Pani March

Życie na świeczniku niesie ze sobą mnóstwo obowiązków, chociażby dbanie o wizerunek, jaki ostał wykreowany wśród znajomych i nie tylko. Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Pani March” autorstwa Virginii Feito. Kto z was chciałby być bohaterką książki? Książki, która napisał własny mąż lub żona? Nie wiem, jak wy, ale ja chciałabym być pierwowzorem głównej bohaterki, no chyba że byłaby to zła postać lub jakaś taka co ma z głową nie tak wtedy wybaczcie, ale popłakałabym się. :p Jedno rzucone mimochodem zdanie rozpoczyna lawinę zdarzeń, które…?! Tego już dowiecie się sami.

Standardowo odsyłam was na stronę np. wydawnictwa w celu zapoznana się z opisem książki, ale uwieźcie tego, co znajdziecie w środku jeszcze nie było. Momentami poważnie, ale i śmiesznie to daje według mnie taką równowagę w tym wszystkim. Pani March jest kobietą, która fantastycznie „radzi sobie” z obowiązkami domowymi, jak i towarzyskimi.

Zwróćcie uwagę na ten cudzysłowów, bo w czterech ścianach tego idealnego domu jest całkiem co innego. Ile wkładu w poukładany czysty dom i rodzinę jest dzięki Pani March dowiecie się osobiście. Jeżeli jesteś osobą, która lubi „szybką jazdę” to tutaj tego nie znajdziecie, ale mimo mozolnej rozgrywającej się akcji naprawdę książka potrafi wciągnąć i chcesz dowiedzieć się, jaka jest odpowiedź i kto jest winny morderstwa. Macie dużo psychologii, czarnego humoru oraz zmieszania czytelnika w to, co wydaje się oczywiste, a takie nie jest. Lektura idealna na takie niedzielne popołudnie pod kocem, mimo że mamy morderstwo. :p Znacie szwedzką pisarkę Camille Läckberg? Jak tak to tutaj momentami macie taką właśnie akcje. Na końcu, poznając co i jak dociera do was, że byliście blisko rozwikłania zagadki albo bardzo, bardzo daleko i takie pytanie w głowie „ale jak to…”.

Polecam każdemu, kto szuka czegoś mało oczywistego.

„Pani March” to książka, którą dość trudno określić jako jednoznaczny gatunek literacki bowiem łączy ona w sobie elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią, satyrą i literaturą piękną. Zatem jest to dość ciekawe połączenie, które sprawia, że książka ta naprawdę jest nietuzinkowa.

Całość napisana jest ciekawie i z pozoru wydawać by się mogło, że zwyczajnie. Jednak wśród tej zwyczajnie snutej powieści pojawiają się pewne „smaczki” skupiające się na detalach. Autorka bardzo szczegółowo opisuje rzeczy wręcz obrzydliwe jak chociażby wągry, strupy, karaluchy… Powodowało to u mnie zniesmaczenie, ale i wytrącenie z fabuły, które pozwało mi odetchnąć od specyficznego umysłu głównej bohaterki, bo to właśnie ją najlepiej jest nam dane poznać ze względu na trzecioosobową narrację.

Pani March to postać dość ciekawa i złożona. Tak naprawdę ciężko jest określić czy to co nam relacjonuje wydarzyło się naprawdę, czy to wyłącznie jej wyobraźnia. Im dalej brnęłam w lekturę to przekonywałam się, że nie da się jej lubić, ponieważ uważała się za lepszą, a pozory były dla niej ważniejsze niż wartości. Jednak za wszelką cenę pragnęłam poznać każdą z jej warstw i powody zafiksowania, które powodowały, że atmosfera robiła się coraz to bardziej duszna i psychodeliczna.

Na uwagę zasługuje także fakt, że autorka bardzo dobrze przedstawiła nam warstwę społeczną zamieszkującą Nowy Jork i Upper East Side czyli tak gdzie rozgrywa się akcja. Są to kręgi wyższych sfer, których problemy są zdecydowanie inne niż nas zwykłych szaraczków. Autorce udało się znakomicie przestawić zderzenie tych dwóch światów i absurdy tego nowobogackiego życia.

„Pani March” to książka idelna dla fanów thrillerów z psychodelicznym klimatem niczym w filmach Hitchocka. Początkowo jest zwyczajnie i spokojnie, ale z czasem nie wiemy już co jest fikcją, a co prawdą. Lubię takie debiuty i czekam na kolejną książkę autorki.

Czy możecie w pełni ufać swojej drugiej połówce? Czy aby nie skrywa ona mrocznej tajemnicy? Jeśli tak, to jaką? Przekonajcie się sami i sięgnijcie po książkę Virginii Feito.

Autorka zaprasza nas do poznania historii pani March. Jej mąż, George jest znanym pisarzem. Kobieta żyjąc w jego cieniu, prowadzi spokojne życie w prestiżowej dzielnicy Upper East Side w Nowym Jorku. Jednak pewnego dnia spokój pani March mąci rozmowa z właścicielką jej ulubionej cukierni. To, co usłyszała nie jest słodkie – może być gorzką prawdą. Johanna sugeruje żonie pisarza, że jest ona pierwowzorem bohaterki ostatniej książki George’a. To sprawia, że madame March nabiera podejrzeń. W jego dokumentach natrafia na artykuł umieszczony w gazecie, który ukazuje kulisy zaginięcia pewnej kobiety. Czy George ma z tym coś wspólnego? Czy historia zapisana w jego książce, jest wymysłem wyobraźni, a może odwzorowaniem prawdziwych wydarzeń z jego udziałem? To nie koniec dziwnych zdarzeń w życiu kobiety, gdyż od pewnego czasu w domu pojawiają się karaluchy, a ona słyszy dziwne dźwięki. Wyobraźnia zaczyna pracować na najwyższych obrotach. Również my nabieramy podejrzeń, zastanawiając się, co tu jest grane?

Czy pani March odkryje sekret męża? Jeśli pozna prawdę, co z nią zrobi? Ucieknie, wyda George’a, a może będzie go kryć. Ja nie ukrywam, że moja ciekawość nabierała na sile, a z każdą odkrywana kartą tej książki emocje sięgały zenitu. Myślę, że Wy również poczujecie te emocje, gdy tylko weźmiecie do rąk książkę pisarki mieszkającej w Madrycie.

Warto podkreślić, że „Pani March” to debiut literacki Virginii Feito. Autorka zaistniała w literaturze w bardzo dobrym stylu, który jest obiecującym prognostykiem na kolejne sukcesy. Doskonała historia, świetne jej poprowadzenie, intrygujący bohaterowie i ciekawe połączenie wszystkich wątków okraszonych mroczną naturą, to mocne strony historii zapisanej na kartach powieści „Pani March”. Jeśli czytając książkę, uwielbiacie główkować, dociekać i ze skupieniem wczytywać się w poznawaną historię to „Pani March” jest właśnie dla Was. Zdecydowanie polecam lekturę tej książki. Jaki będzie jej finał? Nie zdradzę, lecz poradzę, abyście sami poczuli te emocje na własnej skórze.

Powieść ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

Siadam nad recenzją i jak rzadko kiedy słowa nie chcą płynąć, nie dlatego, że książka jest tak słaba, tę książkę ciężko sklasyfikować. Historia, która pozostawia chaos w głowie, pytania się kłębią, z każdą stroną ich przybywa, a tak naprawdę odpowiedzieć możemy na nie tylko my sami.

Pani March, żona znanego pisarza, którego ostatnia książka powoli staje się bestseller. Mąż jej jej dumą i dzięki niemu prowadzi życie na poziomie, mieszka w apartamentowcu, wydaje przyjęcia. Pewnego dnia właścicielka cukierni sugeruje jej, że może być bohaterką ostatniej powieści swojego męża, może byłby to powód do dumy, gdyby nie to, iż ta bohaterka jest odrażającą prostytutką. Po tej informacji, z Panią March zaczynają się dziać dziwne rzeczy, zaczyna podejrzewać swojego męża o najgorsze, łącznie z tym, iż dokonał zbrodni, której nikt nie potrafi rozwikłać.

Pani March i tak jest nazywana przez całą książkę, to postać specyficzna, nie dająca się zaszufladkować w żadne ramy. Jedno zdarzenie wywołuje u niej lawinę nie do powstrzymania. Autorka zrobiła kawał dobrej roboty, tak mnie wciągnęła w swoją grę, że przez połowę tej historii byłam pewna, ze to z mężem Pani March jest coś nie tak, wierzyłam w każde jej słowo i chwilami wręcz stapiałam się z ta postacią. W połowie książki nie było żadnego bum, mimo tego, że zaczął mi się klarować inny obraz, nadal niczego nie wiedziałam, bohaterka prowadziła przez całą książkę, też swój wewnętrzny monolog, ale to wcale nie ułatwia sprawy. Jednym słowem ogrom emocji.

Jak już pewnie wiecie, uwielbiam czytać powieści debiutantów. Tym razem dałam szansę Virginii Feito i jej książce pod tytułem "Pani March".

Historia ukryta na jej kartkach od samego początku była dla mnie tajemnicą.

Poznałam główną bohaterkę Panią March. Dziwiło mnie, że od razu nie poznałam jej imienia. Mało tego, jej imię przedstawione jest w książce tylko jeden raz. Oczywiście nie zdradzę wam, jak ona ma na imię oraz w którym miejscu je poznacie. To jest moja słodka tajemnica. Ta bohaterka jest dość tajemnicza. Zagłębiając się w lekturze, coraz bardziej dochodziłam do wniosku, że ma nierówno pod kopułą. Pomału odkrywałam jej tajemnicę i powiem wam, że na końcu przeżyłam niemały szok. Dlaczego? Musicie się o tym przekonać sami. Jej mężem jest ostatnio rozchwytywany pisarz George March. Jego ostatnia powieść wywołała ogromną sensację. Przybyło mu sporo fanów. Prawdopodobnie pierwowzorem jego głównej bohaterki jest właśnie jego żona. Co z tego wyniknie? Czy Pani March będzie z tego zadowolona? Państwo March (albo jak chce autorka Marchowie) mieszkają w apartamencie na piątym piętrze w dzielnicy Upper East Side w Nowym Jorku. Mają pomoc domową. Pani Martha ma około 50 lat i uwielbia rządzić się w kuchni. Czy dogaduje się z Panią March, czy raczej drą ze sobą koty?

Państwo March mają 8-letniego synka Jonathana. Wydaje się być samotnym dzieckiem. Rodzice nie bardzo się nim interesują. Każde z nich jest zajęte swoimi sprawami. Często jedząc kolację, zapominają, że obok nich siedzi ich wspólny syn. Współczułam mu takich rodziców.

George ma jeszcze starszą córkę z pierwszego małżeństwa. Pani March nie bardzo ją trawi. Prawdopodobnie jest zazdrosna o więź, jaka łączy córkę z ojcem. Szkoda, że nie zbudowała podobnej relacji ze swoim synkiem.

Jeden zły podszept i Pani March zaczyna wariować. Za wszelką cenę musi przeczytać najnowsze dzieło swojego męża. Chce poznać prawdę. Dlaczego wszyscy się tak dziwnie na nią patrzą? Czy oni coś wiedzą? Czy dostrzegają więcej niż ona? Czemu akurat teraz jego książka zyskała taką popularność? Pani March posunie się do szpiegowania. To, co odkryje, wywróci jej życie do góry nogami. Czy jej mąż okaże się seryjnym mordercą? Prawda jest znacznie gorsza, niż mi się to wydawało. Koniecznie musicie ją poznać.

Książka "Pani March" nie wywarła na mnie ogromnego wrażenia. Na początku tej historii musiałam się w nią wkręcić, a im dalej tym było dziwniej. Zastanawiałam się, czy to ze mną jest coś nie tak, czy raczej z główną bohaterką i jej mężem. Książkę czytałam przez kilka dni. Po jej przeczytaniu pozostałam ze stwierdzeniem: co za pokręcona historia.

Życzę autorce kolejnych ciekawszych historii. Cieszę się, że odważyła się wydać tę książkę.

Ps.

Pierwsze śliwki robaczywki.