Tube. Opowieść o pewnym życiu

Bohaterem tej powieści jest Kim Seong-gon. Człowiek-porażka. Człowiek, któremu w życiu nie wyszło na żadnej płaszczyźnie. Człowiek, stojący u brzegu rzeki Han i rozważający samobójstwo. Ale na szczęście i to mu nie wychodzi, a my mamy okazję poznać jego historię. Historię człowieka, który nie chciał już żyć, ale los miał dla niego inne plany. Dążąc do poprawy, Kim zakłada kanał na YouTube, który szybko zyskuje popularność. Czy to właśnie sukces był drogą do szczęścia Kima? Czy sukces może trwać wiecznie?

Kolejna bardzo specyficzna pozycja z gatunku literatury azjatyckiej, która podejmuje prawdziwe, bolesne życiowe tematy. Historia Kima jest jednocześnie przygnębiająca, ale też motywująca. Ukazuje życie takim, jakie jest. Pokazuje, że nie wszystko jest kolorowe, że zdarzają się porażki, że z własnych błędów możemy wyciągnąć lekcje. Paradoksalnie, ta przepełniona niepowodzeniami, smutkami, bolączkami mniejszymi i większym, krzyczy, że warto żyć.

Jest to lektura na czasie i do tego bardzo wartościowa. Niestety ciężko było mi przez nią przebrnąć, bo nieco mnie nużyła. Narracja jest dosyć monotonna i oprócz współczucia dla głównego bohatera nie odczułam żadnych innych emocji.

Doceniam ją bardzo za przekaz. Nie żałuję, że ją przeczytałam, bo mimo moich zastrzeżeń ta nostalgiczna powieść zmusiła mnie do refleksji nad życiem.

🎭🎖 Życie nie dla każdego jest łaskawe. Czasami w splocie naprawdę absurdalnych i dziwnych okoliczności lądujemy na dnie pozbawieni szansy, że kiedykolwiek się od niego odbijemy. Bo jak długo można naiwnie wierzyć ze nasz los kiedykolwiek ulegnie zmianie? Właśnie takim przemyśleniom postanowiła przyjrzeć się uwielbiana przeze mnie Won-Phung Sohn w swojej kolejnej powieści o nazwie Tube. Opowieść o pewnym życiu.

🎭🎖 Główny bohater powieści Kim Seong-gon to mężczyzna, któremu nie wyszło. Problem polega na tym, że nie wyszło mu na tak wielu płaszczyznach jak tylko możecie sobie wyobrazić. Prywatnie? Źle. Zawodowo? Też źle. Nic więc dziwnego, że mężczyzna otwarcie rozważa przed sobą odebranie sobie życie. Problem a może największe szczęście w tym, że nawet tego ostatniego nie zrobił dobrze. Tak pojawia się miejsce na refleksję i taką malutką iskierkę nadzieji, która będzie motorem dla bohatera do przebudowania całego swojego życia. Bo zawsze jest szansa na lepsze jutro. Grunt w tym, że wpierw trzeba sobie na ową myśl pozwolić.

🎭🎖 Ta książka jest słodko gorzka i z pewnością nie należy do takich, które zaserwują wam ckliwe słodziutkie zakończenie. Wręcz przeciwnie Won-Pyung schodzi ze swoim bohaterem do samego dna zawiłości ludzkich emocji, aby właśnie tam rozpocząć rozważania o tym ile jest smutku w smutku? Czy każda błacha kipiąca od szczęścia myśl może być dla nas motorem do zmiany? To dlatego jej Kim nie jest idealny. Wręcz przeciwnie! Jest bohaterem, na którym wady rosną niczym grzyby po deszczu. Ale wiecie co? Właśnie to upodabnia go do nas. Do ludzi z krwi i kości.

🎭🎖 Tak o to dostajemy po raz kolejny pozornie malutką i chudą książkę, która w rzeczywistości aż kipi od nadmiaru emocji. Historię, która udowadnia nam, że te małe kroczki, małe rzeczy, których dokonujemy codzienie w rzeczywistości tkają naszą rzeczywistość. A nie rozmiar konta czy to, gdzie aktualne spędzamy wakacje. Innymi słowy, to piękna historia o tym, że nasze szare i bure życie jest wszystkim, na co nas stać. Cała zagłostka jednak w tym ile szczęścia w tą szarość będziemy w stanie włożyć. Bo czy stać cię na to aby podnieść się z kolejnej porażki? Czy zauważysz swoich bliskich, zanim całe życie przecieknie ci przez palce? Wszystko zależy tylko i wyłącznie od ciebie.

Bo jak mówi nasze bardzo proste porzekadło? Sukces ma wielu ojców a porażka zawsze będzie sierotą. Nic w życiu nie jest nam ofiarowane raz do końca. Każda, chociażby najmniejsza relacja wymaga pielęgnacji. Każde w największym trudzie zdobyte osiągniecie może zostać nam zabrane jeżeli nie zadbamy o nasza spóźciznę. Bowiem wpierw trzeba być a dopiero potem próbować mieć.

ㅤ

🎭🎖 To kolejna książka tej autorki, która zmusiła mnie do refleksji. Bowiem cała historia zawarta w Tube nie daje nam żadnego złotego środka, żadnego idealnego rozwiązania. W zamian za to jest idelanym motorem do tego abyśmy zaczęli poszukiwać sami. Jak walczyć z otoczeniem, które wywiera na nas presję? Poddać się hejtowi czy udawać z go nie ma? Złota recepta nie istnieje. Bowiem dla każdego z nas to rozwiązanie zawsze będzie brzmiało trochę inaczej.

ㅤ

🎭🎖 Bo jak wspominałam wyżej - zawsze warto zacząć raz jeszcze. Bo jesteśmy tu tylko przez chwilę.

To nostalgiczna opowieść, z której wyniosłam jeden bardzo ważny wniosek: nie uciekniemy przed tym, co jest nam pisane. Można projektować swoje życie według planu, można spełniać marzenia, można żyć, jak się pragnie, ale gdzieś tam, w miejscu i czasie nikomu nieznanych, los każdego człowieka jest z góry zapisany i nieunikniony.

Kim Seong-gon ma 50 lat i nie jest szczęśliwy. W jego życiu porażka goni porażkę. Lawinowo traci dobrą posadę, pieniądze i rodzinę. Najlepsze rozwiązanie, jakie widzi, to samob*jstwo. W ostatniej chwili wycofuje się z tego pomysłu. Decyduje się założyć kanał na YouTube, na którym dzieli się z innymi swoimi doświadczeniami, a jednocześnie sam postanawia czerpać radość z drobnostek życia codziennego. Czy przy okazji sława i sympatia widzów sprawią, że życie Kim Seong-gona wróci na właściwe tory?

Mam mieszane uczucia co do tej książki, przez większą część lektury czułam się znużona. Jest w tej powieści dużo emocji, ale są one schowane, zduszone, przytłoczone monotonnym tokiem narracji — trochę poradnikowym, trochę ubrane w moralizatorski ton.

Na plus zasługuje sam pomysł na fabułę i bez wątpienia to bardzo wartościowa książka, dotykająca ciężkich tematów i pokazująca skalę problemu samotności w XXI wieku, mimo ogromu bodźców, które znajdują się wokół. Na początku było mi szkoda głównego bohatera — smutny, zmęczony życiem gość, który na cito potrzebuje pomocy, aby odbić się od dna, które zdaje się wciągać go coraz głębiej, a później byłam nim mocno zmęczona. Przyznam, że chwilami wyłączyłam się z czytania i musiałam wracać do przespanych fragmentów i tak przez całą lekturę miałam wrażenie, że czytam cały czas to samo.

Jestem jednak pewna, że wielu z Was może odnaleźć w tej powieści jakieś mocne przesłanie, wysnuć wartościowe wnioski. Mnie się to niestety nie udało.