Warszawianka

Bardzo cieszy mnie fakt, że wydawnictwa coraz częściej wznawiają powieści, które przez lata mogły odejść w zapomnienie. Czasem okazuje się, że wcześniejsze wydania są już niedostępne, a wtedy takie wznowienia – szczególnie w nowych, pięknych okładkach, które przyciągają wzrok – sprawiają mi podwójną radość. Dlatego z ogromnym entuzjazmem przyjęłam wiadomość, że Wydawnictwo Skarpa Warszawska postanowiło wznowić cykl „Warszawianka”. Słyszałam o nim wiele pozytywnych opinii, ale kiedy chciałam sięgnąć po pierwszą część, okazało się, że jest praktycznie nie do zdobycia. Teraz będę mogła nadrobić zaległości, a przy okazji cieszyć oczy nowym, starannie przygotowanym wydaniem.

Ida Żmiejewska już wcześniej zdobyła moje serce cyklem „Zawierucha”, w którym z niezwykłą dbałością o szczegóły historyczne z okresu pierwszej wojny światowej, opowiada historię sióstr Kellerówien. Ich życie zmienia się diametralnie po bankructwie i nagłej śmierci ojca, bogatego fabrykanta, zmuszając je do podejmowania trudnych decyzji, których wcześniej nawet sobie nie wyobrażały.

Natomiast akcja „Warszawianki” przeniosła mnie do roku 1885. Pewnej listopadowej nocy w miejskim burdelu zostaje zamordowany znany adwokat. Wkrótce wychodzi na jaw, że jego rodzina została bez grosza przy duszy, ponieważ tuż przed śmiercią denat wypłacił z banku cały kapitał, a los ogromnej fortuny pozostaje zagadką. Śledztwo prowadzi młody rosyjski policjant, który dopiero kilka dni wcześniej przybył do Warszawy z Petersburga, wspólnie z miejscowym sędzią śledczym.

Tajemnicza zbrodnia, zaginione pieniądze i mroczna atmosfera XIX-wiecznej Warszawy sprawiły, że Warszawianka okazała się pasjonującą opowieścią, od której nie mogłam się oderwać.

Akcja „Warszawianki” toczy się w drugiej połowie XIX wieku, kiedy sytuacja polityczna oraz stosunki polsko-rosyjskie były szczególnie napięte. Autorka mistrzowsko łączy wątki polityczne, społeczne i kryminalne z obyczajowymi, tworząc wciągający kryminał w klimacie retro. Żaden z bohaterów nie jest całkowicie czarny ani biały – każdy skrywa swoje mroczne tajemnice. W czasach, gdy podejmowanie decyzji zgodnie z własnym sercem było rzadkością, na pierwszy plan wysuwała się poprawność – zarówno w kwestiach politycznych, jak i osobistych. Małżeństwo miało wynikać z rozsądku, a zaangażowanie w politykę było dopuszczalne tylko wtedy, gdy zgadzało się z oficjalną linią władzy.

„Warszawianka” to doskonale napisana powieść osadzona w historycznych realiach, wzbogacona o wątek kryminalny. Ida Żmiejewska świetnie oddaje atmosferę XIX-wiecznej Warszawy, prezentując nastroje panujące w ówczesnej stolicy oraz codzienne zwyczaje jej mieszkańców.

Ida Żmiejewska kolejny raz udowodniła, że ma talent do tworzenia wielowymiarowych postaci, które, choć są niejednoznaczne, to w większości sympatyczne, a każdej z nich można kibicować na swój sposób. Autorka posługuje się lekkim, ale zarazem pięknym stylem, który zachwycił mnie od samego początku. Fabuła jest klarowna, pozbawiona zbędnych ozdobników, co sprawiło, że przez tę historię płynęłam z ogromną przyjemnością. Ida Żmiejewska umiejętnie i niespiesznie budowała napięcie, nie pozwalając mi jednak na nudę. W narracji czuć doskonałą równowagę między dbałością o detale historyczne a emocjonalnym ładunkiem, który był dla mnie odczuwalny w każdym zdaniu. Klimat dziewiętnastowiecznej Warszawy nadał całości wyjątkowy charakter. Z wielką przyjemnością sięgnę po kolejny tom, zwłaszcza że nie wszystkie wątki znalazły swoje zakończenie.

Jest listopad 1885 rok, kiedy w Warszawie dochodzi do zabójstwa i to w miejskim burdelu. Dość szybko się okazuje, że ofiarą stał się człowiek znany i szanowany, a mianowicie Wiktor Rapacki. Jego rodzina jest w ogromnym szoku, bardzo dużo dla nich się teraz zmieni i to nie tylko ze względu na samą śmierć, ale również na miejsce, w którym do tego doszło. Śledztwo ma poprowadzić Aleksander Woronin, młody policjant, który niedawno przybył z samej Rosji. Nie jest on przyjęty z otwartymi rękami, ze względu na swoje pochodzenie. Również córka zmarłego początkowo nie jest nim zachwycona, lecz niebawem zaczyna się to zmieniać. Nic jednak nie będzie łatwe. Kobieta ma narzeczonego, który na dodatek siedzi w więzieniu czekając na proces. Śledztwo też nie będzie proste, a na światło dzienne zaczną wychodzić tajemnice, które wiele osób wolałoby zostawić głęboko zakopane. Jakie? Kto zamordował? Jak potoczy się znajomość młodego policjanta i córki zamordowanego?

Autorka w książce przeniosła mnie do 1885 roku i sprawiła, że doskonale się tam bawiłam. Historia okazała się ciekawa, a także zdecydowanie wciągająca. Śledztwo co prawda trochę trwało, jednak dla mnie był to plus. Było tak poprowadzone, że nie nudziło ani troszkę. Również wątek romantyczny bardzo przypadł mi do gustu.

Akcja sprawnie poprowadzona, z zaskakującymi zwrotami. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

Książkę czytamy z perspektywy kilku bohaterów. To bardzo dużo wnosi do historii, pozwala pewne rzeczy zrozumieć, poznać bliżej więcej niż tylko jedną osobę. Każdy z nich jest na swój sposób ciekawy, dobrze wykreowany.

„Warszawianka” to ciekawa propozycja dla każdego, kto lubi kryminalne zagadki z wątkiem romantycznym. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Nie często zdarza się, by książka współczesna miała wydanie drugie. Tak niedawno stało się z powieścią "Warszawianka" Idy Żmijewskiej, którą czytelnicy znają także z cyklu "Zawierucha". Pisze także, bo "Warszawianka" to także cykl. Nie czytałem nic tej autorki, aż do teraz. Z zaciekawieniem i przyjemnością sięgnąłem po II wydanie. To był jeden z magnesów, by się nią zainteresować, a kolejnym - sprawa kryminalna w XIX -wiecznej Warszawie. Rosjanie byli panami i władcami naszej stolicy, a Polacy twardo manifestowali swoją polskość od nierozmawiania z Moskalami po walkę zbroją, która prowadziła przez Warszawską Cytadelę na syberyjskie wygnanie.

To wszystko, jest w "Warszawiance"... ale także i więcej: młodzieńcza miłość rozkwitająca w uczucie, które staje się namiętne, ale także niemożliwe do skonsumowania, bo Polka i Moskal związać się nie mogli, a jeśli to zrobili, byli napiętnowani i osamotnieni, bo nikt z nimi nie chciał utrzymywać kontaktów. Co jeszcze znajdziemy w książce? Wszystko! Swiatek domów publicznych, arystokrację, lumpenproletariat, wojskowych i policjantów rosyjskich, pojedynki, kawiarnie, aktorki z wodewili, tajemnice, westchnienia, herbatki z samowaru i popojki zmiatające ludzi z nóg.

Wszystko napisane potoczystym językiem z dużą ilością wartkich dialogów. Ida Żmijewska kocha ten okres i widać, że czasy XIX wieku wchłaniają ją absolutnie. Potrafi stworzyć niesamowity klimat, ale nie zasypuje nas detalami. Świetne jest wstawianie słów, które były powszechnie używanymi w tamtych czasach, ale nie tworzy z nich "wydarzenia", a wykorzystuje je jako element tła, albo tajemniczości. Panowie i wojskowi bywają w zamtuzach, a nie w burdelach czy domach publicznych. A czy wiecie, co to jest lorgnon... No właśnie.

A co do kryminału. Zaczyna się mocno od śmierci najlepszego warszawskiego adwokata, który zostaje zastrzelony w zamtuzie... Wybucha skandal, ale czy jest to morderstwo obyczajowe, a może Ida Żmijewska zawiąże inną intrygę. Autorka prowadzi nas za rękę niemal do samego końca i kiedy wydaje się, że młody rosyjski policjant nie rozwikła sprawy puszcza nas i musimy wpaść w wir wydarzeń bez trzymanki. A co najważniejsze we wszystko zaczyna wplatać się wątek rozterki — co powinienem zrobić, czy to, co zrobiłem, jest godne pochwały, czy jest naganne... To zależy od Ciebie Czytelniku, kto pozyska Twoją sympatię, a tych postaci jest kilka.

Z przyjemnością sięgnę po inne książki tej autorki!

Muszę przyznać, że sięgnęłam po tę książkę z wielką nadzieją na ciekawe śledztwo i romans w tle.

Niestety zawiodłam się.

Początkowo wciągnęłam się w książkę szybko ale mój entuzjazm równie szybko wygasł...

Śledztwo w sumie ciągnęło się niemiłosiernie, częste powtórzenia pełnych imion i nazwisk (nierzadko imipna były podwójne) rosyjskich śledczych stanowiły nie lada problem zarówno językowy jak i po prostu wystarczyłoby samo imię albo funkcja.

Nie ma potrzeby co kilka zdań wymieniania każdego! z imienia i nazwiska.

Jako, że rzecz się dzieje w 1885 roku jest dużo słów z tamtego okresu oraz z języka rosyjskiego rzecz jasna, wymagałoby dodać przypis z tłumaczeniem no ale tego także zabrakło.

Początkowo mnie zainteresowała postać tytułowej Warszawianki, córki znanego adwokata.

Wydawałoby się, że dziewczyna jest dosyć odważna i stawia na swoim.

Jednakże okazało się, że bardzo szybko jest dominowana przez innych tracąc rezon a także została odepchnięta na drugi plan, gdzieś tam w tle.

Książka skupiła się na Aleksandrze Woronininie (w skrócie), który wyciszając skandal w rodzimym kraju zostaje wysłany do kraju nadwiślańskiego.

Tam korzystając z życia i przeprowadzając śledztwo, którego świadkiem był podczas pobytu w domu uciech, poznaje kobietę, która nie może mu wyjść z głowy.

Nie lubię pisać negatywnie ale mimo, że książka ma potencjał jako kryminał retro z wątkiem romantycznym to ja się zaczęłam nią nudzić gdzieś przed połową, później było chwilowe przyspieszenia akcji i już myślałam, że będzie lżej to jednak miałam ochotę książkę zostawić nie raz i nie dwa.

Jednakże uważam, że każdy musi sam ocenić, czy książka spełnia jego wymagania bo to, co podoba się lub nie mnie, to może się podobać lub nie Tobie.

Dałam 6/10 bo gdyby nie niepotrzebne opisy i powtarzanie pełnych imion no i brak przypisów to byłaby to całkiem niezła lektura.

Przyznaję, że rzadko kiedy sięgam po kryminały, ale skusiła mnie obietnica tła historycznego. I nie zawiodłam się. "Warszawianka" to kryminalna opowieść, z romantycznym wątkiem, osadzona w Warszawie roku 1885.

Pewnej listopadowej nocy, w miejskim burdelu, dochodzi do morderstwa znanego adwokata. Na miejscu zbrodni, przypadkiem, znajduje się też młody rosyjski policjant, który niedawno przybył do Warszawy z Petersburga. Razem z sędzią śledczym prowadzą dochodzenie, które prowadzi ich, do córki zamordowanego.

Śledztwo Woronina, mimo swojej pełnej zawiłości i enigmatycznych zwrotów, zostało przez autorkę prowadzone z wyjątkową zręcznością, co rozbudziło moją ciekawość i sprawiło, że nie tylko nie potrafiłam się od niego oderwać, ale przede wszystkim, do samego końca nie udało mi się rozgryźć, kto faktycznie był sprawcą.

Kryminalny wątek to jedno ale co tu się działo! Zawiła fabuła, tajemnice, dramaty ludzkie. No i najważniejsze- to wszystko w cieniu napięć społecznych i politycznych tamtych czasów oraz trudności wynikające z międzynarodowych relacji. Ważny też jest wątek romantyczny.

Podczas wykonywania obowiązków, policjant nawiązuje nić porozumienia z córką ofiary, co z czasem przeradza się w poważne uczucie. Jednakże ich relacja staje pod znakiem zapytania, gdyż dziewczyna jest zaręczona z socjalistą oczekującym na proces w Cytadeli, a związki polsko-rosyjskie są traktowane jak zdrada w Nadwiślańskim Kraju. Kobiety nie miały lekko… te wszystkie zasady i ograniczenia.

Autorka zbudowała ten obraz z ogromną dbałością o szczegóły historyczne. Czułam się jakbym tam była.

Świetna historia, która wciąga od pierwszych stron. Bardzo polecam!