Upiorni

Przeszłość, której nie złożyło się do grobu - choćby tego metaforycznego – ma zwyczaj wracać do nas w najbardziej nieoczekiwanej chwili.

Bohaterom Upiornych udało się na chwilę o tym zapomnieć i oto nadszedł czas by zmierzyć się z konsekwencjami niezamkniętych spraw.

Łukasz Szauster powraca z kontynuacją zachwycających Splątanych. Tym razem z powieścią jeszcze mroczniejszą i bardziej tajemniczą niż pierwszy tom.

Wilhelm Borsztajn wciąż wiedzie żywot nudnego krawężnika, Zuza oddaje się temu, co wychodzi jej w życiu najlepiej – ma szczęście, świat wydaje się ignorować niedawne wydarzenia z Quantum-Fuel, życie powoli zdaje się wracać do normy, tylko czy aby na pewno?

Porwanie Agaty to tylko pierwszy kamyczek w nadciągającej lawinie zdarzeń. Gdy z wieloletniej śpiączki budzi się mężczyzna odpowiedzialny za klęskę kariery policyjnej Wilhelma - z przeszłości zaczynają wyłaniać się kolejne potwory. Mroczne, pełne nienawiści umysły walczą z ograniczeniami materii i czasu.

Upiorni jako kontynuacja Splątanych nie ustępuje pierwszemu tomowi ani na milimetr. Czarne charaktery, które za nic mają ludzkie życia i opętani rządzą mordu psychopaci, którzy odhaczają ze swojej listy kolejnych martwych wrogów. To się może skończyć końcem świata…

Niesamowicie polubiłam bohaterów Łukasza Szustera, pełnych ludzkich przywar i wad, a jednak umiejących odnaleźć w sobie odwagę, gdy wymaga tego sytuacja. Może to zasługa ich niezwykle barwnych charakterów, a może bardzo sprawnego pióra autora, ale książkę przeczytałam w jeden wieczór i zamknęłam z ogromnym rozczarowaniem. Bo jak to tak, to już koniec? Żadnych więcej przygód? Przez te dwa tomy niezwykle przywiązałam się do całej tej szalonej grupki śląskich superbohaterów i niezwykle smutno było mi z myślą, że to już czas się rozstać…

I co ciekawe, to właśnie rozstanie jest jedną z niewielu rzeczy, do której mogłabym się przyczepić w tej książce. Brakło mi tam emocji, tak jakby wszyscy pogodzili się z losem, ot nasza historia dobiegła końca, czas odwiesić pelerynę bohatera na kołek i jakoś dociągnąć do emerytury. Nie zmienia to jednak faktu, że ta niezwykła książka z pogranicza fizyki, kryminału i fantastyki skradła mi serce i wraz z pierwszym tomem powędrowała na półkę z moimi ulubionymi pozycjami. Bo choć, opłakuje „zakończenie” to jednak plusów tej książki nie jest w stanie przysłonić taki drobiazg. Tak jak przy pierwszym tomie Upiorni zachwycają wartką akcją i stylem, niema tu nic niewnoszących dialogów i nabijania znaków, złoczyńcy nie pojawiają się z kosmosu i tak samo jak bohaterowie pozytywni mają dopracowane tła i historie. Upiorni to solidny kawał opowieść, pełny przemyślanych scen i zaskakujących rozwiązań. Przerzucając strony możemy śledzić nie tylko „hura-bohaterstwo” ale przede wszystkim, to jak zmieniają się protagoniści, jak cała ta sytuacja na nich wpływa, bo przecież są jednak tylko ludźmi.

Niezwykle dobrze czytało mi się oba tomy i liczę, że Łukasz Szuster szybko wróci z czymś nowym, nawet jeśli tym razem opowieść nie będzie dotyczyła mojego ulubieńca (Wilhelma)

Tak więc, jeśli kręcą cię mroczne tajemnice i czarne charaktery bez kszty moralności, jeśli pragniesz bohaterów dnia codziennego zamiast lalkowatych gości w rajtuzach, a wieczorami zgłębiasz tajemnice wszechświata to to jest książka dla ciebie. Ja szczerze polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Videograf i autorowi

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

Z drugiej strony problem lokalności zmusza nas do przemyślenia na nowo, w jakim świecie żyjemy i odrzucenia narzucających się intuicyjnie wyobrażeń o Wszechświecie. Łukaszu Twoja dylogia to świetna lekcja fizyki. W drugiej części również utrzymałeś poziom. Wątek z Wuhan rewelacja. Eksperymenty, zjawiska nadprzyrodzone wszystko świetnie ze sobą współgrało. Ja jestem usatysfakcjonowana. Łukaszu czekam na kolejne Twoje powieści i trzymam kciuki.

Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Videograf.

Zmienność gatunków oraz tematyk konkretnych wydań sprawdza się naprawdę znakomicie. Jest to związane z tym, iż dzięki temu można mieć pewność związaną z tym, że nie popadnie się w monotonię. Z tego też względu w ostatnim czasie postanowiłam skusić się na tę lekturę. Byłam przekonana, że ,,Upiorni" Łukasza Szustera okażą się interesującym wydaniem i tak też się stało. Nie żałuję więc, że postanowiłam skusić się na tę powieść, która stanowi drugi tom serii.

Z racji tego, że ta lektura stanowi drugi tom i zarazem zwieńczenie dylogii, z pewnością wyśmienitą propozycją będzie zwrócenie uwagi również na ,,Splątanych". W tym wydaniu ponownie dużo się dzieje. Także z tego względu, że ze śpiączki obudził się porywacz Gustaw Klemer. To wydarzenie miało niesamowity wpływ na życie Wilhelma, który obecnie był pracownikiem drogówki oraz Zuzanny, która była analityczką finansową. Atutem tej publikacji jest to, że akcja toczy się na Śląsku.

,,Upiorni" Łukasza Szustera to lektura z dużą czcionką, dzięki czemu czyta się ją sprawnie. Jest to jedno z tych wydań, które genialnie sprawdzi się w przypadku chęci poznania ciekawej czytelniczej propozycji w jeden z wolnych wieczorów. Moim zdaniem, najlepiej w lekturze tej książki odnajdą się odbiorcy, którzy już wcześniej mieli możliwość zapoznania się z pierwszym tomem tej interesującej dylogii.

"Upiorni" Łukasza Szustera to bardzo dobrze skonstruowany mix gatunkowy - historia kryminalna z elementami grozy i wątkiem fantastycznym. Ale czy na pewno to fantastyka?

Od czasu do czasu robię sobie przerwę od klasycznych kryminałów czy thrillerów i sięgam właśnie po taki mix gatunkowy z fantastyką w tle. Zastanawiam się też nad tym co by było, gdyby fabuła takich książek stała się naszą rzeczywistością? Czy dalibyśmy radę żyć w takim świecie?

A przyznam, że wyobraźnia autorów jest ogromna. Dość często się zdarza, że zawarte tam historie mają naukowe podwaliny albo po części są tam elementy naszej rzeczywistości. Tak właśnie jest w przypadku serii Łukasza Szustera. Splątanie kwantowe jest bowiem badane przez świat nauki i - choć aż takie cuda się nie dzieją (może na razie) - to coś za tym się może kryć.

Po świetnym debiucie jakim była książka "Splątani" z dużą ciekawością czekałam na zapowiadany finał. Tytuł "Upiorni" dawał nadzieję na kawał dobrej historii. Pamiętam moje pozytywne zdziwienie podczas czytania pierwszej części. Było to dla mnie nowe odkrycie, bo od fantastyki całkiem stroniłam.

"Upiorni" to kontynuacja i tak naprawdę wydawało mi się, że jestem wciąż w "Splątanych", tak bardzo wiążą się ze sobą te dwie części. Historia płynnie przechodzi do czasów po "katastrofie" pod instytutem badania splątania i przybliża dalsze losy bohaterów doskonalących swoje ponadrzeczywiste umiejętności.

Już sam początek zapowiada, że będzie tajemniczo. Powrót do znajomych miejsc i bohaterów, których już znamy z pierwszej części.

Największą sympatią darzę Filipa, który powoli odkrywa swoje zdolności i wciąż się w tym szkoli. Zresztą wszystkie postaci są tu wyraziste i z charakterem.

Pojawiają się też nowe wątki i postaci skumulowane wokół badań nad splątaniem. Tajemniczy szczurowaty gość po trupach dążący do zapanowania nad przyszłymi wydarzeniami czasem przyprawia o gęsią skórkę. Bezwzględny i twardy. Podoba mi się tak wykreowana postać.

Nie może być jednak aż tak cukierkowo, bo mam też pewne "ale"... Jestem lekko zawiedziona, że pewne wątki ze "Splątanych" nie zostały bardziej rozwinięte, bo bardzo na to liczyłam, szczególnie że zakończenie pierwszej części to zwiastowało. I za mało było upiornego rodzeństwa Kutzów.

Jeśli nie czytaliście jeszcze tej serii to bardzo zachęcam.

Szczególnie polecam czytanie obu książek jedna po drugiej, wtedy idealnie wtopicie się w ten świat.

Realny czy nierealny?

Kto wie czym zaskoczy nas jeszcze nauka.

Napięcie budowane jest od pierwszych stron. Książka pochłonęła mnie i nie dała o sobie zapomnieć , dopóki nie poznałam zakończenia.

Jeśli szukacie dobrej rozrywki, szalonych eksperymentów oraz nietuzinkowych postaci polecam Upiornych.

Upiorni to znakomita kontynuacja a zarazem zakończenie dylogii rozpoczętej debiutem Splątani.

Jest mroczna , wciągająca i niesamowita. Ta książka jest nieodkładalna. To świetna mieszanka gatunkowa. Autor nie pozwala się nudzić skutecznie trzymając w napięciu.

,, Był pewien, że w rzeczywistości do kopuły można było dostać się tylko z sąsiadującej z nią kolejnej, a same drzwi nie istniały, jednak pojęcie rzeczywistości nie miało znaczenia. Przynajmniej nie tu, gdzie się znalazł. Poza czasem i przestrzenią. W swoim własnym umyśle. "

Po dramatycznych wydarzeniach ostatnich miesięcy Wilhelm Borsztajn, Agata Frela oraz obdarzeni niesamowitymi zdolnościami Zuzanna Fuchs oraz Filip Jankowski, próbują wrócić do swojego dawnego życia. Jednak przeszłość nie pozwala o sobie tak łatwo zapomnieć, mimo że, zdaje się, iż diaboliczne rodzeństwo Kutzów rozpłynęło się we mgle.

Agata zostaje uprowadzona, a przyjaciele ruszają jej śladem, próbując odnaleźć ją nim będzie za późno. Ale zło nie śpi, a bohaterowie wpadają w zasadzkę. Od teraz nie liczy się tylko i wyłącznie ich los, ale także przyszłość całego świata, która wisi na włosku.

Sytuacji nie ułatwia również ucieczka z psychiatryka Gustawa Klemera, przez którego przed laty życie Wilhelma wywróciło się do góry nogami, a on od tego czasu już nie może spokojnie zamknąć oczu...

Upiorni to znakomita kontynuacja pierwszej części ( Splątani) , autorstwa Łukasza Szustera, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że jeśli chodzi o akcję, styl pisania, motyw splątania, mroczny klimat i złożoność bohaterów, to bezapelacyjnie przebiła ona swoją poprzedniczkę. Z fizyką nigdy nie było mi po drodze, ale ta dylogia z pewnością jeszcze na długi, długi czas pozostanie w mojej pamięci. Mroczna, wciągająca i absolutnie niesamowita!

Gorąco zachęcam Was do przeczytaniu tej książki!

Po wybuchu pod Krakowem opada ostatni kurz. Życie bohaterów niby wraca do normy. Zuza z Filipem nadal skupiają się na zrozumienie działania splątania. Borsztajn wykazuje się w w drogówce. Jedynie rodzeństwo Kutzów znika bez śladu..

Bieg wydarzeń jednak rozpędza się kiedy na jaw wychodzi wiadomość, że po latach śpiączki i pobytu w szpitalu ucieka z niego Klemer. Borsztajn mimo upływu czasu wciąż ma z nim niewyjaśnione sprawy.

I maszyna ruszyła!

Po raz drugi z wielkim impetem. Autor z każdej strony zasypuje kolejnymi wątkami. Kolejnymi pojawiającymi się bohaterami. A w tym wszystkim jestem ja, która po kilku pierwszych rozdziałach zastanawiam się tylko nad tym "Panie Szuster jak Pan z tego wybrniesz?!"

No i wybrnął! I to w jakim stylu.

Po przeczytaniu już naprawdę wielu książek wiem, że granica między ciekawą mnogością akcji, a przesadą jest niewielka. Czasem mniej znaczy więcej. Ale jeśli chodzi o Upiornych muszę przyznać, że Autor rozegrał to dobrze. Działo się dużo - to fakt. Natomiast zakończenie, które początkowo wydawało się niemożliwe stało się oczywiste. Wszystko zgrało się w jedną całość, która nie daje się odłożyć.

Niby trochę smutek, że to ostatnia kropka tej dylogii, ale to chyba słuszna decyzja. Żeby nie przedobrzyć, a zostawić czytelnika z wspomnieniem dwóch ciekawych historii pełnych zwrotów akcji.

Na koniec muszę jeszcze wspomnieć, że pojawiający się w tej części sarkazm był na moim ulubionym, najwyższym poziomie 😊

Czekam na nowe!

Po masakrze pod Krakowem życie bohaterów zwalnia tempo. Wilhelm Borsztajn spokojnie pracuje w drogówce. Zuza wraz z ocalałym z kopuł Filipem starają się zrozumieć splątanie, zjawisko pozwalające na manipulację rzeczywistością. Rodzeństwo Kutzów znika bez śladu ku radości innych. Lecz co dobre... W szpitalu psychiatrycznym budzi się po latach Gustaw Klemer, porywacz, który ma coś do wyjaśnienia z Borsztajnem. Lecz to dopiero początek nie do końca miłych niespodzianek.

O ile 'Splątani' to jazda bez trzymanki tak 'Upiorni' to skok na bungee... Bez liny...

Wydarzenia z poprzedniej części tak naprawdę niczego nie zakończyły. Dopiero wszystko się nakręca. Pojawiają nowi gracze. Starzy nie dają o sobie zapomnieć. Ta gra nie może być delikatna, gdyż każdy każdemu wchodzi w drogę.

Jest ostro, wulgarnie, brutalnie, krwiście... Kto kogo ubiegnie, przechytrzy, dorwie, zabije, zniszczy jako pierwszy?

Łukasz zmieszał ze sobą różne wątki i bohaterów na mistrzowskim poziomie!!! Perfekcyjnie połączył wszystko ze zjawiskiem splątania kwantowego.

Bohaterowie? Same indywidualności. Każdy tu jest inny i żeby było ciekawiej, autor zmienia część ich wraz z upływem akcji.

Książka ta jest bardzo mocnym thrillerem, naszpikowanym elementami grozy oraz fantastyki naukowej. Psychole, mordercy, mroczne zakamarki mózgu czy moce psychiczne to elementy, których nie powstydziłby się chyba sam King.

Polecam, kawał świetnej literatury, po której będziecie musieli przewietrzyć głowy i obmyć ręce z krwi 😈

Zaczynając czytać „Upiornych” stopniowo przypominałam sobie wydarzenia z pierwszej części, ponieważ w pamięci pozostał mi jedynie ogólny zarys. Szybko wciągnęłam się w akcję, tym bardziej, że Łukasz Szuster nie pozwala się czytelnikowi nudzić, a dynamizm w połączeniu z bardzo dobrym stylem sprawia, że powieść czyta się bardzo szybko.

*

Już od pierwszych stron zostajemy wrzuceni w akcję, która z każdym kolejnym rozdziałem nabiera tempa. Początkowe wydarzenia będące naturalną konsekwencją tego czego doświadczyliśmy w „Splątanych” sprawiły, że zadałam sobie pytanie: do czego to tak właściwie zmierza i czy pojawi się coś nowego, co autentycznie mnie zaciekawi? I wkrótce potem na arenę wkroczył gracz, którego intencje i działania dodały całości elementu tajemniczości i niepokoju, a zarazem były niesamowicie prawdopodobne.

*

Fabuła nie skupia się na poszczególnych bohaterach. Ze sporą beznamiętnością śledziłam losy Wilhelma, Zuzy i Filipa. Nie drżałam o ich bezpieczeństwo i życie, byli mi obojętni. Skupiałam się na wydarzeniach i tym, do czego finalnie to doprowadzi. Może dlatego mam wrażenie, że nie chodzi tu o nawiązanie bliskiej więzi z bohaterami, lecz ogólnie o całokształt, ideę nieprawdopodobnych możliwości, ich realnego zagrożenia i bezpośrednich konsekwencji.

*

Specyficznym smaczkiem jest wplecenie w fikcję, rzeczywistych zdarzeń, bądź ich pewna modyfikacja, które nie sposób, choćby pobieżnie, nie kojarzyć.

*

Pędząca akcja, brutalne wydarzenia, przerażające możliwości ludzkiego umysłu (w ogromnym uproszczeniu) oraz wyraziste połączenie z otaczającą nas, doskonale znaną rzeczywistością, to wszystko dostaniecie w „Upiornych”. Więc, jeśli szukacie powieści z pędzącą akcją, sporą dozą nieprawdopodobieństwa, popartego naukowym wyjaśnieniem, brutalnymi scenami, a przede wszystkim bardzo dobrze napisanej, polecam dylogię Łukasza Szustera, w skład, której wchodzą „Splątani” oraz „Upiorni”.