Wiatr

Jestem przekonana, że osoby, które lubią szereg sekretów oraz akcji widmo, będą z niej zadowolone. Tutaj akcja widmo, jak ją nazwałam, polegała na znalezieniu celu, który miał ważną dokumentację oraz pewną wiedzę nad którą długo pracował i w pewnym momencie stało się coś, że musiał być odnaleziony. Ten kto go odnalazł został specjalnie wysłany aby dowiedzieć się wszystkiego, co tamten posiada. Tyle tylko, że obaj zniknęli i szefowie nie wiedzą co się z nimi dzieje. Zlecona została więc likwidacja pierwszego poszukiwacza mężczyzny, choć mocno podkreślone jest, że to osoba nazbyt niebezpieczna. I treść początkowo tak krąży wokół tematu, który znają tylko postacie, a my wiemy tylko, że dzieje się coś dużego, ale nie mamy wiedzy co.

Akcja dzieje się w górach, gdzie znajome poprzedniej części osoby, przebywają. Jedna z osób jest poważnie ranna i wychodzi na to, że pomoc szybko nie nadejdzie. I sama treść donośnie tego wydarzenia byłaby świetna, gdyby nie kolejne niewiadome, które wokół tego wydarzenia się dzieją. Cokolwiek tutaj ma miejsce przeważnie jest ściśle tajne, wiedzą o tym tylko wybrani, a że jest tajne, to i my takiej wiedzy nie mamy. Nieco to złościło, bo tak na chłodno, to czułam się czasami wykluczona z tej treści. Co do wydarzeń, to naprawdę dużo się tutaj dzieje i mam wrażenie, że dosyć szybko postępuje tu wszystko, co mogło być ważne. Jakby każda postać wyprzedzała druga o kilka kroków. Czuć było tutaj takie dwie akcje, jedną od strony postaci, które wiodą swoje życie i drugie od strony ważnych służb, gdzie interesowali się sprawą tych najmniej wtajemniczonych. Taka opowieść zagadka z kimś, kto jest w stanie zrobić wszystko, jeśli tylko ma w tym jakąś korzyść. Te rzeczy można podpiąć pod sceny jak z thrillera, bo jest strach, są zimne emocje, tylko tak na szybko, aby nie zdążyły się na długo zakorzenić w naszej głowie. Z kolei częste podkreślanie ,,rodzaju broni" zapewniało o fenomenalnej sensacji. Nie wiem dlaczego, ale z powodu obecnego takiego chłodu i zawężonego pola emocjonalnego, uważam, że prawdopodobnie to mężczyźni najbardziej docenią tą treść. Uważam również, że pozytywne odniesienie można przyjąć zwłaszcza, kiedy czytało się dwie wcześniejsze części:-)

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

"Od początku szkolenia wpajano im, że zdrajcy stanowią największe zagrożenie. Wpływają na zakłócenie harmonii procedur, równowagi sił, porządku. Muszą być eliminowani bez chwili wahania."

Dzięki Wydawnictwu Skarpa Warszawska możemy cieszyć się nową odsłoną cyklu Meteo Marcina Ciszewskiego. Wiatr jest pierwszym tomem cyklu, w którym autor zabiera nas do mroźnego i otulonego śniegiem Zakopanego.

Grupa ludzi postanowiła spędzić Sylwestra w schronisku na szczycie Kasprowego Wierchu. Wśród zaproszonych są [Adres usunięty]. Jakub Tyszkiewicz wraz z żoną oraz jego przyjaciel Stanisław Krzeptowski.

W czasie imprezy jedna z uczestniczek ulega na tyle poważnemu wypadkowi, że nie można czekać z przewiezieniem jej do szpitala. Tymczasem warunki pogodowe na Kasprowym pogarszają się z minuty na minutę. Dodatkowo do schroniska zbliża się wagonik kolejki linowej z oficerami służb specjalnych...

Z początku ciężko było mi się wciągnąć w tą historię, jednak z każdą kolejną stroną akcja się rozkręcała i z zaciekawieniem obserwowałam zmagania uczestników imprezy z żywiołem.

Każdy z nas zna Kasprowy Wierch. Nawet, jeśli nie byliśmy tam osobiście, to w sieci możemy znaleźć mnóstwo zdjęć i filmików z tego miejsca.

Miałam przyjemność oglądać okolicę z okien kolejki linowej, i z wysokości schroniska. Tym łatwiej jest mi się wczuć w opowiedzianą historię. Okolica urzeka pięknem przy bezwietrznej pogodzie. Możemy natomiast wyobrazić sobie szalone tumany nawiewanego śniegu, mgłę i lodowaty wiatr bezlitośnie zacinający w tym miejscu. Ekstremalne warunki pogodowe nie mogły jednak stanowić przeszkody dla uczestników, gdy stawką stało się życie ludzkie.

"Kocioł Goryczkowy, nachylony pod nieco łagodniejszym kątem od Gąsienicowego, ale usiany metrowymi muldami, nader często pokryty niebezpieczną mieszaniną lodu, luźnego firnu i świeżo spadłego puchu, stawia narciarza przed koniecznością skoncentrowania stu procent uwagi i sił. Kocioł Goryczkowy to nie jest pólko do nauki. Nie wybacza brawury i dyletanctwa. Podczas ładnej pogody. W nocy, przy pędzących nisko chmurach i huraganowym wietrze Kasprowy to prawdziwa Czarcia Góra, dno mroźnego piekła."

Wyobrażając sobie takie warunki ciarki przechodzą nam po plecach. A zjazd na nartach w taką pogodę... czyste szaleństwo.

Jednak właśnie to szaleństwo sprawia, że ta historia pochłonie czytelnika.

W książce mamy wybuchową mieszankę polityki, dużych pieniędzy, korupcji na najwyższym szczeblu, przypadkowych uczestników imprezy sylwestrowej wplątanych w akcję służb specjalnych, wyścig z czasem i matką naturą.

Akcja godna dobrego filmu sensacyjnego.

Niektórzy bohaterowie są lepiej ukazani, inni słabiej. Stanowią oni tylko tło całej historii. Jednak zastanawiająca jest niesamowita ilość zabiegów okoliczności. Czasem wręcz niewiarygodnych.

Pod koniec książki otrzymujemy odpowiedzi na pytania nurtujące nas od początku.

"... gra była życiem gospodarza gabinetu. Celem życia - kontrola pionków na szachownicy. Zwycięstwo - miarą skuteczności."

Gdzie leży prawda?

Łańcuch zależności ukazany w tej historii sprawia, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Idealnie poprowadzona gra pozorów zmienia się w walkę o przetrwanie, a także o to, by osiągnąć założony cel...

Cała akcja rozgrywa się w jeden wieczór. Natomiast sieć powiązań jest na tyle szeroka, że jest ona opisywana z punktu widzenia różnych osób. Mamy więc dość częste przeskoki pomiędzy akcją dziejącą się jednocześnie, ale w różnych miejscach. Może to spowodować pewną dozę zagubienia u czytelnika. Jednak wszystko się ze sobą łączy, a końcówka zaskakuje.

Doceniam warsztat pisarski autora i skomplikowaną sieć zależności w tej historii. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy cyklu. Polecam.

Który żywioł jest najpotężniejszy?

Grupa ludzi postanawia powitać Nowy Rok w schronisku na szczycie Kasprowego Wierchu. Wśród zaproszonych gości jest Jakub Tyszkiewicz, jego żona Helena oraz przyjaciel góral – Staszek. Jedna z uczestniczek imprezy ulega wypadkowi. Jakub i Staszek są przekonani, że mają do czynienia z próbą zabójstwa. Obrażenia są na tyle poważne, że nie można czekać z pomocą. Mimo huraganowego wiatru jedynym wyjściem okazuje się zwiezienie kobiety na dół. Schronisko spowite jest ciemnością, a w stronę szczytu zbliża się wagonik kolejki linowej z oficerami służb specjalnych.

Fabuła książki przypomina wiatr, z którym musieli zmierzyć się bohaterowie. Początkowo było delikatnie, aby z każdą przemierzoną stroną zwiększał swoją intensywność. Nie czułam historii, ale autor przygotowywał czytelnika nad nadchodzącymi wydarzeniami. Pozwala nam poznać historię z różnych perspektyw, dzięki czemu łatwiej połączyć wszystko w całość. Bohaterowie, którzy początkowo wydawali mi się zbędni – na końcu byli tymi, którzy wszystko połączyli oraz uratowali tych, którzy mierzyli się z potęgą gór.

Polubiłam głównych bohaterów – byli wyraziści i nie brakowało ciekawych dialogów. Wprowadzenie gwary podhalańskiej dodaje powieści autentyczności i pozwala się nam głębiej zanurzyć w klimat górskiego schroniska. Wiatr to historia dla tych, co mają respekt dla gór, a także dla tych co będą czerpiąc przyjemność nie tylko z akcji w której dzieje się fabuła, ale z całej otoczki.

Marcin Ciszewski

"Wiatr"

@skarpawarszawska

"Nie trzeba było specjalnej wyobraźni, by zobaczyć rozpadające się nity, pękającą i w końcu urywającą się podłogę, kilkanaście bezwładnych ciał lecących ku skrytym ciemności skałom..."

"Wtedy z pomocą przyszedł przypadek, ten cholerny nieobliczalny czynnik, tak często decydujący o zwycięstwie lub porażce."

"Bał się, oczywiście, że się bał, tylko kompletni idioci się nie boją. Odwaga to nie jest wyeliminowanie strachu. Odwaga to opanowanie strachu, sprawienie, by zamiast paraliżować, dawał bodziec do działania."

Zabiorę Was na szczyt Kasprowego Wierchu. Tam poznamy Jakuba, Helenę oraz Staszka, którzy chcą powitać Nowy Rok właśnie tam.

A znajdą się w schronisku, które spowite jest ciemnością, a na zewnątrz szaleje huraganowy wiatr.

Fabuła jest niczym mętna woda, niewyraźna skrywająca pod sobą kawał dobrej historii, tylko trzeba dać jej szansę i wejść głębiej rozgonić to co przeszkadza i uniemożliwia zobaczenie co tak naprawdę skrywa. Ale gwarantuję kiedy już przebrniesz przez początek i oczyścisz wodę, wtedy przyjdzie olśnienie i zrozumienie! To wtedy zacznie się pływanie bez trzymanki i delektowanie się historią, którą już rozumiesz.

Akcja jest niczym wodorosty, które oplatają się wokół ciała i nie chcą puścić, trzymają i napinają się bardziej, ma się wrażenie, że stoi się w miejscu, a tak naprawdę one pękają i łapią kolejne, i tak aż do końca. I nie wiesz kiedy tylko Cię dotkną, a kiedy postanowią zaplatać się i dodać wrażeń.

Kreacja bohaterów jest bardzo dobra. Poznamy historie z różnych perspektyw, co bardzo uwielbiam. Nie ma nic lepszego niż poznanie odczuć każdego z bohaterów. Każdy z nich jest na swój sposób inny, mają ciekawe charaktery i nie da się ich nie polubić. Tutaj tak naprawdę nie wiadomo kto dobry, a kto zły. I to jest świetne!

Opisy potrafią zmrozić krew i dodać adrenaliny! Uwierzcie nie ma nic lepszego niż góry, wiatr i niebezpieczeństwo! Autor oddał klimat idealnie, nie sposób nie poczuć, zobaczyć i przeżyć! Dla tych co lubią opisy tak jak ja, to będzie czytelnicza uczta!

Emocje miałam różne, nie zawsze były pozytywne, ale o to chodzi! Bo książka będzie budzić u każdego inne emocje i wrażenia!

Styl autora jest lekki, przyjemny. Taki, który chce się czytać.

Podsumowując "Wiatr" to połączenie kryminału, z otoczką thrillera jeśli chodzi o umiejscowienie fabuły i akcji! To książka, która z początku może męczyć, ale uwierzcie mi kiedy dacie szansę i przebrnięcie przez początek, wtedy następuje przeskok i zmiana!

Polecam dla tych cierpliwych i lubiących odkrywać historie powoli, ale w końcu nadchodzi przytupnięcie! 😁

Perun uważa, że "Wiatr" to historia dla tych co mają respekt dla gór, dla tych co będą czerpiąc przyjemność nie tylko z akcji w której dzieje się fabuła, ale z całej otoczki!

Fabuła "Wiatru" odnalazła swoje miejsce na szczycie Kasprowego Wierchu. To tam, w schronisku, kilka osób postanowiło spędzić Sylwestra i przywitać Nowy Rok. W górach zadomowił się nieprzyjemny, silny wiatr. Tytułowy bohater trochę uprzykrza życie. Jednak ostatecznie ekipa świętująca zakończenie roku, dociera kolejką linową wprost na szczyt. W trakcie zabawy dochodzi do wypadku, gdzie ranna zostaje jedna z uczestniczek sylwestrowego wieczoru. Mimo niesprzyjających warunków atmosferycznych, kobietę trzeba zwieźć na dół i udzielić niezbędnej pomocy. Okazuje się, że w drogę wyruszają też wyszkoleni agenci, którzy zmierzają coraz wyżej i wyżej... A celem służb specjalnych jest jeden z imprezujących gości.

Och, jak to się dłużyło, jak to nużyło. Fabuła jest nudna, nie dzieje się nic, co sprawi, że zaciekawienie wzrasta. Miałam wrażenie, że oglądam jakiś tani, w amerykańskim stylu utrzymany film, z rzekomo super bohaterami. Można stwierdzić, że książka ma swój klimat, przed te górskie opisy i niepokojący nastrój. Ale dla mnie to tylko wzmagało nudę. Postaci są totalnie bezbarwne, nikt mnie nie poruszył i nie zapadł w pamięć. W takiej książce pełnej akcji, życzyłabym sobie więcej emocji (lub w ogóle jakiekolwiek emocje). Marcin Ciszewski to kolejny polski autor, który nie zachęcił mnie do sięgnięcia po swoje kolejne dzieła.