Widunka

Dawno dawno temu, gdy ludzie wierzyli jeszcze w słowiańskie bóstwa, wyznawano często dziwne i niezrozumiałe zasady, a słowa rady starszych były wyrocznią, w osadzie o nazwie Wikliniec mieszkała młoda dziewczyna o imieniu Mira. Zawsze coś ciągnęło ją w stronę lasu, w stronę tego co nieznane i przez to nie raz popadała w niełaskę. Pewnego dnia wraz z wędrownym dziadem, Rochem postanawia wyruszyć w podróż by przekonać się jak żyją inni.

W całej powieści na pewno dominuje motyw drogi. Oto wyrusza dwójka ludzi odwiedzając różne osady, zawierając po drodze nowe znajomości, poznając inne zwyczaje, tradycje i tzw głupiady, z którymi w pewien sposób, ot tak naturalnie, postanawiają walczyć. Jednak czy da się wykorzenić coś co już obrosło do rangi prawa, którego należy przestrzegać. Czy ludzie tak łatwo przejrzą na oczy skoro od lat było to uznawane za normę?

Co kraj to obyczaj jak to mówią, w tym przypadku, co osada to inna głupiada.

W powieści znajdziemy też wątek, a nawet kilka wątków miłosnych.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, z tego co się orientuję jest to też zupełnie inna książka spod jej pióra ale bardzo się mi podobała. Wyczuwam taką lekkość, naturalność, tu wszystko jest tak jak powinno być. W odpowiedniej ilości występują dialogi, opisy przyrody, oraz dobrze ubrane w słowa, emocje bohaterów.

Sama historia Widunki przyciąga od pierwszych stron porywając czytelnika w świat dawnych Słowian i wywołując nie jeden raz uśmiech na twarzy...toż głupota ludzka często nie zna granic. Czekam na kolejny tom, gdzie jak sama autorka zdradziła na pierwszy plan wysunie się wiedźma Czębira.

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Filia]

Wikliniec to mała, zamknięta osada, której mieszkańcy utrzymują się głównie z uprawy roli i wyplataniem koszy z wikliny. Mira swoimi poglądami znacznie wyprzedza resztę społeczności. Dziewczyna uważa, że dawno ustalone zasady i zwyczaje są bezsensowne i niesprawiedliwe. Chce zmian, ale nikt jej nie chce słuchać. Starszyzna jest do niej niechętnie nastawiona, a żeby stłumić jej bunt postanawia wydać ją za mąż, za wiekowego wdowca.

Mira nie chce się na to zgodzić. Czując niechęć mieszkańców i rosnącą presję,  postanawia odejść. 

Autorka zabiera nas do Słowiańskiego świata pełnego dawnych wierzeń, bóstw, rytuałów i grodów.

Główna bohaterka to silna i odważna kobieta, która pragnie poznawać świat i wprowadzać zmiany, w miejscu, które trwa w stagnacji, a Starszyzna nie dopuszcza nowych głosów. Dziewczyna wyrusza w drogę, by odnaleźć siebie i zobaczyć to, o czym najbardziej marzy. Podczas podróży spotyka wielu interesujących ludzi i odkrywa, że każda odwiedzona miejscowość ma swoje przekonania i tradycje, które już dawno należałoby zmienić.

"Widunka" to opowieść, w słowiańskość wylewa się z każdej strony. To historia o wolności, kobiecej sile, poszukiwaniu własnej drogi i pragnieniu zmiany. Autorka przenosi nas w podróż do czasów naszych przodków, z której nie chciałam wracać.

"Widunkę" możecie zabrać ze sobą wszędzie. Z pewnością umili Wam wolne chwile. To niezwykle klimatyczna opowieść, dzięki której można poczuć zapach ziół, chłód porannej mgły oraz ciepło ogniska. Autorka wplata w fabułę motywy słowiańskich tradycji, wierzeń oraz obrzędów, zabierając nas w niezwykłą podróż cichymi ścieżkami pośród lasów, gór i dolin. 🥰

•

Mira czuje się coraz bardziej ograniczona przez surowe zasady panujące w Wiklińcu. Starszyźnie rządzącej wioską nie podoba się niezależność dziewczyny, planują ją poskromić i wydać za mąż za statecznego wdowca. Tymczasem ona pragnie wyruszyć w podróż, by odnaleźć siebie i zobaczyć jak żyje się poza granicami rodzinnej osady, jednocześnie unikając swaćby z Radomirem. Postanawia przyłączyć się do Rocha, wędrownego dziada, by wraz z nim odkryć nieznane i doświadczyć czegoś nowego. Po drodze czeka ich wiele spotkań i nieoczekiwanych przygód. Odwiedzając kolejne osady, Mira poznaje lokalne przesądy i obyczaje, niektóre z nich budzą zachwyt, inne zdumienie, a jeszcze inne niedowierzanie.

•

Idealna propozycja dla osób szukających historii, w której czas płynie wolniej, a spokój natury staje się balsamem dla duszy. 🌿 Pełno w niej subtelnie ukrytych refleksji. Czule otula swą tajemniczą aurą, jednocześnie bawi i uczy.

To kolejne moje spotkanie z twórczością pani Joasi Tekieli i po raz kolejny jestem bardzo zadowolona. Z przyjemnością poznam dalsze losy bohaterów. A Wam serdecznie polecam tę wspaniałą lekturę! 🤍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️

Lubicie czytać na świeżym powietrzu? Na ławce, w parku, czy w ogrodzie? Jeśli tak, to mam dla Was idealną lekturę.

"Widunka" to najnowsza powieść Joanny Tekieli, która swoją premierę miała 23 kwietnia. Książka bardzo mi się podobała. Ten, kto jest tu ze mną dłużej wie, że uwielbiam słowiańskie klimaty i zachwycać się pięknem przyrody również w powieściach. Sięgając po "Widunkę", spodziewałam się lekkiej historyjki o słowiańskim dziewczęciu, która sobie biega po łąkach i lasach, plecie wianki i zrywa beztrosko zioła, a dostałam ciekawą baśń dla dorosłych z umiejętnie wplecionymi legendami, wierzeniami, a także zabobonami.

Na kartach tej powieści poznajemy Mirę, która wraz z innymi mieszkańcami żyje w osadzie Wikliniec położonej w "małej dolinie otoczonej borem i niewielkimi wzgórzami." Mieszkańcy wioski żyją sobie spokojnie, wyplatając wiklinowe kosze oraz uprawiając ziemię. Jednak Mira to dziewczyna, która nie lubi stagnacji, która ma niepokorną duszę i dusi się w tej monotonii i codzienności. Ona chce od życia czegoś więcej. Chce poznać inne okolice, zwiedzić świat i przekroczyć granice swojej osady. To nie podoba się starszyźnie. Widzą w niej niepokorne dziewczę, którą trzeba ujarzmić. W tym celu chcą ją zeswatać i wydać za mąż za statecznego wdowca, znacznie starszego od siebie, by stłumić jej buntowniczą osobowość i by nabrała ogłady. Mira ani myśli wypełnić ich wolę. Pewnego dnia decyduje się odejść z Wiklinca. Jakie spotkają ją przygody? Zapraszam do lektury.

Z ogromną przyjemnością czytałam tę książkę. Autorka umiejętnie prowadzi fabułę, która potrafi zaciekawić czytelnika, by przedstawić pradawne dzieje. Nie brak w niej magii, klątw, a nawet zabobonów, w które uparcie wierzą bohaterowie.

Ta książka to przede wszystkim życiowa wędrówka po dawnych szlakach, gajach, puszczach. Ale może to być również metafora ludzkiego życia, poszukiwania swojego celu w życiu, a także może być podróżą do własnego wnętrza, by znaleźć odpowiedź na pytania o sens i drogę życiową.

Z tej powieści bije życiowa mądrość, by nie dać się zamknąć w z góry ustalone ramy, nie dać się ograniczyć, ale mieć odwagę, by wyjść poza strefę własnego komfortu i nie bać się sięgać po marzenia. Polecam!

Tuż po zakończeniu tej odprężającej i lekkiej jak mgiełka lektury, postanowiłam napisać słów kilka, by podsumować co też kryje się wewnątrz tej iście słowiańskiej okładki. A, że kryje się w niej wiele dobrego, toteż opowiadam co następuje.

Tytułowa Widunka, to nastoletnia Mira, mieszkająca w niewielkiej osadzie blisko ciemnego boru. Mieszkańcy to niezwykle pracowici ludzie, którym codzienność mija na pracy w polu i wyplataniu wiklinowych koszy, które później wędrują do sąsiednich osad. Pewnego razu, odwiedza ich dziad wędrowny – Roch, do którego wkrótce dołącza ciekawa świata Mira i razem ruszają na wyprawę.

Wszystkich tych, którzy myślą, że jest to powieść podobna do "Szeptuchy" Kasi Miszczuk muszę wyhamować, bo nie o tym jest ta opowieść. Nie ma tu bezbrzeżnych porywów serca i wielostronicowych opisów bogów, odprawianych guseł czy recept na lecznicze nalewki. Tu jest spokój i wielka cisza, która oplata czytelniczki niczym macki.

Jest to przede wszystkim baśniowa opowieść o poszukiwaniu własnego ja, lepszego jutra. O dążeniu do celu i przyjaźni, która procentuje.

Pięknie autorka opowiada o tzw. "głupiadach", czyli zabobonach, nakazach i zakazach wymyślonych na potrzeby chwili. Dużo mówi tu o bezmyślnej wierze w to, co przekazywane jest od wieków, ale nikt tego nie sprawdził, ba! nie pomyślał o tym i nie wyrobił sobie własnego zdania. Niby powieść toczy się jeszcze przed nadejściem chrześcijaństwa, a wspólnych mianowników można znaleźć bardzo wiele.

Dużo tu też historii kobiet i tym, z czym borykały się już wtedy, i jak dzięki zaradnej i pomysłowej Mirze poradziły sobie z pewnymi bezsensownymi zasadami, udowadniając tym samym, że kobiety mogą zrobić dokładnie to samo co mężczyźni i odwrotnie.

Wejdźcie więc w ten stan bajań i słowiańskich rozkoszy z radością i nadzieją, bowiem jest tu tyle dobra, że chętnie wrócicie do tej niezwykłej powieści.

Widunka Joanny Tekieli przyciągnęła mnie piękną, klimatyczną okładką z postacią młodej dziewczyny zapatrzonej w horyzont. Kim jest i czego wypatruje? Okazało się, że jest to tytułowa Widunka, a właściwie Mira, mieszkanka słowiańskiej osady Wikliniec słynącej z wyplatania koszy z wikliny. Mimo tradycyjnego wychowania Mira inaczej patrzy na otaczający ją świat. Z jednej strony szuka samotności, z drugiej marzy o poznaniu innych osad i ich mieszkańców. Często też buntuje się przeciw panującym w osadzie zasadom, co wywołuje niezadowolenie starszyzny. Pewnej wiosny korzystając z wizyty w osadzie wędrownego dziada Rocha i ze strachu przed swaćbą z dużo starszym od niej mężczyzną, dziewczyna ucieka z osady. Mimo początkowej niechęci, Roch otacza ją opieką i wspólnie ruszają na wędrówkę w stronę grodu i chramu, które chce zobaczyć Mira. Po drodze odwiedzą różne osady, poznają ciekawych ludzi, a Mira zdobywa mnóstwo doświadczeń.

Joanna Tekieli przenosi nas w czasy dawnych Słowian, do zamieszkałych przez nich osad, grodu a także lasów, łąk i wzgórz. Słowianie żyli w bliskości i harmonii z naturą, wrażliwi na jej piękno, czerpali z jej darów, ale też szanowali ją. Szczególnym szacunkiem otaczali stare drzewa. Mieli także cały panteon bogów, którym oddawali cześć. Ich życie obwarowane było licznymi nakazami i zakazami, z których część była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Ten magiczny świat widzimy oczami młodej dziewczyny, która poznaje codzienne życie mieszkańców różnych osad i panujące w nich zasady i zwyczaje. Niektóre, jak wspólne biesiadowanie, integrowały wspólnoty, tworzyły więź między jej mieszkańcami i służyły uhonorowaniu odwiedzających osadę gości. Z kolei inne, często specyficzne dla konkretnej osady, ograniczały jej mieszkańców. Roch nazywał je „głupiadami”, bo wędrując po świecie zauważał brak sensu i logicznego uzasadnienia wielu z nich.

W Widunce odnajdziemy wiele ciekawych i zachęcających do refleksji motywów. Jednym z nich jest ścieranie się nowoczesności z tradycją. Na przykładzie Miry autorka pokazuje, że młodzi inaczej niż starsi patrzą na otaczającą ich rzeczywistość. Starsze pokolenie chce trwania w tradycji i szacunku do reguł dla których często jedynym uzasadnieniem jest „bo tak było zawsze”. Kolejnym motywem jest motyw podróży. Mira wyrusza w drogę, aby spełnić swoje marzenia – odkryć nowe miejsca i zdobyć wiedzę. Nie wie, że ta podróż zmieni również ją i jej widzenie świata. Z tym motywem łączą się kolejne – łamania zasad i ciekawości. Podczas wędrówki Mira, nazwana przez Rocha Widunką z Wiklińca, nie raz przekona się o nieprawdziwości zasad, które były niepodważalne w społeczności Wiklińca. Ciekawość pozwoli jej poznać i nauczyć się nowych umiejętności.

Bohaterowie Widunki od początku budzą sympatię. Są barwni, naturalni i zróżnicowani, a książkowa podróż w ich towarzystwie jest prawdziwą przyjemnością. Mira myśli nieschematycznie, ma otwartą głowę, nie boi się nowych rzeczy i łamania zasad, jest uparta, ale też empatyczna i szlachetna. Z zachwytem, ale także krytycznie, potrafi obserwować otoczenie. Podróż pozwala jej nie tylko poznać inny świat, ale i lepiej zrozumieć siebie, swoje potrzeby i wartości. To, co widzi w innych osadach chciałaby zabrać do Wiklińca, żeby nie tylko jej, ale i innym w osadzie żyło się lepiej. Roch jest doświadczonym przez życie wędrowcem, który wiele widział i przeżył. Patrzy na świat przez pryzmat życiowej mądrości i dostrzega głupotę wielu ludzkich zachowań, dlatego stara się zwalczać różne „głupiady”. Podczas wędrówki tworzy się między nim i Mirą silna więź oparta na szacunku i zaufaniu. Mira i Roch to jakby para uczennica i mistrz, Roch wnosi w ich relację mądrość i wiedzę, a Mira żywiołowość, pomysłowość i spontaniczność. Wspierają się w łamaniu „głupiad”. Kolejne postacie, które dołączają do tej pary są równie oryginalne i każda z nich wnosi coś innego do fabuły. Łączy ich ciekawość świata, niepokorna, buntownicza natura, łamanie zasad i poszukiwanie swojej drogi.

Styl autorki jest barwny, płynny i swobodny, widoczna jest w nim znajomość mechanizmów ludzkich zachowań, które nie rzadko są ponadczasowe. Do fabuły Joanna Tekieli zręcznie wplata informacje o codziennym życiu Słowian, ich zwyczajach, obrzędach i wierzeniach. Lekturze towarzyszy atmosfera magii, która była ważnym elementem tamtych czasów, ale takiej przyjaznej, sprzyjającej ludziom. Często praktykowana przez mieszkańców osad jest wdzięczność za otrzymywane dobro, za pomyślność, dobre plony. Wydarzenia z udziałem bohaterów przeplatane są urokliwymi opisami przyrody oraz słowiańskich obrzędów i zwyczajów. Język jakim posługuje się Joanna Tekieli jest żywy, przystępny, barwny dopasowany pod względem słownictwa do opisywanego okresu. W opisach i dialogach nie brakuje humoru i dowcipu. Warto też wspomnieć o pięknych imionach jakie pisarka nadała swoim postaciom. Te wszystkie elementy oraz kompozycja powieści czyli podział tekstu na krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko.

Autorka ma dar plastycznego i obrazowego kreowania powieściowej rzeczywistości, w którą z łatwością i szybko zostajemy wyciągnięci. Widunka Mira jest niezmiernie urokliwą przewodniczką po swoim świecie i z ogromną przyjemnością podążamy za nią poznając kolejne osady i ich mieszkańców. Przygody jakie spotykają bohaterów w poszczególnych osadach dodatkowo pobudzają naszą ciekawość i zachęcają do kontynuowania lektury. Ta ciepła, klimatyczna, urokliwa, magiczna powieść zapewnia nie tylko odpoczynek i oderwanie od codzienności, ale zachęca do refleksji nad własnym życiem i „głupiadami” jakimi czasem już automatycznie się kierujemy. Osobiście przeczytałam książkę z ogromną przyjemnością i z ciekawością wędrowałam po dotychczas mało mi znanym świecie dawnych Słowian.

Mira - tytułowa Widunka - to młoda dziewczyna marząca o wędrówce poza wioskę, w której się urodziła i wychowała. Pragnie poznawać inne osady, innych ludzi, inne zwyczaje i tradycje. Dlaczego? Przecież w rodzinnych stronach niczego jej nie brakuje... Ma przyjaciół, kochającą rodzinę, dach nad głową, wikt... A jednak Mira chce czegoś więcej, ale żeby to zdobyć musi pokonać własne lęki oraz zlekceważyć "głupiady" czyli głupie zasady, które wymyślili inni ludzie.

Widunka wiedzie nas traktami wśród prastarych borów. Poznajemy nowe osady i grody a wraz z nimi nowych ludzi, zagłębiamy się w świat słowiańskich wierzeń i tradycji.

Piękna to i pobudzająca wyobraźnię podróż.

Po lekturze tej książki aż by się chciało przenieść w czasie te tysiące lat wstecz, gdy to "słońce było bogiem".

Idealna powieść na tę porę roku. Czekam na kolejny tom. Z miłą chęcią zanurzę się ponownie w te słowiańskie klimaty... czyżby w jesienno -zimowej aurze?

Joanna Tekieli zbudowała wehikuł czasu, którym zabiera nas po Słowińskich smakach, rytuałach, codzienności i dziwactwach zwanymi ,, głupiadami’’. Autorce udało się stworzyć niezwykłą mozaikę słów, w której spotykają się barwne opisy tradycji i obyczajów. Bo dla Słowian drzewa były święte, czcili gaje, modlili się pod wiekową lipą i składali dary bogom pod sosną na szczycie góry.

W tę egzotyczną eskapadę, pełną przygód i wrażeń wyruszamy z niezwykłą bohaterką Mirą zwaną Widunką z osady Wikliniec. Nazwa osady jest ściśle powiązana z charakterem prac, jakie wykonywali jej członkowie. Żyli z uprawy roli, zbierali runo leśne, wyplatali koszyki na handel, ale bardzo chętnie też biesiadowali, tu każda okazja była dobra do zebrania się całej osady przy ognisku i skosztowania dzbaneczka miodu, można powiedzieć beztroskie życie. Jednak tak nie do końca. Starszyzna o wszystkim decydowała, podział obowiązków i prac, tu każdy miał przyporządkowane zadanie do wykonania. Tradycje są przekazywane z pokolenia na pokolenie, są od zawsze, ale czy wszystkie są słuszne i potrzebne? Mira czuła, że aby przetrwać muszą nadejść zmiany. Postanowiła wałczyć z ,,głupiadami’’ i wyrusza w wędrówkę po okolicznych osadach.

Niesamowita podróż, pełna pasji, ciepła i pozytywnej energii. Wraz z bohaterką będziemy gośćmi, w pradawnych Słowiańskich Osadach. Wnikliwość, świetne pióro, detale, miejsca, zjawiska, z perspektywy dociekliwego obserwatora pozwalają nam dogłębnie poznać historię i życie Słowian. Choć czasy pradawne to jednak śmiało, można powiedzieć, że bohaterowie borykają się z problemami, które są bardzo aktualne w naszym świecie.

„Widunka” osobliwy świat Słowian, czasem dziwny, czasem piękny, czasem absurdalny, ale niesamowicie fascynujący. Momentami jest zabawnie, momentami refleksyjnie, ale nigdy nudno.