W pogoni za losem

Po jej przeczytaniu nadal jestem w małym szoku. Nie spodziewałam się spotkać tutaj pomieszania tylu wątków i dziedzin literackich. Historia, fantastyka, obyczajówka i romans oraz homoseksualizm. Ktoś powie, że nic nowego go tu nie spotka, ale to nie prawda. Sam wątek postaci Ariela mnie bardzo zainteresował. Poznajemy go jako mężczyznę, który szuka dobrze płatnej pracy, a wychodzi na to, że pod koniec treningów i kursów, będąc gotową maszyną do zabijania, przejdzie podróż w czasie, by dokonać wyroku na wielu osobach. W momencie, kiedy wchodząc już w ten dawny czas poznaje pewną kobietę. Ukazana jest w sposób jakby to ona miała namieszać w życiu Ariela, jakby uczucie miało za jej pomocą się ukazać. Nic bardziej mylnego. Autorka zaserwowała nam tu zestaw zdziwienia i wiecznego zaskakiwania. Bardzo lubi iść drogą wyboistą i podsuwać nam tropy, które są jedynie zmyłką. Jeśli już bowiem jesteście pewni, że to się tutaj nie wydarzy, to jednak stanie się prawie napewno.

Autorka potrafi władać rozbieżnością stylów. W czasie współczesnym, postacie rozmawiają tak jak teraz. W przejściu do przeszłości widzimy, że porozumiewają się stylem i klimatem z dawnych lat. Tylko sam Ariel, choć wyszkolony, to nadal był nieco zbyt pewnym siebie współcześniakiem, który choć zakamuflowany, to bardzo odbiegał od dawnego klimatu. Miał zwracać na siebie naszą uwagę i mu się to udawało. Spodobała mi się też tutaj fascynacja Ariela innym mężczyzną, który od początku go we wszystkim podziwiał. Opowiadał nam o swoich myślach i spostrzeżeniach. Wiele rzeczy kalkulował, a nam to podejście się podobało. Nie było tu niczego na siłę. Bez przepychu, nerwowych wstawników, czy sytuacji, które dla nas wydawały by się nie na miejscu. Oczywiście jeśli lubi się wątki fascynacji osób tej samej płci. Napisana naprawdę lekko z nutką wyczekiwania i smakiem czegoś nowego. Jak nie lubię poruszania tematu hitlerowców, tak tutaj to podejście mi się podobało. Myślę, że nie zgrzeszę jeśli ją polecę:-) Chętnie przeczytam wszystko, co wyjdzie spod pióra autorki:-)

Na samym początku chciałabym zaznaczyć, że nigdy nie byłam zwolenniczką wojennych historii miłosnych. Jednak ta książka zapewniła mi mnóstwo wrażeń! Historia bohaterów nie tylko wzbudziła we mnie pozytywne emocje, ale również bardzo mnie zaskoczyła. Świat przedstawiony jest umieszczony w okresie drugiej wojny światowej, ale główny bohater żyje w czasach współczesnych. Razem z Arielem Kwiatkowskim możemy przeżyć ciekawe przygody, takie jak podróż w czasie, ale również wiele nieprzyjemnych i pełnych zgrozy momentów. Dlatego przed przeczytaniem tej książki, warto zastanowić się czy jest ona na pewno dla Ciebie. Uważam, że autorka w niepowtarzalny sposób ukazała realia II wojny światowej. Jednak najbardziej chwycił mnie za serce wątek miłosny związany z LGBT, który ukazuje zakazaną miłość dwóch zupełnie różnych postaci. Reasumując, książka bardzo mi się podobała i myślę, że jeszcze nie jednego zachwyci swoją oryginalnością.

Cofnijmy się na moment do września, a właściwie do maja, kiedy przeczytałam W pogoni za losem po raz pierwszy. Możemy wrócić nawet do kwietnia i propozycji patronackiej. Od początku byłam bardzo zaintrygowana, zaczęłam czytać od razu i co tu dużo mówić, zakochałam się. Kiedy dostałam już cały plik do ostatecznej decyzji, naprawdę robiłam co w mojej mocy by wracać do niej jak tylko mogłam. To był test czy miłość z pierwszych kilkunastu stron przetrwa. Jak widać przetrwała. Ba, zdecydowanie urosla i widziałam ze chcę mieć to cudo pod moimi skrzydłami. Choć premiera była we wrześniu ja wrzucam recenzję dopiero teraz, bo gdzieś mi ona umknęła w natłoku obowiązków.

Ale za co tak właściwie pokochałam W pogoni za losem? Odpowiedź za wszytsko będzie najbardziej adekwatna, ale postaram się to jakoś opisać. Przede wszystkim pierwsze iskry poszły juz przy opisie. Podróże w czasie, mlm, czasy II wojny? Zabrzmiało to podobnie do mojego ukochanego "Hiacynta". Samo wykonanie i rozwinięcie, było tylko lepsze, chlonęlam opowieść Angeliki jak gąbka. Później, od pierwszych stron - bohaterowie. Wiecie, że zwracam ogromną uwagę na ich sposób kreacji. I tutaj nie było inaczej. Angelika Gawerska stworzyła tak realnych bohaterów, że przez chwilę myślałam, że gdzieś w aktach II WŚ możnaby coś znaleźć o Arielu Kwiatkowskim. I TEN ROMANS. Nie mam słów, oddałabym za chłopaków wszystko, absolutnie. Na plus jest też pokazanie Warszawy w trackie wojny i wojennych realiów, co niestety czyni tą książkę dość ciężką. Nie zmienia to faktu, że jest jedną z najlepszych książek przeczytanych przeze mmie w tym roku. Absolutne cudo spod pióra polskiej autorki. Musicie dać jej szansę.

Są takie książki, które nas zaskakują i ta była jedną z nich. Nie byłam zbyt przekonana do tego tytułu, po pierwsze dlatego, że nie jestem fanką historii, a po drugie dlatego, że akcja dzieje się w Polsce. A ja osobiście wole czytać książki osadzone za granicą. Jednak coś mnie tknęło i zdecydowałam się przeczytać tę książkę. Wiec wyobraźcie sobie moje zdziwienie kiedy ja po prostu nie mogłam oderwać się od „W pogoni za losem”. To było niesamowite. Niesamowite. Od sposobu pisania autorki, przez każdego z bohaterów po całą otoczkę wojny. Nie dość, że zaciekawiła mnie cała historia, w ogóle pomysł podróży w czasie był genialny. Ale też zakochałam się w bohaterach. Bardzo się do nich przywiązałam i pod koniec wylałam sporo łez. Ten tytuł poza dawaniem samej rozrywki, dużo uświadamia i porusza ciężkie tematy.

Wojna, morderstwa, okrucieństwo - dlatego zastanówcie się czy jesteście gotowi zanim przeczytacie.

Gdybym mogła natychmiast sięgnęłabym po drugi tom, na którego czekam niecierpliwie. A wam mogę z całego serca polecić tę książkę.

Zgłosiłam się do autorki po książkę gdyż wyczytałam, że bohater cofa się do II wojny światowej, a jak wiecie są to czasy, które uwielbiam. Miałam lekkie wątpliwości gdyż jest tu wątek LGBT, a takiej książki nigdy wcześniej nie czytałam.

Czy gdybyście mieli możliwość cofnięcia się w czasie zrobilibyscie to?

Akcja jest prowadzona dwutorowo w czasach obecnych i wspomnianych wojennych.

Ariel idąc na rozmowę o pracę nie zdawał sobie sprawy co go czeka. No nie oszukujmy się. Czegoś takiego to nikt się by nie spodziewał.

Przechodzi przez szereg prób i testów, które złamały by nie jedno istnienie i kończy je jako jeden z nielicznych.

W końcu dostaje zadanie. Musi cofnąć się w czasie do 41roku, dostaje też nową tożsamość.

Nie jest to łatwy czas z wiadomych nam przyczyn.

Autorka świetnie odnalazła się w tych ciężkich dla nas czasach. Pokazała tamtejsze realia, ból i cierpienie tych ludzi, ale również wiarę na lepsze jutro oraz, że nawet wtedy stawiano miłość ponad własne dobro.

Jeżeli lubisz wątek wojenny, cofania się w czasie i LGBT to ta książka jest w sam raz dla Ciebie.

Jeśli lubicie wątek podróży w czasie, wojny oraz bohaterów LGBT, to ta książka jest zdecydowanie dla Was! Ja, zanim sięgnęłam po nią, to nie sądziłam, że takie połączenie może w ogóle mi się spodobać, a mimo wszystko opis bardzo mnie do siebie przyciągnął i byłam ciekawa, jakie wrażenia na mnie wywrze książka. Nie spodziewałam się tego, co otrzymałam! Momentalnie wkręciłam się w wykreowaną przez Autorkę historię i czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Wraz z Arielem możemy przenieść się do 1941r, do Warszawy, którą okupowali Niemcy. Dane nam będzie oczami wyobraźni zobaczyć to, co się tam działo. Jaka krzywda spotkała Polaków. Będą momenty, w których łzy niespodziewanie zaczną płynąć po twarzy, a i takie, gdzie poczujemy silny dreszcz emocji. Cała historia nie jest przedstawiona tylko z tej najgorszej strony, Autorka chciała nam pokazać, że nie każdy Niemiec był zły, tak, jak i nie każdy Polak dobry. I tutaj z pomocą przychodzi nam Hans, rudawy mężczyzna, homoseksualista, który musi się kryć, tak, jak nasz główny bohater. Jest oficerem, Niemcem, który nie może patrzeć na tak wielką krzywdę, jaka w tamtym momencie dotykała tak naprawdę wszystkich. Ariel musi spróbować się z nim zaprzyjaźnić, by ocalić jak najwięcej niewinnych ludzi. Niestety nie będzie to wcale łatwe zadanie, gdyż wraz z jego pojawieniem się, od samego początku wpada w tarapaty...

Historia, którą napisała Autorka, jest przesiąknięta bólem, który dosłownie wylewa się z kartek. Daje również nadzieję na to, że nie wszyscy są źli. Co prawda, my nie możemy cofnąć się w czasie, by zapobiec pewnym wydarzeniom, ale wraz z tą powieścią, możemy, chociaż na chwilę poczuć, że tak właśnie jest. Czytając ją, czułam się tak, jakbym tam była, razem z Arielem i resztą naszych bohaterów przemierzałam Warszawę, która w tamtym momencie była szara, ponura, na której ulicach roiło się od martwych ciał dzieci czy dorosłych. Bolało mnie to, serce kłuło mnie na myśl, że dokładnie tak wszystko wyglądało w tamtych latach. Nie lubię historii, nie lubię wiedzieć o czymś, co sprawia, że serce próbuje wyrwać się z piersi, jednak przy tej książce nie byłam w stanie oderwać się od czytania. Ta historia, bohaterzy, pokazali mi, jak to jest być silnym i mimo wszelkich przeciwności losu starać się iść z podniesioną głową i walczyć o siebie i bliskich. Tak, zdecydowanie to była piękna i bolesna podróż w czasie, ale warta wylanych łez.

Kolejną rzeczą, o której muszę napomknąć, są właśnie bohaterzy homoseksualni. Nie czytałam wcześniej żadnych książek, w której grają oni główną rolę i szczerze bardzo mi się to spodobało! Było to zupełnie inne doświadczenie, zobaczyć, jak mężczyzna może zakochać się w drugim mężczyźnie. Jakie emocje w nich siedzą, czy trudno jest się przyznać do tego, że ktoś tej samej płci ich pociąga. A w dodatku w tych czasach było to wręcz zabronione, więc co musieli robić, by nikt ich nie nakrył i nie zabił? Dane mi było również przeczytać jedną pikantną scenę z udziałem bohaterów, która sprawiła, że policzki płonęły mi żywym ogniem. Nie sądziłam, że to powiem, ale poproszę więcej!

Ta historia wprawiała moje serce w szybsze bicie, sprawiała, że łzy napływały mi do oczu nie raz. Podczas brutalnych scen, czułam ciarki na całym ciele i odruchowo chciałam zasłonić oczy rękoma. Była tak dobra, że z żalem rozstałam się z nią. Niejednokrotnie wspominałam, jak uwielbiam debiuty i cieszę się, że Autorka dała mi szansę, bym mogła poznać jej pierwszą wydaną historię. Oczywiście ogromne gratulacje droga Autorko, za tak cudownie napisany debiut, który w 100% skradł moje serce. Postacie przez Ciebie wykreowane zostały fenomenalnie, a cała otoczka, fabuła - mistrzostwo! Koniecznie musisz jak najszybciej pisać kolejny tom, gdyż ja już zacieram na niego rączki!

Jeszcze raz ogromnie dziękuję Autorce oraz wydawnictwu za egzemplarz tego fenomenalnego debiutu! Polecam gorąco!

Kiedy zaczęłam czytać, miałam pewne obawy czy książka przypadnie mi do gustu. Raz z racji tego e fabuła obsadzona jest w innych realiach z nutą fantastyki w postaci przeniesienie się w czasie, mimo że do tego gatunku nie jest zaliczona, dwa książka jest dość spora ma ok. 420 stron. Czytając opis miałam świadomość, że ta książka będzie wymagająca. I muszę przyznać, że zaskoczyła mnie.

Ariel to młody mężczyzna, który studiuje. Pewnego razu trafia na bardzo intrygującą ofertę pracy. Już po rozmowie kwalifikacyjnej wie,że to nie będzie zwyczajna praca. Przechodzi szereg wirtualnych testów, które niejedną osobę by złamały. Rozpoczyna ciężkie i intensywne szkolenie, które mało który kandydat kończy. Arielowi udaje się zakończyć wszystkie etapy. Dostaje informacje co będzie jego zadaniem, nowa tożsamość i cofa się w czasie do 1941 roku. Już chwile po trafieniu w odpowiednie miejsce Ariel pakuje się w kłopoty. Czy odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Czy jego szkolenie będzie skuteczne? Jakie kłopoty czekają naszego bohatera?

Fabuł świetnie poprowadzona, bohaterowie wyraźnie wykreowani, realnie opisani. Wydarzenia współczesne Arielowi mieszają się z tymi , w jakie trafił dzięki podróży w czasie. Poznajemy jego myśli, których ludzi poznaje i jego działania, które nie koniecznie są logiczne dla innych poza Arielem. W książce nie brakuje emocji, dramatycznym scen, rozważań, załamań głównego bohatera i jego rozterek. Czy wykonać ściśle rozkazy swoich mocodawców, czy zaufać sercu i uczuciom? Szybko przekonuje się, że to, czego doświadczył w roku 1941 nie jest takie proste jak było na szkoleniu. Rzeczywistość go przerasta.

Autorka stworzyła niebanalną historię, pełna emocji, dramatyzmu. Ariel ciągle musiał podejmować decyzje, które niekoniecznie odpowiadały temu, do czego został wyszkolony. Oprócz emocji głowy bohater przeżywał rozterki natury emocjonalne, dylematy co jest słuszne oraz wątek miłosny. Autorka pięknie opisała wątek uczuciowy między Arielem a Aleksandrem. Nie tylko Ariel przeżywał rozterki. Także Aleksander, który odkrył, że nie tylko Basia wzbudza w nim uczucia, których nie bardzo potrafił sprecyzować. Dylematy Hansa, nie tylko odnośnie do swojej orientacji, która w tamtych czasach równała się śmierci, ale także tych dotyczących emocji. Silnie przeżywał to, co robią Niemcy. Tak był jednym z nich ale za wszelką cenę próbował nie stracić człowieczeństwa. Czy Ariel wykona zadanie?

Książka jest świetnie napisana, bardzo ciekawym językiem literackim. Całość miesza w sobie wielowątkowe historie, które urzekają. Sam motyw orientacji homoseksualnej ujęty w kontekście II wojny światowej jest jakże aktualny i dziś. Nietolerancja, agresja, traktowanie jak zło itp. Jeśli szukacie niebanalnej historii, z motywem wojny i wielowątkowa fabuła to ta książka jest dla was. Jeśli jednak nie macie otwartego umysłu to poszukajcie innej książki, by nie oceniać jej przez pryzmat uprzedzeń. Ja polecam i gratuluje autorce odwagi.

Ariel Kwiatkowski długo szukał odpowiadającej mu pracy; to jedno ogłoszenie zaintrygowało go swoją tajemniczością, stwierdził więc, że nie ma nic do stracenia. Po kilku rozmowach jego pracodawcy zaczynają szkolić mężczyznę do zajęcia, o jakim nigdy mu się nawet nie śniło- ma zostać agentem specjalnym, działającym w czasach II wojny światowej. Musi dokładnie znać żyjące wówczas osobistości, poznać wszelkiego rodzaju plany. Choć brzmi to jak szaleństwo, jego pracodawcy przeniosą go w przeszłość, by odwrócił bieg wydarzeń. Tak oto zostaje Arielem von Winterfeldem- pół Polakiem, pół Niemcem.

Trafiając do miejsca docelowego, od razu nawiązuje znajomość z Aleksandrem Wiśniewskim, który ma wprowadzić go w struktury polskiego podziemia, oraz Niemcem Hansem Engelem, niosącym mu pomoc podczas problemów z nazistami. Szybko jednak okazuje się, iż obie relacje mieszają Arielowi w głowie i sam nie wie, co jest dobre, a co złe. Do walki ze złem wdziera się przyjaźń i miłość, zaś nasz bohater ma problemy z odłożeniem emocji na bok.

Czy Ariel Kwiatkowski vel. von Winterfeld zakończy swoją misję sukcesem, do jakiego szkolili go jego mocodawcy? A może wybierze zupełnie inną ścieżkę... ?

Muszę przyznać, że opis od wydawcy niezwykle mnie zaintrygował. Podróż w przeszłość, by naprawić niektóre błędy przodków? Jak najbardziej! A do tego nieobce żadnemu człowiekowi dylematy związane z relacjami międzyludzkimi, gdy nagle powierzone zadanie nie jest już takie oczywiste... Byłam ciekawa, co też kryje ta książka.

Muszę powiedzieć, że po lekturze mam mieszane uczucia. Z jednej strony ogromny plus dla autorki za to, że nie prowadziła tej historii wąskotorowo, skupiając się wyłącznie na misji Ariela. Dała nam idealny popis, jak powinno się pisać o emocjach, które odczuwamy na różnych etapach życia (i względem różnych osób, oczywiście). Tutaj mamy przykład naszego głównego bohatera, który teoretycznie powinien widzieć w Hansie wroga, a z drugiej strony nie do końca go za takowego uważał. W grę wchodziły naprawdę silne uczucia. Z drugiej strony główny bohater i jego niezdecydowanie czasami dość mocno mnie irytowały. Rozumiem, że niektóre decyzje mogły zaważyć nie tylko na jego życiu, ale i współtowarzyszy, lecz czasami miałam wrażenie, że czytam o przemyśleniach nastolatka, nie zaś mężczyzny, który podjął się naprawdę trudnej misji i był do niej szkolony, zaś mocodawcy uznali go za idealnego kandydata. Momentami wydawało się, że Ariel bardziej skupił się na prowadzeniu miłosnej gry (lub ogólnie rzecz ujmując: uczuciowej stronie zadania) niż na faktycznej realizacji celów. I to nie to, że homoseksualizm w tej książce w jakiś sposób burzy moje postrzeganie świata, bo tak po prostu nie jest, aczkolwiek czasami bawiło mnie to, jak bohater starał się odgrywać przed Hansem kokietkę. To jakoś nie pasowało mi do ogólnego zamysłu książki.

W pogoni za losem jest o tyle ciekawą historią, że wręcz niespotykaną, oryginalną- przyznam szczerze, że dotychczas nie spotkałam się z taką fabułą (albo było to tak dawno, że zupełnie o tym zapomniałam). Autorka bardzo dobrze włada piórem, skupiając się na detalach, dzięki czemu i my możemy odbyć swego rodzaju podróż w czasie. Właściwie jedynym, co mnie delikatnie uwierało, było wspomniane zachowanie Ariela właśnie. Niemniej jednak nie wpływa to zbyt mocno na całościowy odbiór lektury- uważam, że można przy niej całkiem dobrze spędzić czas.

Jesteście gotowi na tak nietuzinkową opowieść?

,,Hans i Aleksander byli jak dzień i noc, słońce i księżyc. Nie byli od siebie lepsi ani gorsi. Byli po prostu całkowicie inni. Ariel uwielbiał ich obu i żadnemu nie mógł dać tego, czego chcieli. Nie dlatego, że nie chciał, ale dlatego, że nie potrafił”.

„W pogoni za losem” autorstwa Angeliki Gawerskiej to książka z rodzaju tych, których nie ma ochoty się kończyć. A przynajmniej w moim odczuciu.

Ponad czterysta stron przeczytanych w jeden dzień. Nie wiem, jak to jest, z wami jednak u mnie oznacza to, że naprawdę się wciągnęłam.

Czego możecie się spodziewać?

♤Intrygujący początek, który od razu zaczyna się akcją.

♤Świetny pomysł na fabułę, w której to jedna z postaci podróżuje w czasie.

♤Autentyczne wydarzenia i bohaterowie.

Oczywiście większość książki jest, fantazją autorki jednak cała historia była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami.

♤Świetnie scharakteryzowani i zróżnicowani bohaterowie. W tym np.

❤️Ariel, który jest zupełnie nieprzewidywalny. Jednocześnie silny i bardzo wrażliwy. Potrafi rozbroić kilku przeciwników naraz, zna się na szpiegostwie i tajnych misjach jednak przy tak prosta czynność, jak prasowanie, czy gotowanie daje klapy.

❤️Aleksander młody i temperamenty członek polskiej konspiracji. Nie jest z natury ufny, jednak gdy się do kogoś przekona, pozostaje mu lojalny.

❤️Hans niemiecki oficer, ale o dobrym sercu, co w czasach wojennych było niezwykle rzadkie. Kocha swoją ojczyznę jednak nie pochwala okrucieństwa.

Tak naprawdę te opisy są dość spłycone, gdyż osobowości tych bohaterów są jeszcze bardziej rozbudowane. Trzeba ich po prostu poznać.

Ja przyznam, że bardzo się z nimi wszystkimi zżyłam, co w dużej mierze wpływa na moją opinię.

♤Dalej to, co jest niezwykle ważne, czyli pięknie opisane i poruszające relacje.

❤️Miłość między dwoma chłopakami. Słodki związek stanowiący szczyptę szczęścia w czasach cierpienia i strachu.

❤️Przyjaźń piękna i bezinteresowna. Taka gotowa do poświęceń i do ryzyka.

♤No więc nie będę owijać w bawełnę. Zakochałam się w tej książce, choć mam świadomość, iż jest to całkowicie kwestia moich czytelniczych preferencji.

Oczywiście wierzę, że ta lektura spodoba się innym czytelnikom zwłaszcza tym lubiącym książki obyczajowy, czy takie, w których pojawiają się postacie ze środowiska LGBTQ+. Jednak fani szalejącej akcji mogą czuć lekki niedosyt.

Od siebie jednak dodam, że polecam sięgnąć po tę książkę. Może i dla was okazać perełką.

Ariel Kwiatkowski podczas przeglądania internetowych ofert pracy trafia na taką, która brzmi niezwykle intrygująco. Po serii rozmów i wywiadów rozpoczyna szkolenie, mające przygotować go do roli szpiega działającego w czasach II wojny światowej. Wkrótce dostaje nową tożsamość i zostaje Arielem von Winterfeldem – w połowie Niemcem, w połowie Polakiem. Ariel nie wie, że przygotowywany jest do podróży w czasie, a swoją wiedzą ma pomóc narodowi polskiemu…

Cóż to była za powieść! Co za pomysł! Uwielbiam, gdy autorzy bawią się gatunkami, a Pani Angelika z wielkim wyczuciem wymieszała gatunek sci-fi z powieścią historyczną, romansem i powieścią młodzieżową, tworząc niezwykle wciągającą historię!

Plastyczne pióro pisarki pozwoliło jej na stworzenie wyrazistych postaci i pobudzających wyobraźnię opisów. Mimo okrucieństwa jakie niesie ze sobą wojna, w książce możemy odnaleźć pewne ukojenie, możemy zatopić się w świecie, który wciąga już niemal od pierwszych stron. To było niesamowite, jak nieodkładalna była dla mnie przez większość czasu ta książka.

Wykreowane postacie były wspaniałe i barwne, wczułam się w ich losy, a Hans stał się moim książkowym crushem :) Jeśli jesteście czytelnikami, którzy cenią sobie kreację postaci, to zdecydowanie będziecie tutaj usatysfakcjonowani!

Jeśli obawiacie się ładunku faktów oraz przytłaczających informacji, który czasem występuje w powieściach historycznych, to już rozwijam Wasze obawy. Tutaj kompletnie tego nie poczujecie. Jeśli jesteście laikami historycznymi, bez obaw odnajdziecie się w tej książce!

Mogę Wam z czystym sumieniem polecić tę książkę, jest zdecydowanie warta uwagi!!!

“W pogoni za losem” to książka, jakiej jeszcze nie było. Wiecie, że uwielbiam zabawy gatunkami i łączenie ze sobą tych na pozór najbardziej odległych. Ta mieszanka science fiction, powieści historycznej, młodzieżówki oraz zakazanego romansu zapewnia mnóstwo wrażeń i sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Książka Angeliki Gawerskiej otwiera oczy na wojenne okrucieństwa, jest brutalna, bolesna i - szczególnie w obecnych czasach - działa na wyobraźnię. Ale jednocześnie daje nadzieję na odrobinę radości, nawet w tych najgorszych, najokropniejszych chwilach.

Ariel to bohater z charakterem - młody, czasem porywczy, ale zawsze stający w obronie tego, co słuszne. Jego relacje z Hansem oraz Aleksandrem zostały świetnie przedstawione - bardzo zaangażowałam się emocjonalnie w tę historię i śledziłam z zapartym tchem losy zakazanej miłości między mężczyznami.

Chociaż zwykle nie sięgam po powieści, w których poruszana jest tematyka drugiej wojny światowej, ani trochę nie żałuję, że skusiłam się na “W pogoni za losem”. Takie wyjście z czytelniczej strefy komfortu okazało się naprawdę fajnym doświadczeniem!

Książkę polecam i mam nadzieję, że Wam się spodoba! Przygotujcie się na szybsze bicie serca, uszykujcie sobie paczkę chusteczek i bądźcie gotowi na całe mnóstwo emocji - od tych totalnie pozytywnych, do maksymalnie negatywnych (takich jak porażająca złość na niesprawiedliwość tego świata i na wszelkie okrutne wojny, których nie powinno w ogóle być).

Fajnie jest poczuć się tak, jakby człowiek przeniósł się w czasie. Jakby patrzył czyimiś oczyma i przeżywał i najbardziej niebezpieczne, i zarazem najpiękniejsze chwile swojego życia. I nim ten nieco enigmatyczny wstęp rozwlecze się niemożebnie, zapraszam na słów kilka o powieści Angeliki Gawerskiej.

Wyobraźcie sobie tajną agencję, która przebiera wśród swoich potencjalnych pracowników jak w ulęgałkach, zostawiając tylko najlepszych. A potem przeprowadza męczące i długotrwałe szkolenie, po to, by wysłać wybrańców w przeszłość z dość karkołomną misją. Główny bohater – Ariel, trafia do Warszawy do lat czterdziestych, w sam środek działań okupacyjnych faszystów i niebezpiecznych, acz godnych szacunku ruchów polskiego podziemia. I to właśnie on (przy pomocy pewnego pyskatego Polaka i przyjaznego Niemca) musi wpłynąć na przebieg pewnych istotnych dla historii Polski zdarzeń.

Tak sobie myślałam podczas czytania, że oto przede mną wyłania się odpowiednik marvelowskiego Kapitana Ameryki, z tym, że Ariel nie dzierży tarczy, a broń palną i walczy tak jakby jutra miało nie być, używając do tego całego swojego uroku i sprytu. I to było niezwykle radosne odkrycie, które towarzyszyło mi do końca.

Jeśli boicie się, że jest to książka przeładowana informacjami historycznymi, to niepotrzebnie. Wszystkie najważniejsze fakty są wyraźnie zaznaczone, ale trzeba pamiętać, że jest to książka przygodowa z elementami romansu, więc bardziej przypomina opowieść dobrego znajomego niźli podręcznik do historii.

Pysznie zbudowała sobie autorka postaci. Zadbała o ich wyjątkowość i filuterność, okrasiła to wszystko ogromną dawką zaufania i miłości, nadając im ostatecznego sznytu. Połączyła też to wszystko z fajnymi dialogami i dzięki temu stworzyła opowieść, która nie nudzi, ale pomaga też pewne ważne rzeczy zrozumieć.

Czytajcie na zdrowie, bez względu na pesel. To książka dla każdego!

Książki młodzieżowe, w których ważną rolę odgrywają podróże w czasie nie są niczym nadzwyczajnym. Stworzenie powieści dla nastolatków, w której jeden z bohaterów przeniesie się w czasie do trwania II wojny światowej jest już nietypowym zabiegiem. ,,W pogoni za losem" Angeliki Gawerskiej pod tym względem okazało się naprawdę świetnym rozwiązaniem. Młodsi odbiorcy, ale także dojrzali czytelnicy mogą razem z głównym bohaterem tego wydania odbyć podróż w czasie. Nie zawsze będzie ona jednak łatwa i przyjemna. Należy pamiętać o tym, że trwała wojna, a autorka nie chciała pomijać niewygodnych faktów, jak tortury, czy prześladowania.

Ariel Kwiatkowski, główny bohater książki w ramach nowej pracy miał wcielić się w postać pół-Niemca oraz pół-Polaka i przenieść się w czasie. Tak też się stało, jednak po jego przybyciu na miejsce na koniec czasowej podróży nie wszystko poszło zgodnie z planem. Czy możliwe było zakończenie tego powrotu sukcesem? Jak napisała autorka, ta książka powstawała wiele lat. Ze względu na obszerność konspektu zostanie ona podzielona na dwie części. ,,W pogoni za losem" Angeliki Gawerskiej jest dopiero pierwszą z nich.

Jest to debiut literacki autorki. Twórczyni starała się oddać prawdę historyczną, nie zamieszczając jednak w treści zbyt wielu osób, które istniały naprawdę. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, jednak jestem przekonana, że wprowadzenie do niej niektórych postaci będzie miało dla młodzieży bardzo duże znaczenie. ,,W pogoni za losem" Angeliki Gawerskeij jest lekturą, dzięki której nastoletni odbiorcy mogą dowiedzieć się jak wyglądały czasy wojenne. Informacje są podane w przystępnej formie i podane w sposób zrozumiały dla czytelników właśnie w tym wieku.