Wahadło sumienia

RECENZJA 🤓

Część. Co czytacie?

Ja niedawno skończyłam czytać książkę pod tytułem „Wahadło sumienia” autorstwa Paweł Wichowski, wydawnictwo Novae Res.

Książka jest debiutem autora, zakwalifikowana jako thriller psychologiczny. Poznajemy tu Romana, a tak właściwie jego umysł, odczucia i myśli.  Bohater został skazany na więzienie i przedstawia nam podczas czytania swoje życie, co spowodowało, że jest w tym miejscu. Poznajemy go jako młodego chłopaka, który poznaje smak nieodwzajemnionej miłości, która jest wręcz obsesyjna i prowadzi go na złą drogę.

Fabuła rozkręca się bardzo powoli, swoim niespiesznym tempem. Autor już na samym początku przedstawia nam osobę odpowiedzialną za morderstwo, pozwalając się skupić na wynurzeniach i tle psychologicznym. Pokazanie czytelnikowi do czego może doprowadzić nienawiść, a także obsesja w stosunku do drugiego człowieka.

Podczas czytania otrzymałam sporą dawkę emocji, a momentami książka zmuszała do refleksji, nad życiem, motywami. Podczas czytania miałam wrażenie, że bohater opowiada swoje życie i kieruje słowa prosto do mnie. Myślę że ten zabieg miał na celu to, żeby coraz bardziej zagłębiać się w odczucia narratora. 

Powiem Wam, że książka mnie wciągnęła, z początku miałam wrażenie, że jest trochę chaotyczna, jednak po kilku pierwszych rozdziałach przeczytałam. Starałam się zrozumieć bohatera, jego postępowanie, uczucia i motywy. Książka nie jest łatwa pokazuje mroczny umysł osoby, która zeszła na złą drogę i nakłania do refleksji.

Książkę Wam polecam.

Autorowi gratuluję udanego debiutu i życzę kolejnych sukcesów, jednocześnie dziękuję za książkę do recenzji.

"Czasem od niespełnionej miłości gorsza bywa niezaspokojona nienawiść".

Kochani czy zdarza się Wam wzruszać do łez podczas czytania?

Mam wrażenie, że mi ostatnio zdarza się to często za często.

"Wahadło sumienia" to kolejna w tym roku książka, która bezsprzecznie trafia do topki najlepszych.

Jest to swoisty pamiętnik gównego bohatera Romana, który opowiada nam historię swojego życia. Autor stworzył niepowtarzalny, bardzo intymny klimat gdzie miłość i śmierć idą w parze.

Roman na kartach książki wspomina swoje szczęśliwe dzieciństwo, które zostało przerwane śmiercią rodziców. Wychowywany przez ukochanego dziadka chłopak zakochuje sie w koleżance ze szkoły. Niestety jest to miłość bez wzajemności, która wywróci jego świat do góry nogami.

Chaotyczna, pierwszoosobowa narracja wymusza na czytelniku pełne skupienie by nadążyć za tokiem myślenia bohatera.

Nie umiem tego wytłumaczyć ale jest w tej książce coś takiego, że stała się ona bliska memu sercu. Często podczas lektury zatrzymywałąm się by w skupieniu przeanalizować przeczytane zdanie, była to również sentymentalna podróż do wspomnień moich młodzieńczych lat.

Ja jestem pod ogromnym wrażeniem tego debiutu i czekam na kolejne ksiązki autora.

"Wahadło sumienia" - już teraz możecie zapisać sobie ten tytuł! Uwierzcie, że to naprawdę genialny debiut! Jestem pewna, że fani thrillerów oraz kryminałów nie będą zawiedzeni! Już sam styl napisania tej książki sprawia, że nie można się od niej oderwać.

Roman S. jest mężczyzną, który obecnie przebywa w więzieniu. Z tamtego miejsca opowiada nam swoją historię. Historię piętnastoletniego chłopca, odrzuconego przez dziewczynę, w której się zakochał.

Życie nigdy nie rozpieszczało Romana. Jego rodzice zginęli w wypadku, gdy miał cztery lata. Od tamtej pory chłopaka wychowywał dziadek. Kiedy Roman był w gimnazjum, zakochał się w młodszej o rok dziewczynie, zwanej Markizą. Niestety ona nie odwzajemniła jego uczucia.

Odtrącenie że strony dziewczyny, zmusiło go do zemsty. Na drodze Romana stają dwaj mężczyźni, którzy oferują mu pomoc.

Całą trójką obmyślają plan.

Czy mężczyźni są jednak godni zaufania?

"Byliśmy sobie pisani. Ja i ona. Żadna inna. Będę stał za tą myślą do pieprzonego końca (...) A teraz nigdy jej już nie opuszczę, aż do śmierci. Jej oczywiście."

"Wahadło sumienia" to naprawdę genialnie napisana historia. Historia odrzuconego chłopca. Roman nie potrafił pogodzić się z odtrąceniem, a to sprawiło, że zakiełkowało w nim uczucie nienawiści. Mężczyźni, których spotkał na swojej drodze, przyczynili się do jeszcze większej degradacji młodego człowieka. Roman zaczął chodzić wlasnymi ścieżkami. Zaczął pić i palić, co w połączeniu z buzujacymi w nim hormonami i wpływem złych ludzi, prowadziło do tragedii.

"Wahadło sumienia" to książka, którą Wam polecam.

Wciąga od pierwszych stron i sprawia, że nie można się od niej oderwać.

"Wahadło sumienia" to naprawdę udany debiut pisarski. Nie jest to typowy kryminał (choć do niego została zakwalifikowana książka).

Roman, w wieku 5 lat zostaje sierotą, gdy ma 15 lat zakochuje się, niestety bez wzajemności. Zraniony chłopak pragnie zemsty, wtedy też poznaje nieodpowiednich ludzi. Obecnie Roman przedstawiany jest jako Roman S., znajduje się w miejscu, gdzie ma sporo czasu na przemyślenia i ukazanie nam swojego życia. Jest bohaterem i jednocześnie narratorem.

Autor pokazuje do jakich konsekwencji może doprowadzić spotkanie niewłaściwych ludzi oraz brak zaufania.

Osobliwy sposób przedstawiania akcji sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem chcąc dowiedzieć się co naprawdę się wydarzyło. Myślicie, że się domyślacie wszystkiego? Nic z tego, finał Was zaskoczy.

Przekonajcie się sami co przyszykował dla Was autor, myślę, że spodoba Wam się.

Nasz czas upływa w swoim jednostajnym tempie. Narzekamy, że ucieka za szybko. Może po prostu koncentrujemy się na rzeczach mniej istotnych. Sens życia umyka nam jak sen. Szczęśliwi są ci, dla których życie nie jest uzależnione od ruchu Wahadła sumienia.

„A zatem nie mogąc uciec od czasu, ani od mojej głowy, kołyszę się i waham”

Dziadek, zwany przez wszystkich Panem Antonim, to był facet wyjątkowy. W jego życiu wszystko miało swój czas: praca, kariera, opieka roztoczona nad osieroconym wnukiem. W rytmie codziennego życia nie było spraw odkładanych na później.

„A jak jakiś dzieciak spadł z kasztanowca, dziadek nawet się nie obejrzał i zawiózł go na pogotowie; zanim ktokolwiek zdążył złapać się za głowę”

Czy trzeba dopiero osiągnąć dojrzały wiek, żeby postrzegać świat z właściwej perspektywy. Romek nie umiał, a może nie chciał dorosnąć. Nowe pasje szybko powszechniały. Znajomość angielskiego wystarczyła, a Internet spowszedniał. Chłopakiem zawładnęła fascynacja śmiercią. Krucyfiks wbity w nagrobek budził racjonalne refleksje. Jego szczególna prostota kojarzyła się z bohaterstwem i cierpieniem. W swojej nadinterpretacji chłopak posunął się nawet za daleko. Czaszki zyskały w jego oczach znaczenie. Wciąż pojawiają się w zasięgu wzroku.

„Cóż, czaszka jak czaszka. Nie przerażają dziś nikogo, bo zerkają z okładek płyt, filmów, tatuaży.”

A przecież pusty czerep dawniej ukrywał aktywny mózg. Mało tego; wypełniał piękną głowę. Romek ślepo zakochany w Markizie wierzył, że stanie się jej wybrańcem. Chłód uroczej koleżanki zmroził go i sprowadził na prozaiczną ziemię. Miłość przekształciła się w zazdrość, a zemsta jak burza w lesie, rozszalała się w szarych komórkach. Gdyby chociaż w przyszłości zostało kilka fotek z zapisem martwej dziewczyny. Odtąd wszystko potoczyło się jak rozpędzony samochód. Na końcu ciemnej drogi pojawiły się realne drzwi, które zamknięte przez klawisza, otwierały się tylko przed wyjściem na spacerniak. Co zostało na długo w pamięci?

„Puk, puk. To sprawiedliwość puka do drzwi. Z racji tego, że dostała zaproszenie z osobą towarzyszącą, a przybywa za rękę z psychopatą."

„Wahadło sumienia” to klasyczna dark story. Chora wyobraźnia podsuwa na przykład makabryczne obrazy najciekawszej śmierci. To jest książka, która nie pozwala na reset zmęczonego umysłu. Bardzo często Roman S. doprowadzał mnie do męskiej furii. Dla mnie jest to wyznacznik doskonale napisanej książki. Kiedy zachwyt lub nerwy ponoszą mnie, oznacza to nie często spotykany wysoki poziom warsztatowy pisarza. Doskonale dynamiczna proza podkreśla fabułę. Tekst uzupełniają niesamowicie symboliczne opisy, które nie funkcjonują jako zapychacze. Nie jest to powieść lekko kryminalna, ale godna polecenia i dam jej prawie najwyższą moją ocenę.