Chyba nie jestem Bogiem

Koty są w życiu ludzi niezwykle ważne. No umówmy się, albo ktoś ma kota, albo miał, albo mieć będzie. Nawe ci, którzy upierają się, że ich nie lubią, gdy tylko dostrzegają je w przestrzeni do nich mówią. Oczywiście, zdarzają się potwory, ale może to sobie darujmy na dziś, bo ta książka być może mogłaby być o porwaniu kocięta, ale jednak jest o czymś więcej.

Jak to jest, że kota można porwać? Zabrać od matki, wsadzić do małej przestrzeni i... karmić? Czy w rytm słów Garfielda "karm mnie, kochaj mnie i nie opuszczaj" można uznać, że ludzie są kotom niezbędni? Tak zaczyna się życie kota, który myśli na początku, że na imię ma "Nie" - w końcu tak go ludzie nazywają, ale później zastanawia się czy nie jest przypadkiem Bogiem, skoro dwunożni tak często na niego krzyczą.

No właśnie, bo całość opowiedziana jest z perspektywy kota. Od pierwszego dnia w nowym domu, poprzez całe życie, wzloty, upadki, aż po odejście za tęczowy most. I, choć ostrzeżeń jest pełno, to wierzcie mi, nie jesteście gotowi na ten potężny tajfun uczuć. Każdy, kto ma zwierzaki (i to niekoniecznie koty), komu przyszło już któreś odprowadzić właśnie na ten drugi świat, po prostu zostanie zmieciony z planszy. Tu się nie da nie płakać, po prostu jest to jednocześnie miód na serce kochające zwierzaki i jednocześnie potężny cios uświadamiający, że żyją za krótko.

I choć to niecałe 150 stron, to naprawdę jest to jedna z tych książek, którą podarowałabym absolutnie każdemu miłośnikowi futrzastych i pierzastych, bo mając w domu królika i papużkę, a drugą papużkę i psa za tęczowym mostem... cóż, nawet napisanie opinii wiąże się ze łzami w oczach.

Fenomen na skalę światową i nic dziwnego, że wraz z egzemplarzem otrzymałam paczkę chusteczek. Przydały się, a jakże.

W moim przypadku nikogo za kark nie złapałam… Ale wzięłam pod kurtę, pewnej chłodnej jesieni, małego złotego kotka, który miał piękne bursztynowe oczy. W drodze do „ekskluzywnego więzienia” zasnął przy akompaniamencie bicia mojego serca. Dwa lata temu poczułam żal straty. Pustkę… Zabrakło delikatnego dźwięku miękkich łapek, ciepła w nocy i pomruku, który sprawiał, że dusza człowieka jest uleczona…

„Chyba nie jestem Bogiem” to pełna wzruszenia historia, napisana z perspektywy kota. Może być tak, że to właśnie ten tytuł pomoże nam zrozumieć naszego pupila. Moje serce złamało się dobrych kilka razy przy czytaniu, ale chyba potrzebowałam takiego czytadła, potrzebowałam się dowiedzieć, że Rudzioł nadal na mnie czeka. Rozdziały są krótkie i konkretne, proste, a zarazem pełne treści, która ujmuje za serce i sprawia, że Puszkowe spojrzenie na świat jest wesołe i ciekawe. Miałam poruszoną każdą komórkę swojego jestestwa, bo przecież sama pamiętam pożegnanie i przejście za tęczowy most.

Nie spotkałam się z takim przedstawieniem głównego bohatera w książce, ale wydawnictwo wiedziało co robi, dodając do powieści paczkę chusteczek. Tyle łez ile wylałam to głowa mała! Nie spodziewałam się, że tak mnie poniesie nurt tej codzienności. Przez 18 lat miałam czworonożnego kompana w domu i niemalże dostosowałam całe życie pod kudłatego przyjaciela. W sumie… nie pomyślałabym, że domownik może nas postrzegać jako „dwunożnych”, ale miało to swój urok. Czy mamy w tym tytule masę serca? Oj tak! Czy jest życiowa? Dwa razy tak!

Czy ta książka złamała mi serce? Nawet nie wiecie jak bardzo! Zanim przetrawiłam ten tytuł, przeczytałam go po raz drugi. Uderzył mnie ponownie z pełną mocą tak samo, chociaż nie wiem czy nie bardziej. Autorka stworzyła niesamowitą powieść, która jest zwyczajnie w świecie POTRZEBNA, OT PO PROSTU.

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda nasz świat oczami małego kotka, który nagle zostaje zabrany od mamy i trafia do zupełnie obcego domu? Co czuje, czego się boi i jak odbiera dziwne zachowania ludzi, którzy nagle stają się jego rodziną?

„Chyba nie jestem Bogiem” Stefanii Gander to niepozorna, krótka książka w twardej oprawie, którą można przeczytać podczas jednego wieczoru. Nie dajcie się jednak zwieść jej objętości, bo między tymi stronami kryje się historia pełna ciepła, humoru, wzruszeń i ważnych życiowych refleksji.

Poznajemy tu kota o imieniu Nie, który zostaje zabrany od swojej mamy i trafia do nowego domu. Wszystko jest dla niego nowe, niezrozumiałe i momentami wręcz przerażające. Razem z nim odkrywamy otaczający świat, obserwujemy ludzi i ich zachowania, próbujemy zrozumieć emocje, których nawet dorośli często nie potrafią nazwać. To właśnie perspektywa kota jest największą siłą tej opowieści. Jego spostrzeżenia są zabawne, trafne i momentami zaskakująco mądre.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka pokazała codzienność oczami zwierzęcia. To, co dla nas jest normalne i oczywiste, dla Nie staje się zagadką wymagającą rozwiązania. Dzięki temu wiele sytuacji wywołuje uśmiech, ale jednocześnie skłania do zastanowienia się nad własnym zachowaniem i relacjami z innymi.

Choć książka jest lekka w odbiorze i ma krótkie rozdziały, nie brakuje w niej emocji. Im bardziej poznawałam bohaterów, tym mocniej angażowałam się w ich historię. Są tu momenty radosne, wzruszające, a także takie, które ściskają serce. Razem z książką otrzymałam chusteczki i przyznam szczerze, że nie był to przypadkowy dodatek. W pewnym momencie naprawdę okazały się potrzebne.

Autorka porusza wiele ważnych tematów, takich jak miłość, przywiązanie, stratę, samotność, rodzinę i bezwarunkową więź, jaka może połączyć człowieka ze zwierzęciem. Robi to jednak w sposób naturalny, bez moralizowania i zbędnego patosu. To sprawia, że historia trafia prosto do serca.

Myślę, że jest to idealna lektura dla wszystkich miłośników kotów i zwierząt, ale także dla osób, które lubią historie pokazujące świat z nieco innej perspektywy. Książka świetnie sprawdzi się zarówno dla dorosłych, jak i dla młodzieży. Krótkie rozdziały sprawiają, że czyta się ją bardzo szybko, a ciekawość nie pozwala odłożyć jej na później.

„Chyba nie jestem Bogiem” to piękna, ciepła i mądra opowieść o poznawaniu świata, budowaniu więzi i odkrywaniu emocji. To jedna z tych książek, które czyta się błyskawicznie, ale zostają w głowie i sercu na długo po przewróceniu ostatniej strony. Jeśli macie w domu kota, istnieje duża szansa, że po lekturze spojrzycie na niego zupełnie inaczej. A jeśli po prostu kochacie zwierzęta, ta historia z pewnością Was poruszy.

" [...] Sposób, w jaki mnie traktujecie, jest nie do przyjęcia — uważam to za niesprawiedliwe, nieuczciwe, niedorzeczne, a wręcz dręczycielskie. [...]" 

"Chyba nie jestem Bogiem" autorstwa Stefanii Gander jest idealną lekturą zarówno dla zwolenników jak i przeciwników kotów. Autorka stworzyła genialną i wzruszającą historię. W moim przypadku nie obyło się bez łez. Dosłownie płakałam jak bóbr. Dziękuję wydawnictwu za chusteczki. Przydały się. Zeszło pół opakowania. Mocno wczułam się w losy głównego bohatera. Dlaczego? Jestem szczęśliwą posiadaczką pięciu wyjątkowych i bardzo aktywnych kotek. Dzięki tej historii lepiej zrozumiałam ich zachowanie, między innymi nocnych ataków na moje stopy, ciągłe przesiadywanie i spanie na stole, czy też wskakiwanie na choinkę i zabawy bombkami (na szczęście są sztuczne i nic im nie grozi). 

Narratorem tej opowieści jest Kot. To z jego perspektywy obserwujemy świat. Czasami jesteśmy zagubieni, szczęśliwi, przerażeni i smutni. Nie rozumiemy zachowań dwunogich. Zwłaszcza gdy tyją i w ciągu jednego dnia gubią sporo kilogramów. Jak oni to robią?

Taki apel od Kota dla nas — zanim wyjdziemy z domu, upewnijmy się, czy przez przypadek nie zamknęliśmy naszych kotków na balkonie lub w innych pomieszczeniach bez dostępu do jedzenia, wody i kuwety.

Autorka świetnie bawi się językiem, łącząc kilka słów w jeden wyraz. Wyszło naprawdę zabawnie. Dobra robota.

Książka "Chyba nie jestem Bogiem" składa się z krótkich rozdziałów. Każdy z nich skrywa w sobie inny problem. Warto je uważnie czytać i przemyśleć, żeby lepiej zrozumieć własne koty. 

"Chyba nie jestem Bogiem" to idealna popołudniowa lektura. Nie da się od niej oderwać, nim nie pozna się zakończenia. A po zakończeniu pozostaje czas na przemyślenia, wspomnienia i ochłonięcie. Po takiej historii potrzebna jest przysłowiowa minuta ciszy.

Tę lekturę polecam wszystkim czytelnikom. Można czytać ją również dzieciom. 

Zanim zasiądziecie do lektury, przygotujcie sobie chusteczki. Będą wam potrzebne i to nie jeden raz.

Podobał mi się styl pisania Stefanii Gander. Pierwszy raz czytałam lekturę, w której głównym bohaterem i narratorem był kot. 

Zapomniałabym wspomnieć. W środku znajdziecie świetne ilustracje. Warto się im przyjrzeć z bliska. 

Jestem zadowolona z tej lektury. Nie dziwię się, że cała Europa jest nią oczarowana.

No i masz, popłakałam się na końcu!

"Chyba nie jestem Bogiem", to historia kotka Puszka, zabranego w niewiadomym celu od kociej mamy do ludzkiej rodziny. Losy kociego bohatera poznajemy z jego perspektywy. Często są to zabawne sytuacje, wynikające z niezrozumienia człowieczych przyzwyczajeń i zachowań.

Ta prosta w odbiorze opowieść, napisana nieskomplikowanym, nieco infantylnym językiem rozgrzewa jak przytulenie kociego futerka i roztapia serce jak widok proszących o napełnienie miski, kitkowych oczek. Dwa razy, DWA RAZY, moje serce pękło na pół i przywołało smutne wspomnienia.

Licząca niecałe 130 stron historia dała mi tyle różnorodnych emocji, że ja nie mam słów. Od radości, śmiech przez łzy. Postać kota została przedstawiona tu w punkt. Indywidualista, ale kiedy najdzie go ochota — przytulasy i głaski mile widziane.

To niepozorna opowieść, wypełniona troską, czułością, kocim mruczeniem i psotami, które wybacza się równo z mrugnięciem tych wielkich, okrągłych oczu. To też opowieść o odchodzeniu i przemijaniu. To w końcu opowieść o bezwarunkowej miłości między zwierzęciem a człowiekiem, przywiązaniu i oddaniu.

Nie jest to książka tylko dla kociarzy, psiarze nie bójcie się po nią sięgać. Mimo iż główny bohaterem jest mruczkiem, to symbolizuje on uniwersalną historię.