To właśnie my

Polecam zakup książki w tej księgarni. Historia opowiedziana w książce bardzo przyjemna

To już moje drugie spotkanie z Arthurem i Benem i zdecydowanie tak samo dobre, jak pierwsze! Genialna młodzieżówka, która świetnie sprawdzi się również i u starszych czytelników, tak jak to było w moim przypadku. Książka pełna jest emocji, tych skrajnych. Z jednej strony będzie zabawnie, ale są też momenty, że robi się naprawdę poważnie i "życiowo". Mi bardzo się ona podobała i pochłonęłam ją błyskawicznie! Zdecydowanie jest to bardzo przyjemna historia, którą z czystym sumieniem mogę polecić dalej. 

"Ludzie nie ostrzegają, że złamane serce to choroba chroniczna. Może z czasem objawy ulegają złagodzeniu albo udaje ci się je zagłuszyć odległością, lecz ten ból nigdy do końca nie przechodzi. Cały czas czai się gdzieś w tle, gotowy zapłonąć na nowo, gdy tylko opuścisz gardę."

Historia Bena i Arthura spokojnie mogła się zakończyć na pierwszym tomie i byłoby to jak najbardziej w porządku.

Jednak autorzy pokusili się o jej kontynuację i okazało się, że moja nieuleczalnie romantyczna dusza właśnie tego potrzebowała do pełni szczęścia.

Ta opowieść, podobnie jak poprzednia część, ma w sobie tyle niewymuszonego wdzięku i uroku, że nie sposób się jej oprzeć. Zarówno fabuła jak i bohaterowie tworzą subtelny klimat, który ja w całości kupuję, bardzo cenię sobie nieśpieszny rytm tej historii i jej zwyczajność.

Dylogia "A jeśli to my" ma to trudne do określenia, magiczne "coś", zdecydowanie moje "comfort reading books".

„[...] czasami gdybanie okazuje się prawdą”, czyli kontynuacja losów Arthura i Bena.

Trzy lata temu Becky Albertalli i Adam Silvera podbili serca wielu czytelników. A jeśli to my — pierwszy tom tej serii zrobił niemałą furorę. Ja dopiero w tamtym roku postanowiłam go przeczytać. Poczekałam z lekturą, aż ten szał opadnie. Zarówno z Becky Albertalli, jak i Adamem Silverą spotkałam się już wcześniej przy okazji innych ich książek. Jak wypada kontynuacja losów Arthura i Bena?

Ben po pierwszym roku studiów czuje, że utknął: zajęcia są męczące, praca na pół etatu z ojcem – jeszcze gorsza, a Dylan, jego najlepszy przyjaciel, zachowuje się dziwnie. Jedynym jasnym punktem w życiu Bena jest Mario, jego kompan w pisaniu, który udziela mu lekcji hiszpańskiego i daje mnóstwo całusów. Wielkie hollywoodzkie marzenia Mario sprawiają, że Ben zaczyna śnić o swoich pragnieniach jeszcze intensywniej, a wybory, których dokonuje, mogą być kluczem do zmiany przyszłości. Tylko dlaczego nie może przestać myśleć o pewnym chłopaku ze swojej przeszłości?

Arthur powraca do Nowego Jorku po raz pierwszy od dwóch lat, gotów szturmować świat teatru jako najlepszy na świecie… stażysta asystenta reżysera off-broadwayowskiego. Oczywiście spędzanie lata z dala od swojego słodkiego, niezawodnego chłopaka Mikeya jest beznadziejne, ale on wie, że ich związek jest wystarczająco silny, by przetrwać rozłąkę. Dlatego to nic wielkiego, gdy jego były chłopak Ben wpada z powrotem na scenę jego życia. I to zdecydowanie w porządku, że Ben jest szczęśliwy z jakimś tajemniczym Mario. Pierwsze miłości zawsze są wyjątkowe, ale już o wiele za późno na kolejne „co jeśli”, prawda?

Jeśli nie czytaliście A jeśli to my to myślę, że sięganie po ten tom jest raczej bez sensu. Najlepiej zacząć chronologicznie — wtedy nic nie stracicie. Minęły dwa lata od wydarzeń z poprzedniej książki. Arthur i Ben nie są razem. Skupiają się na własnych sprawach i nowych znajomościach. Jednak los ponownie łączy ich drogi. Wydaje się, że ich życie jest już poukładane, ale jednak obojgu nadal czegoś brak. Jest to powieść o młodzieńczych rozterkach, wielkich przyjaźniach i przeznaczeniu, które dąży do ponownego połączenia bohaterów. Takie książki są potrzebne i na pewno warto się z nimi zapoznać. Być może komuś pomogą odnaleźć swoje „ja” lub otworzyć oczy na tę jawną nienawiść, którą możemy zaobserwować w społeczeństwie (chyba wszyscy wiemy, jak w Polsce wygląda sytuacja osób LGBTQIA+).

To właśnie my to lekka i niezobowiązująca lektura na gorsze dni. Czyta się ją szybko i z przyjemnością oraz uśmiechem na ustach. Idealnie sprawdzi się na wakacjach jako odskocznia od problemów życia codziennego. Miło było wrócić do tych bohaterów, choć miałam kilka zastrzeżeń do pierwszego tomu. Nie jest to historia, która na pewno wszystkim się spodoba (podobnie jak A jeśli to my), ale myślę, że spędzicie z tą książką kilka przyjemnych godzin. Jest urocza, daje nadzieję na lepsze jutro i potrafi rozbawić. Ukazuje trudy dorastania i jest oczywiście przewidywalna i momentami nieco zbyt słodka, ale myślę, że i takie historie potrafią wciągnąć. Dla mnie był to miły przerywnik pomiędzy bardziej wymagającymi lekturami. Jest to także dobra kontynuacja i dobre zakończenie tej serii (o ile faktycznie będzie to ostatni tom, jak dla mnie byłby to właśnie świetny moment na koniec).

Ben i Arthur powracają i to... w wielkim stylu!

Dwa lata – tyle czasu Wszechświat potrzebował, by ponownie połączyć ich drogi. Co prawda wybrał sobie na to dość dziwny moment, bo przecież zarówno Ben, jak i Arthur oddali już swe serca w inne ręce, ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie, by i tak odnowili kontakt i zostali przyjaciółmi. Pytanie tylko, czy przyjaźń im wystarczy i czy czasem Wszechświat nie planuje dać im czegoś do zrozumienia? ;)

Ben, chłopak, który dwa lata temu – niosąc na pocztę pudło z rzeczami swojego ex, o tej całej sprawie z zakochiwaniem się nie myślał najlepiej, teraz czuje, że utknął w miejscu. I to w takim miejscu, w którym niekoniecznie ma ochotę się utknąć. Studia w jego przypadku nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, za to skutecznie uszczuplają finanse. Praca z ojcem też nie jest spełnieniem marzeń. Na pocieszenie ma jednak Mario – cudownego, zabawnego, wspierającego go w pisaniu... nieoficjalnego chłopaka. Na szczęście coraz więcej znaków wskazuje na to, że ten nieoficjalny stan związku nie potrwa już długo!

Arthur, miłośnik wielkiej sceny Brodwayu i romantyk, powraca do Nowego Jorku! I trzeba przyznać, ze los jest dla niego łaskawy zsyłając mu staż w roli asystenta najprawdziwszego i podziwianego reżysera! Lepiej to by tylko mogło być, gdyby nowa praca nie oznaczała chwilowej rozłąki z uroczym Mikey, który po licznych perypetiach, w końcu, zdobył serce Arthura... chyba, może, znaczy się pewnie tak, albo prawie tak?

Ben ma swoje życie.

Arthur ma swoje życie.

I właśnie wtedy, los uznaje, że czas na ponowne spotkanie!

Po miesiącach ciszy, młodzi mężczyźni stają z sobą twarzą w twarz, by stawić czoła przeszłości, teraźniejszości i temu co szykuje dla nich przyszłość!

Będą trudne początki stażysty i lalkowe dylematy.

Będą grupowe randki i nieoczekiwane wizyty.

Będą wspierający przyjaciele – niektórzy w wersji ciut szurniętej.

Będą łzy szczęścia i smutku.

Będą propozycje, nowe możliwości i liczne dylematy.

Będzie czasami zabawnie, czasami smutno, a czasami zaskakująco.

Będzie... się działo!

„To właśnie my”, to jednak z tych kontynuacji serii, za której jestem ogromnie wdzięczna autorom. Po pierwszym tomie czułam ogromny niedosyt Bena i Arthura, który dzięki tej książce został zaspokojony. Tak naprawdę to nie mam się do czego tutaj przyczepić ;) Pasował mi prosty, przyjemny w odbiorze styl pisania. Totalnie zachwycili mnie bohaterowie – cudownie było się ponownie spotkać nie tylko z ich główną dwójką, ale i z postaciami drugoplanowymi znanymi z „To właśnie my”. Nowi bohaterowie też nie zawiedli! A co do samej historii, to powiem tak: tego było mi trzeba! Książka zafundowała mi nie tylko kilka porządnych wybuchów śmiechu, ale i drżenie serca, kilka zaskoczeń i napięcie, które trzymało mnie prawie do samiutkiego końca! W końcu, nigdy nie można być pewnym, co szykuje dla czytelnika Wszechświat razem z Becky Albertalli i Adamem Silvera, prawda? ;)