Widmo przeszłości

„Widomo przeszłości” to debiut Anety Kisielewskiej i muszę przyznać, że bardzo udany debiut. Już od pierwszych stron czuć specyficzne napięcie, które z każdą kolejną stroną wzrasta.

Pewnego dnia nastoletnia Klara budzi się w swoim pokoju. W domu panuje cisza. Okazuje się, że jest w nim sama. Ani rodziców, ani jej młodszej siostry nie ma. Zniknęli.

Po kilku latach, Klara stara się żyć normalnie. Ma męża i córkę. Jednak nigdy nie traci nadziei i wieży, że dowie się co stało się z jej rodziną. Pewnego dnia widzi, że jakiś mężczyzna obserwuje ich dom. Dziwne jest tylko to, że tylko ona go widzi. Czy wyobraźnia płata jej figle? Czy może ma on coś wspólnego z wydarzeniami sprzed lat?

Książka dostarczyła mi wielu emocji. Nie jeden raz zmroziła krew w żyłach. Wraz z bohaterką czułam specyficzny niepokój tego co Klarę spotka kolejnego dnia.

Autorka wspaniale oddała uczucia Klary. To co czuje gdy zorientowała się, że została sama. Jak trudno było ruszyć dalej. A później opis tego co czuła gdy widziała tajemniczego mężczyznę pod domem.

Ogólnie książka bardzo mi się podobała. Trochę nie spodziewałam się takie zakończenia i ono nie do końca spodobało mi się. Mimo wszystko polecam bardzo „Widmo przeszłości”.

Kiedy Klara miała szesnaście lat, jej rodzice oraz młodsza siostra zniknęli w niewyjaśnionych okolicznościach. Zapadli się jak kamień w wodę i nie znaleźli się aż do teraz gdy kobieta jest już dorosła i ma swoją rodzinę. Nie może się ona z tym pogodzić, a jej lęki nasilają się w okolicach maja, gdy zbliża się rocznica tej tragedii. Tym razem coś się zmieniło, Klara sama nie wie, czy zwariowała, czy ktoś próbuje ją wystraszyć. Zauważa osobę wpatrującą się w okna ich domu, a to dopiero początek jej dramatu.

Słabo. Naprawdę słabo czytało mi się tę książkę. Jako miłośniczka dreszczowców muszę powiedzieć, że podczas lektury bardzo się wynudziłam. Mało się dzieje, a przez większą część fabuły czytamy o tym, jak to bohaterka nie może się pogodzić z utratą rodziny, rozumiem to, zniknięcie bliskich osób jest wstrząsające, ale wałkowanie tego samego nieustannie, sprawia, że miałam ochot odłożyć tę powieść i do niej więcej nie wracać.

Co do postaci występujących w tej pozycji, to mamy tu kobietę, która zatraca się między rzeczywistością a majakami wytworzonymi przez zrozpaczony umysł, jej męża, który oczywiście nie wierzy jej, gdy mówi mu, iż ktoś próbuje ją zastraszyć i zrobić z niej wariatkę, miłą, uprzejmą, piękną przyjaciółkę, która służy pomocą i radą, policjanta, który w kółko zapewnia, że robi co w jego mocy, by rozwikłać tajemnicze zniknięcie rodziny Klary, a pomiędzy tym wszystkim biega beztroska, niczego nieświadoma kilkulatka.

Zarys fabuły mi się spodobał, od razu na myśl przyszła mi B.A. Paris, jednak dostałam co najwyżej jej marną podróbkę. Sztampowi bohaterowie, przewidywalna historia, infantylny motyw i żenujące zakończenie. Niestety nie mogę rozwinąć tego tematu, ponieważ zdradziłabym zbyt wiele, jednak uważam, że już bardziej nie szło sknocić tej powieści. Plus za krótkie rozdziały i małą objętość, dzięki czemu książkę czytało się szybko.

Nie skreślam autorki, ponieważ mam świadomość, że jest to jej debiut, być może kolejna powieść będzie lepsza i nie będzie powielać dobrze już nam wszystkim znanych schematów.

Zapiszcie sobie, że tytuł „Widmo przeszłości” jest książką, dla której warto zrobić pierwszeństwo na liście „książek do przeczytania”. Wybierając debiutancki thriller Anety Kisielewskiej Wasza teraźniejszość i przyszłość upłyną pod znakiem lektury, która mocno Wami wstrząśnie. Nie da o sobie zapomnieć, ponieważ to, co poznacie na kartach tej książki rozbrzmiewać będzie w Waszej pamięci już na zawsze. Takiej historii nie zapomina się wraz z zakończeniem lektury. Ona pozostawia echa w Waszej psychice. Czyt-NIK jest już po lekturze, a zachwyt, jaki potęgował we mnie podczas czytania, sprawia, że wyczekuję kolejnej książki Anety Kisielewskiej.

„Widmo przeszłości” to historia, która elektryzuje wszystkie zmysły. Poznając losy szesnastoletniej Klary moja ekscytacja, nabierała na sile. A z każdą przekładaną stroną czułem, że autorka zabiera mnie w mrożącą krew w żyłach podróż, która odkrywając mroczną historię. Historię, która zadaje pytania, jak poradzi sobie bohaterka – w teraźniejszości oraz przyszłości. A ta rysuje się ciągłą niepewnością o to, co przyniesie kolejny dzień.

Pewnego sobotniego ranka, Klara, budząc się po imprezie, orientuje się, że została sama. Jej rodzice i młodsza siostra zniknęli bez śladu. Co gorsze nie wracają tego i następnego dnia. Każdy kolejny dzień jest wyczekiwaniem, jest spoglądaniem na drzwi z nadzieję, że uchylą się, a jej najbliżsi powrócą. Niestety nic takiego się nie dzieje. Za to w psychice Klary tworzą się różne mroczne wizje, przepełniające ją strachem i niepewnością. Co stało się z jej najbliższymi? Dlaczego zaginęli? Dlaczego Klara została sama? Pytania dwoją się i troją, a poszukiwanie odpowiedzi zagwarantuje Wam prawdziwy rollercoaster emocji. Emocji, które nabierają na sile.

Szesnaście lat po traumatycznych wydarzeniach w życiu Klary, demony przeszłości powracają ze zdwojoną siłą. Brak najbliższych pozostawił ślad w psychice kobiety. Co gorsze po latach uderza niczym piorun. Kobieta wiedzie poukładane życie, wraz z mężem Michałem wychowuje córeczkę Antosię. Niestety do tego pozornego spokoju, wkrada się niepewność i strach, ponieważ w rocznicę zaginięcia rodziców i siostry, w życiu kobiety pojawia się „demon sprzed lat”. Przed domem zauważa obserwującego ją mężczyznę. Czy jednak jest to wymysłem jej poranionej psychiki? Kim jest tajemniczy mężczyzna? Dlaczego dał o sobie znać? Czy wie coś o zaginięciu jej najbliższych? Warto się tego dowiedzieć i sięgnąć po „Widmo przeszłości”.

Aneta Kisielewska zasługuje na najwyższe noty, na słowa uznania. Taki debiut jest wyrazem doskonałej kreatywności twórczej pisarki. Jest doskonałym prognostykiem na przyszłość. Jestem przekonany, że po takim debiucie, kolejne książki autorki to tylko kwestia czasu. Najbliższa przyszłość dla twórczości Pani Anety rysuje się w doskonałych barwach. A Czyt-NIK umieszczając debiutancki thriller „Widmo przeszłości” na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek robi obok tego tytułu, miejsce na kolejne. Bo jestem ciekaw, jaką nową historię zarysuje dla nas debiutująca w bardzo dobrym stylu Aneta Kisielewska.

Doskonały pomysł na historię, umiejętne jej zarysowanie, bohaterowie, intryga – to mocne punkty tego thrillera. Autorka trafiła w punkt moich czytelniczych oczekiwań. Jestem pewien, że nie jestem osamotniony w tej ocenie i każdy kto sięgnie po tę książkę będzie, usatysfakcjonowany. Dlatego też z czystym sercem zachęcam Was do lektury. I pamiętajcie, że historia, którą poznacie, pozostanie z Wami już na zawsze. Zdecydowanie polecam.

„Widmo przeszłości” autorstwa Anety Kisielewskiej to wciągający thriller z mocnym akcentem psychologicznym, od którego naprawdę ciężko się oderwać. Wyobraź sobie, że masz 16 lat, wracasz pijany/pijana do domu, kłócisz się z rodzicami, a kolejnego dnia, gdy wstajesz, nikogo nie ma. Nikt nie wraca przez kolejnych szesnaście lat… właśnie taki los spotkał główną bohaterkę powieści, Klarę.

Fabuła wciąga czytelnika w wir wydarzeń od pierwszych stron i skłania go do prowadzenia własnego śledztwa. Tropy podsuwane są umiejętnie, napięcie stopniowo wzrasta, a z każdej strony bije uczucie tajemniczości. Czy łatwo domyślić się zakończenia? Jak dla mnie, było ono zbyt mocno przewidywalne, jednak kompletnie nie odebrało mi to frajdy z czytania. Wszystko dzięki mocnej warstwie psychologicznej powieści i wątku trudnych relacji rodzinnych, które autorka porusza w swoim thrillerze.

Cała książka napisana jest dość dynamicznie i w sposób idealnie współgrający z tematyką. Dialogi są autentyczne, dzięki czemu potęgują odbiór emocji i przemyśleń głównej bohaterki.

Postać Klary jest bardzo „życiowa”. Jej przemyślenia, wątpliwości, strach - wszystko to było namacalne. Kobieta naznaczona jest traumą, poczuciem winy, lękami i przede wszystkim strachem o własne dziecko. Powoduje to w jej głowie ogromny mętlik, który udziela się czytelnikowi. Z całych sił pragnie on odkryć, co stało się 16 lat temu i co dzieje się obecnie.

„Widmo przeszłości” to świetnie wykreowany thriller z niebanalną i dopracowaną w najmniejszym szczególe fabułą. Jest to pozycja obowiązkowa dla miłośników historii trzymających w napięciu. Serdecznie POLECAM!

„Czuła się, jakby wciąż śniła i nie mogła się z tego snu wybudzić”.

„Czuła, że wydarzyło się coś złego. Coś, co na zawsze zmieni jej życie”.

Niniejsza książka stanowi przykład tego, jak thrillery oferują doskonałą okazję do głębszego zgłębienia ludzkiego doświadczenia traumatycznych wydarzeń. Opisując szczegółowo konkretne ludzkie doświadczenia związane z tragediami, powieści z dreszczykiem tego typu są równie ważne na swój sposób, jak i dostarczają rozrywki. „Widmo przeszłości” powoli buduje napięcie. Opiera się na napięciu psychologicznym, tworząc atmosferę niepokoju, która nasila się w miarę rozwoju historii. Zwroty akcji podważają założenia czytelnika i utrzymują zaangażowanie w historię, odkrywanie najciemniejszych zakątków ludzkiego umysłu.

Serdecznie polecam ten debiut!

„Obsesyjnie próbowała rozwikłać tajemnicę z dzieciństwa, traciła zmysły. Stawała się kimś obcym, nieprzewidywalnym, jakby na nowo przemieniała się w tę skrzywdzoną, osamotnioną dziewczynę sprzed lat”.

“Strach obezwładnił ją już dawno, przejął całkowitą kontrolę”.

Klara ma szesnaście lat, od jakiegoś czasu spotyka się z chłopakiem, któremu przeciwni są jej rodzice. Gdy w sobotni poranek dziewczyna budzi się w swoim pokoju, wokół panuje niepokojąca cisza. Poprzedniego wieczoru wypiła za dużo, co nie spodobało się jej rodzicom. Doszło do ostrej wymiany zdań, padły słowa, które paść nie powinny. Przejmująca cisza jest złowieszcza, gdzie podziali się rodzice i młodsza siostra? Zostawili ją, porzucili, chcieli ukarać? Najbliżsi Klary zniknęli, została jej tylko babcia, policja bezskutecznie próbuje dowiedzieć się, co się wydarzyło. Mija szesnaście lat, Klara pozornie jest szczęśliwą żoną Michała i matką małej Antosi. Demony przeszłości nie dają o sobie zapomnieć, a zbliżająca się rocznica zaginięcia jej rodziny nasila jej lęki. Kobieta nie traci nadziei, że w końcu dowie się prawdy. Widok obserwującego ich dom zamaskowanego człowieka wywołuje w Klarze panikę. Czy to wytwór jej wyobraźni, czy koszmar powrócił?

Czy można zapomnieć, wymazać z pamięci bliskich, którzy nagle zniknęli bez śladu? Wnikliwa perspektywa, ukazująca psychologiczne studium ludzkich zachowań. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, zaskakuje i niesie emocje. Fabuła zajmująco poprowadzona, przemyślana i dopracowana, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie i tajemnice z przeszłości. Styl Autorki jest lekki, przyjemny, barwny, wyraźnie czujemy stopniowo narastające napięcie. Atutem powieści są bohaterowie, skomplikowane, autentyczne, nietuzinkowo wykreowane osobowości. Klara wzbudzała we mnie mieszane uczucia, jednak daleka jestem od jej oceniania. To przez co przeszło, co stało się jej codziennością, jest koszmarne, bolesne, trudne. Kobieta wciąż żyje przeszłością, wie, że musi dowiedzieć się prawdy, by móc spokojnie żyć, cieszyć się z tego, co ma. Do Michała poczułam ogromną sympatię, nie jest mu lekko, wspiera żonę, jest lojalny i oddany rodzinie. Czy jednak nie braknie mu cierpliwości?

Przeszłość, która kładzie się cieniem na teraźniejszości.

Wnikliwy obraz kobiety, którą demony przeszłości trzymają w swoich szponach. Lata mijają, a nic się nie zmienia, tyle pytań bez odpowiedzi. Intrygujący wątek kryminalny, niewyjaśnione zaginięcie i zajmująca obyczajowość. Niezamknięte śledztwo, policja, która bezradnie rozkłada ręce. Nawracające koszmary, majaki senne, brak poczucia bezpieczeństwa, strach, niepewność, zagubienie. Syndrom stresu pourazowego wywołanego przeżytą w dzieciństwie traumą. Terapia, leczenie, które nie przynosi oczekiwanych efektów, przedłużający się stan depresyjny. Umiejętnie stwarzane pozory, że wszystko jest dobrze, piętno porzuconego dziecka. Miłość, jej różne oblicza, zaufanie, przyjaźń, nienawiść, zazdrość, zdrada, umiejętna manipulacja. Destrukcyjna siła nałogu, która prowadzi do nieuchronnego.

Wciągający, poruszający, wywołujący dreszczyk napięcia thriller ze sporą dawką obyczajowości. Udany debiut, daje do myślenia. Ukazuje, że wytrwałość, determinacja mogą przynieść upragnioną ulgę i spokój. Polecam! Tatiasza i jej książki :)