Dwie splecione korony. Tajemnice Króla Shepherda. Tom 2

Drugi tom trzyma według mnie poziom. Podobała mi się relacja Elsbeth z Koszmarem. Poza tym moc kart, okrucieństwo, skrajne emocje. Podobało mi się. Nie drażnił mnie nawet wątek romantyczny🙃

„Była sobie kiedyś dziewczyna, mądra i dobra, co mieszkała w głębi lasu. Był tam też król, co berło miał pasterskie, który nad magią panować i napisał starą księgę.”

Autorka w drugim tomie dylogii narzuca wartką akcję wydarzeń. Historia zaczyna nabierać szybszego tempa oraz niespodziewanych zwrotów akcji.

Dostajemy rozdziały pisane z perspektywy kilku osób w odróżnieniu do pierwszej części, co pozwala nam na poznanie motywów działań i historii tych postaci oraz na utożsamienie się z nimi.

Podoba mi się oryginalność wykreowania świata oraz zasada działania tamtejszej tajemniczej magii i istot fantastycznych.

Książka jest świetnie napisana, szybko się

ją czyta i jest wciągająca, ale miejscami można odczuć przewidywalność fabuły.

Chociaż "Dwie splecione korony" czekały na mojej półce już od powrotu z Targów Książki odbywających się w Warszawie, dopiero teraz zdecydowałam się sięgnąć po tę publikację. Czy druga odsłona losów Elspeth Spindle również zachwyciła mnie tak, jak "Okno skąpane w mroku"? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Po lekturze pierwszego tomu byłam zachwycona tym, jak autorka wykreowała swój świat. Fabuła wciągnęła mnie już od samego początku i w zasadzie z każda kolejną stroną byłam coraz bardziej urzeczona złożonością i dbałością o każdy, nawet najdrobniejszy szczegół. Odkrywanie Blunder i jego tajemnic sprawiało mi niesamowitą frajdę i w zasadzie miałam uwagi tylko do wątku romantycznego, którego głównymi bohaterami byli Elspeth i Ravyn.

Jeżeli chodzi natomiast o drugą część, obawiałam się, że autorkę dosięgnie "klątwa drugiej książki" i będzie ona znacznie odbiegać od "Okna skąpanego w mroku". Zresztą sama Rachel Gillig również drżała z tego powodu, o czym poinformowała w podziękowaniach najdujących się na końcu książki. Czy słusznie? Z jednej strony tak, ponieważ same poszukiwania Karty Bliźniaczych OIch, nie były dla mnie tak pasjonujące, jak się tego spodziewałam. Dlaczego? W głównej mierze było to spowodowane tym, że w mojej ocenie sama pogoń za kartą została trochę zepchnięta na drugi plan. Zresztą mam podobne odczucia, jeżeli chodzi o główną bohaterkę — Elspeth Spindle. W poprzedniej części jej wewnętrzne dialogi z Koszmarem nadawały charakteru całej książce, natomiast tutaj były dla mnie trochę zbyt mdłe i nijakie.

Zresztą w ogóle mam wrażenie, że w tej części mocno siadło tempo całej historii. W "Oknie skąpanym w mroku" cały czas się coś działo, fabuła trzymała w napięciu od początku do końca, natomiast w "Dwóch splecionych koronach" główny motyw historii okazał się zwyczajnie nudny.

Myślę, że na uwagę zasługuje za to wątek romantyczny. Jednak nie ten, dotyczący Elspeth i Ravyna, a księcia Elma i Ione Hawthorn. Chociaż na samym początku nie byłam do niego przekonana, z każdą kolejną przeczytaną stroną ich historii utwierdzałam się w przekonaniu, że będą tworzyć świetną parę. Poprowadzenie ich wątku przez autorkę to prawdziwy majstersztyk.

Prawdę mówiąc, w tym tomie pierwsze skrzypce grała właśnie postać księcia Elma, który w poprzedniej części został zepchnięty nawet nie na drugi, a na trzeci plan. I bardzo mnie to ucieszyło, ponieważ byłam bardzo ciekawa tego, jak potoczą się jego losy i cieszę się, że jego postać otrzymała własnie takie zakończenie.

Chociaż drugi tom dylogii "Tajemnic Króla Shepherda" nie wywołał we mnie takiego zachwytu, jak pierwsza część, myślę, że jest to jedna z tych historii, którą warto przeczytać. Dlatego, jeżeli nie mieliście jeszcze okazji poznać historii stworzonej przez Rachel Gillig, serdecznie Was do tego zachęcam.

“Była raz sobie dziewczyna [...] mądra i dobra, co mieszkała w głębi lasu. Był też tam król, co berło miał pasterskie, który nad magią panował i napisał starą księgę. Ta dwójka była razem, więc byli tacy sami: dziewczyna, król i potwór, którym się stali”.

Jeśli może być coś bardziej dusznego i lepkiego od mgły Blunder panoszącej się w „Oknie skąpanym w mroku” Rachel Gillig, to tylko drugi tom dylogii „Dwie splecione korony”. Jest jeszcze bardziej mrocznie, magicznie, niebezpiecznie i koszmarnie pięknie. Ta historia przenika do szpiku kości i mrozi krew niczym chłód lochów Stone, zostawiając na języku posmak soli.

Klik. Klik. Klik.

Elspeth. Król Shepherd. Koszmar.

Które z nich stanowi rozwiązanie i ratunek dla Blunder? Aby zjednoczyć talię, należy zebrać i połączyć wszystkie Karty Opatrzności. Dotychczas udało się znaleźć jedenaście z nich, zaś ostatnia – Karta Bliźniaczych Olch – jest w zasadzie nieosiągalna. Jedynie Koszmar może wskazać do niej drogę…

Nie potrafię ubrać w słowa tego, jak bardzo jestem zachwycona tą historią. Zamknęłam książkę oczarowana, wzruszona, otulona zarówno lekką grozą, jak i nadzieją w sercu i… nicością w głowie. Bo jak powiedzieć cokolwiek, gdy wszystko właściwe zostało już zapisane w książce? Nic jej nie brakuje, jest kompletna, magiczna i fascynująca, w każdym calu.

Z zapartym tchem śledziłam losy nie tylko Elspeth i Ravyna, czy Ione i Elma (ich wątek jest w tym tomie pięknie rozbudowany i przyprawia nie tylko o śmiech, lecz i o szybsze bicie serca), ale też odkrywałam kolejne - nomen omen - karty króla Shepherda. To niewiarygodne, że ta powieść rozgrywa się na tak wielu płaszczyznach, mieszcząc się na niespełna pięciuset stronach. Jest przepełniona emocjami, strachem, bólem, nadzieją i walką o przyszłość, nie tracąc przy tym wciągającej akcji czy wyważonego humoru trącącego sarkazmem. To rodzinne tajemnice skrywane od pokoleń, żądza władzy, magia, która nie daje nic za darmo, ale i smacznie poprowadzone wątki romantyczne. Prawdziwa gratka dla fanów mrocznej fantastyki, pozbawionej lukru i blichtru elfich dworów.

To naprawdę oryginalna i ożywcza dylogia godna polecenia, co też niniejszym czynię.

Kontynuacja mrocznej, absolutnie porywającej i oryginalnej dylogii romantasy, która na zawsze będzie mieć miejsce w moim pokręconym sercu.

Poprzedni tom zostawił mnie z ogromnym zaskoczeniem, masą tajemnic i niedopowiedzeń. Nie mogłam się zatem doczekać, aby chwycić za "Dwie Splecione Korony"! Od pierwszych stron przenikał mnie mrok, niczym mgła oplatająca lasy, w których kroczyła Elspeth. Tutaj to koszmar przejął ciało dziewczyny i to jego poznajemy w pełnej krasie. Uwielbiam postać Sheparda, jego losy okazały się bolesne i zmroziły krew w moich żyłach.

Jeszcze bardziej przypadł mi do gustu Elm, który w porównaniu do Ravyna okazał się być sarkastyczny i tajemniczy. Jego relacja z Ione była pełna napięcia, flirtu i ciemności, którą tak uwielbiam. Mimo tego, że wątek miłosny nie grał tu pierwszych skrzypiec, to z niecierpliwością wyczekiwałam na kolejne zbliżenia bohaterów i ich słowny flirt. Ione okazała się być jedną z moich ulubionych kobiecych postaci, którą ubóstwiam za sarkazm i odwagę, graniczącą z szaleństwem.

Jest to jedna z dylogii, które zapamiętam na długo. Nigdy nie spotkałam się z tak ciekawym światem magicznym, a autorka konsekwentnie kreowała bohaterów i ich relacje. Podoba mi się kierunek, w jakim posunęła się fabuła i jak rozwiązano zarówno wątek Elspeth i Ravyna, jak i Elma i Ione. Zakończenie i rola samego Ravyna mocno mnie zaskoczyły, za co ogromne brawa. Jeżeli szukacie czegoś unikatowego, na maksa wciągającego i zaskakującego - sięgnijcie po tą historię!