Pokochaj śmierć. Black Bird Academy. Tom 3

Uwielbiam serie, w których każdy kolejny tom porywa silniej niż jego poprzednik. Tak właśnie jest z cyklem „Black Bird Academy”, którego bohaterów zdążyłam już pokochać całym sercem, a śledzenie zawziętych, jakże ekscytujących walk między demonami, łowcami i egzorcystami, stało się niemal moim odurzającym uzależnieniem. Finałowa część to przede wszystkim emocje, porażające, pobudzające i uzależniające! Liczne zwroty akcji, które nie pozwalają nawet na chwilę wytchnienia, odkrywanie kolejnych kart i mrocznych sekretów, mistrzowskie rozwinięcie misternie naszkicowanej mrocznej, niebezpiecznej rzeczywistości, a wszystko to dopełnione tak uwielbianymi przez nas sarkastycznymi, przesiąkniętymi emocjami dialogami i rozbrajającym czarnym humorem! Napięcie nie odpuszcza do samego końca, frapujące dialogi angażują niezwykle silnie, a dylematy głównych postaci dosłownie rozbijają serce w drobny mak! Nie zabraknie tez pikantnych scen, które będą istną wisienką na torcie i rozpalą do czerwoności!

Styl Autorki jest nadzwyczaj błyskotliwy. Zaintrygowana do granic płynęłam po kolejnych stronach, a emocjonujące rozterki głównej bohaterki, rosnącej z każdą kolejną częścią w demoniczną siłę, a także stopniowo odsłaniane szokujące sekrety, jak i fragmenty wyjątkowego bestiariusza, otwierającego następne rozdziały, dosłownie mnie odurzyły i nie pozwalały nawet na najmniejszą przerwę w lekturze. Od tej książki nie sposób się oderwać, pochłania się ją z nieopisanym zapałem, dosłownie przyciąga jak magnes, podstępnie stając się niemal bolesnym nałogiem.

Pokochaj śmierć. Black Bird Academy” to paraliżujący, odważny, dotykający najmroczniejszych zakamarków czytelniczej duszy, niebezpieczny finał serii, fundujący feerię skrajnych, obezwładniających emocji, jak i tak pożądane zapomnienie. Począwszy od niemiłosiernego napięcia, niesamowity owiany mrokiem i potężną, odurzającą, ciemną mocą klimat oraz perfekcyjnie nakreśloną, piekielną rzeczywistość, aż po doskonałe, złożone postacie, odważny trójkąt miłosny i solidną porcję charakterystycznego czarnego dowcipu! Moc silnych, odurzających wrażeń gwarantowana! Polecam całym sercem!

Gdy w moje ręce trafił pierwszy tom Black Bird Academy to wprost oszalałam na punkcie tego cyklu. „Zabij mrok” był po prostu genialny. Drugi tom prawie mu dorównał. Ale to co się zadziało w „Pokochaj śmierć” sprawiło, że moje skrzydełka opadły. Myślałam, że to może zły czas na tą książkę, ale nie borykałam się z żadnym zastojem i czytanie ogólnie szło mi świetnie. Co poszło nie tak?

Po zakończeniu zawodów w Londynie Leaf musi uciekać. Chroni się w Tokio. Jednak i to miasto nie zostało ominięte przez demony. W jego czeluściach i zakamarkach instnieje laboratorium, które wytwarza homunkulusy. Powrót Lucyfera jest już bliski. Gen Q coraz bardziej panoszy się w ciele Leaf. Lore, Falco, Zero oraz Crain próbują powstrzymać katastrofę. Czy im się uda?

Ciężko mi bardzo pisać tę opinię. Cały czas sobie zadaję pytanie czy nie jestem zbyt surowa? Ale od tak genialnej serii wręcz trzeba wymagać więcej. Na początek może to co mi się podobało. Motyw mitologii japońskiej jak najbardziej trafiony. Kitsune, tangu oraz różne istoty znane mi już z innych książek dały powiew świeżości tej historii. To mnie dość mocno zaskoczyło oraz jest jak najbardziej na plus. Przemiana Leaf, która jest ogromna i jej rozwijające się umiejętności również spotkały się z moją aprobatą. Akcja szybko postępuje i ciągle się coś dzieje, ale nie wciągało mnie to w ogóle. Może to kwestia chaosu, który był na porządku dziennym w fabule? Lore w tej części jest mocno przerysowany, a jego teksty są tak suche i nie śmieszne, że aż to było żenujące. No i jeszcze na dodatek ten trójkąt, a może nawet czworobok. No niby to dark, ale nie myślałam, że autorka pójdzie w tą stronę. Spotkało się to z moim niesmakiem. No i zakończenie. Niejako otwarte i autorka zostawia sobie furtkę do dalszych historii. Nie wiem czy jestem z tego faktu zadowolona. Zakończenie mną nie wstrząsnęło i tak naprawdę nie poruszyło we mnie nic. Jestem mega zawiedziona. Myślałam, że ten cykl dołączy do moich ulubionych, ale trzeci tom zdecydowanie to popsuł. Przykro mi i smutno. To na pewno jest jeden z największych moich zawodów tego roku. I oby ich więcej nie było.

Przyszła pora na przedstawienie wam książki, na którą długo czekałam i sporo o niej myślałam. „Black Bird Academy. Pokochaj śmierć” to zakończenie cyklu autorstwa Stelli Tack, który mocno mnie zaintrygował. Świat egzorcystów oferuje złożone postacie i niezmiennie ekscytuje demonami, walkami i intrygami, które chciałam za wszelką cenę rozwikłać. Pamiętam doskonale, kiedy rozpoczęłam swoją przygodę, wkroczyłam do Black Bird Academy i nie chciałam jej opuszczać. „Zabij mrok” wciągnął mnie w swoje mroczne korytarze, zaszczepił bakcyla, obudził demona i sprawił, że od razu czytałam „Bój się światła”. Było mrocznie, intrygująco i niebezpiecznie, zaczęłam się zastanawiać, z czym przyjdzie mi się zmierzyć w „Pokochaj śmierć”. Trochę było mi smutno, ponieważ wiedziałam, że już więcej nie spotkam Leaf, Lore i Falco. Nic, co dobre jednak nie trwa wiecznie.

Główną bohaterką książki autorstwa Stelli Tack pod tytułem „Black Bird Academy. Pokochaj śmierć” jest Leaf Young, była kelnerką, która chciała zmienić swoje życie i choć na chwilę się oderwać od codzienności. Pragnęła wyrwać się z monotonii, oderwać choć na chwilę od codzienności i odnaleźć coś, co nada jej istnieniu nowy kierunek. Nie spodziewała się jednak, że ta potrzeba odmiany zaprowadzi ją w sam środek świata pełnego mroku, demonów i magii, w którym granica między życiem a śmiercią bywa wyjątkowo cienka. Po wydarzeniach w Londynie, tam odbyły się zawody łowców demonów, Leaf zostaje zmuszona do ucieczki. Razem z przyjaciółmi, Falco, Lore i Crainem szuka schronienia w Tokio. To tętniące życiem miasto szybko odsłania przed nią swoje drugie, znacznie bardziej niebezpieczne oblicze. W podziemnych tajnych laboratoriach naukowcy eksperymentują, próbując stworzyć homunkulusy, czyli sztuczne istoty o boskich mocach. Rosną wpływy skorumpowanych egzorcystów, pragnących podporządkować sobie zarówno ludzi, jak i demony. Wszystko ma swoją cenę. Wojna wisi w powietrzu, po której stronie stanąć? Dlaczego tak trudno znaleźć bezpieczne miejsce?

„Black Bird Academy. Pokochaj śmierć” nie tylko domyka losy bohaterów, ale też przenosi całą historię na zupełnie nowe tory. Autorka zabiera czytelnika z Londynu do tętniącego życiem, a jednocześnie mrocznego Tokio, gdzie Leaf, Falco i Lore muszą stawić czoła konsekwencjom wcześniejszych wyborów, a także własnym demonom, dosłownie i w przenośni. Leaf przechodzi ogromną przemianę, od nieco nieporadnej dziewczyny z pierwszego tomu, staje się kobietą świadomą własnej siły, ale i własnych ograniczeń. Stella Tack zabiera nas wprost do Tokio, wplata bohaterów w konflikt, którego koszta są wysokie. Walka z demonami nabiera rozmachu i rozgłosu. Bohaterowie muszą stanąć naprzeciwko wielu problemów, tylko czy będą w stanie sobie z nimi poradzić? Nie mogłam odłożyć książki na bok, tak bardzo chciałam dowiedzieć się, co będzie dalej. „Black Bird Academy. Pokochaj śmierć” to historia o dojrzewaniu do odwagi, o mierzeniu się z własnym cieniem i o tym, że prawdziwe potwory nie zawsze kryją się w mroku. To emocjonujące i pełne napięcia zakończenie trylogii Black Bird Academy. To książka dla fanów mrocznego fantasy, którzy cenią sobie nie tylko walkę dobra ze złe. Zakończenie pozostawiło mnie z refleksją i chęcią, by jeszcze raz powrócić do tego świata.

Jaka jest Wasza ulubiona trylogia?

Książka, która wciąga jak powietrze w podziemnym tunelu. Ciężkie, gęste, przesycone przeczuciem katastrofy. Autorka wrzuca czytelnika w wir wydarzeń, w którym każdy krok Leaf odbija się echem. Historia stała się nie tylko dynamiczna, ale też bardziej bezlitosna. Tak jakby świat demonów wyciągnął pazury i wreszcie przestał udawać, że chce cokolwiek tłumaczyć.

Tokio, miasto neonów i grzechu, w tej części nie błyszczy. Jego ciemne uliczki skrywają nielegalne eksperymenty, laboratoria pachnące metalem i krwią. Bohaterowie pogrążają się coraz głębiej w tej paranoicznej mozaice, w której nie wiadomo, kto jest wrogiem, a kto tylko odgrywa swoją rolę w większym rytuale. Tom, w którym sojusze pękają jak szkło, a bohaterowie dojrzewają nie dzięki uczuciom, lecz przez stratę i strach.

Najmocniej błyszczy tutaj Lore, ale to błysk stalowego ostrza, nie uśmiechu. Falco zyskuje nowe warstwy, Crain wreszcie wychodzi z cienia. Jednak relacje między bohaterami są przesycone żądzą, gniewem i pokusą dominacji. Zaczynają przypominać pajęczynę, która oplata i czasem przydusza. Autorka podnosi stawkę, ale chwilami płaci za to cenę zrozumiałości.

Mimo potknięć, „Pokochaj śmierć” to finał pełen energii, ryzyka i ognia. Mroczny, brutalny i lepki od namiętności świat zostawia po sobie ślad jak poparzenie. To historia, która dusi i przyciąga jednocześnie, a jej bohaterowie złamani, niebezpieczni, tragicznie ludzcy zostają w głowie długo po zamknięciu książki. Nawet jeśli finał nie odpowiada na wszystkie pytania, to nadal jest to opowieść, do której wraca się myślami.

Jest to trzeci tom serii Black Bird Academy. Książka liczy około 560 stron i jest adresowana głównie do czytelników młodzieżowych, young adult. W tej części główna bohaterka, Leaf, po dramatycznym zakończeniu poprzedniego tomu musi zmierzyć się z nową rzeczywistością: ucieka z Londynu i ukrywa się w Tokio. Szybko orientuje się, że to miasto kryje własne, mroczne sekrety: nielegalne laboratoria homunkulusów, wskrzeszanie istot żywych. Równocześnie akcja dotyka skorumpowanych egzorcystów w Akademii i narastającego zagrożenia wojną między ludźmi a demonami.

Narracja jest więc wielowątkowa — mamy bohatera w ucieczce, tajemnice miasta, laboratoria eksperymentów, struktury władzy i konflikt między stronami. Taka konstrukcja daje sporo potencjału, ale też wymaga od czytelnika skupienia.

Leaf – jako główna bohaterka – jest wystawiona na ciężkie próby: ucieczka, ukrywanie się, podejmowanie decyzji, które mają wpływ nie tylko na nią, ale na cały świat.

Mieszanka akademii (akademii egzorcystów/łowców demonów), ucieczki, ukrycia, laboratorium eksperymentów – to daje oryginalne połączenie fantasy, urban fantasy i trochę nawet thrillera.

Książka ma zdecydowanie mocniejsze tempo niż typowa delikatna lektura YA; wątki takie jak ucieczka, laboratoria, zdrada wprowadzają dynamiczne zwroty. A tej części dochodzi do nich na każdym kroku, nikt nie wie co się może wydarzyć.

W głównej bohaterce Leaf podoba mi się, że nie jest statyczną postacią – zmienia się, rośnie, musi podejmować wybory. To dodaje głębi i realności, że jest taka jak my.

Dla tych książkomaniaków, którzy znają poprzednie tomy, ta część ma charakter kulminacyjny, co buduje oczekiwanie, ale nie jestem do końca przekonana do zakończenia.

Kiedy jest tak wiele wątków, a wierzcie mi, w tej części to się dopiero dzieje. Nie ma szans na nudę, istnieje ryzyko, że część z nich może być niedostatecznie rozwinięta lub sprawiać przytłaczające wrażenie.

Jeśli miałbym podsumować, to „Pokochaj Śmierć” to bardzo solidne zamknięcie trylogii, które oferuje zarówno emocje, jak i pewną głębię.

Autorka świetnie balansuje między romansem, humorem i mrokiem; elementy romantyczne z potężnym humorem („sarkazm z tej książki wręcz się wylewa”) oraz mroczne wątki nadprzyrodzone.

Choć czuję niedosyt i tak jak wspomniałam wcześniej, coś mi nie pasuje w tym zakończeniu. Jestem ciekawa czy tylko ja mam takie wrażenie. Mimo wszystko uważam, że jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Dla mnie atutem jest to, że mimo młodzieżowego skierowania, książka nie boi się poważniejszych tematów — moralności, zdrady, utraty i wyboru. To sprawia, że może trafić także do dorosłych fanów młodzieżowej fantastyki.

„Pokochaj Śmierć” to według mnie udany finał dynamicznej, ambitnej serii – łączy rozmach fabularny z emocjonalnym ładunkiem i sporo wątków, które angażują.

Autorka nie boi się mieszać stylów: mamy humor, romans, dramat, horror, akcję i elementy konspiracyjne. To sprawia, że książka jest energiczna i bardzo trudno oderwać się od lektury, jeśli oczywiście wciągnęliście się we wcześniejsze tomy.

Jednak szeroka gama wątków i tropów sprawia, że momentami zdecydowanie staje się „za dużo”.

Czytając, trzeba być gotowym na szybkie zmiany tempo, skoki między wątkami, relacje bohaterów, które bywają skomplikowane. Dla mnie to było atrakcyjne – lubię, gdy historia pędzi, ale nie każdy lubi to co ja.