To jej wina

Śpieszę dzisiaj z recenzją książki "To jej wina" irlandzkiej autorki Andrei Mara.

Listopadowe piątkowe popołudnie, jakich wiele co roku, zupełnie nie zapowiadało tragedii zamożnego małżeństwa Marissy i Petera Irvinów. Kobieta jedzie odebrać synka, po dniu, który jej synek miał spędzić na zabawie z kolegą z klasy - Jacobem, synem Jenny. Kiedy zjawia się pod adresem Tudor Grove 14, który otrzymała w smsie, drzwi otwiera jej nieznana starsza kobieta informując ją, że zaszła pomyłka, że nie jest to dom Jenny i nie ma tutaj Milo, jej ukochanego synka. Gdzie zatem jest chłopczyk? Co się z nim stało? Tak zaczyna się, niczym z najgorszych snów, koszmar rodziców. Wstrząsająca wiadomość w mig roznosi się po spokojnych przedmieściach Dublina. Rozpoczyna się gorączkowe poszukiwanie chłopca. Do poszukiwań włącza się mnóstwo osób. Kto jest winny uprowadzeniu czterolatka skoro każdy coś ukrywa?

Prowadzący dochodzenie dość szybko odkrywają, że w porwanie zamieszana jest niania kolegi Milo, Carrie. Wówczas na światło dzienne zaczynają wychodzić coraz to nowsze, głęboko skrywane tajemnice, a wzajemnych oskarżeń przybywa.

Autorka dość szybko daje Czytelnikowi odkryć, kto stoi za porwaniem Milo, ale na odpowiedź dlaczego do tego doszło każe jednak poczekać.

Zawiła fabuła, genialnie skonstruowani bohaterowie, z których każdy coś ukrywa, trzymająca w napięciu atmosfera niepokoju i obawy to zdecydowanie plusy powieści. Zaskakujący finał, którego nie da się przewidzieć, zasługuje również na docenienie.

Lekturę czytało mi się świetnie, szybko, z zaciekawieniem. Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

Jeśli lubicie czytać historie mrożące krew w żyłach to zapraszam.

"To jej wina" to historia o 4-letnim Milo, który zaginął w tajemniczych okolicznościach.

Marissa Irvine przyjeżdża po swojego synka Milo do domu jego kolegi. Okazuje się, że pod wskazanym adresem mieszka całkiem obca kobieta, a chłopca nie ma i nigdy tam nie było. W tym momencie rozpoczyna się koszmar matki.

Gdzie jest Milo i kto odebrał go z przedszkola?

Przekonajcie się sami.

Genialna i wciągająca fabuła. Świetnie wykreowani bohaterowie. Dynamiczna akcja trzymająca w napięciu od samego początku. Podczas czytania odczuwałam niepokój i rozpacz towarzyszący matce chłopca. Nie wiadomo, co z nim stało się, czy ktoś go porwał, czy żyje. W tym całym dramacie nie pomaga to, że każdy tutaj kłamie, mataczy i skrywa tajemnice. Poznacie bogatych ludzi, którym w jednej sekundzie świat wali się na głowę i na ich problemy nie pomogą nawet pieniądze. Autorka umiejętnie manipuluje czytelnikiem i podsuwa mu mylne tropy. Nie wiadomo komu można wierzyć. Ten thriller wzbudza ogromne emocje i nie można od niego oderwać się ani przez chwilę. Nie ma mowy o nudzie. Zakończenie powieści jest nieprzewidywalne i szokujące.

Idealna książka dla fanów thrillerów psychologicznych. Jeśli lubicie historie o toksycznych relacjach rodzinnych, misternie uknutych intrygach, kłamstwach i tajemnicach to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Genialny thriller!

Polecam!

Marrisa jedzie odebrać swojego synka od kolegi, na miejscu dowiaduje się, że adres jest przypadkowy, a jej synka nie ma... zaginął. Kobieta próbuje obdzwonić wszystkie mamy, jednak i tym razem bez skutku. Rusza akcja poszukiwawcza, dzięki której okazuje się, że Milo został uprowadzony przez opiekunkę zatrudnioną przez Jenny. Napięcie rośnie! Czy uda się znaleźć chłopca?

Czytając książkę aż podskakiwałam. Nie wiem co bym czuła kiedy dowiedziałabym się, że mój synek zaginął. Jednak postawa Marrisy była dla mnie zdumiewająca. Kobieta na chłodna do tego podeszła, zaczęła funkcjonować dość szybko i dążyła do odnalezienia dziecka. Czy każda matka by do tego w ten sposób podeszła? Jestem wręcz przekonana, że nie. Również brak pełnej weryfikacji spotkania synka z kolegą jest dla mnie dość dziwny. Możliwe, że żyjemy teraz w innych czasach, a może to ja jestem przewrażliwiona...

Mimo to, uważam, że książka jest bardzo dobra. Czyta się z zapartym tchem. Późniejsze rozwiązania są dla nas zagadkowe. Dopiero na sam koniec otrzymujemy bombę, której się nie spodziewaliśmy. Wszystko mimo zawiłości jest dla czytelnika tak klarowne, tak jasne. Wiemy, że wszystkie elementy miały sens. Autorka wprowadza czytelnika od początku w nastrój niepokoju, obawy i szukania jakichś wskazówek, dlatego książkę czyta się praktycznie od początku do końca.

Osobiście bardzo polecam! Mimo niektórych nielogicznych momentów, jest to jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam.

Marissa jedzie odebrać swojego synka Milo z domu od nowego kolegi z klasy. Na miejscu okazuje się jednak, że pod podanym adresem mieszka ktoś zupełnie obcy. Wkrótce wychodzi iż Jeny – mama chłopca nie umawiała się Marissą. Nie ma jej nawet w mieście. A jej syn bawi się u innego kolegi. Koszmar bogatego małżeństwa z przedmieścia Marissy oraz ojca dziecka – Petera właśnie się zaczyna. Tylko gdzie jest Milo i kto odebrał go z przedszkola?

„To jej wina” to historia bazująca na popularnym motywie uprowadzenia dziecka, która akurat tu jest pretekstem do pokazania drugiego dna całej historii. Dużym plusem jest to iż na samym początku bez zbędnych wstępów następuje solidne uderzenie. Autorka ukazuje jak w jednej sekundzie nasze poukładane i spokojne życie może rozpaść się na miliony kawałków. Mimo, iż z początku nie brakowało tu emocji to gdzieś w połowie historia straciła rozpęd i zwyczajnie zaczęła nudzić. Całość pokazana jest z trzech perspektyw i mimo, iż zazwyczaj jestem ogromną fanką takiego przedstawienia historii to tu nie do końca się to sprawdziło. Liczba pobocznych wątków była jak dla mnie zbyt duża przez co rozprasza, a i nie wnosi za wiele do całości. Wielokrotnie powtarzany styl życia mieszkańców nudzi, tak jak i bohaterki. Niestety dylematy bogatych mam, które całkowicie nie mają czasu dla swoich dzieci szukając im idealnej niani, która zrobi za nie wszystko momentami irytuje. Nie brakuje tu również zazdrości, toksycznych relacji z teściami czy zwykłych problemów w komunikacji, która jak dla mnie jest podstawą każdego związku. Możemy obserwować obraz zepsucia ale i przekonania, iż pieniądze są w stanie załatwić większość problemów. Co prawda zakończenie zaskakuje i jest ogromnym plusem to jednak dla mnie trochę za mało.

Szczerze? Najlepszy thriller, jaki przeczytałam w tym roku (a przeczytałam ich całkiem sporo). Emocje mną szastały, naprawdę, sama się sobie dziwię, że tak bardzo dotknęła mnie ta książka i piszę to z czystym sumieniem. Im bardziej zagłębiałam się w książkę, tym więcej odczuwałam emocji, napięcia wymieszanego z ciekawością i zaangażowania w fabułę. Nie potrafiłam się od niej oderwać, aż do ostatniej strony, zapomniałam o całym świecie! Zakończenie sprawiło, że potrzebowałam chwili, aby ochłonąć. Zdecydowanie polecam.

📖 RECENZJA

Tytuł: To jej wina

Autor: Andrei Mary

We współpracy z @[Adres usunięty]ws i @wydawnictwomuza

Marissa i Peter mają czteroletniego synka Milo. Kiedy pewnego dnia kobieta idzie odebrać chłopca od kolegi, okazuje się że nie ma go na miejscu, a pod wskazanym adresem mieszka ktoś inny. Gdzie jest Milo? Co się z nim stało? Rozpoczyna się koszmar rodziców i gorączkowe poszukiwania chłopca.

"To jej wina" to thriller, którego potrzebowałam! Po ostatnich kilku słabszych pozycjach z tego gatunku miałam obawy przy sięgnięciu po kolejną. Na szczęście tym razem się nie zawiodłam.

Już podczas pierwszych stron czytelnik otrzymuje przerażający początek zdarzeń, który powoduje gęsią skórkę na całym ciele. I tak przez całą fabułę, bowiem Autorka nie daje wytchnienia. Obawiałam się przez chwilę, że po mocnym początku emocje szybko opadną, na szczęście tak się nie stało.

Akcja toczy się w zaledwie kilkanaście dni, ma świetne tempo i odpowiednią dynamikę. Narracja trzecioosobowa przedstawiona z perspektywy trzech kobiet, które relacjonują swoje życie w różnej linii czasowej. Taki zabieg powoduje, że Andrea Mary nie pozwala nam się nudzić i do samego końca wywołuje w nas wiele emocji.

Jest to bardzo dobra i wielowątkowa intryga, która powinna się Wam spodobać!

Książkę ze zdjęcia miałam okazję przeczytać już ponad miesiąc temu, ale dopiero dziś Wam o niej opowiem. 🙈😄 Wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie i trzymała w napięciu do ostatnich stron. Historia o porwaniu małego chłopca, pomyślicie, znowu, nic oryginalnego, ale zapewniam Was to jest naprawdę warte przeczytania! ❤️

•

Czteroletni Milo miał spędzić popołudnie u swojego nowego kolegi ze szkoły. To miała być dla niego świetna zabawa. Tymczasem pod wskazanym adresem Marissa Irvine nie odnajduje swojego ukochanego synka. Starsza kobieta, która otwiera jej drzwi nie ma pojęcia, dlaczego ktoś posłużył się jej danymi. Pociesza zdenerwowaną matkę i zapewnia, że to tylko głupia pomyłka. Marissa czuje jednak, że stało się coś bardzo złego. Szaleje z niepokoju. W ich spokojnej, zamożnej dzielnicy nigdy nie wydarzyło się coś tak strasznego. Sąsiedzi pomagają w poszukiwaniu malca, w duszy dziękując Bogu, że to nie przytrafiło się ich dziecku. Policja szybko dochodzi do wniosku, że w porwanie zamieszana jest niania nowego kolegi Milo, Carrie. Zaczynają się wzajemne oskarżenia, a na światło dzienne wychodzi coraz więcej głęboko skrywanych tajemnic.

•

Bardzo intrygujący kryminał/thriller z zaskakującym zakończeniem. Myślę, że dla wielu rodziców może być on przestrogą przed zbytnią ufnością, przed powierzaniem swych dzieci w obce ręce. W tej książce nic nie jest oczywiste. Bohaterowie mają wiele sekretów i dużo do stracenia. Jestem zadowolona z lektury! 🥰 Mogę Wam szczerze polecić #tojejwina . 🔥❤️

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza

@[Adres usunięty]ws . 🤍

Autor: Andrea Mara

Tytuł: To jej wina

Wydawnictwo: Muza

Historia pełna emocji.

Zaintrygowałam się do poznania prawdy już na samym początku. Nie rozumiałam, dlaczego Marissa postąpiła w taki sposób. Wydawało mi się to trochę dziwne.

Szybko pochłonęłam połowę książki, dlatego bardzo się ucieszyłam.

W pewnym momencie fabuła stała się dla mnie nudna. Miałam wrażenie, ze ciągle działo się to samo, lecz co by innego wymyśleć o szukaniu dziecka. Czytałam ją dalej, ponieważ bardzo chciałam się dowidzieć co się z nim stało.

Po części domyśliłam się zakończenia, ponieważ wszystkie fakty na to wskazywały. Mimo tego byłam w szoku z tego, co się tam okazało. Nie podejrzewałam pewnej osoby o to co zrobiła.

Ocena 3/5

"To jej wina" to znakomita książka, wielowątkowa intryga, dynamiczna akcja i szokujące tajemnice.

Kto uprowadził 4-letniego Milo? Czy za porwanie odpowiada niania? Dlaczego doszło do takiej sytuacji? Jakie było motywy? Zniknięcie dziecka to olbrzymi koszmar dla rodziców. Rodzice Milo to bogata rodzina, mieszkająca w pięknej dzielnicy Dublina. Idealne życie Marissy załamało się.

Trzymająca w napięciu historia, na czytelnika czekają liczne zwroty akcji. Historię poznajemy z punktu widzenia kilku osób. Książka wciąga od samego początku, akcja toczy się szybko. Poznajemy emocje bohaterów, wychodzą na jawa ich tajemnice. Uważam, że to dobrze napisany thriller.

Mimo, że prawie od początku wiemy, kto uprowadził Milo, ale wielkim zaskoczeniem jest zakończenie! Wyjaśnienie tej sytuacji jest szokujące! Autorka bardzo dobrze poprowadziła fabułę. Tę książkę zdecydowanie polecam!

Uprowadzony zostaje mały chłopiec i oprócz tego, że z przedszkola odebrała go opiekunka innego dziecka - nic więcej nie wiemy.

Książka intryguje od pierwszych stron. Autorka przedstawia nam punkt widzenia matki uprowadzonego chłopca, oraz kobiety, która zatrudniła porywaczkę. Ta druga musi zmierzyć się z oskarżeniami i obwinianiem o to, co się stało. Czytałam, akcja biegła spokojnie i statecznie, i już myślałam, że to po prostu obyczajówka, która thrillerem może być tylko dla matek małych dzieci. Ale autorka mnie zaskoczyła. W kilku końcowych rozdziałach rozegrała się cała akcja. I nie sądzę, żeby można było się domyślić takiego obrotu sprawy. Chociaż w dalszym ciągu nie uważam tej książki za thriller, tak finał tej historii uratował tę powieść.

Mimo tej, trochę monotonnej fabuły, książka mnie ciekawiła i w rezultacie podobała. Wydaje mi się, że najlepiej będzie traktować tą powieść jako dramat, z elementami thrillera, i w takiej kategorii ją oceniać. Od siebie - polecam.

Marissa jedzie odebrać swojego synka, który bawi się u nowego kolegi z klasy. Na miejscu jednak nie czeka na nią ani mama chłopca ani nawet jego opiekunka lecz obca kobieta, która informuję, że chłopca tutaj nie było…

Może i pomysł nie jest wybitny czy oryginalny (no bo ile to już zostało wydanych książek gdzie na tapecie mamy porwanie dziecka), ale wykonanie mnie pozytywnie zaskoczyło. Z jednym „ale”- momentami brakło dreszczyku emocji, w ogóle jakichkolwiek emocji. Nie umiem tego określić… po prostu czegoś zabrakło.

Również nie rozumiałam zachowania MATKI, które według mnie jest nieadekwatne i SPOKOJNE w tej sytuacji… nie wiem, no ja osobiście w obliczu takiej tragedii robiłabym wszystko by jak najszybciej odnaleźć moje dziecko, a ona była taka spokojna i opanowana… zajmowała się plakatami, ulotkami… a gdzie internet? w czasach jakich żyjemy to właśnie on ma ogromną siłę przebicia! Nie wyobrażam sobie być tak spokojnym i takim hmmm… „wymiętolonym” tak bym ją określiła. Była nijaka. Czytając to miałam wrażenie, że może jest w jakimś stopniu powiązana z tym zniknięciem? No trochę autorka mi wyprała mózg, mnóstwo niewiadomych, dziwnych zachowań, tajemnic…

Ale! Plusem jest również fakt, iż ciągle o niej myślałam. No bo… czy uda się znaleźć chłopca? Kto za tym stoi? Czy któryś rodzic jest w to zamieszany? Jak to wszystko się zakończy? Czy będzie happy end? Oraz zakończenie, noooo tego się nie spodziewałam! Fajne zagranie, nawet nie przyszło mi do głowy… za to ogromny plus, i to właśnie ono ratuje i podnosi całokształt.

"Ostre, wyrafinowane, pełne napięcia" - taką polecajkę znajdziemy na okładce książki "To jej wina" autorstwa Andrei Mara. Żadne z tych określeń nie jest ani trochę przesadzone.

Wyobraźcie sobie sytuację, kiedy przyjeżdżacie, żeby odebrać swoje dziecko z umówionego spotkania z kolegą ze szkoły, a waszego dziecka nie ma. Kobieta, która otwiera wam drzwi nie jest mamą dziecka z klasy, ani opiekunką. Wasze dziecko zniknęło.

Tak zaczyna się historia Marissy i jej czteroletniego syna Milo.

Rozpoczynają się poszukiwania, odliczanie czasu. Podejrzani są wszyscy. A hipotez jest jeszcze więcej niż podejrzanych: porwanie dla okupu, chęć zemsty, handel dziećmi?

Fabuła tej książki jest skonstruowana tak, że dość szybko dowiadujemy się kto stoi za zniknięciem chłopca. Ale bardziej krew w żyłach mrozi fakt, że to jeszcze nie koniec, że oprócz znalezienia Milo i odpowiedzi na pytanie KTO?, musimy też znaleźć odpowiedź na pytanie DLACZEGO?

Każda część książki to odkrywanie kolejnej warstwy podłoża psychologicznego i okoliczności towarzyszących zniknięciu chłopca. Im bardziej wgłębiałam się w lekturę, tym większy był mój wewnętrzny niepokój.

Nie znajdziecie w tej książce przerażających scen, to bardziej ludzie i to, co siedzi w ich głowach wywołuje gęsią skórkę i skręt jelit.

Autorka zakończyła książkę w sposób, który lubię najbardziej, czyli pozostawiając czytelnikowi płaszczyznę do przeanalizowania wszystkiego co się wydarzyło. Uwielbiam to uczucie tuż po przeczytaniu ostatnich linijek, kiedy wszystko wskakuje na swoje miejsce, a myśli nadal się kotłują. Jest pewnego rodzaju spełnieniem, wyznacznikiem zadowolenia z przeczytanej książki. Dla mnie zakończenie tej książki było na tyle mocne, że aż przysłowiowy włos się zjeżył. Nie wiem, czy było to spowodowane ponadprzeciętnymi umiejętnościami autorki, czy może ja zbyt mocno reaguję na opowieści związane z dziećmi, a może te dwa czynniki się nałożyły, ale to było naprawdę uderzające.

Polecam!

Jednym z najgorszych koszmarów, jaki może przeżywać rodzic jest umieranie z troski o własne dziecko, kiedy nie wie gdzie ono jest i co się z nim dzieje. Takiego właśnie koszmaru doświadcza Marissa Irvine, kiedy to zjawia się na Tudor Grove 14, by odebrać swego synka bawiącego się z nowym kolegą ze szkoły. Kobieta szybko pojmuje, że została brutalnie oszukana, a jej synek porwany, co wywołuje niemałe poruszenie na jednym z cichych dublińskich przedmieść. Rodzące się plotki o kobietach związanych z tym wydarzeniem kładą cień na każdą z nich, gdy obwinić można tylko jedną. Pytanie tylko którą…

Kiedyś przeczytałem opinię, że książki opowiadające krzywdę dzieci zawsze są pewniakiem, który wyjątkowo łatwo napisać ze względu na oczywistą fabułę i rodzące się przy tym emocje. Otóż nic bardziej mylnego- w mojej opinii książkę można napisać na każdy temat. Problem w tym, że piszący ją musi wykazać się odpowiednim warsztatem, lekkością słowa i pomysłem na fabułę, które połączone w jedną całość zatrzymają czytelnika aż do ostatniej strony.

Zaproponowana przez autorkę historia, na stronach innych książek była już przerabiana na wiele rozmaitych sposobów. Z różnymi efektami rzecz jasna. W tym przypadku Andrea Mara napisała książkę, która elektryzuje od samego początku, atakując czytelnika piętrzącymi się pytaniami co róż wprowadzając go w ślepy zaułek i serwując fałszywe tropy do rozwiązania zagadki porwania małego Milo. Historia przedstawiona z punktu widzenia kilku osób pozwala czytelnikowi na utożsamianie się z nimi, eskalując towarzyszące temu emocje, co w tym gatunku sztuką łatwą nie jest.

„To jej wina” to z całą pewnością wart uwagi thriller psychologiczny, w którym miłośnicy gatunku docenią znaną już historię pokazaną w nieznany im wcześniej sposób z zaskakującym finałem, którego z pewnością nie przewidzą. Mnie się bardzo podobało. Wierzę, że i Wam się spodoba…

Współpraca z wydawnictwem Muza.

Uwielbiam powieści, które kluczą między faktami i do samego końca podsuwają czytelnikowi mylne informacje. Jestem fanką thrillerów psychologicznych, które wodzą za nos i budują spektakularne napięcie, więc wybierając "To jej wina" postawiłam na powieść gwarantującą mi wszystkie poszukiwane wrażenia.

Andrea Mara debiutuje na polskim rynku, ale robi to w tak smaczny sposób, że od razu wzbudza sympatię czytelnika i chęć na poznanie innych jej powieści. To autorka, która może pochwalić się wyczuciem, bystrym okiem oraz zrozumieniem otaczającego ją świata dzięki czemu fabuła jej powieści jest intensywna w odbiorze, gęsta od zagadek, wyzwań oraz zaskoczeń a także trzymająca w nieustannym napięciu poprzez rewelacyjnie wykreowany klimat. Wszystko w tej historii wydaje się być na swoim miejscu a dość obszernie rozbudowana fabuła wyposażona została w liczne detale dodające akcji wiarygodności.

Wpadamy w wir licznych sekretów podsycanych intrygami. Nic nie jest do końca pewne w tej historii i wszystko może się wydarzyć. Marissa Irvine jeszcze nie wie, że czeka ją najtrudniejsze wyzwanie w życiu. Nieświadoma sytuacji jedzie odebrać synka ze spotkania z kolegą, ale drzwi otwiera jej obca kobieta i wychodzi na jaw, że Milo nigdy nie dotarł pod ten adres. Pojawiają się pogłoski o porwaniu, nowe fakty oraz tropy warte śledztwa, ale prawda zagrzebana jest głęboko pod wszystkimi rewelacjami. Czy Marissa zdąży na czas i odnajdzie synka? Czy zatroskana społeczność odsłoni swoje prawdziwe oblicze?

Spokojne osiedle, sympatyczni sąsiedzi i porwanie, które wydaje się prawdziwą tragedią. Ludzie nabierają wody w usta, mnożą się sekrety a trzy bohaterki relacjonują wydarzenia ze swojego punktu widzenia. Dzięki temu czytelnik czuje się w pełni poinformowany i świadomy sytuacji a sam schemat fabuły, który już wcześniej występował w innych powieściach, wydaje się zupełnie inaczej poprowadzony. Ingerujemy w przeszłość, czytamy o różnych formach macierzyństwa i zastanawiamy się jak toksyczna matka wpłynęła na porywaczkę, bo i z tej perspektywy spojrzeć możemy na fabułę. Tym samym otrzymujemy szerokie studium psychiki kobiet występujących na łamach tej powieści.

"To jej wina" zyskuje najwyrazistszy odcień dopiero przy poznaniu finału. Fabuła wciąga, intryguje, kusi, ale epilog wydaje się najlepszym elementem, zdecydowaną wisienką na torcie. Okazuje się, że to tajemnice z przeszłości nadały bieg wydarzeniom a autorka ubierając wszystko w skrajne emocje stanęła na wysokości zdania serwując nam thriller od którego nie sposób się oderwać.

Marissa Irvine zjawia się pod wskazanym adresem, aby odebrać synka, Milo, który miał się spotkać z nowym kolegą. Okazuje się, że adres jest pomyłką. Pod tym adresem nie ma Milo. Ani pod żadnym innym. Teraz trzeba sobie wyobrazić minę i reakcję mamy. Szok i niedowierzanie. Zaczyna się poszukiwanie dziecka. W akcję angażują się sąsiedzi, znajomi i przyjaciele. Okazuje się, że dziecko odebrała z przedszkola opiekunka innego dziecka. Ale jak to możliwe? Kto jej oddał obce dziecko? Dlaczego Milo poszedł z obcą osobą? Rodzice są zrozpaczeni. Bardzo pomaga im nowa sąsiadka, Jenny, u której zatrudniona była opiekunka, która porwała Milo. W pewnym sensie poczuwa się do winy, że ją zatrudniła, nie za bardzo sprawdzając jej przeszłość. Liczy się każda minuta, z każdą godziną szanse maleją. Zastanawiające też jest, że nikt nie zażądał za małego okupu, przecież rodzice są bardzo bogaci. Czyli jest inny motyw porwania? Jaki? Jeżeli nie chodzi i pieniądze, to o co? Nie domyślicie się jaka jest prawda. Szokująca i druzgocąca. Mnie strzeliła, jak obuchem. Długo do mnie nie docierało, dlaczego Jenny zdecydowała się uprowadzić Milo. Ale teraz wiem, i staram się sobie poukładać jej tok rozumowania. Nie jest ławo, ale analizuję jej argumenty i chwilami ją rozumiałam … Koniecznie musicie po nią sięgnąć, świetny thriller psychologiczny, pełen intryg i kłamstw, niedomówień i niedopowiedzeń, skrzętnie i głęboko ukrywanych rodzinnych tajemnic i powiązań. Aż trudno chwilami to wszystko ogarnąć, ale trzeba spokojnie podejść do tej sprawy, bo ona tego wymaga i jest bardzo delikatna.

To jej wina przedstawia z perspektywy kilku różnych osób całą fabułę. Zabieg ten stał się już dzisiaj standardem. Taki przekaz pozwala spojrzeć nam na akcję z wielu stron, wyrobić sobie własne zdanie i pogląd na całość. Wiemy więcej, bo każdy narrator coś nowego wnosi od siebie, przekazuje swoje przemyślenia, podejście do tej sprawy, otwiera się uzewnętrznia. A to bardzo wiele znaczy dla odbiorcy.

Emocje przez całą powieść są na bardzo wytężonym poziomie, nawet na chwilę nie ma wytchnienia. Z początku można wskazać wielu podejrzanych, którzy mieli – przynajmniej teoretycznie – jakiś powód, aby dokuczyć bogatym Irvinom. Należy uważnie przyjrzeć się każdemu bohaterowi, oni nie są tacy czyści i bez podejrzeń, jak mogłoby by się wydawać. Każdy coś ma w zanadrzu, czy to romans, czy tajemnicę z przeszłości, czy niechlubne wydarzenia sprzed lat, które nie dają spokoju. Nikt z nich nie może spać spokojnie, każdy obawia się, że przez nieuwagę jego sekrety mogą ujrzeć światło dzienne.

Lektura niesamowita, z kompletnie nieprzewidywalnym zakończenie, dla mnie szokującym. Miała swoje przypuszczenia, ale tak daleko moja wyobraźnia jeszcze nie zawędrowała. Autorka postarała się i zapewne włożyła wiele wysiłku, aby tak manewrować czytelnikiem i tak go omamiać. By w końcu w pojedynku z nim odnieść zwycięstwo.

To opowieść o stracie, bólu i samotności, walce o prawdę, nawet, jak jest ona niewygodna. Ale to zawsze prawda. Czy w tej walce prawość i prawda się obroni? Czy wszechobecne kłamstwo będzie się panoszyć? Nie marnujcie ani chwili, sami się przekonajcie, co rządzi na tym świecie …

Godna większej uwagi!

O tym, jak silna jest więź matki z dzieckiem wie tylko ten, kto go doświadczył. Macierzyństwo to coś więcej niż tylko biologia, to niezwykła symbioza, która wyróżnia się wśród innych występujących w naturze. Kiedy dziecku dzieje się krzywda, matka zrobi wszystko, by mu pomóc, za niego jest nawet w stanie oddać życie. A co czuje matka, której odebrano dziecko? Życie z taką stratą nie przypomina życia, zaś kiedy maluch padł ofiarą rozstania, pustka w sercu wypełniona jest nadzieją i działaniem doprowadzającym do szaleństwa.

To uczucie zna doskonale Marissa Irvine, której czteroletni synek Milo został porwany w niejasnych okolicznościach. Wraz z inną matką z przedszkola, Jenny, umówiła się na wspólną zabawę dzieci. Jacob, syn Jenny, zapraszał do siebie Milo, zaś Marissa miała go odebrać po zabawie pod podanym w wiadomości tekstowej adresem. Tyle tylko, że pod adresem Tador Grove drzwi otwiera nieznajoma kobieta, która nie jest matką ani opiekunką Jacoba. Co gorzej, zupełnie go nie zna, natomiast Jenny, która rzekomo wystosowała zaproszenie, zupełnie nie ma o nim pojęcia. Przebywa bowiem na delegacji we Francji, zaś Jacob bawi się z innym kolegą i ma zostać odebranym przez męża.

O co tak naprawdę chodzi? Czy to nieporozumienie można jakość wytłumaczyć? Może chodzi o innego Jacoba? A może Marissa pomyliła adresy? Takie sytuacje dawałyby nikłą nadzieję na szybkie wyjaśnienie sprawy, natomiast nie tym razem. Wszystko wskazuje bowiem, że synek Milo został porwany i co gorsza, zeznania nauczyciela chłopca wskazują na to, że został porwany przez opiekunkę zatrudnioną przez Jenny. Marrisa i jej mąż Peter szaleją z rozpaczy, rozwieszając wraz ze znajomymi plakaty i informując media społecznościowe, ale synka nikt nie widział. Działania policji nie przynoszą rezultatu, a jedyne co udaje się ustalić to fakt, iż z pobliskich skał został zrzucony płaszcz przeciwdeszczowy należący do chłopca.

Co się stało z Milo? Czy to porwanie dla okupu, a jeśli tak, dlaczego nikt nie wysuwa żądań? Czy Milo padł ofiarą handlarzy dziećmi? Kim naprawdę była Carrie Finch, opiekunka Jacoba, która rzekomo porwała Milo? Bo o tym, że nie była osobą, za którą się podawała, wszyscy szybko się orientują. Na te i na kolejne pojawiające się pytania pozwala nam odpowiedzieć lektura książki pt. „To jej wina”, autorstwa Andrei Mara. Ten opublikowany nakładem Wydawnictwa MUZA SA debiut, to spektakularny thriller, który poruszy przede wszystkim rodziców, zaś pozostałych, bezdzietnych czytelników zachwyci misterną intrygą i gwałtownymi zwrotami akcji.

Doskonale prowadzona fabuła i misternie utkani z rozmaitych cech charakteru bohaterowie to zdecydowanie mocna strona książki. Choć tak naprawdę słabej strony tu nie ma, zaś każdy jest podejrzanym. Autorka w ten sposób prowadzi akcje, że zyskujemy nowe podejrzenia, tworzymy nowe wersje prawdopodobnych wydarzeń, po czym każda upada okazuje się bowiem, że w grę wchodzą kolejne czynniki, o których wcześniej nie wiedzieliśmy. Co kierowało Carrie i dlaczego pieczołowicie zbierała informacje o rodzinie Irvine? Czy już zatrudniając się u Jenny planowała porwanie Milo? Czy matki oddające dzieci pod opiekę niań mają jakąkolwiek gwarancję, że ich dzieci będą bezpieczne? Czy społeczna presja, by samodzielnie zająć się wychowaniem dzieci, jest słuszna? Te dylematy również są obecne w książce, która – poza tematem związanym z porwaniem – zajmuje się wieloma kwestiami związanymi z wychowaniem dzieci, podejmowaniem przez matki pracy, nierównym podziałem obowiązków pomiędzy małżonkami, a nawet zdradą. I to zdradą na różnych płaszczyznach. To wszystko sprawia, że od książki nie można się oderwać, zaś głęboka warstwa psychologiczna przyciąga naszą uwagę i angażuje emocje. Tym samym to jedna z tych książek, których się nie zapomina szczególnie, że zakończenie wywołuje prawdziwy wstrząs!

Oj, jak ja lubię takie książki. Trzyma w napięciu, pozwala snuć domysły i co chwilę zaskakuje nowymi zwrotami.

Głównym wątkiem w książce „To jej wina” jest porwanie kilkuletniego chłopca. Tematyka związana z dziećmi nigdy nie jest dla mnie łatwa. Napięcie rosło z rozdziału na rozdział. Podążałam za odkrywanymi przez autorkę zawiłościami tej historii, czułam się prowadzona jak po nitce do kłębka. W książce pojawia się całkiem sporo postaci, ale każda z nich jest dobrze nakreślona. Kilkukrotnie zmieniałam zdanie co do tego, kto jest czemu winny. Myślałam, że uda mi się rozwiązać tę sprawę, jednak nic bardziej mylnego. Oj, to jak autorka wyprowadziła mnie w pole zasługuje na uznanie. Zakończenie było dla mnie totalnym zaskoczeniem. Brawo za to.

Czytając tę książkę w ogóle nie odczułam tego, że jest to pierwsza powieść autorki. „To jej wina” na długo zostanie w mojej głowie. Nie zachęcam, a namawiam Was do tego, żebyście i Wy ją poznali.

Już od pierwszej strony zostajemy wrzuceni w wir akcji, dzięki czemu książka niezwykle wciąga i czyta się ją naprawdę szybko. Styl autorki również okazał się bardzo lekki i przyjemny.

Bardzo podobało mi się, to w jaki sposób rozwijała się fabuła i to, że akcja była na tyle dynamiczna, że ani na chwilę nie sposób było się znudzić.

Uważam, że motyw porwania dziecka, jak i same jego powody zostały naprawdę świetnie i logicznie przedstawione, a samo zakończenie, w którym wszystko po kolei zostało wyjaśnione czytałam niemal z wypiekami na twarzy.

Jeśli chodzi o bohaterów, to większość z nich może nie została jakoś świetnie wykreowana, ale jestem w stanie to wybaczyć autorce, bo rozumiem, że chciała ona jednak bardziej się skupić na przebiegu wydarzeń i samych motywacjach postaci, więc w tym akurat przypadku jest to w pełni uzasadnione. Myślę, że ze wszystkich postaci najlepiej przedstawiona została Jenny, którą w pewien sposób udało mi się polubić i z ciekawością czytałam fragmenty opowiadane z jej perspektywy.

Podsumowując, jest to jeden z lepszych thrillerów, które udało mi się przeczytać w ostatnim czasie. To niezwykle angażująca historia, pełna napięcia, irlandzkiego klimatu i intrygujących zwrotów akcji. Zakończenie w pełni mnie usatysfakcjonowało i jest najlepsze, jakie mogłoby być. Gorąco polecam! 🥰

„Jeden zaginiony chłopiec. Cztery winne kobiety. Skoro każdy skrywa jakieś sekrety, kto jest tak naprawdę winny?”

Marissa jedzie, aby odebrać swojego synka Milo, który miał przebywać u nowego kolegi. Jej niedowierzanie jest ogromne, kiedy okazuje się, że w domu, do którego przybyła nie ma jej dziecka. Niepokój, wręcz przerażenie z każdą chwilą nasilają się. Nawał niespokojnych myśli, coraz większy strach. Zaczyna się przerażający koszmar… Zawiadamia policję, ma nadzieję, że porywacze niebawem się odezwą z żądaniem okupu. Jednak nic takiego się nie dzieje. Wydaje się, że wszyscy są przeciwko jej rodzinie, ludzie wytykają palcami, nikt im nie wierzy, prasa otwarcie twierdzi, że ukartowali porwanie. Jaka jest prawda?

Wartka, rewelacyjnie utkana, wielowątkowa akcja. Zaskakujący, mroczni, chwilami bardzo irytujący bohaterowie, ich wnikliwy portret psychologiczny. Każdy z niech coś ukrywa. Do końca nie wiadomo komu można zaufać.

Kłamstwa, które szokują, intrygi, niedopowiedzenia, mylne tropy. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos. Podczas czytania potrzebne jest skupienie. Wyrachowanie manipulacja, obarczanie winą innych. Podejrzliwi mężowie, żony, które próbują połączyć pracę zawodową z obowiązkami wobec rodziny. Niszczące plotki.

Doskonały, realny, dramatyczny, trzymający w napięciu thriller psychologiczny, który wzbudza ogromne sprzeczne emocje. Ta historia mogłaby spotkać każdego z nas. Prawda, która wychodzi na jaw mrozi krew w żyłach. Bardzo, bardzo polecam, była to jeden z lepszych thrillerów psychologicznych jakie miałam ostatnio przyjemność przeczytać. Tatiasza i jej książki :)

Mariasa jedzie odebrać swojego czteroletniego synka od kolegi. Niestety Miło nie ma pod wskazanym adresem. Nie ma u żadnego kolegi czy koleżanki. Nie ma u cioci, wuja, babci... Zaczyna się emocjonalny rollercoster. Każda wiadomość, najmniejszy poszlak budzi emocje i nadzieję na odnalezienie chłopca.

Historie, w których krzywda dzieje dzieciom, zawsze budzą emocje. A tutaj, hmm... jest trochę inaczej. Zagadka jest dość zawiła i ciężko rozszyfrować zakończenie. Autorka tak manipuluje faktami, żeby nie dać czytelnikowi szansy na rozwikłanie zagadki. Jednak lektura nie zapada w pamięci. Jeśli mam być szczera, po kilku dniach, z emocji zatają strzępki. Pewnie będę w mniejszości, ale w trakcie lektury zdażyło mi się odpływać myślami. Odniosłam wrażenie, że autorka kilkoro bohaterów wepchnęła na siłę w tą historię. Totalnie nie widzę tu kilku postaci. Dla mnie zbędnych, które absolutnie nic nie wnoszą, a jedynie zapychają fabułę, nic nieznaczącymi wypowiedziami i sytuacjami. Miałam ochotę omijać te rozdziały. Z jednej strony tą książką jest dość dobra, ze względu na emocjonującą atmosferę, kłamstwa i sekrety, które wylewają się z każdym kolejnym dniem śledztwa. I nie można odmówić jej dobrego zakończenia. A z drugiej, czegoś tu brakuje a czegoś jest za dużo. Śledztwo jest gdzieś w tle. Niby pojawia się ktoś z policji i czy tam gardy, ale to też niewiele wnosi. Sytuacja rozwiązuje się powoli sama, kiedy na jaw wychodzą nowe fakty. Mnie nie porwała i nie powaliła na kolana, ale ja zdecydowanie jestem w opozycji, więc najlepiej zrobicie jak sami przeczytajcie i ocenicie 😊

Pamiętam wydarzenie, gdy miałam lat 5-6 i w okresie około bożonarodzeniowym zniknęłam rodzicom z oczu. Byliśmy w sklepie, ogromnie się nudziłam, a za oknem zaczął padać śnieg. Wymknęłam się cicho na dwór i zaczęłam powoli iść przed siebie, patrząc tylko na wirujące płatki i próbując złapać je na język. Rodzice szybko mnie znaleźli, nie wiem, czy najpierw chcieli mnie przytulać z radości, czy „udusić” za nieposłuszeństwo. Dopiero po latach dotarło do mnie na jakie skrajne, ogromne i negatywne przeżycia ich skazałam. Z pewnością o wiele większe i potężniejsze emocje czuła Marissa bohaterka książki To jej wina, ponieważ jej synek został... porwany...

Marissa podjechała pod wcześniej umówiony adres, by odebrać synka, który był z piątkową wizytą u kolegi. Jakież było jej zdumienie, gdy drzwi otworzyła zupełnie obca kobieta, a po Milo nie pozostał nawet ślad. Zdziwienie przerodziło się w niepokój, później w strach aż w końcu z przerażeniem odkryła, że jej synek został porwany. Jak do tego doszło? Kto i dlaczego to zrobił? Gdzie się podział chłopczyk i dlaczego nikt nie zażądał okupu od bogatych rodziców?

Co to była za literacka uczta! Świetna, pełna emocji i doprowadzająca do szybszego bicia serca lektura. Już od pierwszych zdań zaczynał mnie ogarniać niepokój i dreszcze przechodziły po plecach. Autorka bardzo sprytnie i z wprawą godną mistrza wodziła mnie za nos. Gdy już myślałam, że całość poprawnie rozwikłałam, że już wszystko wiem i nic mnie nie zaskoczy, okazywało się, że to tylko złudzenie, prawda wygląda zupełnie inaczej, a ja dałam się wmanewrować w ślepą uliczkę z napisem „błędne rozwiązanie”.

Cała historia była na wysokim poziomie. Rewelacyjna fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie. Co rozdział to nowe tropy, wskazówki, które w pełni angażowały szare komórki i absorbowały całą uwagę. Trzeba było się skupić, ponieważ w każdym rozdziale niepostrzeżenie przemykał się niby nic nieznaczący szczegół, który dopiero w zakończeniu nabierał sensu.

Byłam bardzo przyjemnie zaskoczona książką bowiem historia w niej zawarta, która wydawała się sztampowa, okazała się wielopiętrową intrygą. Czytając czuło się napięcie i oszołomienie, szczególnie przez ostatnie 150 stron. To tak jakby pędziło się samochodem i tuż przed zakrętem odkryło, że hamulce odmawiają posłuszeństwa. Miałam nadzieję na wciągającą lekturę, ale to, co otrzymałam przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

Jako wielka fanka thrillerów jestem więcej niż usatysfakcjonowana z tej ekscytującej, elektryzującej, szokującej i wbijającej w fotel lektury. Oby więcej takich pozycji na rynku.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Muza.

"Nic nie bę­dzie z nią w po­rząd­ku. Jenny miała tego świa­do­mość. Nie, do­pó­ki nie znaj­dą Milo. Ca­łe­go i zdro­we­go albo…"

Uwielbiam ten moment gdy biorę do ręki książkę o której kompletnie nic nie wiem, po czym do rzeczywistości wracam dopiero kilka godzin później, wraz z ostatnią przeczytaną stroną.

"To jej wina" zaczyna się od zaginięcia chłopca, a to tylko dopiero początek pełnej napięcia, mylnych tropów i szokującej historii. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła i ciekawi bohaterowie sprawiają, że nie można się od niej oderwać. Angażuje czytelnika zarówno na poziomie emocjonalnym, gdy obserwujemy tragedię kobiety, która straciła swoje dziecko, jak i na poziomie rozrywkowym, gdy próbujemy zrozumieć co tak naprawdę stało się stało, a uwierzcie mi na słowo, że końcówka wbija w fotel.

Świetna pozycja.

Dlaczego Milo zaginął? Kto ponosi winę za uprowadzenie chłopca? Co mają do powiedzenia perfekcyjni rodzice dziecka? Czy w idealnym domu mogą skrywać się sekrety?

“To jej wina” zaczyna się mocnym akcentem, który nie zapowiada jednak tego, z czym będziemy mieli do czynienia w dalszej części książki. Kiedy korzystam z określenia „dalszej”, zdecydowanie mam na myśli drugą połowę, która okazuje się dynamiczna, zaskakująca i przewrotna. Wszystko, w co do tej pory wierzyliśmy, okazuje się być jedynie żartem ze strony autorki. Mara jest bowiem bardzo dobra w plątaniu wątków, zwrotach akcji i przedziwnych niespodziankach. Elementy te sprawiają, że w czytelniku buzują emocje, podtrzymują jego zainteresowanie i nie pozwalają odłożyć książki aż do samego końca.

Niestety taki pozytywny odbiór zyskała u mnie przede wszystkim druga część powieści. Jeśli chodzi o początki i pierwsze rozdziały, to nie do końca wyglądało to tak, jakbym sobie tego życzyła. Po mocnym początku akcja książki wyhamowała. Autorka poświęciła wiele miejsca wątkom obyczajowym. Śledztwo dotyczące zaginięcia było proste i nie dodawało całości pikanterii. Nie można powiedzieć, by było w tym coś złego. Inne kwestie także okazały się zajmujące i dobrze współgrały z całością, ale mnie zabrakło w tym wszystkim napięcia, a to na nim najbardziej zależy mi w tego typu książkach. Druga część, choć dostarczyła emocji i tych charakterystycznych dla thrillera elementów, nie potrafiła nadrobić pewnego zniechęcenia i znużenia, które zdążyły już we mnie wykiełkować.

Przyznam szczerze, że ostatecznie książka okazała się o wiele bardzie intrygująca, niż zakładałabym po tych pierwszych rozdziałach. Mimo pewnego niedosytu, ostatecznie otrzymałam sporo atrakcji, w postaci mrocznych sekretów, trupów ukrytych w szafie, nawiedzającej bohaterów przeszłości oraz zaskakujących niespodzianek. Rozwiązanie poszczególnych wątków okazało się dość zawiłe i skomplikowane i pod tym względem Mara zdecydowanie się wykazała. Świetnie udało jej się również zakończyć całą historię dobrym finałem.

Kolejny plus autorka zdobyła u mnie za kreację bohaterów. Ich decyzje, postanowienia, wahania, błędy- te cechy sprawiły, że w moich oczach nabrali oni autentyczności. Mara nie obawia się napiętnować ich złem i problemami. Nie wszyscy jesteśmy idealni, a świat nie jest czarno biały- zdają się krzyczeć kolejne kartki. Wielu niespodzianek dostarczyli również sami bohaterzy, zupełnie inni, niż można się było tego po nich spodziewać. Autorce udało się pod tym względem również wyprowadzić mnie w pole. Raz po raz pokazywała, że w jej rękawie kryje się sporo asów.

Tym, co jednak najbardziej ujęło mnie w tej książce, jest bardzo dobry styl Mary. Powieść wydaje się czytać sama. Zabrałam ją ze sobą na plażę i to był znakomity wybór. Leniwy dzień upływał mi bardzo przyjemnie w towarzystwie tej opowieści. Autorka wspaniale opowiada, umiejętnie oddaje emocje, nie ma problemu z budowaniem dialogów i opisów.

„To jej wina” to historia, której możecie zaufać mimo pewnych niedoskonałości. Nie jest to książka, po którą chciałabym sięgnąć ponownie, ale jak wspomniałam, wspaniale sprawdzi się na długi letni dzień. Czy to coś, czego potrzebujecie i szukacie? Przekonajcie się sami.

Jeden zaginiony chłopiec i cztery winne kobiety. Marissa Irvine chce odebrać ze spotkania z kolegą swojego czteroletniego syna Milo. Otwiera jej jednak zupełnie obca kobieta. Dla matki to szok, który rozpoczyna cały koszmar. O zniknięciu syna wraz ze swoim mężem powiadamiają policję. Po miasteczku zaczynają krążyć wieści o nieszczęściu zrozpaczonych rodziców. Kiedy pojawia się nazwisko podejrzanej to nie wydaje się takie proste, bo podejrzenia spadają na kolejne kobiety związane z tym zdarzeniem.

"To jej wina" A. Mara to powieść z nurtu domestic noir. Przyznam, że na początku książka troszkę mnie nużyła. Rozpacz po porwaniu była tu dość dosadnie spisana. Jednak druga połowa książki dość rozsądnie całość ratuje. Akcja zdecydowanie przyspiesza a każda z bohaterek daje się w bardzo przyjemny sposób poznać. Ich postępowanie, motywy, myśli i decyzje. Ogromny plus za poruszone problemy współczesnych kobiet, z którymi z pewnością wiele z nas mogła by się utożsamiać.

Końcówka książki mocno zaskakuje.

Czy Wam się spodoba? Przekonajcie się sami🥰

To jej wina

Najgorszy koszmar dla rodziców? Moment w którym ich dzieciom dzieje się krzywda. Chwila gdy ich dziecko znika i nie wiadomo co się z nim dzieje. Właśnie takiej sytuacji doświadczy Marissa, główna bohaterka thrilleru To jej wina, gdy zjawia się pod drzwiami domu na Tudor Grove 14, skąd ma odebrać synka, Mila, a jego tam nie ma. Mało tego drzwi otwiera zupełnie obca kobieta, która nie jest Jenny, matką Jacoba, z którym popołudnie miało spędzić jej dziecko. Gdzie jest Milo? Kto go zabrał i dlaczego?

"- Nie wiem, gdzie jest mój syn - szepnęła i osunęła się na podłogę obcego domu"

To jej wina to doprawdy wciągająca lektura, nie można się od niej oderwać od samego początku. Autorka zastosowała tu zabieg niczym Hitchcock, zaczęła od trzęsienia ziemi, a później akcja nabierała jeszcze większego przyspieszenia. By zszokować czytelnikiem zakończeniem, które mnie osobiście całkowicie zaskoczyło i zupełnie nie spodziewałam się takiego poprowadzenia fabuły.

"(...)A ty mówiłaś, że potwory nie są prawdziwe.- Nie te, które są w książkach. Chociaż czasem źli ludzie przypominają potwory, mimo że są ludźmi."

Historię poznajemy z punktu widzenia kilku osób, tak się składa, że samych kobiet, które w taki czy inny sposób są związane z głównym wątkiem powieści. Historię przybliżają nam więc Marissa, matka zaginionego chłopca, Jenny, jej przyjaciółka, matka Jacoba, Carrie i Irene, a to kim one są w powieści, musicie sami odkryć, sięgając po ten tytuł. ;)

Polubiłam dwie główne bohaterki, czyli Marissę i Jenny, za to bardzo irytowała mnie Irene, która myślała tylko o kasie, i jak tu uszczknąć coś dla siebie. Bardzo miłą i sympatyczną bohaterką była także Esther, kobieta, która wspierała od samego początku Marissę, a potem i Jenny. Zaś co do Carrie, to do niej miałam najbardziej mieszane uczucia, podczas lektury zrozumiecie dlaczego. A i denerwowało mnie trio rodziców, nazywane przez bohaterki Sabatem, bo doprawdy zachowywali się jak wszechwiedzące, żądne krwistych ploteczek rekiny.

Negatywnie zaskoczyli mnie natomiast prawie wszyscy bohaterowie męscy tej historii. Cóż, taki autorka miała pomysł na fabułę.

To jej wina jest wciągającym domestic thrillerem, dzięki któremu zarwiecie noc, by poznać rozwiązanie tej historii. Nie brak tu emocji, napięcia i momentów zaskoczeń. Autorka sprawnie wywiodła mnie w pole, bowiem snułam zupełnie odmienne rozwiązanie historii. Czyta się ją naprawdę dobrze, i jak ostatnio nie miałam szczęścia do tego gatunku, tak ten pozytywnie mnie zaskoczył. Mogę z czystym sercem go Wam polecić !

Za egzemplarz do recenzji i możliwość lektury przedpremierowej dziękuję wydawnictwu Muza.

Marissa Irvine dociera pod adres Tudor Grove 14, żeby odebrać swojego synka Milo z pierwszego spotkania z nowym kolegą. Ale kobieta, która otwiera jej drzwi nie jest znajomą mamą. Ani opiekunką. A Milo tutaj nie ma.

Tak właśnie zaczyna się najgorszy koszmar rodzica.

Kiedy policja typuje podejrzanego, a raczej podejrzaną, na całym dublińskim przedmieściu aż huczy od plotek.

Co stało się z chłopcem?

Kto i dlaczego go porwał?

Ależ to było dobre!

Emocjonujące, pędzące jak wicher i zaskakujące jak jajko z niespodzianką!

Autorka zaserwowała nam tutaj całą paletę emocji począwszy od przerażenia, bo chyba nie ma gorszego koszmaru dla matki niż to, że nie wie, gdzie jest jej dziecko, po zdumienie, szok i niedowierzanie. Robi to w dodatku w iście mistrzowski stylu, bo kiedy zbliżamy się już do końca, kiedy myślimy, że wszystko wiemy, to daje nam takiego kopniaka, że tylko otwieramy usta ze zdziwienia.

Niczego w tej historii nie możemy być pewni, prócz rozpaczy, która spogląda na nas z niemal każdej kartki.

Dramat, jakiego tutaj doświadczymy z pewnością zostawi nas z wieloma pytaniami, bo czyż sami nie zrobilibyśmy wszystkiego, aby tylko odzyskać własne dziecko?

Książka jest znakomita, dlatego ogromnie polecam!!! Czytajcie koniecznie!!!

"To jej wina" - książka, która wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu, wodzi i zaskakuje.

Przeszłość ma to do siebie, że przypomni o sobie w najmniej oczekiwanym momencie.

Prawda zaś, zawsze ujrzy światło dzienne.

A to, co na pierwszy rzut oka wydaje się oczywiste, wcale oczywistym nie jest.

Marissa i Peter są szczęśliwym małżeństwem. Mają czteroletniego synka Milo. Kiedy pewnego dnia kobieta idzie pod wskazany adres, by odebrać go z pierwszego spotkania z kolegą - Jackobem, okazuje się, że nie ma w nim chłopca. Na dodatek mieszkanie nie należy do znajomej, z którą umawiała się Marissa.

Zrozpaczona kobieta robi wszystko, by odnaleźć Milo. Nie tylko współpracuje z policją, ale także, razem z przyjaciółmi podejmuje działania, które mają pomóc w śledztwie. Zaginięcie chłopca zostaje publicznie nagłośnione. Każda, nawet najmniejsza informacja jest na wagę złota.

A kiedy pojawia się pierwszy trop i pada nazwisko podejrzanej osoby, rozpoczyna się prawdziwy rollercoaster. Na jaw wychodzą kolejne fakty. Giną osoby.

Autorka nieustannie wodzi czytelnika za nos.

Podsuwa nowe fakty, by za chwilę się z nich wycofać i przedstawić sytuację w całkiem innym świetle. Nagle wszyscy, nawet najbliższe Marissie osoby, stają się podejrzane. Sama próbowałam rozwiązać zagadkę zniknięcia chłopca. I chociaż wydawało mi się, że jestem bliska prawdy to raz po raz musiałam godzić się z porażką.

"To jej wina" jest genialnym thrillerem psychologicznym, który czyta się z zapartym tchem i ogromnym zaciekawieniem. Jest nieodkladalny! Fabuła nawiązuje do tragedii, jaką jest zaginięcie dziecka. Dla matki jest to ogromne przeżycie. Ogromny szok. Rozpacz. I wciąż pojawiające się pytanie "dlaczego moje dziecko?".

Czy ta historia będzie miała happy end? Czy Milo się odnajdzie?

Gorąco Wam polecam tę książkę.

"Marissę aż bolała ręka od przyciskania telefonu do ucha. Za każdym razem modliła się, żeby miała inny przebieg, żeby w końcu zamiast: "Nie, przykro mi, nie widzieliśmy go", usłyszeć "Tak! Jest cały i zdrowy". Ale nikt tego nie powiedział. Słyszała strach, ciekawość i współczucie, a raz czy dwa nieco odmienny ton: jakby oczekiwanie jakiegoś dramatu w ten nudny listopadowy wieczór."

"To jej wina" Andrei Mary, to całkiem dobry thriller, który dostarcza wielu emocji. Zaginięcie dziecka, porwanie, to temat bardzo trudny dla rodzica. Najgorsze, co może go spotkać, to stracenie dziecka z oczu, brak informacji, gdzie przebywa, co się z nim dzieje. Wiele pytań rodzi się w głowie, kręcą się jak karuzela na najwyższych obrotach, a emocje rozrywają człowieka od środka. Strach, ból, pewien rodzaj szaleństwa będzie towarzyszył, dopóki dziecko nie pojawi się całe i zdrowe. Wróci, otoczy się je opieką, ale strach, lęk nadal będzie towarzyszył. A jak z poczuciem bezpieczeństwa? Nie wiem, czy wraca na dobre.

Porwania dziecka doświadcza rodzina Irvinów. Milo znika, a wieści o tym szybko rozchodzą się po dublińskim przedmieściu. Po szkole miał przyjść do kolegi się pobawić, lecz pod wskazanym adresem, który Marissa Irvine dostała smsem, nie ma dziecka. Zaczynają się poszukiwania przez matkę, lecz szybko sprawa trafia na policję.

Andrea Mara stworzyła historię, która jest koszmarem dla każdego rodzica. Bohaterowie właśnie doświadczają takiego koszmaru, z którego nie da wyjść, jeśli dziecko nie wróci całe i zdrowe do domu. Na własną rękę podejmują działania, by znaleźć ukochanego synka. Również policja robi co może, aby zaginiony chłopiec został odnaleziony i wrócił bezpiecznie do domu.

Autorka porusza kilka ważnych kwestii, które z życia wzięte nadają realizmowi książce. Oprawca oswaja dziecko, swoją ofiarę, ze sobą, by łatwiej mogło dojść do porwania. Zazwyczaj są to osoby z bliskiego otoczenia rodziny, co dodatkowo szokuje i jest po prostu okropne. Jak tu komuś zaufać? Kiedy dochodzi do porwania, inni rodzice oddychają z ulgą, że nie spotkało to ich dziecka, choć strach nadal im towarzyszy, że może się to wydarzyć. Rodzice porwanego dziecka z frustracji myślą, dlaczego to akurat ich dziecko zostało porwane.

Ale co jeszcze ważne i okrutne zarazem, to szukanie korzyści z trudnej sytuacji własnego dziecka. I nie chodzi tu o porwanego chłopca, a o oprawcę, którego matka chce zarobić, opowiadając ckliwą historię trudnego dziecka.

Ukazany jest także obraz społeczeństwa, jak łatwo ocenia sytuację i ludzi, których owa sprawa dotyczy. Jak łatwo jest wskazać osobę po części winną, choć wcale ta wina nie leży po jej stronie.

"To jej wina" to thriller, który Waszą pewność dotyczącą zagadki zamieni w proch. Nic nie jest takie, jakim się wydaje, a zwrotów akcji nie brakuje. Jedno zdarzenie z przeszłości, które rozbija dwie rodziny. Dzięki narracji kilku kobiet poznajemy ich stanowisko w tym trudnym wydarzeniu. Każda z nich jest inna, zmierza się z własnymi problemami, ale łączy je porwanie dziecka i oprawca. Teraźniejszość miesza się z przeszłością, choć więcej tu wydarzeń, które mają miejsce już po porwaniu.

Choć książka nie rzuciła mnie na kolana, to nie można odmówić jej ciekawej fabuły, dobrej kreacji bohaterów, poruszonych ważnych tematów i zwrotów akcji. Dobry thriller, który zostanie z Wami w głowie na dłużej.

Jeden zaginiony chłopiec. Cztery winne kobiety. Jednak kto tak naprawdę jest winny skoro każdy coś ukrywa i ma swoje sekrety?

Zawsze uwielbiam thrillery, gdzie motywem przestępstwa, czy zbrodni były dzieci. Takie książki potrafiłam przezywać najbardziej, a odkąd na świecie jest Olivier robią one na mnie jeszcze większe wrażenie.

„To jej wina” jest książką, którą czyta się z zapartym tchem i nie chce się jej odkładać na bok. Autorka ma świetny warsztat pisarski, dzięki któremu przez lekturę się płynie. Fabuła, jak i sama intryga zostały bardzo ciekawie nakreślone i widać, że autorka je przemyślała. Akcja pędzi tutaj dość szybko i tak naprawdę ciągle coś się dzieje. Możemy przyjrzeć się tutaj wątkowi miłości rodzicielskiej, przemocy, zazdrości, czy pazerności. Zobaczymy także toksyczne relacje z teściami i mroczne oblicza rodzinnego życia.

W książce jest wiele niewiadomych i postaci, które porządnie potrafią namieszać. Bohaterowie są nieprzewidywalni i każdy z nich coś ukrywa. Są niejednoznaczni. Pod maską jednej osoby kryją coś zupełnie innego. W wielu momentach zastanawiałam się nad ich człowieczeństwem w kwestii ważenia losów chłopca nad własnymi korzyściami.

Samo śledztwo zostało poprowadzone naprawdę fajnie i w ekspresowym tempie. Czego kompletnie się nie spodziewałam to tak naprawdę drugiej sprawy, która wychodzi na światło dzienne. Tutaj zaginięcie chłopca jest nazwijmy to pretekstem, aby poznać drugie dno całej historii. Dno które zaskakuje.

„To jej wina” jest świetnym thriller z gatunku domestic thriller. Porusza ciekawe tematy i sprawia, że czytelnik sam zaczyna się zastanawiać nad pewnymi kwestiami społecznymi. Zdecydowanie polecam

Życie toczy się zwykłym rytmem, z jakimiś małymi odstępstwami, ale nie niepokojącymi, po prostu codzienność. Do czasu. Coś przerywa tę rutynę, nagle wstrząsa jej posadami, wydaje się początkowo jedynie koszmarną pomyłką. Jednak nie jest nią, jest rzeczywistością, której nikt nie brał nigdy pod uwagę!

Zamożne przedmieście, jednocześnie blisko Dublina, z drugiej strony dobre miejsce do wychowania dzieci. Sąsiedztwo podobnych do siebie ludzi uspokaja, zwłaszcza gdy są oni spokojni lub za takich się ich bierze, w takiej okolicy nie żyje się jak w bańce, z daleka od jakichkolwiek problemów, lecz zdają się mieć całkiem inny kaliber. Porwanie czteroletniego Milo Irvine`a jest szokiem dla wszystkich, nic przecież tego nie zapowiadało, wszystko było takiej jak zawsze, do momentu kiedy okazało się, że nie ma go w domu kolegi ze szkoły. A to dopiero początek dramatycznego splotu okoliczności. Po czyjej stronie leży wina? No właśnie, winna jest ona, tyle, że kilka kobiet a związek z tą sprawą, więc którą z nich obwiniać? Każdą czy tylko wyłącznie jedną? Łatwo jest oskarżyć, poddać w wątpliwość niewinność, doszukiwać się drugiego dna i po prostu być ponad czyjeś błędy, ale najważniejsze jest dziecko. Mały chłopczyka, nie znajdujący się w bezpiecznym domu, a przebywający gdzieś w nieznanym miejscu z kimś, kto już go skrzywdził porywając. Co by było gdyby Marissa Irvine postąpiła inaczej? Zresztą jeszcze kilka osób mogło podjąć inną decyzję. Po fakcie zbyt wielu wskazuje błędy, lecz czy były nimi? Jednak najważniejsze pytania wciąż pozostają bez odpowiedzi: gdzie jest Milo i kto jest porywaczem …

Spokojna okolica, spokojne rodziny i wydarzenie, które podkopuje ten błogostan. Gdyby tak przyjrzeć się z bliska, wiele rys znalazłoby się w tym dość idyllicznym krajobrazie. Andrea Mara doskonale oddała dramat ludzi jakim w ułamku sekundy usuwa się ziemia spod stóp, do tej pory będąca dla nich bezpiecznym, życiowym, fundamentem. „To jej wina” pokazuje w szczegółach jak nakręca się spirala lęku, obwiniania się i rzucanych oskarżeń, wydających się w większości bezpodstawnych, ale raniących boleśnie i na długo, może nawet na zawsze. Na pierwszym planie wciąż jest to, co najważniejsze czyli dziecko, lecz drobne problemy, wcześniej ignorowane, odsuwane na plan dalszy okazują się mieć także znaczenie. Autorka wykorzystała motyw domestic thriller, w którego samym centrum są bohaterki, ich działania nadają tempa opowiadanej historii, ich postępowanie poddawane jest ocenie, one muszą stawić czoła sobie, najbliższym otoczeniu, nieznajomym i jednocześnie są osądzane i sądzą. Oczywiście postacie męskie nie są w „To jej wina” pionkami, lecz Andrea Mara po mistrzowsku pokazuje na kim skupia się uwaga, ta pozytywna i negatywna, jeśli w rodzinie ma miejsce coś niepokojącego lub dochodzi do tragedii. Pisarka ani na moment nie traci z oczu głównego wątku – porwania dziecka, jakie „przy okazji” staje się prawdziwym detonatorem dla skrywanych sekretów, urazów i półprawd.

Powiem tylko tyle - zaskoczyła mnie ta książka, ale pozytywnie. Jest wielowątkowa, a każdy kolejny rozdział dodaje tajemniczości i więcej pytań. Każdy bohater skrywa coś mrocznego, nie wiesz komu zaufać, bo niektóre szczegóły nie pasują do całości. Trzeba się mocno skoncentrować żeby zobaczyć wszystkie te elementy, ale czy ułożysz brakujące puzzle w układance? Ja miałam z tym problem, bo obrazek był dla mnie zbyt trudny, ale za to fascynujący. Dałam się zwieść autorce i składam Jej za to gratulacje, bo takich książek jak ta jest już mało. Mogę ją tylko polecać dalej...!

Marissa przyjeżdża po swojego syna Milo, by wrócić z nim do domu. Jakie jest jej zdziwienie gdy odkrywa, że w podanym adresie nie ma jej ukochanego dziecka. Zaczyna się gonitwa myśli i lęk co będzie dalej, zawiadamiają policję. Zadziwia jednak fakt, że z bogatą rodziną nikt się nie kontaktuje i nie prosi o okup. Nowobogaccy są na językach całego miasta, prasa twierdzi, że porwanie to tylko trik, żeby wzbudzić poruszenie wokół siebie i sensację. Czy jest to prawda? Czy rodzice specjalnie upozorowali te wydarzenie?

Czytając tą książkę znowu odniosłam wrażenie, że jeśli się ma na kogoś liczyć to tylko na siebie. Ludzie w tragedii łączą się, albo wytykają palcami i wypominają błędy nie patrząc na swoje winy. Najlepiej pouczać... Po raz kolejny powieść pokazuje, że musimy uważać kogo wpuszczamy pod swój dom, a internet ma w sobie moc informacji, które idzie wykorzystać na niekorzyść.

Każdą postać prześwietlałam, zastanawiałam się kto moczył palce w sprawie i jaki miał w tym wszystkim cel. Zazdrosny brat Brian, który zawsze żył w cieniu? Wspólnik Col może chciał zagarnąć firmę dla siebie? Niania Milo, bo nie potrafiła trzymać języka za zębami i trąbiła na prawo i lewo tajemnice rodzinne Marissy? Może zazdrosna koleżanka, która pragnęła tak żyć jak Marissa? Końcówka mnie rozwaliła - uwielbiam takie książki, które akcja toczy się jak tornado, a zamieszanie robi mi mętlik w głowie. O tak... to było coś wielkiego i robi totalne spustoszenie.