W świetle nocy

Czasem wszystko zmienia się w kilka sekund i to naprawdę nieodwracalnie. Niestety pewnych spraw nie da się odwrócić, zmienić, po prostu trzeba zaakceptować nową rzeczywistość. Brzmi mało optymistycznie? No cóż jeśli nie ma się tego, co się lubi, to jakoś należy polubić co się dostało od losu… albo wampira!

Nie wszystkie szkolenia są nudne, niektóre wprost mogą ratować życie, zwłaszcza te po śmierci. Mysza wyszła „tylko” na koncert, a po przebudzeniu okazało się, że ma szkolenie wstępne BHP. Tak to nie pomyłka, w końcu jak się jest nowonarodzonym krwiopijcą to warto poznać zasady jakie teraz obowiązują czyż nie? Pytanie tylko na co bardziej jest gotowa, bo jak wiadomo nagła zmiana gatunku jest uciążliwa, ale BHP-owiec, będący strzygą, taką najprawdziwszą z trzecia powieką i niezliczonymi zębami to już nie przelewki. Życie bywa trudne, zwłaszcza o poranku, kiedy jest się nowym w nieznanym miejscu, a niektórzy są aż nadto ochoczy do wprowadzania w niuanse rodem ze „Zmierzchu”. Co jak co, ale przed Aśką nie lada orzech do zgryzienia, chociaż okazuje się, że to dopiero wstęp. Nienormatywność z pewnością nie jest nudna, zwłaszcza gdy pomaga ci nieziemsko przystojny czupakabra i strzyga, pozostaje jedynie ogarnąć studia dzienne, a zły wpływ słońca na ród krwiopijców wcale nie jest mitem, jakoś ułożyć sobie relacje z nowymi familiantami i jeszcze tak w ogóle i w szczególe żyć po śmierci. Jak to zrobić? Jedynie Aśka wie lub nie, lecz nie da się uciec, chociaż czy na pewno?

Wampiry plus cała reszta świata nienormatywnego istnieje to fakt niezaprzeczalny, jeśli nie wierzycie to bohaterka „W świetle nocy” wam to potwierdzi. Krwawo już było, teraz jest humorystycznie w odcieniu czerni, bo jakżeby inaczej, ale i pouczająco, w końcu BHP najważniejsze. Dlatego na okładce powinno być ostrzeżenie, iż czytanie grozi poprawą nastroju i to radykalną, kolejnymi atakami śmiechu i przede wszystkim świetnie spędzonym czasie. Chcecie przeczytać prawdziwą komedię, gdzie inność jest oczywista i wcale nie traktowana z przymrużeniem oka? Milena Wójtowicz zapewnia to po mistrzowsku i niezwykle przekonująco. Lekka historia, w jakiej nie brak wyrazistych postaci, swobodnego łączenia legendarnych sylwetek oraz zwykłej codzienności, jaka nabiera całkiem nowych barw. Dowcipna i z odrobiną farsy opowieść o paranormalnych bohaterach, jacy wprost przyciągają kłopoty i rozwiązują je dość niekonwencjonalnie sprawia, że przepadamy z kretesem „W świetle nocy”. No i zapominajmy o BHP podczas czytania, bez niego łatwo nie jest!

Aśka żyje sobie spokojnie, pracuje i studiuję i stara się radzić sobie w dużym mieście. Wszystko zmienia się po jednej weekendowej imprezie... Dziewczyna budzi się w zupełnie nieznanym miejscu, nikogo nie zna i nie ma pojęcia co się wydarzyło podczas wyjścia. Z pomocą przychodzi jej Sabina Piechota specjalistka od BHP. Mówi jej, że Aśka właśnie została zamordowana, ale nie ma co się martwić, bo czeka ją wieczność, jako wampir! Każda osoba po takiej informacji albo by w to nie uwierzyła lub się załamała, ale nie nasza główna bohaterka! Ona przychodzi w tryb zadaniowy i chce dowiedzieć się jak najwięcej. Zaczyna odkrywać świat po zmroku, który nie będzie usłany różami, a niektórzy nienormatywni nie będą do niej przychylnie nastawieni. Komu można zaufać? Jak naprawdę wygląda bycie wampirem? Ile filmy mają wspólnego z rzeczywistością?

Czy można połączyć świat nienormatywnych i zasady BHP w logiczną i przezabawną powieść? Oczywiście że tak! Już sam opis sprawia, że zastanawiamy się, co autorka wymyślała i czy wyjdzie z tego coś dobrego czy dziwacznego.

Od początku mamy akcję. Nie bawimy się w zbędne opisy, tylko od razu do konkretów. Aśka na początku jest skołowana i nie wierzy, że istnieją takie istoty i teraz stała się jednym z nich. Rozmowa ze specjalistką dużo jej rozjaśnia. Później trafia do miejsca, gdzie przebywają inne wampiry, które mają ją wprowadzić do tego świata i jak sobie w nim radzić. Tylko są to na tyle specyficzne osobowości i ich sposób bycia również nie jest przystosowany do XXI wieku, że dziewczyna postanawia się tego uczyć na własną rękę. Wraca do swojego domu i metodą prób i błędów rozpoczyna pracę, a Sabina okaże się nieocenionym kompanem.

Bohaterowie są świetnie wykreowani. Aśkę po prostu uwielbiam. To dziewczyna, która nie załamuje się, kiedy pojawiają się przeciwności, tylko szuka rozwiązań. Nie wierzy we wszystko, co jej się powie, tylko musi to zweryfikować. Nie chce rezygnować z marzeń i planów i stara się temu zaradzić. Dla nowo poznanych osób stara się być pomocna i miła. Szybko zaczyna czuć się za nich odpowiedzialna i chce im zapewnić dobry byt. Z Sabiną nawiązuje super relację, która pomoże obydwóm sprawić, by nowe osoby nienormatywne miały trochę łatwiej. Edek za to jest przekochany! Jest czupakabrą, ale troszkę zachowuje się jak wierny pies. Jest oddany, zabawny i uroczy. Wszędzie go pełno, jest lekko szalony i charyzmatyczny. No i perełka tej powieści, czyli Sabina Piechota. Jedna z lepszych postaci jaką w ostatnim czasie poznałam w książkach. Jest strzygą i specjalistką do spraw BHP dla osób nienormatywnych. Jako pierwsza stara się to wszystko ustabilizować i pomóc nowym ogarnąć się w tym świecie. Jest pełna energii i zapału do pracy. I nie warto z nią zadzierać, bo jak strzyga się wkurzy, to nie ma przebacz!

Książkę pochłonęłam za jednym zamachem. Wciągnęłam się od pierwszych stron i nie mogłam oderwać. Była zabawna i pouczająca. Niby są w niej nawiązania do zachowania wampirów z filmów i książek, ale właśnie po to, by to obśmiać, bo przecież nikt o tym nie mówił, ale wampiry potrzebują witamin, by lepiej funkcjonować.

Jeśli potrzebujecie powieści na poprawę humoru w wampirzym klimacie, to będzie naprawdę dobry wybór. Spędzicie z nią super czas, uśmiejecie się i znajdziecie wiele nawiązań do innych klasyków z wampirami. Pani Milena Wójtowicz miała pomysł na fabułę i konsekwentnie to realizowała. Kto by pomyślał, że nienormatywni też potrzebują zasad bezpieczeństwa, by żyć wśród ludzi?

Milena Wójtowicz ponownie wkracza na scenę, aby bawić czytelników, intrygować oraz rozśmieszać do łez. Jesteście gotowi na jej najnowszą książkę? Dobra zabawa gwarantowana!

Książka lekka jak piórko wydaje się być idealną rozrywką na wolne popołudnie po ciężkim dniu. Autorka już od pierwszych stron angażuje nas w świat zwariowanych bohaterów i ani na moment nie pozostawia obojętnymi na to co dzieje się dookoła. Jej historia pisana jest z pomysłem, rozbawia, budzi pozytywne emocje a jednak na drugim planie żongluje współczesnymi wartościami nadając sens wydarzeniom. Na ponad trzystu stronach rozpościera się lawina humorystycznych scen, kreacja przeuroczych bohaterów a także interpretacja podjętych działań, wyciągniętych z nich wniosków oraz potencjalnych konsekwencji. Zapewniam zatem, że poza urokiem osobistym twórczość autorki zyskuje na wartości także poprzez samą tematykę.

Aśka Myszkowska nie żyje, ale poza tym wszystko toczy się u niej zaskakująco dobrze. Sabina Piechota, najlepsza nienormatywna specjalistka od BHP, zrobi jednak wszystko, aby wprowadzić ją w życie po życiu. Niestety obie napotkają po drodze sporo przeciwności ze strony pewnych nadnaturalnych istot i będą musiały zawiązać sojusz, by wyjść cało z opresji. Czy im się to uda? Trudno powiedzieć - po prostu trzeba przeczytać!

Przyznaję, że podczas lektury bawiłam się wybornie. Autorka wykazała się wielką wyobraźnią, podsycała wydarzenia konkretną dawką emocji a kreując postacie postawiła na dopracowanie w detalach. Jej lektura okazała się zatem wspaniałą fantastyczną przygodą, komedią pomyłek pisaną z rozmachem i bystrą spostrzegawczością świata a kolejne perypetie bohaterek poszerzały uśmiech na ustach. Postać wampira otrzymuje nowe, bardziej komediowe znaczenie, staje się symbolem przemiany, akceptacji siebie, poczucia, że zmiany są nieuniknione. Aśka toruje sobie drogę do własnego miejsca w świecie po drodze poznając przy okazji całą plejadę barwnych postaci o różnych osobowościach, ale zawsze ciętych językach. Tak narodzi się opowieść z którą utożsami się każdy czytelnik, w której odnajdzie swoje miejsce oraz wyleczy wszelkie smutki na moment zapominając o szarej rzeczywistości. Dużo dobrej zabawy, kontrolowanej adrenaliny, wybuchowych zdarzeń oraz dialogów pełnych emocji i radości przełoży się na lekturę do której będzie się chciało wracać nie jeden raz.

"W świetle nocy" to historia tętniąca życiem oraz energią. Książka pełna pomysłów, wzlotów oraz upadków, ale także motywacji do działania, walki o swoje miejsce, dostrzegania pewnych niuansów o których zapominamy na co dzień. Milena Wójtowicz po raz kolejny udowodniła, że w jej dłoniach drzemie ogromny talent a książki pisane są z pasją oraz pełnym zaangażowaniem. Mogłabym chwalić powyższą lekturę bez końca, ale najlepszą rekomendację wystawicie jej sami decydując się na lekturę. Gwarantuję, że nie będziecie rozczarowani!

W świetle nocy Mileny Wójtowicz to doskonała porcja fantastyki, która rozśmiesza aż do łez. Wampiry, czupakabra i inni nienormatywni z olbrzymią dawką humoru. Czas chyba na nowy gatunek komedii fantastycznej, bo jak Autorka pokazała, można połączyć śmiech z dobrą porcją fantastyki.

Mamy nadrzędną zasadę: przestrzegaj BHP! Bo inaczej strzyga cię zje…

Mysza dowiaduje się, że zakończyła swój żywot i została… wampirem. W tajniki (nie)życia wprowadza ją najlepsza ze specjalistek od „behape” Sabina Piechota. Wyobraźcie sobie, że nagle lądujecie w „nietuzinkowym” gnieździe wampirów i musicie przystosować się do codzienności w świetle nocy. Jak połączyć studia z… „alergią na słońce”? Jak znaleźć pracę, żeby mieć na te wszystkie witaminki i suplementy? Jak nie stracić radości z (nie)życia? Dodajmy do tego biegającą po polach czupakabrę, niefortunne zbiegi wydarzeń i (nie)szczęśliwy los nieśmiertelnego wampira! Niby przestrzeganie BHP uchroni przed wypadkami, ale… Musicie dowiedzieć się sami.

„Słońce nie chce dla nas świecić, ale my jesteśmy od niego mądrzejsi. Pętamy jego blask i pławimy się w nim!”

Trudno porównać W świetle nocy do jakiejkolwiek książki. Łączy ona humor bez trzymanki z cudowną wampirzą fantastyką. To wielkie wyzwanie, aby połączyć komedię z fantastyką, żeby koniec końców nie wyszło przaśnie. Zdecydowanie nie czytajcie tej książki w środkach komunikacji, bo wybuchy śmiechu i ten oceniający wzrok są gwarantowane. Przez tę książkę się płynie, ktoś na pewno rzucił czar, bo strony się same przewracają. Ten humor i nagłe zwroty akcji nadają W świetle nocy lekkości. Autorka umiejętnie rozbudza apetyt czytelnika na więcej, a opowiadania, w których wystąpiła Sabina Piechota, nie są dla mnie wystarczające. Koniecznie chcę kolejne książki w wampirzym światku!

„Wiadomo, Polak głodny to zły, za to osoba, której przysmaczki podsuwa się pod nos, może odkryć w sobie pokłady życzliwości do świata.”

W książkach Mileny Wójtowicz uwielbiam to, że od razu wyruszam na przygodę, przeżywam i nie przejmuje się… niczym. To idealna książka na jesień, aby poczuć ten spooky season w pełni, ale w zasadzie pora roku tu nie ma znaczenia. Będziemy się doskonale bawić podczas czytania i w gorące dni, i w te, gdzie schowamy się pod kocem. Te dynamiczne zwroty akcji są uzależniające, a z głównymi bohaterami trzyma się od razu sztamę. Jestem zakochana w Sabinie Piechocie, charakternej strzydze, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Przemycanie zasad BHP w świecie nienormatywnych jest nietuzinkowym pomysłem, co zdecydowanie wyróżnia twórczość Mileny Wójtowicz na rynku. Mysza i Edek też od razu zapadają w pamięć, ale najbardziej rezonowała we mnie Sabinka. Z nią to nic nie jest straszne. W końcu wszystko zgodnie z zasadami „behape”.

Przepadłam bez pamięci, wyczekuję kolejnej książki z wampirami w tle i wydaję postulat: więcej Sabiny Piechoty! Polecam Wam z całego serca, bo dawno mnie tak brzuch nie bolał od śmiechu.

W literaturze wampiry pojawiają się dość często. Z resztą nie tylko w książkach, bo przecież także w serialach, czy filmach twórcy wręcz uwielbiają sięgać po takie postaci, edytować je do własnych wizji, ale także zostawiać coś z klasyki.

Wójtowicz także postanowiła napisać opowieść o tym, jak przywyknąć do tego, że się nie żyje. Główna bohaterka, Aśka Myszkowska, dowiaduje się o własnej śmierci w dość specyficzny sposób, bo trafia do gniazda wampirów. A w nim są więzione owe postaci, którym wmawiane jest, że muszą tak właśnie żyć. Pranie mózgu pełną parą. Aśka jednak nie jest typową postacią, która pójdzie śladem innych i usilnie chce pokazać, że może żyć wśród ludzi.

Drugą ciekawą bohaterką jest Strzyga, której powinno być to wszystko mocno nie na rękę, a jest wręcz przeciwnie. Postanawia poeksperymentować na swojej kursantce BHP i nauczyć się na niej wielu rzeczy.

I to wszystko nie dzieje się w jakimś wymyślonym świecie, bo wyobraźcie sobie, że Aśka mieszkanko ma we Wrocławiu więc śmiało można później pójść na spacer jej śladami! No i przede wszystkim nie jest to opowieść o wpadnięciu w panikę, niemożności poradzenia sobie z sytuacją, a wręcz przeciwnie, główna bohaterka pokazuje, że można się dostosować do nowej rzeczywistości, a nawet czerpać z niej korzyści.

Mimo, że jest to w zasadzie krótka książka, to pełna humoru, ale także można z niej wyciągnąć sporo wartościowych elementów, a zagłębiając się jeszcze w to, co między wierszami, to już w ogóle może być bardzo wartościową opowieścią.

Zaproponować ją można śmiało czytelnikom nastoletnim, a i dorośli się przy niej nieźle uśmieją, a może i... wzruszą? Aśka jest postacią, którą chciałoby się poznać, zadać wiele pytań i zwyczajnie czerpać inspirację z tego, jak radzi sobie w trudnych sytuacjach. To wszystko okraszone świetnym żartem powoduje, że jest to idealna powieść na jesienne, długie wieczory.

Wampiry w nowoczesnym świecie? Myślę, że obecnie to jedna z ciekawszych książek z tymi postaciami!

Recenzja powstała we współpracy z SQN Imaginatio.