rozwija się bowiem bardzo wolno i tak naprawdę, coś więcej zaczyna się dziać dopiero od 300 strony. Mimo wszystko uważam, że warto przez nie przebrnąć, aby poznać kwintesencje relacji Vanessy i Aidena. Mariana Zapata skrupulatnie budowała między nimi napięcie, tworzyła więź, która powoli ich do siebie zbliżała, i mimo że przeważnie wole, gdy bohaterowie szybciej się do siebie przywiązują, to jednak była to miła odmiana.

Moim ulubieńcem bez wątpienia stał się Aiden. Ten zamknięty w sobie mężczyzna miał w sobie coś takiego, że za wszelką cenę chciało się go poznać. Tajemniczy, skryty, stroniący od ludzi, jednak przy bliższym poznaniu przypomina takiego misia. Przyznaje, że wyobrażałam go sobie jako uroczego człowieka, który podczas przytulasków potrafi ochronić Cię przed całym złym światem. Żałuje tylko, że autorka nie pokusiła się o rozdział z jego perspektywy.

Vanessa również okazała się sympatyczną bohaterką, chociaż jej początkowe rozważania i myśli trochę mi się dłużyły. Mimo wszystko z zainteresowaniem obserwowałam, jak się rozwija, nie tylko zawodowo, ale również jak otwiera się na ludzi, świat, no i Aidena.

„Wielki mur z Winnipeg i ja” to książka pozbawiona w mojej ocenie jakiś większych dramatów i efektów Wow, ale mimo wszystko dostarczająca dobrej rozrywki. Bawiłam się z tym tytułem całkiem dobrze, szczególnie na tej drugiej połowie.

Vanessa miała zostać asystentką słynnego Aidena tylko na przysłowiową chwilę. Czas jednak pokazał, że dziewczyna została tam na dłużej a zakres jej obowiązków znacznie się rozszerzył. Oprócz tago, że zajmowała się "kalendarzem" tego sportowca to została również jego kucharką i sprzątaczką. Ba dimiar złego Aiden traktował ją bardzo przedmiotowo, niezauważając heh starań i poświęcenia.

Vanessa postanawia w końcu odciąć się od tego życia i odchodzi z pracy. Początkowo wydaje się, że zimny Aiden nic z tego sobie nie robi jednak po jakimś czasie składa kobiecie dziwną propozycję błagając o to by ją przyjęła. Kiedy Vanessa przystaje na tę ofertę życie obojga znacznie się zmienia...

Przyznać muszę, że książkę tę na początku czytało mi się bardzo trudno. Nie mogłam wciągnąć się w akcję i zmuszalam się do czytania. Warto jednak było przebrnąć pezez początek ponieważ z każdą następną stroną książka byla coraz bardziej wciągająca.

Jest to opowieść i trudnych charakterach i o wolno rozwijającej się miłości.

Vanessa Mazur jest asystentką najlepszego w kraju footbolisty Aidena Gravesa. W zasadzie to była również jego kucharką i gosposią na pełnych obrotach. Przyjmowała na siebie nie tylko protekcjonalne spojrzenia szefa, kiedy próbowała go czymś przekonać, ale była również jego łącznikiem z menagerem o resztą świata i od nich również wielokrotnie obrywała za decyzje pracodawcy. Jej czynnikiem motywującym były oczywiście pieniądze, ponieważ dziewczyna miała marzenia, które niestety kosztowały. Ponury jak chmura gradowa Aiden traktował ją lekceważąco, nie odpowiadał nawet "dzień dobry" czy "do widzenia", o "dziękuję" nie wspominając, co systematycznie ją unieszczęśliwiało. I tak w końcu... dziewczyna postanawia od niego odejść.

Kiedy już myśli, że zaczyna układać sobie życie na nowo mężczyzna zjawia się u niej PROSZĄC o powrót. Wypowiadając w jeden wieczór więcej słów niż w miesiąc, kiedy u niego pracowała! Aiden jest zdeterminowany. Swoją ciężką pracą i wytrwałością zawsze osiąga zamierzony cel. Czy tym razem również tak będzie?

"(...) Jak wszyst­ko na tym świe­cie, czego pra­gnę­li­śmy, mi­łość była ma­rze­niem. I jak w przy­pad­ku każ­de­go ma­rze­nia, ni­cze­go nie można było brać za pew­nik. Nie roz­wi­ja­ła się sa­mo­ist­nie. Nie roz­kwi­ta­ła bez wy­sił­ku.

Uwi­dacz­nia­ła się w sub­tel­nych ge­stach.

Wzmac­nia­ła się bez­in­te­re­sow­no­ścią.

I mogła trwać wiecz­nie z kimś, kto nie bał się ko­rzy­stać z moż­li­wo­ści, jakie dawała".

Historia o pięknej lecz skomplikowanej miłości.  Zawiedzona kobieta, która przez dwa lata dwoiła się i troiła dla swojego szefa dbając nie tylko o jego spotkania, garderobę czy posiłki, ale i jego samopoczucie sprawiając mu małe, drobne gesty i umilając mu dzień.  Zupełnie bezinteresownie. Zwyczajnie, po ludzku. Nigdy nic w zamian nie oczekiwała, chociaż z każdym dniem była bardziej zniechęcona i zrezygnowana. I tu bardzo podobał mi motyw, kiedy mężczyzna zjawia się u niej w domu ona nadal nie potrafiła mu zaufać. Te całe rozczarowanie nagromadzone, podczas trwania jej umowy, nie zniknęło z dnia na dzień. Jej przemyślenia i obawy były w pełni zrozumiałe i bardzo dojrzałe. W sumie nigdy nie ukrywała, że był ciachem i to olbrzymich rozmiarów, ale jego zachowanie szybko ostudziło jej zapędy nie pozwalając jej o nim fantazjować. 

Sam Aiden został wykreowany konsekwentnie na Pana Mruka do samego końca, co mocno działało na wyobraźnię. Nigdy nie wiedziałam jak zareaguje, co powie, jak się zachowa. W którym kierunku pójdzie ich relacja i mogę się przyznać, że im bliżej końca, tym bardziej wkradał się w moje serce.

Ich relacja do łatwych nie należała. Mieli przed za sobą fatalny start i mnóstwo pracy przed sobą. Czy była w ogóle nadzieja na to, by trochę ocieplić ich stosunki? Wypracować kompromisy i zapomnieć o przeszłości?

Było to moje pierwsze spotkanie z Autorką i jestem przekonana, że nie ostatnie. Potrafi stworzyć historię trzymającą w napięciu, której odkrywanie kolejnych rozdziałów jest piekielnie uzależniające. Styl i poczucie humoru również bardzo przypadły mi do gustu.  Z czystym sumieniem #piekielniepolecam 

„Może tego właśnie nie rozumiałam w miłości, zanim poznałam Aidena. Podobnie jak futbol i sztuka, jak wszystko na tym świecie, czego pragnęliśmy, miłość była marzeniem. I jak w przypadku każdego marzenia, niczego nie można było brać za pewnik. Nie rozwijała się samoistnie. Nie rozkwitała bez wysiłku. Uwieczniała się w subtelnych gestach. Wzmacniała się bezinteresownością. I mogła trwać wiecznie z kimś, kto nie bał się korzystać z możliwości, jakie dawała”.

Niekiedy jedna podjęta decyzja może odmienić całe nasze życie. Vanessa po dwóch latach zabawy w służącą i asystentkę ma dość tego, że nie usłyszała ani razu „dziękuje”, „część”, „co słychać”. Chcę w końcu zacząć robić, to co kocha i co sprawia jej przyjemność, więc postanawia odejść z pracy, a tym samym opuścić Aidena, u którego pracowała. Ten mężczyzna nie jest byle kim, bo to jeden z najlepszych obrońców w stanach. „Wielki mur z Winnipeg” tak go nazywają, ale to nie zmienia faktu, że jest humorzasty i zamknięty w sobie. On jej nie zatrzymał, a ona liczyła, że jednak coś powie. Przebolała to i zaczęła żyć, ale gdzieś tam w głębi siebie dalej była wściekła na niego za to wszystko. Niespodziewanie Aiden pojawił się u niej w domu, prosić o pomoc i żeby wróciła. Oboje mieli skorzystać na tym, co wymyślił. Tylko dokąd ich to zaprowadzi? Czy teraz wszystko się zmieni?

Oboje mieli za sobą ciężkie przeżycia i nie łatwą przeszłość. Musieli nauczyć się zaufania, otwierania się na drugiego człowieka. Ich relacja rozwijała się bardzo powoli. Małymi krokami oboje zmieniali się, tylko ich układ nie zakładał pojawienia się uczuć, ale przecież tego nie da się przewidzieć i powstrzymać. Zwłaszcza, że oboje ukrywali swoje uczucia. Czy będą mieć odwagę by je wyznać? Małymi, drobnymi gestami Aiden zdobył jej serce i moje również. Tylko czy ona zdobyła jego? Wszystko jest napisane z perspektywy Vanessy i doświadczamy jej emocji, a tych tu nie zabraknie. Nie raz wkurzałam się na ich oboje za to, że nie potrafili otwarcie ze sobą porozmawiać. Między nimi aż iskrzyło, ale na namiętne sceny trzeba poczekać do samego końca. W tej historii chodziło o coś więcej niż pożądanie. Gdy poznałam przeszłość kobiety to aż miałam łzy w oczach. Autorka potrafi tak wszystko poprowadzić, że wszystko inne przestawało mieć dla mie znaczenie. Liczyła się tylko ta książka, ci bohaterowie i ich historia. Bardzo miło spędziłam z nimi czas, nie raz uśmiechnęłam się podczas czytania i poznawania ich historii.

"- Co to ma znaczyć, Aid? Dzwoniłem do ciebie kilkanaście razy - zaczął nieco podniesionym głosem Trevor.

Jak zareagował nasz bystrzak?

- Wiem. Wyświetliło mi się."

Vanessa została asystentką, a w zasadzie służącą wielkiego Aidena Gravesa. Ta praca miała być na chwilę. Dziewczynie jest trudno bo nie znosi zmiany planów. Do tego sam Aiden jest okropnym gburem a to też niczego nie ułatwia. Kiedy Vanessa ma już dosyć pieniędzy i może odejść z tej pracy, ten zaczyna ją błagać by została.

Cóż... Temu mężczyźnie się nie odmawia. Nie przywykł do tego. Vanessa jest w szoku i to nie małym bo nigdy nie był dla niej nawet miły a teraz prosi by ta została?

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Już sam cytat, który wybrałam wskazuje na to, że w tej książce jest całkiem sporo humoru i ciętego języka.

Odrobinę męczyły mnie wywody Vanessy. Było kilka momentów, gdzie zamiast odpowiedzieć na zadane jej pytanie to wspominała niewiadomo co. Trochę to irytowało bo odkrywałam się wtedy od istotnej kwestii i skupiałam na jej myślach.

Ogólnie dużo z tego, co ma miejsce w tej historii to jakby dzieje się w głowie bohaterki 🤨

Muszę jednak pochwalić SLOW BURN. j

Jestem pod wrażeniem. Zrobione idealnie! Kiedy już doszło do jakiejś bliskości pomiędzy bohaterami to nie było mdło, ale z wyczuciem.

Musicie wiedzieć, że ta książka jest raczej z tych spokojnych. Nie znajdziecie tu szalonych zwrotów akcji, czy miłości jak z filmu. Połączył ich biznes a zahaczyli o silne uczucie.

Aiden to typ, który jest dosyć zamknięty w sobie. Dodatkowo bardzo skupia się na jednej konkretnej rzeczy. Nie ma za bardzo podzielnej uwagi. Okropnie uparty.

Zdarzyło mi się wzruszyć, ale i podeśmiać. Choć główny bohater męski rozkręca się dopiero gdzieś w drugiej połowie książki to da się go polubić. Okazuje się, że pod tą twardą skorupą jest całkiem fajny gość.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki ale myślę, że nie ostatnie.

Czytaliście tę książkę?

Lubicie sport? Macie swojego ulubionego sportowca?

"Wielki Mur z Winnipeg i ja" Mariana Zapata

Wydawnictwo: NieZwykłe

Premiera: 18.o8.2o22

Vanessa Mazur to cierpliwa, zorganizowana kobieta. Jest uparta i twarda. Ma swój cel i dążyła do jego osiągnięcia.

Aiden Gravesa to najlepszy obrońca futbolu amerykańskiego zwany jako 'Wielki Mur z Winnipeg'. Jest arogancki, zapatrzony w siebie często bywa złośliwy. Nie liczy się ze zdaniem innych.

Vanessa pracuje dla Aidena dwa lata. Jest jego asystentka, gospodynią, kucharka i sprzątaczką. Ma dość zarówno mężczyzny jak i jego zachowania w stosunku do niej. Po tym gdy na jej koncie uzbierała się odpowiednia suma, dziewczyna postanowiła odejść aby spełniać swoje marzenia. Dziwne okazało się wtedy zachowanie mężczyzny, który zrobił coś czego kobieta nigdy by się nie spodziewała. Coś co nie leżało w jego naturze. A mianowicie poprosił ją aby wróciła.

Czy Vanessa zacznie spełniać swoje marzenia czy dalej będzie usługiwać Aidenowi? Jak mężczyzna poradzi sobie po odejściu swojej asystentki? Czy wielkolud o zimnym sercu znajdzie w sobie ludzkie uczucia?

"Wielki Mur z Winnipeg i ja" napisana przez Mariane Zapate zainteresował mnie swoim opisem. Fabuła wydawała mi się interesująca. Jednak gdy zaczęłam ją czytać okazała się dość nużąca.

Książka zawiera w sobie dużo opisu, które czasami mi się dłużyły. "Wielki Mur z Winnipeg i ja" czytało mi się dobrze, jednak bez rewelacji. Historia przedstawiona przez autorkę początkowo nie wciągnęła mnie. Ale nie poddałam się i czytałam dalej. Bałam się, że to będzie książka,która przeczytam i zaraz o niej zapomnę. Jednak po dłuższym czasie historia wielkoluda i jego asystentki zaczęła mi się podobać.

Na pochwałę, moim zdaniem, zasługuje wykreowanie bohaterów. Mimo iż Aiden na początku nie przypadł mi do gustu to później potrafił mnie kilkukrotnie zaskoczyć, dzięki czemu zyskał moją przychylność. Co prawda jego zachowanie w stosunku do Vanessy było karygodne, jednak potrafił znaleźć w sobie również ludzkie odruchy. Często , w szczególności na początku, zachowywał się jak dupek. Zawsze stawiał na swoim. Był wymagający. Dokładnie wiedział czego chce i co lubi. Był skupiony na sobie i swojej karierze. Vanessa z kolei była przeciwienstwem mężczyzny. Miła i sympatyczna,zorganizowana, punktualna a przede wszystkim nie zmieniała danego słowa w ostatniej chwili. Miała trudne dzieciństwo a w swoim dorosłym życiu chciała spełniać swoje marzenia.

Na duży plus uważam również relacje głównych bohaterów. Rozwijała się ona pomału i z wyczuciem. Nie było nic wymuszone. Pomiędzy Vanessa i Aidenem było czuć chemię. Zmieniali się pod wpływem swojego uczucia ale te zmiany nie była diametralne. Te momenty czytało mi się bardzo dobrze.

Podsumowując książka "Wielki Mur z Winnipeg i ja" jest interesującą książką. Jednak zbyt duża ilość monologów bohaterki i zbyt dużo opisów sprawiło, że czytanie jej, zwłaszcza na początku, mi się dłużyło. Warto jednak przebrnąć przez początek książki aby czytając rozwinięcie wciągnąć się w tę historię. Dziękuję wydawnictwu za współpracę i egzemplarz książki do recenzji

Nie będę ukrywać, że początek tej książki był dla mnie bardzo ciężki. Nie mogłam przebrnąć przez pierwsze 200 stron.

Opisy mnie mordowały, a monologi wewnętrzne głównej bohaterki prawie pokonały. 

Z każdą przewróconą stroną wyczekiwałam, aż odnajdę w tej historii to, czym zachwyca się spora ilość czytelników.

Niestety przez większość książki czułam znużenie i chciałam już skończyć lekturę 🥲 

Jest mi strasznie przykro, bo uwielbiam motyw slow burn. Tu niestety wszystko skupiało się na tym pierwszym.

Jestem wielką fanką Birthday girl. Tam relacja między parą bohaterów również rozwijała się powoli, ale w powietrzu latały iskry. I to dosłownie, czuć było przyciąganie.

W tej powieści nie czułam chemii pomiędzy bohaterami, przez większość fabuły. 

Pewnie będę w mniejszości, ale nie popłynę za tłumem fanek tej książki.

Ja potrzebuje interakcji między bohaterami. W ten sposób książka nabiera charakteru. Tu tego nie odnalazłam. Za to otrzymałam ogrom przemyśleń i szczegółowych informacji, które nic nie wnosiły do książki.

Gdyby jednak pominąć powyższe, to jestem przekonana, że książka w mojej ocenie zyskałaby przynajmniej dwie oceny w górę.

Bo autorka oprócz wspomnianych opisów i monologów daje nam nieco więcej.

Historię dwójki skrzywdzonych ludzi z bagażem doświadczeń. Ludzi, którzy mimo niesprawiedliwości jaka ich spotkała potrafią zawalczyć o siebie i swoje marzenia. Cechuje ich ogromna siła. Biorą życie w swoje ręce i kierują nim według własnych pragnień.  Przy okazji budują ze sobą więź, która finalnie przeradza się w silne i nierozerwalne uczucie (chociaż tu, był to bardzo długi proces)

Jeśli chodzi o postacie tworzone przez autorkę to muszę przyznać, że kreacja Vanessy mnie kupiła. Z kolei Aiden od samego początku wzbudzał we mnie skrajnie różne uczucia. Tak też pozostało do samego końca.

To czego szukałam otrzymałam w ostatnich stu stronach powieści. 

Uczucie, emocje, chemię między bohaterami, a przede wszystkim dialogi. Niestety to zbyt mało, by powiedzieć, że ta książka pozostanie na dłużej w moich myślach. 

👉Po pozytywnych recenzjach książki byłam ciekawa tej historii.

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i po tej lekturze chętnie sięgnę po inne jej książki

📖Vanessa jest od dwóch lat nie tylko asystentką Aidena-słynnego Wielkiego Muru z Winnipeg z boiska,ale także sprzątaczka,kucharką i pomocą w ogarnięciu jego życia.

Nie czując się doceniona postanawia się zwolnić,aby realizować się zawodowo łącząc swoje zainteresowania.

Po jakimś czasie Aiden czeka przed drzwiami Vanessy proponując jej układ nie do odrzucenia oferując do niego dodatkowe argumenty,aby dziewczyna się zgodziła.

Co to za układ?Czy za pieniądze można wszystko kupić?

🏈Książka jest wielką niespodzianką i zaskoczeniem poznając jej treść.Pomimo okładki,która nie szokuje to treść jest fascynująca.

Powieść jest swoistą petardą zawierającą historię bohaterów i ich wewnętrzne demony nie tylko teraźniejszości,ale także przeszłości.

Nie znajdziemy tutaj romansu,który wybucha odrazu pomiędzy bohaterami.Ich relacja jest dojrzała z długofalowym poznawaniem się i bezinteresowną pomocą,która przeradza się w obezwładniające uczucie.

Sposób poprowadzenia fabuły jest niesamowity.Autorka skupiła się na wewnetrznych pragnieniach bohaterow i poznawaniu siebie nawzajem.Choć akcja nie jest dynamiczna to dla tej książki jest swoistym plusem,ponieważ dzięki temu wszystko dzieje się w swoim tempie.Nie przyspieszając niczego,bo naprawdę było niepotrzebne.

Pokochałam tą książkę i polecam Wam,abyście sięgnęli po nią.Przekonacie się,że czas jest istotny w poznaniu wartościowej osoby

Sięgnęłam po książkę Mariany Zapaty bez żadnych oczekiwań i mniej więcej do 80 strony bałam się, że tempo zaserwowane przez autorkę mnie zanudzi. Jednak z każdą kolejną stroną czułam coraz większe zainteresowanie, rozbawienie i ekscytację. Zanim się obejrzałam był środek nocy, a ja nie potrafię się od niej oderwać. To kolejna książka, przy której zachwytów nie będzie końca. Nic nie poradzę na to, że trafiają mi się takie książki, które mnie zachwycają.

FABUŁA:

Vanessa jest od dwóch lat osobistą asystentką gwiazdy futbolu Aidena, jednak dziewczyna marzy o swoim biznesie. Mężczyzna zdaje się ją ignorować i nie szanować, uznając ją za pewnik w swoim życiu, w końcu jej za to płaci. Kiedy oznajmia, że odchodzi, nie robi to na nim żadnego wrażenia. Jednak po miesiącu Aiden pojawią się w drzwiach jej mieszkania i prosi, aby wróciła. Kiedy odmawia, on jest gotowy błagać przychodząc do niej z propozycją nie do odrzucenia...

KLIMAT I EMOCJE:

Tempo w książce jest powolne, a relacja między bohaterami rozwija się dość powoli. To właśnie ten żółwi proces docierania się Vanessy i Aidena dosłownie mnie oczarował. Wiecie co, to było tak jakbym sama przeżywała te wszystkie uczucia, gdy zakochujesz się poraz pierwszy. Te motylki w brzuchu, rumieńce na twarzy, nieśmiałe uśmiechy, delikatny dotyk czy słodkie przekomarzanie się. Wróciłam wspomnieniami do swoich początków związku...

Cała historia posiada sporą dawkę humoru i uroczych momentów, które wywołują uśmiech na twarzy. Jak można być bowiem obojętnym na zachowania głównego bohatera, który jest potężnym zawodnikiem futbolowym, a w relacji z kobietą zachowuje się jak słoń w składzie porcelany, robiący wszystko zupełnie na opak. Jego gburowatość i surowość była po prostu urzekająca, nie sposób było go nie polubić choć z jego ust nie zawsze padały miłe słowa względem Vanessy.

BOHATEROWIE:

Nie można odmówić autorce również stworzenia silnej charakternej kobiecej postaci z przeszłością, która od samego początku wiedziała czego chce i za wszelką cenę spełniała swoje marzenia. Potrafiła się postawić nie dając sobie dmuchać w przysłowiową kaszę. Była nie tylko odważna, pyskata, ale również bardzo empatyczna i lojalna. Jej oddanie i podziw w stosunku do Aidena był niezwykle szczery, aczkolwiek w pewnym momencie nie dostrzegała tych drobnych sygnałów, które jej wysyłał.

Aiden nie miał łatwego dzieciństwa i nie przywiązywał się do nikogo, oprócz swoich dziadków. Po namowach przyjaciela dziadka spróbował futbolu, po czym okazało się, że ma do niego wrodzony talent a profesjonalne drużyny zaczęły się nim szybko interesować. Mężczyzna był w 100% skupiony na grze, wykazując niezwykły profesjonalizm w każdym aspekcie, od unikania rozgłosu i skandali po jakiekolwiek związki. Był samotnikiem że skłonnościami do zachowań aspołecznych, a jednak potrafił poruszyć tysiące fanów.

Tu również podobał mi się fakt, że główny bohater pomimo, że przystojny i umięśniony to nie był żadnych playboyem czy bad boyem jak w dużej części literatury z tego gatunku. Wręcz przeciwnie stronił od jakiegokolwiek kontaktu z kobietami będąc skupionym na swojej karierze i biciu kolejnych rekordów.

INTYMNOŚĆ:

Nie znajdziecie tu zbyt wielu intymnych momentów, poza jednym pod koniec książki, który jest mega gorący, bo tak naprawdę autorka stawia na powoli rozwijającą się relację między bohaterami, na ich wewnętrzną przemianę.

ULUBIONA SCENA:

Ulubioną sceną była ta podczas maratonu, w którym uczestniczyła Vanessa. Niestety nie zdradzę nic więcej, ale w moim odczuciu była bardzo romantyczna.

SŁOWO O KSIĄŻCE:

Po skończeniu Wielkiego Muru z Winnipeh i ja, zapragnęłam przeżyć tą historię jeszcze raz. Pozaznaczać jeszcze więcej cytatów i momentów, które podobały mi się najbardziej. Tak jak mówiłam któregoś dnia na stories, to jest piękna, urocza, zabawna historia o rodzącym się uczuciu między dwójką dorosłych ludzi z bliznami z przeszłości. To romans sportowy, w którym uczucia i bohaterowie grają w pierwszej linii, a cielesność jest dopiero na samym końcu. Ja jestem zakochana w tej historii 💙 mój mąż co chwila mnie pytał czemu szczerzę się do tej książki, ale ja nie umiałam inaczej 💙 polecam z całego serducha 💙

Bycie sportowcem to trudny zawód. Choć każdy ocenia to przez pryzmat wielkich zarobków, życia w świetle chwały i sławy oraz uwielbienia fanów, sport to nie tylko to, co widzimy na ekranach i stadionach. Wymaga ogromnego poświęcenia, wysiłku, samodyscypliny- zwłaszcza, gdy chce się pozostać najlepszym. Wtedy nic innego nie może zaprzątać głowy, nic nie powinno chociażby zbliżyć się do priorytetu jakim jest trening. Dla takiej kariery trzeba podporządkować sobie życie oraz każdego dnia walczyć ze swoimi fizycznymi ograniczeniami. A gdzie w tym miejsce na miłość? Teoretycznie uczucia stanowią tylko niepotrzebny rozpraszacz, natomiast te odpowiednie mogą tylko dodać skrzydeł. Lecz gdzie ich szukać?

Aiden jest światowej klasy zawodnikiem. Choć pochodzi z Kanady od dawna swoją karierę wiąże ze Stanami i tu zdobył uznanie jako najlepszy obrońca w NFL. Jego przydomek- Wielki Mur z Winnipeg, nie wziął się znikąd. Jego postura, zachowanie na boisku oraz osiągnięcia sprawiają, że naprawdę przypomina mur, którego nie da się przebić żadną siłą. To człowiek kompletnie skoncentrowany na futbolu, swoim ciele, diecie, treningach i osiąganiu najlepszych wyników. Nie ma czasu na niezobowiązujące relacje, które mogłyby wprowadzić chaos w jego idealnie poukładanym dobowym rytmie. Kobiety? Do niczego nie są mu potrzebne, związki to tylko komplikacje. Przyjaciele? I tak nie ma dla nich czasu. A że dodatkowo jest bardzo trudny w obyciu i prowadzeniu rozmowy to nikogo nie dziwi, że jest takim samotnikiem. I choć płeć przeciwna nie jest odporna na jego fizyczność oraz posiadany majątek, to przy bliższym poznaniu trudno byłoby komukolwiek z nim wytrzymać.

Vanessa pracowało jako asystentka Aidena przez dwa lata. To na jej głowie spoczywały wszystkie zadania, które go dotyczyły, począwszy od gotowania, poprzez odpisywanie na maile, skończywszy na kontaktach z resztą osób zaangażowanych w rozwój jego kariery. I choć wynagrodzenie za jej trud było w pełni satysfakcjonujące, to dla tej ambitnej kobiety usługiwanie komuś nie było szczytem marzeń. Zwłaszcza komuś, kto nie potrafił wypowiedzieć w jej kierunku nawet jednego słowa podziękowania, nie był kompletnie zainteresowany jej osobą i zachowywał się jak ostatni gbur. I nawet ktoś tak opanowany jak ona może mieć go po prostu dość. Van włożyła wiele wysiłku w swoje studia i najwyższy czas zacząć spełniać swoje cele. A kocha grafikę komputerową, jest w tym naprawdę dobra i w końcu nadszedł moment, by otworzyła własną firmę. Lecz okazuje się, że nie tak łatwo jest zamknąć pewien rozdział swojego życia.

"Wielki Mur z Winnipeg i ja" to lektura, która w pełni usatysfakcjonuje każdego, kto lubi powieści piekielnie dobrze napisane, angażujące uwagę i pokaźne w swej objętości. Kocham książki Wydawnictwa, zdecydowanie to one zajmują najwięcej miejsca na moich półkach ale ta historia... nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że to najlepsza książka jaką dane mi było czytać w tym roku spod szyldu Wydawnictwa Niezwykłego. Ten slow-burn to coś niesamowitego i trudnego do opisania, napełniającego nasze serca wyjątkowym ciepłem i otulającym duszę. Nic tutaj nie dzieje się na siłę, Autorka zgrabnie opisuje rzeczywistość bohaterów w taki sposób, jakby zostawiała wydarzenia własnemu biegowi. Naturalny rozwój ich relacji, powolne otwieranie się Aidena, poznawanie kolejnych wątków z życia postaci- to wszystko dzieje się w perfekcyjnie zaplanowanej czasoprzestrzeni powieści. Choć lektura jest spora to osobiście nie zabrałabym z niej ani jednego słowa, bowiem jest idealna taka, jaka jest. Pióro Autorki jest wręcz nieziemskie, to, jak potrafi zbudować całe realia bohaterów, opisywać ich codzienność i krok po kroku coraz mocniej angażować nas w wykreowany przez nią świat jest naprawdę urzekające. Ponadto, nie można nie pokochać Aidena, z całą jego gburowatością i małomównością, nieprzystępnym wyrazem twarzy i dziwnymi nawykami, bowiem pod wszystkimi przywarami ma złote serce, a oddanie, które go cechuje, jest rzadko spotykane. Van także jest świetna, o wiele łatwiejsza do polubienia, a jej cierpliwość jest godna podziwu, lecz to nie ona zawłaszcza czytelnicze serce. Oczywiście książka nie będzie dobrym wyborem dla osób szukających erotyki, krótkiej lektury na wieczór czy sporej dawki akcji. Jednak gdy nie to jest celem kolejnej czytelniczej podróży to ta pozycja będzie strzałem w dziesiątkę, bo jest naprawdę wyjątkowa i szczerze ją polecam.

„Wielki mur z Winnipeg i ja”. Książka, która podbiła serca czytelniczek za granicą. Myślę, że to zdanie z okładki wcale nie kłamie. Idealnie wykreowana fabuła opowiadająca o trudnej i skomplikowanej relacji jaka zachodzi między bohaterami. Miejscami wydawała mi się troszkę powolna ale za to z drugiej strony nadrabiała wątkami opierającymi się na trudnej przeszłości i dzieciństwie (to w dużej mierze tłumaczy postawę bohaterów). Chociaż liczy dość sporo stron i obawiałam się tego, że będzie tu przesyt wszystkiego to naprawdę wciągnęłam się już od samego początku. Książki w których bohaterowie godzą się na pewne układy zawsze mnie fascynowały. Z ogromną przyjemnością po nie sięgam i po raz kolejny się nie zawiodłam. Nie jest w żadnym wypadku schematyczny romans. Nie znajdziecie tu gorących i pikantnych scen łóżkowych dlatego, że takich nie ma, a mimo wszystko panuje niesamowity i wciągający klimat. Autorka w bardzo przemyślany sposób zbudowała relacje i stopniowo dawkowała emocje, które towarzyszyły mi przy czytaniu tej historii. Kończąc mogę napisać, że po przeczytaniu jestem usatysfakcjonowana i z przyjemnością wezmę do ręki każdą kolejna, która zostanie wydana.

„Czym byłoby życie, gdyby nie wykorzystać go jak najlepiej?”

Mury nigdy nie są łatwe do zburzenia. Potrzeba odpowiednich narzędzi, cierpliwości, wytrwałości w działaniu i jeszcze większych pokładów cierpliwości.

To wie doskonale Vanessa, która jest nieodzowną częścią życia futbolisty Aidena Gravesa. Była tak naprawdę gospodynią, asystentką, osobą do prowadzenia stron. Można by powiedzieć, wielozadaniową kobietą. Ale była także kobietą, która chciała od życia czegoś więcej. Też miała marzenia, też chciała robić to co kocha. Przecież nie będzie do końca życia gosposią Aidena.

„Z biegiem czasu zmieniają się nawet góry.”

Mężczyzna, który jest cichy i ma działania nastawione tylko na cel, który stanowi centrum jego życia. Jednak kiedy drastyczne kroki Vanessy powodują, że traci najbardziej zorganizowaną asystentkę postanawia coś z tym zrobić.

„Nie znam nikogo innego, kto dokonałby tego, co ty. Dodaj to do tego, co już masz. Dasz radę. Możesz wszystko, rozumiesz?”

Propozycja, która zaskoczy Vanessę. Czy dziewczyna zdecyduje się wrócić do Aidena ? Czy będzie w stanie żyć z nim pod jednym dachem ?

„Myślisz, że będzie miało znaczenie, że przybiegniesz ostatnia, jeśli staniesz na mecie ?”

Nie na darmo mówi się, że Mariana Zapata jest mistrzynią slow-burn, bo ona jest specjalistką od tego. Ona powinna wszystkim autorkom dawać lekcję, jak pisać książki w takim stylu. Po pierwszej książce wydanej w Polsce – „Kulti” jestem zakochana w jej twórczości, a do historii Kultiego i Sal wracałam już nie raz. Tutaj Autorka ponowie zwala z nóg, bo ona to potrafi. Ona potrafi tak budować napięcie, akcję i całą otoczkę, że człowiek podczas czytania nie widzi, że coś się dzieje. Nie widzi płonącej obok stodoły, nie widzi, latającego samolotu. Jest zagubiony w świecie wykreowanym przez Autorkę.

Zdaje sobie sprawę, że nie każdy lubi taki klimat, że można powiedzieć, że dużo opisów, dużo przemyśleń. Ale sranie w banie. Mariana ma to do siebie, że każde zdanie sprawia, że doskonale możemy wczuć się w to co się dzieje, wykreować w głowie to jak wszystko wygląda i wczuć się doskonale w klimat panujący w książce. Wiecie, że ja nie jestem zwolenniczką opisywania jaki typ makaronu, kto mam na talerzu, na jakiej patelni go smażył i z jakiej szklaneczki pije, ale w jej piórze jest to coś. To jest coś takiego jak tornado. Kiedy wciągnie cię w wir nie masz wyjścia. I zachęcam Was aby wpaść w ten wir, bo porwie was, wytarmosi, ale wam będzie mało. Będziecie chcieli więcej.

Kocham, uwielbiam, ubóstwiam tą książkę. To pióro Autorki, ten magnetyzm i styl jakim nas czytelników zalewa.

Dla fanów takich klimatów książka obowiązkowa !!

Kilka lat temu zachwyciła mnie książka autorki „Kulti”. Zdecydowanie jest mistrzynią w kategorii „slow burn”. Autorka udowodniła tą książką, że można stworzyć relację pomiędzy kobietą a mężczyzną, która zaczyna się od zwykłej sympatii i stopniowo przeradza się w przyjaźń i ostatecznie miłość. Nie trzeba książki „przepakować” scenami erotycznymi żeby oczarować czytelnika. Cudownie pokazana trudna relacja dwójki ludzi z trudnym i nieszczęśliwym dzieciństwem, którzy swoje życie zbudowali jedynie ciężką pracą i wyrzeczeniami.

Takich bohaterów nie sposób nie polubić, choć początkowo Aiden nie wzbudzał mojej sympatii, strona po stronie przekonywał mnie do siebie pewnym siebie sposobem bycia i małomównością. W jego gestach było zawarte całe uczucie, czułość i tęsknota. Z kolei Vannessa była otwarta, czasami wręcz zabawna, a także uparta w dążeniu do własnych celów.

I wiecie co? W tym przypadku zupełnie nie przeszkadzały mi opisy i przemyślenia głównej bohaterki. To w jej głowie jest autorka i jej perspektywę poznajemy. Książki Zapaty to przygoda dla koneserów, trzeba je czytać w odpowiednim czasie, z niebywałym smakiem i szczyptą romantyzmu, a wtedy pochłoną nas bez reszty. Osobiście Niezwykle polecam

"...mi­łość była ma­rze­niem. I jak w przy­pad­ku każ­de­go ma­rze­nia, ni­cze­go nie można było brać za pew­nik. Nie roz­wi­ja­ła się sa­mo­ist­nie. Nie roz­kwi­ta­ła bez wy­sił­ku. Uwi­dacz­nia­ła się w sub­tel­nych ge­stach. Wzmac­nia­ła się bez­in­te­re­sow­no­ścią. I mogła trwać wiecz­nie z kimś, kto nie bał się ko­rzy­stać z moż­li­wo­ści, jakie da­wa­ła".

"...kiedy życie prowadzi cię w jednym kierunku, zaraz może zrobić ​zwrot i skierować cię zupełnie gdzie indziej. ​Tak właśnie działały niespodzianki – nie wpisywały się ​w żadne plany, nie uprzedzały o swoim nadejściu".

Od kiedy Vanessa Mazur zaczęła pracować dla Aidena Gravesa człowieka, któremu NFL trzykrotnie przyznało tytuł obrońcy roku, istniało jedynie kilka ​rzeczy, jakich nie cierpiała robić. Dla mężczyzny nie była tylko asystentką. Była także kucharką i sprzątaczką. Jednej jednak rzeczy wprost nienawidziła a była nią nagła zmiana zdania. Kobieta nawet w najśmielszych snach nie wyobraża sobie jaką propozycję dostanie od mężczyzny po tym gdy w końcu zdecyduje się na zakończenie współpracy... Czy na to przystanie? A musicie wiedzieć, że od tego zależy w pewnym sensie jego być... Albo nie być 😵

Vanessa jest młodą, przykładną, obowiązkową kobietą z zasadami, aspiracjami i wysoką samokontrolą. Zawsze staje na wysokości zadania, wykonując swoje obowiązki najlepiej jak tylko się da. Postrzegamy ją także jako zabawną, wyrozumiałą, uczynną, pracowitą a także zawziętą jeżeli chodzi o dążenie do postawionego sobie do celu.

"Czasami potrafiłam kontrolować się jak samuraj. Samuraj, ​który pragnął zostać roninem".

Aiden zaś był bystry, szybki, wymagającym, zrzędliwym, aroganckim. Nie stwarza wrażenia ​uprzejmego i nigdy nie przeprasza. Przywykł, by stawiać na swo​im. Nikt nigdy mu się nie sprzeciwiał.

Relacja tej pary na początku wyglądała trochę niczym zachowanie rozkapryszonego dziecka wobec jego opiekunki, która musiała wykazać się niesamowitą nie tylko cierpliwością ale i wyrozumiałością przy wykonywaniu wszystkich powierzonych sobie obowiązków...

Jak dla nas ta książka to miłość od pierwszego zdania. Już wtedy wiedziałyśmy, że pióro Mariany Zapaty pochłonie nas bezgranicznie a "Wielki Mur z Winnipeg i ja" będzie historią w której się zatracimy po same uszy. Nie, nie znajdziecie tu seksu na co trzeciej stronie i wielu miłosnych uniesień. Znajdziecie tu parę, którą połączy niesamowicie silna więź i najprawdziwsze uczucie, które zdarza się niezwykle rzadko. Dwie teoretycznie różne osoby mające ze sobą więcej wspólnego niż może im się wydawać. Zdecydowanie jest to historia typu slow burn tak jak możemy przeczytać w opisie. Nie powinno to was jednak przerażać. Mimo ponad 500 stron jej się nie czyta. Ją się łyka! Dodatkowo powiemy Wam, że będzie to gratka dla fanów pewnej komedii romantycznej z Sandrą Bullock gdyż mają coś wspólnego... 😁 To przyciąganie i magnetyzm między bohaterami... I te śmieszne dialogi Van prowadzone momentami jakby "w jej głowie" ❤️ my bawiłyśmy się naprawdę świetnie! Jedyne czego żałujemy to to, że historia była prowadzona tylko i wyłącznie z punktu widzenia naszej bohaterki gdyż jesteśmy przekonane, że mając także perspektywę bohatera piałybyśmy wręcz z zachwytu 😍 nie mniej jednak dla nas jest to i tak pozycja obowiązkowa pokazująca rozwijające się cudowne uczucie i niełatwą drogę jaką musieli przejść zarówno Vanessa jak Aiden aby znaleźć się w punkcie do którego udało się obojgu dotrzeć 🖤❤️ polecamy serdecznie! #mustread #musthave

🥰Recenzja 🥰

Premiera 18.08.2022 r.

„Wielki Mur z Winnipeg i ja” – Mariana Zapata

Czy macie czasem tak, że nawet największy grubasek, który zamiast przerażać wielkością przeraża Was tym, że zaraz się skończy i więcej nie będziecie mogli przeżywiać historii bohaterów ? Ja właśnie miałam tak z tą historią. Pragnęłam aby się nigdy nie skończyła.

Vanessa, młoda asystentka tajemniczego i gburowatego, ale za to ogromnego zawodnika footballu. Praca daje jej możliwości spłacenia długów i spełnienia swojego marzenia. Pragnie zostać najprawdziwszą graficzką i tworzyć różne wspaniałe rzeczy. Jest w tym bardzo dobra i przede wszystkim kocha to. Praca u Aidena jest trudna. Robi wszystko co sobie zażyczy a nawet nie otrzyma głupiego dziękuję. Nie czuje się jak człowiek tylko robot do którego nikt nie ma szacunku. Przykro jej, ale jak przystało na silną babkę, radzi sobie wyśmienicie. Swoją pasję równa z pracą, ale w końcu mówi dość. Zwalnia się i właśnie do tej pory jej życie się zmienia. Spełnia swoje marzenia, ale decyzja która podejmie jeszcze bardziej zawiruje w jej sercu i życiu.

Van to wspaniała kobieta, która troszczy się o innych. Nie miała łatwego dzieciństwa, można powiedzieć, że było okropne. Przeżyła tak wiele cierpienia, ale się nie poddała. Nawet z chorym kolanem postanowiła spełnić drugie marzenia, a mianowicie udział w maratonie. Takiej bohaterki nie da się nie polubić. Jej upór, determinacja, odwaga i zawsze pełne pomysłów głowa, sprawia, że o takich silnych kobietach pragnę czytać.

Aidena to niezbyt przyjazny wielkolud i gbur. Kocha tylko sport, bo w nim jest najlepszy. Też nie miał łatwego startu. Rodzice, którzy go niezbyt chcieli i traktowali jak balast. Zamknął się w sobie i nie chciał już niczego. Jego życie uratował ukochani dziadkowie i sport. To on dał mu siłę i to, że nie może się poddać. Nie obchodzi go zdanie innych, liczy się tylko to co on myśli i to co on ma w głowie. Przez większość czasu jest gburem i mrukiem. Rzadko się odzywa a jeśli już to z niezbyt pochlebnym komentarzem. Wkurzał mnie taką postawą, ale potem wszystko się wyjaśnia dlaczego. Bardzo podobało mi się to, że jego zmiana nie jest raptowna, że z mruka zmienił się w zabawowego faceta. Wszystko działo się powoli a i tak zmienił się tylko troszeczkę. Stał się bardziej rozmowy, opiekuńczy i po prostu zaczął okazywać więcej uczuć.

Ich relacja na początku czysto zawodowa. Ona się o niego troszczy i dba a on ma to tak jakby gdzieś. Ale to wcale nie musiało być prawdziwe zachowanie. Żeby ich wspólna decyzja miała rację bytu zaczynają do przyjaźni. Parę razy niestety się zawiodą, ale widać, że czas to ich wielki przyjaciel i w końcu zrozumieją, że mogą wspólnie współpracować, przyjaźnić się a może nawet coś więcej. Wszystko ich w taki tempie w jakim każda relacja powinna. Rozmowy, wspólne wspieranie się , pytanie jak minął dzień to wspaniały początek prawdziwej i trwałej relacji. Nie obędzie się od ognistych spojrzeń, delikatnych dotyków. Autorka jest fenomenalna jeśli chodzi o tworzenie więzi między bohaterami. Ona z czasem jest tak mocno namacalna, że się ją wszędzie czuje. Nie należy do najłatwiejszych, jest wręcz trudna, ale to sprawia, że wyjątkowa.

Kocham takie historie w których wszystko idzie w swoim tempie. Żadna strona się nie śpieszy wręcz nie chce tego, ale ta siła która jest miedzy nimi jest silniejsza. Nie wiem jak autorka to robi, ale ta więź jest fanatyczna i kompletnie niezwykła. Czuć ich szczęście i radość, a także złości i gniewne kłótnie.

Uwielbiam pióro autorki, bo to prawdziwa mistrzyni w powolnych ale ognistych romansów. Takie książki mogłabym czytać na okrągło. Kompletnie się nie nudziłam wręcz chłonęłam każde słowo. Kotłowało się we mnie wiele sprzecznych emocji. Czułam złość, rozgoryczenie, szczęście, radość i smutek. Po policzkach płynęły łzy a czasem czerwieniły się od subtelnych gestów. Scen intymnych prawie nie ma a te które są, są wyjątkowe. Takie zmysłowe i subtelne ukazujące intymność w pełnej krasie, ich miłość i tęsknotę.

Kochani koniecznie musicie się z nią zapoznać to jest obowiązkowa lektura dla romantyczek, które łakną złego chłopca, który się powali zmienia, ale nie wiadomo czy będzie gotowy na wszystko. A bohaterka to silna babka z charakterem, która nie chce niczego więcej prócz spełnienia marzenia i spłaty długu. Czy tych niby różnych ludzi pozwoli sobie na coś więcej ? Tego dowiecie się czytając. Ja przeżyłam niezwykłą przygodę i mam nadzieję, że Wam spodoba się tak jak mi.

11/10 🔥

Cudna, przygotujcie się na naprawdę porządny slow burn - ale od razu uprzedzam, że warto. Autorka ma fajne, lekkie pióro, tłumaczenie również zasługuje na pochwałę,