Laurowy pean

Powieść obyczajowa z nutką grozy… zdecydowanie tak!

,,Laurowy pean” to opowieść o kolejnej z 4 przyjaciółek, które poznały się na studiach medycznych, w czasach kiedy kobiety dopiero dopuszczano (i to niechętnie) do wykonywania zawodu lekarza.

Małżeństwo Laury się rozpada, więc gdy tylko otrzymuje ona informacje o tajemniczym spadku zabiera córki i z wielką nadzieją przenosi się do tajemniczej posiadłość, licząc na nowy początek szczęśliwego życia. Tam spotyka pewnego lekarza, który tak jak ona spragniony jest bliskości drugiej osoby… Jednak posiadłość wcale nie spełnia wymogów przytulnego domu, w miasteczku grasuje potwór, pojawia się pewna mroczna kobieca postać, a tajemnice wokół naszej bohaterki tylko się mnożą.

Tym razem w powieści ( w porównaniu do poprzednich historii z serii) mamy mniej wątku kryminalnego i rozwiązywania zagadki morderstwa, a więcej elementów grozy i tajemnicy. Jest sporo opisów medycznych i ciekawostek z historii medycyny. Samo zakończenie jest intrygujące. Miłośnicy ,,Różanego eteru” i ,,Liliowego opium” nie będą zawiedzeni!

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki, poprzednia jej powieści "Liliowe opium" bardzo mi się podobała, dlatego postanowiłam sięgnąć po kolejną książkę z tego cyklu, a mianowicie "Laurowy pean". Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawiło, że książkę przeczytałam tak naprawdę w dwa wieczory. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Bohaterowie natomiast zostali w bardzo autentyczny sposób wykreowani, borykają się z różnymi problemami, mają swoje wady i zalety i nawet mimo dzielących nas lat i okoliczności śmiało możemy utożsamić się z nimi w niektórych przypadkach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Razem z bohaterami przeniosłam się do lat dwudziestych ubiegłego stulecia i uważam, że autorka w bardzo plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób opisała tamte czasy, a dodatkowo w rewelacyjny sposób zaprezentowała niepowtarzalny klimat wyspy Sylt oraz opisała tradycje i zwyczaje tam panujące. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Laurę, jej myśli, odczuć, mogłam dowiedzieć się jakie wydarzenia wpłynęły na jej obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Główna bohaterka od samego początku zaskarbiła sobie moją sympatię i byłam bardzo ciekawa jak autorka dokładnie poprowadzi jej losy. Autorka podobnie jak w "Liliowym opium" tak i tutaj w fabułę wplata wiele ciekawostek medycznych i muszę przyznać, że z dużym zainteresowaniem czytałam o zabiegach jakie przeprowadzka Laura. Istotnym wątkiem tej powieści jest również wątek kryminalny i intryga z jaką przyszło się mierzyć głównej bohaterce. Przyznaję, że w napięciu śledziłam właśnie tą kwestię. Czytając tą książkę tak naprawdę trudno było przewidzieć co przyniosą kolejne czytane strony strony, co bardzo mi się podobało. Nie brakuje tutaj też niespodziewanych zwrotów akcji, które wywołują zarówno w samych bohaterach jak i Czytelniku wiele emocji i wrażeń. Miło spędziłam czas z tą książką i muszę koniecznie w wolnej chwili sięgnąć po najnowszą powieść autorki "Irysowy letarg". Polecam!

LAUROWY PEAN to powieść od której się nie oderwiecie! Tajemnicza i zaskakująca fabuła sprawi, że nie odczujecie tych 570 stron i pochłonie was ona bez reszty.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale już wiem, że nie ostatnie. Pisarka tak umiejętnie opowiada historię, że wkręciłam się w świat bohaterów, przez co nabrałam ochoty na poprzednie pozycje!

Wciągająca fabuła u schyłku lat dwudziestych z medycyną oraz zagadką w tle, ze świetnie wykreowani bohaterami, nie tylko bawi ale też uczy. Opowiedziana historia rozpaliła moją ciekawość, przez co z zainteresowaniem śledziłam losy Laury i tajemniczego czerwonego domu na klifie. Zachodząc ciagle w głowie jaki może on skrywać sekret? Czy jest nawiedzony? Dowiecie się tego czytając tę powieść!

Julia Gambrot po raz kolejny mnie oczarowała.

Z pełną odpowiedzialnością stwierdzam: to najlepsza powieść, jaka do tej pory wyszła spod jej pióra.

Obłędnie klimatyczna, przywołująca na myśl powieści rodem z epoki wiktoriańskiej, powieści gotyckie, na których się wychowałam i których tak ogromnie mi brakowało, do momentu, w którym kilka lat temu odkryłam, debiutującą wtedy, Julię Gambrot.

„Laurowy pean” to znakomity thriller kostiumowy, którego mocny wątek stanowi, jak to w przypadku twórczości Julii Gambrot bywa, historia medycyny, tak ekstremalnie interesująca, tak uatrakcyjniająca tworzone przez autorkę historie.

Muszę także ponownie zwrócić uwagę na element fabuły, który zawsze, ale to zawsze pojawia się w książkach pisarki, i który tak bardzo w nich cenię: mocna kobieca bohaterka, świetnie wykształcona i doskonale radzącą sobie w świecie zdominowanym przez mężczyzn, a jednocześnie pozwalająca sobie na to, by być kruchą, delikatną.

Julia Gambrot po raz kolejny udowodniła, że nieprzypadkowo jej powieści spotkały się z tak świetnym odbiorem, mimo niepopularnego gatunku, po którym się porusza (boli mnie fakt, że powieść kostiumowa nadal jest tak niedoceniania). Autorka nie tylko świetnie pisze, nie tylko doskonale wie, o czym pisze, ale jest przy tym w stanie porwać czytelnika do swojego retro świata i sprawić, by zapragnął więcej.

Z nieopisaną niecierpliwością czekam na kolejną książkę Julii Gambrot, a Wam z całego serca polecam „Laurowy pean”.

„Laurowy pean” to najosobliwsza mieszanina gatunków tego roku. I niewątpliwie najlepsza! To nastrojowa powieść obyczajowa nasączona medycznymi motywami, które prezentują się szalenie fascynująco, otulona sznytem charakterystycznym dla literatury pięknej, z nutą romansu i z całkiem gęstą warstwą grozy, która wręcz mrowi opuszki palców podczas przekładania stron. Ta niebywała i w pełni angażująca fabularnie kompilacja, zabarwiona również elementami kryminału i thrillera oraz nakreślająca delikatnie historyczne tło, z całą pewnością intryguje od pierwszego do ostatniego zdania – niecałe sześćset stron nie jest bowiem dla czytelnika wyzwaniem, a jedynie niegasnącą przyjemnością. Odczuwalny namacalnie mrok owiewający niespodziewany dar od losu i niezaprzeczalnie zawiła oraz nurtująca wyobraźnię odbiorcy tajemnica, ulokowana na kartach tej powieści, podsycają permanentne emocje. Natomiast płomienne uczucia wkradające się w fabułę i obrazowe oblicze rozwijającej się ginekologii u schyłku lat dwudziestych ubiegłego stulecia tworzą wielowątkowe połączenie o narastającym napięciu, przyspieszającym niespokojnie bicie serca. Momentami dogłębnie poruszająca, dotykająca jawnej niesprawiedliwości losu w sportretowanej kobiecości. Obfita w plastyczne malunki otoczenia, wyrażająca niespotykaną pasję, esencjonalna w domysłach, rozniecająca w krwiobiegu istny lęk, intensyfikująca snucie własnych ścieżek scenariusza. „Laurowy pean” to świadomie akcentująca kobiecy pierwiastek w nauce empirycznej powieść, podkreślająca obszerną wiedzę i doświadczenie, równoznaczne z umiejętnościami płci przeciwnej, które nadal podlegały w tamtym okresie historycznym dyskusjom i niesłusznym sporom. Aspekt ten jawi się z całą pewnością także w kreacji Laury, głównej bohaterki, która odważnie konfrontuje się z przeciwnościami i dąży do obranego celu. Ta historia to crème de la crème fabularnego miszmaszu zajmującego na kilka długich godzin zmysły, natężającego niepokojące dreszcze pełznące po kręgosłupie oraz eskalującego zastanawiające podenerwowanie. Książka obowiązkowa do przeczytania z uwagi na wielowarstwowość satysfakcjonującą zróżnicowane upodobania czytelników!