Wiara skazanych. Rozmowy z Bogiem w więzieniu

To druga część cyklu Katarzyny Borowskiej z więzieniem w tle. Pierwsza - „Miłość skazanych”, przedstawiała relacje damsko – męskie w realiach odizolowania na czas odbywania zasądzonej kary.

Część druga cyklu jest równie intymna. Tym razem osadzeni odkrywają przed czytelnikami swoje przemyślenia dotyczące wiary, opisują proces prób zbliżenia się do Boga i samego nawrócenia. Autorka w rozmowach z więźniami przedstawia świadectwa zachodzących w nich zmian i ich „nowego” życia zgodnego z zasadami wiary.

Pierwsza część książki to rozmowy ze skazanymi. Opowiadają oni o swoim życiu, o przestępstwach jakich dokonali i jakie wyroki zostały im zasądzone. W zakładach karnych, często przez przypadek, zaczynają przychodzić do kaplicy więziennej na msze święte, biorą udział w spotkaniach organizowanych przez stowarzyszenia religijne. Jak sami twierdzą, odzyskana lub dopiero rozwijająca się w nich wiara dała im siłę przetrwania za kratami, pozwoliła wrócić po odbyciu kary do zwykłego, uczciwego życia.

Świadectwa nawrócenia opisane w książce udowadniają, że jeżeli się tylko chce można odmienić swoje życie, zerwać z nałogiem, żyć zgodnie z przykazaniami wiary, założyć rodzinę, po prostu żyć uczciwie. Nie do końca o swoim nawróceniu przekonali mnie więźniowie (lub byli więźniowie), których przemiana polegała tylko na czytaniu Pisma Świętego, modlitwie i udziale w nabożeństwach. Najbardziej wiarygodnym świadectwem wiary u osób skazanych była dla mnie szczera i widoczna miłość do bliźniego, niesienie im pomocy, przekazywanie iskierki wiary.

Tych prawdziwych nawróceń nie ma w skali wszystkich osadzonych wiele. W drugiej części książki wypowiadają się o tym kapelani więzienni, pracownicy służby więziennej, przedstawiciel policji i wolontariusze fundacji i stowarzyszeń religijnych. Z ich relacji wynika, że więźniowie na nabożeństwa czy spotkania o charakterze religijnym przychodzą bardziej z chęci wyjścia z celi i kontaktu z współosadzonymi niż z potrzeby wynikającej z wyznawanej wiary. Znaczna część z więźniów deklarujących nawrócenie, po opuszczeniu zakładu karnego, niestety wraca na drogę zła i przestępstwa. Wytrwać w prawdziwej wierze w Boga i miłości do bliźniego udaje się tylko naprawdę nielicznym. Tym bardziej pochylam głowę nad pracą i działalnością, przede wszystkich osób świeckich, które swój wolny czas poświęcają na szerzenie wiary wśród więźniów, organizują spotkania mające na celu ukazywanie świadectw wiary, a plony ich pracy (ilość nawróceń) są nieliczne. Bardzo często ci sami wolontariusze służą pomocą byłym więźniom po odbyciu przez nich kary w odnalezieniu się w życiu na wolności. To są dla mnie ludzie prawdziwie wierzący, którzy nie patrzą na człowieka przez pryzmat dokonanych przez niego przestępstw, ale jak na bliźniego, który zbłądził w życiu i któremu trzeba pomóc.

Książka nie jest łatwa, skłania czytelnika wielu przemyśleń, czy na przykład możliwe jest szczere nawrócenie u skazanego, który zamordował teściową, żonę i małą córeczkę, a w zakładzie karnym deklaruje skruchę i nawrócenie, aktywnie bierze udział w życiu religijnym?...

Mnie osobiście książka skłoniła do zastanowienia się nad sobą i spróbowaniem odpowiedzenia sobie na pytania: Czym dla mnie jest wiara? Czy potrafiłabym spojrzeć na przestępcę jak na bliźniego potrzebującego pomocy i wyciągnąć do niego rękę?

Trzecia część cyklu więziennego („Nadzieja skazanych”) nad którym już pracuje Pani Katarzyna Borowska, również zapowiada się bardzo ciekawie. Jej bohaterkami będą osadzone w zakładach karnych kobiety, które rodzą tam i wychowują swoje dzieci.

"Ktoś zrobił coś źle, ale dajmy mu szansę naprawić wyrządzone zło, dajmy mu szansę na nawrócenie. Nawet na dziesięć minut przed śmiercią może się zmienić i nawrócić."

Tak naprawdę nie zdawałam sobie z sprawy z tego, że trzeba mieć dużo samozaparcia i chęci żeby zmienić swoje dotychczasowe postepowanie. Autorka przedstawiła nam w tej książce kilkanaście rozmów, które przeprowadziła z byłymi więźniami, z kapelanami więziennymi różnych wyznań, pracownikami fundacji pomagającym więźniom oraz innych osób, które towarzyszyły zatrzymanym w ich życiu.

"Wiara skazanych" to druga część cyklu Katarzyny Borowskiej, który dotyczy właśnie rozmów z osobami, które doświadczyły w swoim życiu kary więzienia.

W tej części są to rozmowy przede wszystkim o Bogu i wierze. Muszę przyznać, że podczas czytania zastanawiałam się, jak podczas takich rozmów ja bym wypadła, jakich udzieliłabym odpowiedzi na pytania zadawane przez autorkę.

Bardzo lubię takie reportaże w formie wywiadów. Pozwala nam pokazać myśli tych osób, gdyż niektórymi pytaniami można wywołać efekt zaskoczenia a wtedy często wypowiedź jest bardziej obiektywna, nieprzemyślana, czyli bardziej szczera.

Historie osadzonych są bardzo wciągające, wiele z nich wzbudza normalne współczucie, tak jakby ci ludzie nie zrobili nic złego, a tylko sąd się pomylił. Owszem, z pewnością znajdują się w więzieniach niewinne osoby, lecz w jakiś sposób się tam przecież dostały. Czasem wystarczy znaleźć się w nieodpowiednim miejscu, w nieodpowiednim czasie i towarzystwie, a wtedy wystarczy jakiś impuls, prowokacja i poszło..., w zasadzie to przecież każdy z nas mógłby się znaleźć po tej drugiej stronie. Jako dziecko, często bywałam w zakładzie karnym, bo pracował tam mój wujek, więc wakacje i ferie spędzałam z jego dziećmi a chodziliśmy do zakładu na telewizor, jak się wtedy mówiło. Więźniowie w świetlicy mieli kolorowy odbiornik, więc mogliśmy tam oglądać bajki w kolorze. Pamiętam również kaplicę, do kościoła było kilkanaście kilometrów, więc w niedzielę na mszę chodziliśmy do niej.

Myślę, że bardzo jest potrzebna w takim środowisku wiara i dostęp do rozmów z księdzem czy tez innymi osobami z zewnątrz. W zamknięciu człowiek czuje się odizolowany i jeśli nie ma jakiegoś zajęcia to często może popaść w obłęd. Wtedy trudno o resocjalizację.

"Chcąc poczuć się wolnymi, musimy otworzyć się na Boga, ja w więzieniu byłem wolny. Chciałbym, by ludzie z wolności mieli więcej wiary w bliźniego, bo w więzieniu nie siedzą sami zwyrodnialcy."

Jak na wstępie przypomina nam autorka, Święty Paweł początkowo też był złym człowiekiem, zabójcą, ale nawrócił się i został świętym, dlaczego inni nie mogą pójść jego śladem?

"Historia zna mnóstwo przypadków ludzi, którzy dopuścili się zła, a mimo to Bóg nie odwrócił się od nich. Zrobił wręcz coś niezwykłego, czego przykładem jest Święty Piotr, którego Bóg uczynił ojcem Kościoła, choć ten zaparł się Jezusa."

Jestem zadowolona, że trafiłam na tę pozycję, tak właściwie to zupełnym przypadkiem.

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za otrzymany egzemplarz.