Ucichło

„Ucichło” Marii Karpińskiej należy do jednej z moich ulubionych serii wydawnictwa W.A.B. Archipelagi promują polskich autorów, tych znanych i tych, którzy właśnie zaczynają swoją literacką drogę, która przy obecnej mnogości nowych książek, łatwą nie jest. Karpińska debiutowała nagrodzonymi już „Żywopłotami”. Jak po tym wypada kolejny tytuł? W gruncie rzeczy nie jestem w stanie mocną kreską rozdzielić, o czym jest to książka (i nie jest to coś złego). Czy główny bohater bardziej opłakuję stratę przyjaciela, czy też te chwile z młodości, które przeminęły i nie wrócą? W dorosłym świecie dopada go rzeczywistość i bezceremonialnie odziera ze snu. Coraz większa bezsenność potęguje zmęczenie i niepokój, z którym nie może sobie poradzić. Pojawia się pomysł na terapię, czy skuteczną? O tym przekonacie się, czytając „Ucichło”. Gdzieś na dalszym planie jest cielesna ułomność człowieka, który nie poddaje się chorobie, co więcej, nie przyjmuje jej do świadomości, wręcz udaje, że jej nie ma, podobnie jak zupełnie nie czeka na śmierć. Po prostu żyje, wykrada chwile codzienności, oddycha powietrzem do ostatniego, samodzielnego oddechu. Być może zabrzmi to teraz dziwnie, ale spędziłam z tą książką dwa przyjemne wieczory, urzekła mnie jej sielska prostolinijność. Co więcej, skłoniła do zajrzenia na alledrogo i zakupu pewnej małej, żółtej książeczki. Jakiej? O tym dowiedzą się ci, którzy sięgną po „Ucichło”.

"W całym tym moim niespaniu chodzi w gruncie rzeczy o to, że ja też boję się umrzeć."

„Ucichło” to pełna emocji sentymentalna, momentami melancholijna podróż do przeszłości. Wraz z bohaterem który od śmierci przyjaciela cierpi na bezsenność, trafiamy do gabinetu terapeutki i powracamy do młodzieńczych przyjaźni oraz wakacji spędzanych na mazurach. Obserwujemy jego dojrzewanie, słuchamy przemyśleń i wynurzeń. Widzimy zmiany w nim zachodzące ale i próby radzenia sobie i pozbierania się po śmierci przyjaciela. Wraz z autorką podróżujemy w głąb ludzkiej psychiki. Nie jest to historia w której akcja pędzi jak szalona ale zmusza nas do rozważania na temat sensu życia, śmierci czy pewnego rodzaju przemijania. Widzimy żałobę, niezgadzanie się na śmierć, bezsilność, milczenie ale i złość. Całość jest niezwykle refleksyjna i choć odwołuje się do codziennych, prostych, zwyczajnych sytuacji to zostaje w pamięci na długo.

Całokształt jest przepełniony smutkiem ale wyjątkowa lekkość pióra, oryginalny styl i piękny język jakim autorka się posługuje powoduje, że przez historię się płynie choć wymaga od nas też skupienia. Mimo trudnych tematów, niesie ze sobą pewien spokój. Łamie serce ale zdecydowanie warto.

Życiowa historia, napisana pięknym dojrzałym językiem o utraconej przyjaźni męsko-męskiej.

Przyjaźń w której można odnaleźć braterskie oddanie, delikatną subtelność, wzloty i upadki, rozczarowania, zawody czy utratę.

Forma jaką autorka wybrała do przedstawienia wspomnianej przyjaźni ma swoje podłoże w gabinecie psychoterapeutycznym. W gabinecie, w którym główny bohater zmaga się z traumą, poszukując sposobu na swoją bezsenność. Te wizyty pozwalają mu na oczyszczenie, a czytelnikowi na przyjrzenie się z bliska jego relacjom z przyjacielem, siostrą czy dziwczynami, które odkgrywały małe epizody w jego życiu. Powroty do przeszłości, tej młodzieńczej i beztroskiej, kształtowanie przyjaźni i różnic chatakterów. Lata milczenia, które w trudnych chwilach wypełniały pustkę.

Tytułowe "ucichło" sprawia, że coś wartościowego zniknęło, odeszło w zapomnienie, to na czym nam zależało zostało utracone bezpowrotnie.

Refleksyjna, głęboka, pełna przemyśleń nad kruchością życia, radzenia sobie z samotnością i żałobą. Książka z tych wobec, których nie sposób przejść obojętnie, chwyta mocno i nie chce puścić.

Książki, w których poruszany jest temat traumy i opowiadania o swoich przeżyciach zawsze mnie do siebie przyciągają. Historia w "Ucichło" napisana jest w formie terapii, w której trakcie główny bohater zwierza się z tego, co spotkało go w życiu. Jego głównym problemem jest bezsenność, z którą nie potrafi sobie poradzić i właśnie dlatego decyduje się na takie rozwiązanie. Ta książka była dla mnie smutna, ale jednocześnie bardzo mi się podobała. To historia o żałobie, rozczarowującej dorosłości, zapomnianych przyjaźniach i wiele więcej. 

"Ucichło" to książka na wskroś przepełniona smutkiem i nostalgią. Emanuje aurą melancholii od pierwszych stron. Maria Karpińska zabiera nas w podróż w głąb ludzkiej psychiki, dobitnie podkreślając, ile znaczy człowiek w obliczu śmierci.

"Ucichło" jest swoistym przyznaniem się do uczuć, obnażeniem się na kozetce psychoterapeuty, a także emocjonalną podróżą w przeszłość, tam, gdzie wszystko się zaczęło.

Nastoletnia przyjaźń i wakacje spędzone na Mazurach są główną osią fabularną, przerywaną tysiącem rozważań głównego bohatera, który walczy ze skrajną bezsennością i próbuje pozbierać się po śmierci przyjaciela z młodzieńczych lat.

Jesteśmy świadkami procesu dojrzewania, jaki w nim zachodzi. Towarzyszymy mu w wydarzeniach, które ukształtowały go jako dorosłego człowieka z problemami.

Autorka posiada niezwykłą lekkość pióra, pisząc o sprawach trudnych, druzgocących. Zanurzając się w lekturze, odczuwałam tęsknotę za ulotnością chwil, lata nad jeziorem w towarzystwie znajomych.

Książka idealna na deszczowe jesienne wieczory? Zdecydowanie. To niezwykła, emocjonalna podróż w głąb siebie. Przepełniona nieuchwytnym poczuciem czegoś, co już minęło, a także rozkosznie ciepła, pomimo ukazania brutalnej prawdy o bezsilności człowieka w obliczu śmierci. "Ucichło" nie jest książką łatwą, przed lekturą trzeba wziąć głęboki oddech, jakby tuż przed zanurzeniem się w jeziorze, ale czy starczy mam tlenu do końca?

Zdecydowanie polecam zapoznać się z tym tytułem.