W mroku lasu

Chociaż nie jestem wielką miłośniczka kryminałów, ten zrobił na mnie ogromne wrażenie! Pomimo tego, że fabuła rozgrywa się na przełomie raptem kilku dni, akacja jest naprawdę dynamiczna, a intryga zaskakująca.

Fabuła: podczas treningu psa policyjnego Grace odgrywa w lesie płytki grób. Szybko okazuje się, że pogrzebano tam więcej niż jedną ofiarę. Kimkolwiek jest sprawca to jego „dzieło” zostało zdemaskowane, a przyparty do muru nie cofnie się przed niczym.

„W mroku lasu” to szósty tom serii „Ryder Creed” i jeśli macie możliwość, warto sięgnąć po tę książkę w kolejności sugerowanej przez wydawcę. Jeśli jednak tak jak ja, nie może je się doczekać poznania sekretów lasu, bez trudu zrozumiecie zarówno bieg wydarzeń, jak i relacje między bohaterami.

Autorka w umiejętny sposób wprowadza nowe postaci, ale też przypomina sytuację starych, dzięki czemu ani przez chwile nie czułam się zagubiona. Ba! Przedstawia ich w taki sposób, że szybko się do nich przywiązałam. Miałam wrażenie, jakbym znała ich od lat, odczuwa z nimi ich emocje, czy walczyła o oddech w mrocznym lesie.

Również sama intryga nie pozwalała mi odłożyć książki. Chociaż nie zastanawiałam się już „kto”, bo narracja sprawcy towarzyszyła mi przez całą powieść, to wciąż byłam bardzo ciekawa wielu aspektów zbrodni, która swoją droga była dość przerażająca (przez chwile pomyślałam o tym, że sytuacja mogłaby mieć miejsce w realnym świecie i poczułam ulgę, że jednak jest to tylko książka).

Jak już wspomniałam wcześniej, akcja powieści rozgrywa się na przełomie kilku dni, jednak w żaden sposób nie wpływa to na negatywny odbiór historii. Wręcz odwrotnie, sprawia, że możemy lepiej zrozumieć bohaterów, poznać ich marzenia i obawy, a dopiero w drugiej kolejności śledzić rozwój wydarzeń. Bo ten paradoksalnie “napakowany” jest akcją, nie ma tu zbędnych scen, czy nic niewnoszących rozmów. Każda sytuacja, każdy dialog coś wnoszą do opowieści i przybliżają nas do rozwikłania zagadki.

Niesamowicie spodobał mi się też motyw psów policyjnych. Autorka przy okazji opowieści przekazuje nam sporo merytorycznej wiedzy na temat pracy, czy tresury tych stworzeń, ale też ich relacji z opiekunami.

„W mroku lasu” to książka, która wciąga w mroczny świat przestępczości, ale też zachwyca ciekawymi, złożonymi charakterami bohaterów. Powieść przypadnie do gustu nie tylko miłośnikom kryminałów, ale każdemu, kto lubi książki trzymające w napięciu.

Pies Ridera Creeda przypadkiem odnajduje płytki grób, wszystko wskazuje na to, że miał nigdy nie zostać odnaleziony. Okazuje się, że w Parku Narodowym są ukryte kolejne ludzkie szczątki, śledczy dochodzą to wniosku, że sprawcą zna Park jak własną kieszeń i od lat ukrywał tam ciała. Kto odpowiada za te zbrodnie? Do czego posunie się mordercą?

Książka bardzo przypadła mi do gustu, ma ciekawą fabułę, intrygujących bohaterów, dodatkowo to moje drugie spotkanie z agentką Maggie, która polubiłam już w książce "Zło konieczne".

Autorka cały czas trzyma czytelnika w napięciu i niepewności, dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko i z ogromnym zaciekawieniem.

Sam klimat lasu jest już naznaczony tajemnicami i mrokiem, a dodatkowo mamy tutaj pełne martwych ciał, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego.

Razem ze śledczymi odkrywamy coraz to nowe informacje, które powoli nakreślają profil mordercy i mają pomóc w złapaniu go. Po prostu razem z bohaterami wpadłam w wir śledztwa i równie mocno chciałam odkryć kto jest mordercą i dlatego to robi!

Jeśli lubicie kryminały, które niesamowicie wciągają i są pełne zagadek do rozwikłania, to ksiazka "W mroku lasu" jest idealna dla Was!

Zachęcona pozytywnymi opiniami na temat twórczości amerykańskiej pisarki Alex Kava z niezwykłą chęcią sięgnęłam po jej nową powieść kryminalną pt. „W mroku lasu". Lektura ta należy do całej serii thrillerów o przygodach Rydera Creeda, można ją jednak czytać bez znajomości pozostałych tomów, ponieważ nie ma żadnego problemu w zorientowaniu się, kto jest kim, jakie są relacje między poszczególnymi bohaterami i jakie wydarzenia wpływające na ich życie miały miejsce wcześniej.

Pierwsze strony książki wzbudziły moją ciekawość. Spacerujące po lesie rodzeństwo natrafia na zwłoki mężczyzny. Chwilę później towarzyszący im pies tropiący odnajduje ciała kolejnych osób. Znajdują się one w różnym stopniu rozkładu, ślady wskazują też na odmienne sposoby pozbawienia ich życia. Jedno staje się pewne - morderca liczył na to, że znajdujący się na uboczu las będzie najlepszym miejscem na pozbycie się zwłok, ponieważ siły natury zajmą się jego ofiarami, zacierając w ten sposób ślady popełnionych zbrodni. Gdy śledczy przystępują do pracy, czytelnik poznaje różne techniki oceniania i analizowania dowodów oraz ustalania przyczyn zgonu. Jednak mimo, wydawałoby się, drastycznych opisów i kilku ciekawych zwrotów akcji, lektura nie wywołała we mnie oczekiwanych emocji - nie było ani mrocznego nastroju, ani dreszczyku strachu.

O wiele bardziej przypadł mi do gustu wątek szkolenia psów tropiących i wykorzystywania ich umiejętności w rozmaitych sytuacjach. Innym ciekawym tematem poruszonym przez autorkę była kwestia traumy jakiej doświadczają żołnierze przebywający na misjach wojskowych. Nie zdawałam sobie bowiem dotąd sprawy, jak stres pourazowy może wpłynąć na ludzką psychikę, niszcząc człowiekowi i jego rodzinie życie. „W mroku lasu" nie ma skomplikowanej fabuły, nie jest to książka bardzo wymagająca. Właściwie od samego początku można zorientować się, jakie są motywy działania sprawcy i jego pomocnika. Rozwiązanie sprawy okazuje się proste i przewidywalne. Niestety, mimo wydawałoby się mrocznego klimatu z tajemniczą historią, lektura nie wywołała we mnie emocji na jakie liczę za każdym razem, gdy sięgam po thriller.

AHL

Szkolny Klub Recenzenta

Zachęcona pozytywnymi opiniami na temat twórczości amerykańskiej pisarki Alex Kava z niezwykłą chęcią sięgnęłam po jej nową powieść kryminalną pt. „W mroku lasu". Lektura ta należy do całej serii thrillerów o przygodach Rydera Creeda, można ją jednak czytać bez znajomości pozostałych tomów, ponieważ nie ma żadnego problemu w zorientowaniu się, kto jest kim, jakie są relacje między poszczególnymi bohaterami i jakie wydarzenia wpływające na ich życie miały miejsce wcześniej.

Pierwsze strony książki wzbudziły moją ciekawość. Spacerujące po lesie rodzeństwo natrafia na zwłoki mężczyzny. Chwilę później towarzyszący im pies tropiący odnajduje ciała kolejnych osób. Znajdują się one w różnym stopniu rozkładu, ślady wskazują też na odmienne sposoby pozbawienia ich życia. Jedno staje się pewne - morderca liczył na to, że znajdujący się na uboczu las będzie najlepszym miejscem na pozbycie się zwłok, ponieważ siły natury zajmą się jego ofiarami, zacierając w ten sposób ślady popełnionych zbrodni. Gdy śledczy przystępują do pracy, czytelnik poznaje różne techniki oceniania i analizowania dowodów oraz ustalania przyczyn zgonu. Jednak mimo, wydawałoby się, drastycznych opisów i kilku ciekawych zwrotów akcji, lektura nie wywołała we mnie oczekiwanych emocji - nie było ani mrocznego nastroju, ani dreszczyku strachu.

O wiele bardziej przypadł mi do gustu wątek szkolenia psów tropiących i wykorzystywania ich umiejętności w rozmaitych sytuacjach. Innym ciekawym tematem poruszonym przez autorkę była kwestia traumy jakiej doświadczają żołnierze przebywający na misjach wojskowych. Nie zdawałam sobie bowiem dotąd sprawy, jak stres pourazowy może wpłynąć na ludzką psychikę, niszcząc człowiekowi i jego rodzinie życie. „W mroku lasu" nie ma skomplikowanej fabuły, nie jest to książka bardzo wymagająca. Właściwie od samego początku można zorientować się, jakie są motywy działania sprawcy i jego pomocnika. Rozwiązanie sprawy okazuje się proste i przewidywalne. Niestety, mimo wydawałoby się mrocznego klimatu z tajemniczą historią, lektura nie wywołała we mnie emocji na jakie liczę za każdym razem, gdy sięgam po thriller.

AHL

Szkolny Klub Recenzenta

Wiem, że się powtórzę, ale przepadam za twórczością Alex Kavy. Bardzo podoba mi się jej styl, lekkość pisania oraz kreowanie akcji z udziałem czworonożnych przyjaciół, którzy ewidentnie odgrywają w życiu autorki ważną rolę. Doceniam to i widzę z jakim sercem oddaje ona miejsce w fabule zarówno ludziom jak i często towarzyszącym im psom co odbija się na emocjach towarzyszących mi podczas czytania.

Jej książki są dość krótkie, czyta się je lotem błyskawicy i często wystarczy jeden wieczór żeby zaznajomić się z wybraną przygodą. Zagadki kryminalne zawsze są ciekawe, niestety dość przewidywalne, ale rekompensują to intrygujące zwroty w akcji oraz dopracowane wątki czy kreacje bohaterów. Wszystko to ma swoje odbicie również w najnowszej powieści Kavy, czyli "W mroku lasu".

Pies poszukujący należący do Rydera Creeda odkopuje płytki grób. Nikt nie spodziewał się, że codzienny trening okaże się tragiczny w skutkach. Morderca liczył, że zakopane ciało nigdy nie zostanie odnalezione. Niestety pies odnajduje kolejne ludzkie szczątki, mnożą się pytania a niewiele jest odpowiedzi. Czy morderca znający las jak własną kieszeń wywinie się prowadzącym śledztwo?

Bardzo miło spędziłam czas w towarzystwie Grace i Rydera. To bohaterowie, których znam z pozostałych książek autorki, ale cieszę się, że Kava nie zarzuca nas zbyt dużą ilością szczegółów z ich prywatnego życia skupiając się za każdym razem na innym śledztwie. Historia jest dynamiczna, prowadzone śledztwo ciekawe a bohaterowie wiarygodnie wykreowani, więc czas spędzony w towarzystwie tej książki na pewno nie będzie czasem zmarnowanym.

Nadchodzą jesienne wieczory, zdecydowanie moja ulubiona pora roku, szczególnie na czytanie lekkich, babskich kryminałów. "W mroku lasu" sprawdzi się w sam raz w duecie z kubkiem gorącej herbaty, ponieważ to jedna z tych historii, która wydaje się niezobowiązująca a jednak zaprząta uwagę czytelnika od pierwszej do ostatniej strony.

Od kiedy sięgam pamięcią lubiłam tropić seryjnych morderców na kartach książki. Dopiero niedawno zdałam sobie sprawę, że odeszłam nieco do tego motywu. By nieco urozmaicić sobie jesienne wieczory zdecydowałam się na przeczytanie książki, którą napisała Alex Kava pt. ,,W mroku lasu’’. Jest to co prawda 6 tom z cyklu Ryder Creed, jednak mimo to zdecydowałam się zacząć od tego tomu, ponieważ opis mnie najbardziej przekonał.

Książka zaczyna się dość intrygująco. Otóż w Parku Narodowym Blackwater River na Florydzie podczas spaceru Creeda z siostrą jeden z jego psów znajduje ciało. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, iż miejsce w którym znaleziono zwłoki jest trudno dostępne. Można wyciągnąć z tego taki wniosek iż mordercy zależało, by jego zbrodnia nie wyszła na jaw. Kiedy psy Rydera znajdują dwa kolejne ciała, śledczy nabierają pewności, że mają do czynienia z kimś, kto zna to miejsce jak własną kieszeń i może ukrywać tutaj o wiele więcej tajemnic niż wszystkim się wydaje. W sprawę angażuje się Maggie O’Dell – profilerka, której zadaniem jest sporządzenie psychologicznego portretu mordercy. Czy zespołowi uda się na czas złapać seryjnego mordercę?

Zapomniałam już jak to jest czytać dobrą książkę do tego stopnia, że tę przeczytałam w jeden wieczór. Od początku dałam się ponieść w fabule i pozostałam w tym stanie do samego końca. Najbardziej podobała mi się drobiazgowość w opisywaniu miejsc zbrodni i poszczególnych etapów śledztwa. Nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała, że Ryder Creed zdobył moje serce od samego początku. Chyba ktoś tu się kimś zauroczył . Gdybym miała się do czegoś przyczepić, to jedynie do tego, że rozdziały są zbyt krótkie i czasami niepotrzebnie przez to akcja przyśpiesza. Ode mnie 9/10.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale z pewnością nie ostatnie. Mimo, iż jest to kolejny tom z serii można go czytać bez znajomości całości. Świetny thriller, który trzyma w napięciu do końca.

Mogą być różne przyczyny zabójstw i o tym właśnie mieliśmy okazję przekonać się w tej części. Gdy w tym tomie w lesie znaleziono zwłoki nikt początkowo nie podejrzewał, że może być ich więcej oraz jakie były przyczyny śmierci tych bohaterów. W sprawę przypadkowo zaangażowali się Ryder i Brodie. Dziewczyna cały czas nie doszła jeszcze do siebie po wydarzeniach ostatnich lat, jednak także włączała się w tę sprawę. Najgorsze było to, że sprawca chciał wyeliminować wszystkich świadków.

Bardzo miło można spędzić czas z taką publikacją, zagłębić się w opis psów tropiących. Na pewno jest to ciekawa pozycja dla miłośników takich książek i twórczości tej autorki. Alex Kava tworzy zamknięte kryminalne całości, z powodzeniem można zagłębić się w taką szybką lekturę w wolnym czasie. Mimo tego, że jest dość obszerna miałam wrażenie, że na dobre nie wciągnęłam się w lekturę tej książki, a już czytałam jej ostatnie zdanie. Niemniej, jest to ciekawy, stosunkowo lekki przerywnik między bardziej wymagającymi historiami.

,,W mroku lasu" to powieść z małą ilością bohaterów, niezbyt skomplikowaną fabułą, z którą przyjemnie można spędzić wolny czas. Nie jest to książka bardzo wymagająca, ale takie też są potrzebne w czytelniczym planie dnia. Podoba mi się to, że w dowolnym momencie można wejść w lekturę tego cyklu. Tomów jest już tak dużo, że niekoniecznie trzeba nadrabiać wszystkie poprzednie części.

TRUPY W LESIE

Po dwóch latach od wydania poprzedniej powieści Kavy nad Wisłą, w ręce czytelników trafia kolejne dzieło autorki. Przez ten czas amerykańska pisarska zdążyła już co prawda napisać dwie powieści, ale my możemy cieszyć się na razie jedną z nich, „W mroku lasu” (czy jak chce tego oryginał, „Hidden Creed”). A jaka jest to powieść? Właściwie taka sama, jak wszystkie inne Kavy, więc kto lubi ten schemat, poczuje się tutaj jak w domu.

Zaczyna się, jak zawsze, od trupa. W Parku Narodowym Blackwater River na Florydzie jest miejsce niemal niedostępne dla ludzi. Niektórzy mają tui jednak wstęp, jak choćby ci, którzy szkolą psy tropiące. I to właśnie tu jeden z psów Creeda znajduje ciało. Kto mógł je tu zakopać? Jedno jest pewne: ktokolwiek to zrobił, chciał by ciało pozostało ukryte do czasu, aż przyroda zrobi z nim swoje. Ale zwłok jest więcej, a jak się szybko okazuje, ktoś traktował ten las, jak cmentarz ukrywający jego prywatne grzechy. I to od długich lat. W sprawę angażuje sę Maggie O’Dell, ale niedługo wszyscy w nią uwikłani mogą przekonać się, do czego zdolny jest morderca, by nie trafić za kratki…

„W mroku lasu” to szósta powieść z serii o Ryderze Creedzie i osiemnasta z Maggie O’Dell (ale by być konkretnym, doliczmy do tej listy opowiadanie z tą bohaterką ze zbioru „Thriller” i jej udział w dwóch antologiach napisanych przez Kavę wspólnie z Ericą Spindler i J.T. Ellison). Ktoś pewnie powie, że formuła miała tu pełne prawo się zużyć, ale pamiętajmy, że mamy tu do czynienia z thrillerem, a wszystkie dzieła z tego gatunku – z drobnymi ambitnymi wyjątkami – zawsze oparte są na tym samym schemacie, jedynie zmieniają się odrobinę okoliczności i nazwiska postaci biorących w tym wszystkim udział.

I tak jest też z „W mroku lasu”. Znów mamy zwłoki, znów mamy mordercę, na którego trzeba polować i znów wszystko prowadzi do konkretnej kulminacji. Co więcej, kto pamięta „Granice szaleństwa” wie, że Kava stworzył już bliźniaczo podobną powieść – tam dla odróżnienia ciała ukryte były w beczkach. Fabularnie dzieło więc nie zaskakuje. Nie zaskakuje też stylistycznie – Kava nadal pisze w sposób prosty, nieskomplikowany i łatwy w odbiorze. Nie zachwyca się słowem, nie bawi ją szczegółowe odmalowywanie świata czy psychologicznie frapujących postaci. Wszystko tu jest właśnie proste, niewymagające, ale szybkie i nienużące.

Klimat? Ten najlepszy był w pierwszych dwóch powieściach autorki – styl zresztą też – potem wszystko uległo uproszczeniu, ale nadal na stronach można odnaleźć niezły nastrój i niezłą akcję. I właśnie niezła jest ta książka. Ot literatura rozrywkowa środka, bez ambicji, grzechu, wstydu i lęku, jak śpiewał niegdyś Grabaż, którą można przeczytać w wolnej chwili w dwa ponure jesienne popołudnia, jeśli lubi się ten schemat.

Całkiem udana książka. Właściwie, jedyne minusy jakie znalazłam to te związane z wydaniem - błędy, literówki, niepoprawnie złożone zdania, czasem nie mające sensu. Nie wiem czy to kwestia tłumaczenia czy braku korekty. Natomiast jeśli o samą fabułę, to była świetna. Bardzo przemyślana historia. Nie zabrakło chyba niczego. Niesamowity, mroczny klimat. Genialne opisy, czasem dość obrzydliwe, ale za to bardzo realistyczne. Akcja pędziła już od pierwszych kartek i za to duży plus. Nie ma mowy o nudzie :) Warto przeczytać.

Bardzo dobry mroczny thriller. Książka dla fanów autorki oraz wielbicieli mocnych wrażeń. Polecam, nie oderwiecie się od książki 😉

Alex Kava to jedna z moich ulubionych autorek. Od niej zaczęła się moja miłość do thrillerów i kryminałów z agentami FBI w roli głównej. Dlatego każdego kolejnego tomu wyczekuję niecierpliwie, a już seria, w której pojawił się Ryder i jego psy jest tą, którą kupuję w ciemno, wyczekuję na premierę. Czy nadal Kava trzyma poziom? I to jak!

Tym razem zabiera nas blisko domu, nie gdzieś daleko, w tornado, czy inne tego typu kataklizmy, a do lasu tuż obok domu Rydera, gdzie przez przypadek wpada ON wraz ze swoją siostrą na... cmentarzysko. Rozpoczyna się wyścig z człowiekiem, który gotowy jest wejść na posesję, próbować otruć psy, próbować zabić człowieka.

Do tego wątek obyczajowy, gdzie Maggie i Ryder po troszeczku z każdym tomem się do siebie zbliżają, ale czy to przyjaźń, czy już kochanie?

To kolejna świetna książka od Kavy, którą pochłonęłam na raz. Trzyma w napięciu od pierwszej, aż po ostatnią stronę i pozwala spotkać się z ukochanymi, cudownymi bohaterami.

Czekam na kolejną część!

Jeszcze nie czytałam tej książki, jednak widzę dużo pozytywnych opinii na jej temat. Uwielbiam mroczne historie. Bardzo mnie kusi, aby ją zamówić.

Coraz częściej sięgam po thrillery i kryminały i mam to szczęście, że trafiam głównie na te dobre tytuły. Dzięki „W mroku lasu” Alex Kava moja dobra passa co do wyboru książek nadal trwa.

Chociaż „W mroku lasu” to już szósty tom z cyklu Ryder Creed, a ja nie czytałam poprzednich części, to nie miałam absolutnie żadnego problemu, żeby zorientować kto, jest kim i jakie są powiązania między bohaterami. Niektóre poprzednie wydarzenia zostały pokrótce opisane.

Od samego początku historia opisana w książce bardzo mnie wciągnęła, byłam ciekawa, jaki związek mają poszczególni bohaterowie z całą sprawą. Podobało mi się to, że autorka bardzo zgrabnie powiązała i rozwiązała wszystkie wątki. Na plus oceniam też malutki wątek romantyczny. Zawsze wszystko lepiej mi się czyta, gdy taki wątek pojawia się w książkach.

Fajnie, że autorka w fabułę wplotła informacje o tym jak szkoli się psy i do czego mogą się one przydać.

Alex Kava w swojej książce poruszyła również bardzo ważny wątek, jakim jest trauma jaką mają żołnierze wracający z różnych misji. Myślę, że nie każdy zdaje sobie sprawę, jak takie wydarzenia mogą wpływać na psychikę, ponieważ nie wszystkie obrażenia widać na pierwszy rzut oka.

„W mroku lasu” to historia która, wciąga od pierwszej strony. Myślę, że spodoba się każdemu, kto lubi twórczość autorki, jak i tym, którzy lubią podczas czytania poczuć pewien niepokój.

Lubię zapoznawać się z twórczością Alex Kavy. Kilka lat temu zainteresował mnie jakiś tom i od tamtej pory postanowiłam sprawnie nadrobić zaległości. Od dawna jestem na bieżąco i czekam na kolejne części. Tym razem mamy do czynienia z ofiarami w lesie i przypadkowymi świadkami, których sprawca chciałby się pozbyć. Wśród nich była Brodie, siostra Rydera... Podoba mi się temat psów tropiących, ciekawostki o nich. Ten tom jest pozornie dość długi, jednak na dobre nie wyciągnęłam się w lekturę, a już czytałam jej ostatnie zdanie.