U schyłku czasów

Beata Ziaja kolejny raz oddaje w ręce czytelników swoje dzieło. Dwieście stron - tylko tyle potrzeba, aby zanurzyć się w świecie pełnym wewnętrznego leku i mroku. Dziesięć z pozoru niepowiązanych historii, które ostatecznie splatają się ze sobą. Czym? Na to pytanie każdy powinien znaleźć własną odpowiedź odpowiedź…

„Tajemnice otaczają ludzi ze wszystkich stron. Kiedy przypadkiem trafi się na ich trop i podąży ich śladem, nie ma odwrotu. Pochłaniają człowieka w całości.”

Każde z tych opowiadań obarcza czytelnika ogromnym bagażem emocjonalnym. Bohaterami są zwykli ludzie, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia. Pojawiają się tajemnice i niedopowiedzenia, a napięcie subtelnie rośnie, co sprawia, że czytelnik nie jest już w stanie odłożyć lektury przed jej zakończeniem.

Beata Ziaja maluje słowem. Tworzy obrazy z liter, w których czytelnik po prostu przepada. Każdy zdanie niesie ze sobą przesłanie, które trzeba odkryć…

„Bo czy człowiek powinien dalej istnieć, trwać, mieć nadzieję, kiedy zabrano mu wszystko, co człowiecze?”

Polecam z całego serca.

Ta lektura jest piękna.

Pod warunkiem, że każdy z nas to piękno odnajdzie na własną rękę.

Różni bohaterowie, każda historia jest inna. Każdy może odebrać to inaczej. Czy jesteście gotowi wejść do tego świata?

To nie jest moje pierwsze spotkanie z @beataxziaja . Już wcześnie miałam okazję poznać twórczość pani Beaty i bardzo mi się podobała. Kiedy tylko zobaczyłam nową pozycję, widziałam, że ją poznam. Czy się zawiodłam? A gdzie tam! Autorka potrafi czarować słowem i kolejny raz to udowodniła. Uwielbiam to!

Ta pozycja ma zaledwie 200 stron. Patrząc na nią pierwszy raz pomyślicie, że jest krótka. Ja pomyślałam to samo. Mimo tak małej objętości, @beataxziaja potrafi zachęcić swojego czytelnika, sprawić, że przepadnie i zapomni o całym świecie. Nie dawkowałam sobie tej lektury, wręcz przeciwnie, usiadłam do niej z myślą, że przeczytam tylko jeden rozdział, a jakiś czas później przerzucałam ostatnią stronę. Wciąga, bez wątpienia i nie pozwala o sobie zapomnieć. Ostrzegam! Czytając ją, trzeba zarezerwować sobie czas od razu na całość.

Z pozoru każda historia jest zwyczajna, a jest ich aż dziesięć. Stopniowo odkrywamy mrok każdej z nich, napięcie rośnie, a my czujemy te emocje. Myślę, że śmiało można pokusić się o stwierdzenie, że ta książka mrozi krew w żyłach. Każda z tych opowieści zmusza nas do refleksji, do rozmyślań. Nie wiem jak wy, ale ja doceniam ogromnie takie lektury. Czy będzie szczęśliwy koniec? Oczywiście, że tego Wam nie zdradzę, musicie przekonać się o tym sami.

Bardzo lubię styl pisania @beataxziaja . Jak już wspomniałam, autorka czaruje słowem. Lubię to, jak poetycko opisuje wszystko, takie coś aż chce się czytać. Życzyłabym sobie i Wam również, żeby autorka tworzyła dla nas więcej, bo właśnie takich autorów potrzebujemy.

To jak? Lubicie się bać? 😈

Jeśli Wasza odpowiedź jest twierdząca, książka „U schyłku czasów” od @beataxziaja będzie dla Was idealna.

Jezu jednak odpowiedz brzmi nie, zastanówcie się dobrze! 🔪🪏 Mam nadzieję, że teraz już wiecie jaka jest poprawna odpowiedź 😎

A tak całkiem serio, czytajcie, warto jest poznać ten tytuł.

Sięgam po książki nie tylko z ciekawości, ale i z potrzeby odkrywania tego, co w literaturze ukryte pomiędzy słowami. Po przeczytaniu "Mroczne historie o miłowaniu i przemijaniu" wiedziałam, że to nie mogło być moje ostatnie spotkanie z Beatą Ziają. Tamta książka poruszyła we mnie struny, o których istnieniu czasem się zapomina, dlatego postanowiłam wrócić do początku do jej debiutu, czyli zbioru opowiadań "U schyłku czasów". Chciałam zobaczyć, jakie były pierwsze kroki autorki, w jaki sposób rozpoczęła swoją literacką przygodę i co już wtedy miała nam do zaoferowania.

Już sam tytuł brzmi złowieszczo, obiecując coś więcej niż tylko zwykłe historie grozy. Okładka mroczna, pełna tajemnicy. Od razu wciąga wzrokiem i sprawia, że człowiek chce zajrzeć do środka, by dowiedzieć się, jakie sekrety skrywają karty tej książki. Z opisu wiemy, że w tomie znajdziemy dziesięć opowiadań. Każde inne, a jednak połączone czymś ulotnym, subtelnym, co każdy czytelnik musi sam odnaleźć, niczym fragmenty układanki prowadzące do jednego obrazu. To właśnie ta niepewność, ta gra niedopowiedzeń i cienkich nici łączących opowieści, była dla mnie największą zachętą.

Historie, które serwuje nam Beata Ziaja, to opowieści o zwykłych ludziach, którzy często przypadkiem, trafiają na ślad czegoś niepokojącego, czegoś, od czego nie da się już odwrócić wzroku. Rodzina imigrantów wynajmująca domek na plaży, nieświadoma ciążącej nad nim klątwy. Czy można uciec przed miejscem, które pochłania dusze? Zakochany mężczyzna, którego uczucie powoli zamienia się w obsesję. Gdzie kończy się miłość, a zaczyna szaleństwo? Bohaterowie zderzają się z tajemnicami, które pociągają ich niczym wir, aż w końcu tracą grunt pod nogami.

Czytając te opowiadania, miałam wrażenie, że atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Zwyczajne sytuacje nagle nabierają złowrogiego charakteru, a granica między światem materialnym i tym „po tamtej stronie” zaczyna się rozmywać. Autorka nie daje prostych odpowiedzi, za to stawia uniwersalne pytania o sens ludzkiego istnienia, o granice dobra i zła, o wiarę w coś więcej niż tylko to, co widzimy na co dzień.

Najbardziej zafascynowało mnie w tej książce to, że każdy czytelnik może inaczej odczytać jej przesłanie. Jedni skupią się na grozie i tajemniczości, inni znajdą w niej refleksję o przemijaniu, a jeszcze inni zatrzymają się nad pytaniami o ludzką naturę. Ja dałam się porwać temu niepokojącemu klimatowi, mieszance nostalgii, lęku i fascynacji. To uczucie, kiedy podczas lektury serce przyspiesza, a w głowie pojawia się pytanie, co ja bym zrobiła na miejscu bohatera?

"U schyłku czasów" to nie tylko horror, to podróż przez ludzkie emocje, które odkrywamy w ekstremalnych sytuacjach. To książka, którą polecam każdemu, kto lubi, gdy literatura wywołuje ciarki na plecach, a jednocześnie zmusza do refleksji. Mnie najbardziej ujęła umiejętność autorki w łączeniu grozy z filozoficznym pytaniem o sens życia i śmierci. Właśnie dlatego sięgnęłam po jej debiut i wiem, że nie żałuję. To była podróż mroczna, ale pięknie literacka i chętnie wybiorę się w nią jeszcze raz, czekając na jej następną książkę.

Nie sięgam po horrory, ale czasem chyba tak to jest, że książka trafia w nasze ręce niby przypadkiem, ale w sumie z jakiegoś powodu.

Okładka „U schyłku czasów” jest mroczna, ale nie zwiastuje drastycznych historii. Pomyślałam „czemu nie?” i zaczęłam czytać.

Ten zbiór opowiadań wzbudził we mnie ciekawe odczucia z kilku powodów.

Absolutnie zgadzam się z opisem z okładki zapowiadającym opowiadania ze stopniowo gęstniejącą atmosferą. Pani Beata Ziaja opowiedziała nam 10 historii od których trudno się oderwać. Wiadome jest to, że w każdej coś złego się wydarzy. Uważam, że atmosfera napięcia i grozy została w nich bardzo dobrze zbudowana. Czytelnik wie, że nieuchronnie zbliża się tragedia, ale autorka tak poprowadziła te historie, że każda z nich w którymś momencie zaskakuje. Na szczęście nie są to krwawe historie pełne okrutnych opisów. Niektóre zmuszają do zastanowienia się nad naturą ludzką, nad intuicją, nad tym czy potrafimy wsłuchać się w siebie, gdy coś mówi nam, że coś tu nie gra. Inne są pełne symboli. I pewnie dlatego tę książkę czytało mi się dobrze.

Na uznanie zasługuje wyobraźnia autorki. Być może dlatego, że nie czytam horrorów te historie wydały się ciekawe i świeże. Uderzył mnie też fakt, że żadnej z nich nie potrafiłam osadzić w konkretnej przestrzeni i czasie. Zazwyczaj nie mam problemu z wyobrażeniem sobie miejsc, o których czytam znajdując odwołanie do tych już mi znanych. Tym razem miałam inne wrażenie. Te historie mogły się dziać wszędzie i nigdzie. Tak, jakby zwiastowały koniec czegoś. Były bardzo realne i jednocześnie kompletnie nierzeczywiste. Tytuł zatem uznaję za świetnie dopasowany.

Tempo opowiadań jest różne. Większość poprowadzona jest tak, oby oddać atmosferę jednocześnie nie nużąc czytelnika. Dwa natomiast wydały mi się trochę trudniejsze ze względu na niespieszne tempo zostawiając po sobie wrażenie niedokończenia i braku pewniej dynamiki.

Czy polecam tę książkę? To zależy komu. Miłośnikom mocnych wrażeń, po których trudno zasnąć odradzam. Dla tych, którzy lubią subtelnie budowane napięcie i nieoczywiste historie ta książka będzie świetnym wyborem.

"U schyłku czasów" to zbiór dziesięciu opowiadań, które mają wspólną cechę - tajemnice. Opowiadania są różnej długości, niektóre były zbyt krótkie w mojej opinii, bowiem pragnęłam poznać dalszą część historii. Każde z opowiadań ma dla czytelnika jakieś przesłanie, wyrażone mniej lub bardziej wprost. Opowiadania może podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich dotyczy historii odnoszących się do wydarzeń rzeczywistych, gdzie czytelnik nie ma problemu z wyobrażeniem ich sobie oraz znalezieniem w nich przesłania. Druga grupa skupia historie, które są z pogranicza surrealizmu, gdzie bardzo trudno jest zrozumieć ich sens i to, jakie znaczenie ukryła w nich autorka. Są to bardziej wymagające dla czytelnika teksty pod względem akcji oraz postępowania bohaterów.

"Miłość nigdy nie ustaje" to opowiadanie, które zdecydowanie zrobiło na mnie największe wrażenie. To, jak wielki ładunek emocjonalny ze sobą niosło wręcz przygniatało. Autorka w sposób bardzo obrazowy przedstawiła uczucia głównego bohatera, wywołując u czytelnika współodczuwanie. Ból i rozpacz doktora N. przygniata odbiorcę. Głębia uczucia i przywiązania jest wręcz czymś niespotykanym.

Styl pisania autorki charakteryzuje prostota i lekkość. Opowiadania czyta się szybko, z ciekawością co do dalszych wydarzeń, ponieważ nie da się przewidzieć, w jakim kierunku zostanie poprowadzona akcja. Plusem jest zróżnicowanie w opowiadaniach. Groza i tajemnica charakteryzują każde z nich, jednak forma zaskakuje i nie pozwala czytelnikowi na możliwość przewidywania, co do kolejnych opowiadań. Klimat tych historii doskonale wpasuje się w szybko nadchodzące jesienne i zimowe wieczory.

Zbiór dziesięciu opowiadań daje poczucie, że każdy czytelnik znajdzie coś dla siebie. Niektóre historie takie jak "Miłość nigdy nie ustaje", "Ukryty skarb" czy "Domek nad oceanem" podobały mi się znacznie bardziej niż pozostałe. Nie zmienia to jednak faktu, iż lektura podobała mi się i stanowiła ciekawe towarzystwo wieczorami. Autorka w swoich opowiadaniach poruszała ważne kwestie, które niejednokrotnie zmuszały mnie do przerwania lektury i przemyślenia oraz przedyskutowania ciekawiących mnie tematów.

Książkę do recenzji otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]