Trzecia faza księżyca. Rodzina Carmody. Tom 2

„Trzecia faza księżyca” to drugi (tak, drugi więc nie myślcie, że coś was ominęło lub autorka sobie z was żartuje bo tu wszystko zostało mocno przemyślane) tom „Rodziny Carmody”, który skupia się na Cait Carmody, którą znacie z pierwszego tomu jako siostrę Ais, oraz Hunterze Sharrowie. Romantasy nie bez powodu jest jednym z moich ulubionych gatunków ale romantasy spod pióra Agaty Polte? To jest mistrzostwo. A autorka po raz kolejny udowodniła, że po prostu jest fenomenalna w tym co robi. Ilekroć razy bym nie czytała „Trzeciej fazy księżyca” to i tak będę tak bardzo zaintrygowana fabułą i nie będę mogła oderwać się od czytania, jak za pierwszym razem gdy to robiłam. Agata Polte ma niesamowicie przyjemny i pochłaniający styl pisania. Płynne opisy, wartka akcja i sarkastyczne teksty, jakimi dzielą się bohaterowie – to wszystko składa się na cudowną całość. Fabuła skupia się na relacji Caity i Huntera oraz na intrygach i niebezpieczeństwach, w których zostają wplątani. Caitria jest królową czarownic. Pewną siebie, władczą i będącą w stanie zrobić wszystko dla swoich poddanych. Jest tak majestatyczna w tym co robi i jak się zachowuje, że kocham jej postać całą sobą. W dniu, w którym odbywa się jej ślub z rozsądku, pewien ktoś z ekipą postanawia bezceremonialnie go przerwać. Brzmi ciekawie, co nie? A co gdy powiem wam, że ten ktoś to alfa i przywódca wilkołaków, który chce się zemścić za swoich braci i chce zabić naszą królową? Jeszcze ciekawiej robi się w momencie, w którym ta dwójka patrzy w swoje oczy i nagle BUM okazuje się, że są sobie przeznaczeni i są bratnimi duszami. Nieźle, co? Aż mam ochotę na kolejny reread mimo, że ostatni robiłam kilka dni temu! Przywódca wilkołaków to Hunter Sharrow, niezwykle przystojny, władczy i pewny siebie wilkołak, który zawsze dostaje to, czego chce. A teraz chce Caitrię. Kocham go całym sercem i z każdym rereadem coraz mocniej. To, jaki był wobec jego Caity sprawiało, że moje serce chciało żywcem wyrwać się z piersi. Kolejny bohater, wykreowany przez Agatę, który na dobre skradł moje serce. Ta dwójka to tak potężny duet, że na samą myśl o nich, chce mi się krzyczeć z ekscytacji. Przysięgam, że to, co zrobiła w tym tomie Agata Polte to coś niesamowitego. Początek jest mocny i intrygujący a im dalej w las, tym lepiej. Z każdym kolejnym rozdziałem fabularnie autorka robi z naszej głowy sieczkę. Intrygi, niebezpieczeństwa, szpiedzy i tajemnice, którą rodzą coraz więcej pytań. Dodatkowo relacja głównych bohaterów, która jest tak niesamowicie emocjonująca, że ciarki i motyle w moim brzuchu, nawet na chwilę nie zwalniały. Napięcie między tą dwójką jest nie do wytrzymania, ciągnie ich do siebie niesamowicie mocno i pomimo tego, że powinni się nienawidzić – nie są w stanie przez łączącą ich więź. Autorka genialnie poradziła sobie z poprowadzeniem ich relacji. Każde gesty, spojrzenia czy myśli, którymi się dzielili to było coś niesamowitego. To, jak o siebie dbali, jak się wzajemnie o siebie troszczyli – moje serce nie wyrabiało z ekscytacji. Nie brakuje plot twistów i momentów, w którym moje serce się zatrzymywało. Autorka nie raz ukazała jak potężną czarownicą jest Caitria Carmody, a sposób w jaki to opisywała – moja wyobraźnia działała na najwyższych obrotach i właśnie to, tak bardzo kocham w książkach Agaty Polte. Jej opisy to coś niesamowitego. Te momenty były tak bardzo powerful, że ja nie mam pytań. Genialna fabuła i zwroty akcji, wszystko przemyślane i dopracowane od a do z. Genialni bohaterowie i łącząca ich relacja, silniejsza niż cokolwiek innego. Mnóstwo emocji, która nie dają nawet chwili wytchnienia. „Trzecia faza księżyca” to definitywny must read! Gorąco polecam i czekam całą sobą na trzeci tom!💙

Jestem naprawdę zadowolona z tej książki! Historia Caity i Huntera oczarowała mnie i z pewnością zagwarantowała rozrywkę, której oczekuję od takich książek.

Po pierwsze bohaterowie - Caity potrafiła oddać ducha wiecznie zapracowanej dziewczyny (lub królowej), która przekłada dobro innych ponad swoje. Widać było jej wewnętrzne zmagania z odnalezieniem własnego szczęścia, a chęcią porzucenia go na rzecz królestwa. Potrafię ją nieco zrozumieć, dlatego też cieszyłam się, gdy na scenę wkraczał Hunt i pozwalał jej nieco odetchnąć. Z pozoru ta dwójka to jeden wielki kontrast, a ich różnice nawzajem się uzupełniają, co widać podczas czytania... Chemia między nimi buzuje i szuka ujścia na wiele sposobów. Jednakże jedyne z czym mam problem to szybkość rozwoju ich relacji - doskonale rozumiem motyw więzi i lubię go, ale mimo wszystko wolałabym, aby niektóre sprawy przegadali i podeszli do tego na spokojnie.

Aczkolwiek "Trzecia faza księżyca" to nie tylko skupienie się na romansie bohaterów, ale też intrygi dookoła życia Caity i jej królestwa. Ponownie napotykamy motyw czarnej magii, a także zdrajców, którzy pragną śmierci królowej. Przyznam, że takie połączenie było naprawdę dobre i czułam niemałą ekscytację, gdy bohaterowie odkrywali powoli karty swoich przeciwników - choć raczej da się przewidzieć dokąd zmierza cała ta farsa.

Pod względem technicznym książkę naprawdę dobrze się czyta i bardzo płynnie, a literówki czasami się zdarzają. Mimo to, jest to jedna z historii, przez które się leci i naprawdę trudno się oderwać od głównej opowieści - nawet jeśli ma swoje głupotki. Bo mimo wszystko, choć kręciłam nosem na szybką relację bohaterów, to sami w sobie Caity i Hunt naprawdę dają się polubić i chce im się kibicować!

Jeśli jesteście fanami romansów i wątków fantastycznych, to z pewnością możecie skusić się na tę książkę.

Powiedzieć, że przepadłam to jak nic nie powiedzieć. Nie jestem mega fanką romantasy, ale to zdecydowanie jest jedno z lepszych jakie czytałam w tym roku !

Według mnie bije na głowę 1 tom. Jestem zakochana, zauroczona i chociaż spodziewałam się jednej rzeczy to poprowadzenie całej akcji i intrygi sprawiło, że mój puls przekroczył dopuszczalne wartości.

Bardzo fajnie jest tu poprowadzony temat władzy, jej obowiązków, wyrzeczeń i wpadania w błędne koło oraz konieczności odpoczynku.

Bohaterowie są przed 30stką, więc mają też inne podejście do życia , co od razu czuć i co dodaje charakteru tej opowieści.

I znów mamy też śledztwo ( huraaa!), niewyjaśnione zajścia, ale też poruszony jest temat publicznego przyznania się do win i wzięcia odpowiedzialności za czyny poddanych.

I creme de la creme - więź, w którą jestem w stanie uwierzyć i której wpływ jestem w stanie przyjąć za prawdę objawioną. Bohaterowie stoją po przeciwnych stronach, ale przez więź aż iskry lecą, gdy to ona przejmuje ster.

Podobało mi się to, że autorka nadała charakteryzuje cechy czarownicom i wilkołakom, każda rasa jest odmienna i bardzo fajnie ta różnorodność wpływa na odbiór historii.

I potwierdza się tu reguła, że wolę wilkołaki niż wampiry.