Thunderhead. Żniwa śmierci. Tom 2

Co to była za kontynuacja. „ThunderHead” zmiótł mnie z planszy, a końcówka sprawiła, że byłam dosłownie zrozpaczona. Potrzebuje trzeciego tomu na już.

„Kosiarze” to książka, którą pokochałam i polecam ją każdemu. Z wielką przyjemnością zabierałam się za drugi tom i liczyłam na to, że emocje towarzyszące mi przy czytaniu będą takie same, a nawet lepsze niż przy lekturze pierwszego tomu. Nie zawiodłam się. Wciągająca, zaskakująca, momentami wzruszająca kontynuacja. To, co się tutaj wydarzyło-aż brak mi słów!!! Dalej nie mogę wyjść z podziwu, jak dobra jest to seria. Ona zasługuje na wielki rozgłos i popularność. Naprawdę nie sądziłam, że tak szybko trafię na książki, które trafią do mojej topki roku 2023, a tu proszę.

Uwielbiam narracje w tej częśc i to, że cała akcje możemy śledzić z różnych punktów widzenia, przez co wiemy praktycznie wszystko. W tej części przed każdym rozdziałem mamy wstawki z rozmyślań Thunderheada, czyli sztucznej inteligencji, która sprawuje kontrole nad światem. Są one niezwykle ciekawe i dają nam możliwość poznania działania, motywacji i przemyśleń Thunderheda. Bardzo podoba mi się, że w tej historii dosłownie każdy ma wady i nic tutaj nie jest czarno białe. Wszystkie czyny mają swoje konsekwencje i autor nie daje nam o tym zapomnieć. Świat, który istnieje w książce jest ciekawy i rozległy, łatwo się w nim zanurzyć.

Małym minusem (ale takim tyci minusem) jest dla mnie brak rozwoju Rowana i Citry. Liczyłam, że ich wątek będzie bardziej rozbudowany, bo razem mają niesamowity potencjał. Rozumiem jednak czemu ta historia nie skupia się mocno na ich wątku. Nie jest to wymagane do rozwoju fabuły.

Książka, która bardzo trzyma w napięciu i od której nie można się oderwać. Wielka polecajka ode mnie.

Pamiętacie cykl Żniwa Śmierci i jego pierwszy tom pod tytułem „Kosiarze”? Miałam okazję zrecenzować go dla Was jakiś czas temu. Bardzo ucieszył mnie fakt, że „Thunderhead” pojawił się u nas tak szybko. Przepiękna okładka przykuwa wzrok, a odczuwane przeze mnie emocje w chwili, kiedy mogłam pochwycić książkę w dłonie były ogromne, wprost nie do opisania. Ogrom ciekawości mieszał się z radością, a kiedy zasiadłam do czytania świat rzeczywisty przestał dla mnie istnieć. Byli tylko kosiarze, nowy porządek i Kosodom. Względem książki miałam spore oczekiwania, chociaż staram się tego nie robić w tym przypadku to było silniejsze ode mnie. Wiem, że wielu Was tego nie zrozumie, ale kiedy sięgniecie po książkę, nie będziecie mi się dziwić.

Głównymi bohaterami książki autorstwa Neala Shustermana pod tytułem „Thunderhead” są Cintra i Rowan. Wiele minęło odkąd zostali wytypowani na szkolenie, aby zostać Kosiarzami. Żyją w świecie, który na pozór jest idealny, jednak aby miał pewną równowagę, są potrzebni Kosiarze którzy odbierają życie tym którzy powinni znaleźć się w zupełnie innym miejscu. Życie takiego Kosiarza jest dość skromne, ma wiele zasad i nakazów, którym trzeba się podporządkować, czy wszyscy będą grzecznie się z tym godzić? Zdecydowanie nie, każdy w takiej sytuacji chciałby zmian. W drugim tomie Cintra i Rowan rozdzielają się, ona dostaje imię Anastazja i stara się przywyknąć do nowego życia, które przyjdzie jej wieść. Zupełni inaczej zachowuje się Rowan, który pomimo wydarzeń Zimowego Konklawe i nie otrzymania pierścienia, decyduje się na radykalny krok. Zakłada czarną togę i zaczyna samozwańczo wymierzać sprawiedliwość. Cintra zyskuje szacunek wśród Kosiarzy, walczy z niesprawiedliwością bardziej dyplomatycznie, od środka. Rowan natomiast nie waha się użyć kosy w kierunku każdego, kto okazuje się by niegodnym pełnienia tej funkcji. Do czego to doprowadzi? Czy jedyna nadzieja w Thunderheadzie?

„Thunderhead” Neala Shustermana to powieść, która wciąga od pierwszych słów i nie pozwoli o sobie zapomnieć. Im bardziej zagłębiałam się w lekturę tym robiło się bardziej interesująco, tajemniczo, wciągająco. Autor dobrze wyważył fabułę sprawiając, że wciąga z zaskoczenia niczym ruchome piaski. Postacie się zmieniają, Rowan staje się mroczniejszy i jego plan, szerzenie sprawiedliwości na własną rękę było dość zaskakujące. Zarówno on jak i Citra starają się zrobić coś dobrego, sprawić, żeby w Kosodomie było lepiej, ukarać skorumpowanych, cwanych i zepsutych Kosiarzy, którzy robili to, co chcieli. Czy robią to w odpowiedni sposób? Zastanawiałam się, kiedy ofiara, czy jednostka mająca zadatki na bohatera stanie się katem i oprawcą? Interesującym motywem było dodanie sztucznej inteligencji Tunderheada, który także uzyskał swój głos, co bardzo mi się spodobało. Mogłam dowiedzieć się nieco więcej na temat jego funkcjonowania. „Thunderhead” ukazuje walkę z nowym porządkiem, o lepszy czas, życie, służbę. Książka bardzo mi się podobała, akcja z kolejnymi stronami nabierała tempa, szargając emocje i zaskakując na każdym kroku. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu, to będzie jedno z najtrudniejszych rzeczy, jakie będę musiała wykonać.

„Thunderhead” to drugi tom serii Żniwa śmierci, w którym poznajemy dalsze losy Citry i Rowana. Shusterman pokazał, że można napisać środkowy tom serii tak, aby nie dopadła go klątwa drugiego tomu. W szeregi Kosodomu wkroczył bunt przeciwko brutalnym, nowoczesnym praktykom niektórych kosiarzy. Citra walczy z zepsuciem od środka, Rowan natomiast podjął o wiele bardziej radykalne kroki. Rozwój tej dwójki jest niezwykle widoczny, oboje zmienili się nie do poznania względem tego, jak zostali nam przedstawieni na początku tomu pierwszego. Mają za sobą bardzo wyboistą drogę, a to dopiero jej początek.

Akcja „Thunderhead” z początku toczy się powoli i leniwie, natomiast autor nie pozwala czytelnikowi się nudzic. Sytuacja staje się coraz bardziej napięta, a perspektywa Thunderhead dodaje głębi historii. Thunderhead dzieli się z nami swoimi przemyśleniami, przekonaniami oraz lękami i można odczuć, że to wszystko prowadzi do jakiejś wielkiej kulminacji. Shusterman wie jak zaskoczyć czytelnika, osobiście zbierałam zęby z podłogi kilka razy podczas lektury.

W tym cyklu po prostu wszystko się zgadza. Styl Shustermana jest świetny, przez jego książki się płynie. Autor jest mistrzem plot twistów, potrawi poprowadzić fabułę w taki sposób, że chęć sięgnięcia po kolejny tom jest ogromna. Mogę mieć tylko nadzieję, że finałowy tom zostanie wydany jak najszybciej. Teraz już wiem, że ta trylogia stanie się jedną z moich ulubionych.

Ale przyjemnie było wrócić do tego świata. Przyjemnie, bo tylko w roli obserwatora, ponieważ ten tom jest zdecydowanie bardziej brutalny i szokujący niż pierwszy.

Cintra stara się naprawić Kosodom od środka, a Rowan podąża własną ścieżką wymierzając sprawiedliwość w bardziej krwawy sposób. Nie wiedzą, że stale obserwowani są przez Thunderheada, który będąc sztuczną inteligencją, także ma coś do powiedzenia w ich misji.

Ta seria robi wrażenie pod każdym względem. Przemyślany i wykreowany świat, konflikty i spiski, postacie i ich motywacje. Wszystko spina się w piękną i logiczną całość, poszerzając horyzont czytelnika o dodatkowe przemyślenia Thunderheada, który swoją drogą jest ciekawym tworem sztucznej inteligencji.

Styl autora jest lekki i angażujący jednak ma skłonność do pogłębiania historii i profili psychologicznych jednostek, które nie wpływają bezpośrednio na historię - mowa tu o wątku Greysona. Jego postać, choć ważna, bardzo mnie irytowała przez co akcja się dłużyła, dosłownie czekałam, kiedy skończy się jej rola w książce.

Mam wrażenie, że wielowątkowość w "Kosiarzach" rozrasta się z tomu na tom, proporcjonalnie do rozwoju postaci, który odbywa się w bardzo satysfakcjonujący sposób. Uwielbiam Rowana - jego hart ducha i nieustępliwość, którą podsyca ironią i czarnym humorem w najbardziej bolesnym dla niego czasie. W "Kosiarzach" jest przestrzeń na akcję jak i chwilę refleksji przez co historia jest idealnie wyważona.

W pierwszym tomie poznajemy Kosodom, w drugim Thunderheada, czas by w trzecim stoczyli ostateczne starcie.

Końcówka? Marzenie.

Marzenie by mieć już trzeci tom na półce.

Przyznaję się bez bicia, że z pewną obawą sięgałam po tę książkę. Pierwszy tom „Żniw śmierci” całkowicie podbił moje czytelnicze serce i najzwyczajniej w świecie ciut się bałam tego, że kolejna część serii nie utrzyma jej poziomu. Cóż, nie wzięłam przy tym pod uwagę kto jest jej autorem! W Thunderhead Neal Shusterman nie utrzymał poziomu, jaki zaserwował nam w „Kosiarzach” - on go przebił!

Zacznijmy jednak od fabuły.

Drogi Citry i Rowana rozchodzą się.

Każde z nich dostrzega wady Kosodomu i czuje potrzebę wprowadzenia do jego struktur znaczących zmian. Jednak ich plany zmian przestarzałych, niesprawiedliwych i często okrutnych reform znacząco się od siebie różnią.

Młoda buntowniczka naprawę Kosodomu zaczyna od wewnątrz. Krok po kroku, zyskuje przychylność kosiarzy, a nawet i ich uznanie. Pomału, powolutku zaczyna jednocześnie wprowadzać swój plan w życie.

Tymczasem Rowan nie bawi się w subtelności. Z impetem zabiera się za wymierzenie sprawiedliwości na własną rękę. Szybko staje się koszmarem kosiarzy, którzy pozwalają sobie na nadużywanie swojej pozycji.

Ich działaniu przygląda się tytułowy Thunderhead – sztuczna inteligencja, która wie wszystko, wszystko widzi i wszystko słyszy i... możliwe, że ma szanse zapanować nad wydarzeniami, która zdają się wymykać wszystkim innym spod kontroli.

Jak już wspomniałam na wstępie, Neal Shusterman, nie tylko dorównał w Thunderhead poziomowi Kosiarzy, ale i go przebił. A to niemałe zwanie, bo już pierwszy tom serii był na naprawdę wysokim poziomie! Tak, jak przy pierwszym tomie zachwycałam się świetnie wykreowanymi bohaterami (zarówno tymi pierwszoplanowymi, jak i tymi z drugiego planu), stylem pisania, jak i oczywiście samą, niesamowicie intrygującą, historią, tak w drugim tomie to wszystko podobało mi się jeszcze bardziej. Citra i Rowan, w moich oczach bardzo dojrzali, co oczywiście jest zrozumiałe, bo los ich nie oszczędzał, a sytuacja wręcz wymogła, by zaczęli myśleć bardziej samodzielnie. Styl pisania nadal sprawiał, że całą historię czytało mi się szybko i z wielką przyjemnością. A historia... aż nie wiem, jak to napisać! Shustermn tak cudownie poprowadził fabułę i tak intrygująco ja rozbudował, że czekanie na jej kontynuację wydaje się być teraz prawdziwa męczarnią! Dlatego ładnie proszę – trzeci tomie przybywaj i pokaż nam, co będzie dalej i jak potoczą się losy Kosodomu!

„Kosiarze” zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Od początku do samego końca książka wciągnęła mnie. Polubiłam głównych bohaterów oraz świat stworzony przez autora. I dlatego z niecierpliwością czekałam na kontynuację. Byłam ciekawa czy kolejny tom będzie równie dobry? Czy akcja będzie tak samo dynamiczna i momentami zaskakująca? Moje obawy zostały szybko rozwiane. Po przeczytaniu pierwszego rozdziału wiedziałam już, że przepadłam.

„Thunderhead” to drugi tom cyklu Żniwa Śmierci. Znajdziemy tutaj kontynuację wątków rozpoczętych w „Kosiarzach”. Główni bohaterowie postanawiają rozdzielić się by walczyć z „nowym porządkiem” Oboje wiedzą, że muszą nastąpić zmiany, ale każde z nich ma inne pomysły jak to zrobić. Citra postanawia walczyć z zepsuciem od środka. Z czasem zyskuje szacunek wśród Kosiarzy. Rowan ma inny pomysł. Staje się mrocznym bohaterem, który sam wymierza sprawiedliwość. Za pomocą ognia niszczy skorumpowanych kosiarzy. Czy uda im się opanować sytuacje? Kim jest Greysona Tollivera i co go łączy z Thunderhead.

Początek książek jest trochę mało dynamiczny. Wydawało mi się, że nic się nie dzieje. Ale później zaczęła przyspieszać i nie potrafiłam już oderwać się od wykreowanego świata. W cyklach książek lubię być świadkiem jak główni bohaterowie zmieniają się, dojrzewają i zupełnie inaczej patrzą na funkcje, które im przydzielono. W tym tomie pojawiają się również nowe i bardzo ciekawe postacie.

„Thunderhead” jest pełen intryg, kłamstw i walki. Ale jest znajdziemy również tutaj momenty do przemyśleń: czy oby na pewno dobrym pomysłem było przechytrzenie śmierci?

Thunderhead to sztuczna inteligencja, która nie jest ani zła ani dobra. Kontroluje ona jednak każdą czynność ludzką. I również zastanawiałam się czy dobrze jest jak ma taki duży wpływ na nas.

Podobnie jak pierwszy tom, „Thunderhead” czyta się bardzo szybko. Bardzo podoba mi się styl pisania autora, który z jednej strony jest prosty i przyjemny, a z drugiej strony opisy są wyczerpujące, ale nie nużące. Do tego rozdziały są dość krótkie. Wszystko to sprawia, że przez książkę po prostu płynie się. Książka posada również zaskakujące zwroty akcji. Natomiast zakończenie sprawia, że długo nie można powrócić do rzeczywistości i najchętniej od razu bym sięgnęła po kolejny tom.

Jeśli polubiliście „Kosiarzy” to bardzo polecam ich kontynuację. Ja już nie mogę doczekać się trzeciego tomu.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Uroboros

"Świat jest niesprawiedliwy, a jego natura okrutna".

Czas na drugi tom niesamowicie wciągającej serii, która pod przykrywką dystopii przesyła rozważania o ludziach i świecie. W pierwszym tomie poznaliśmy od kuchni świat Kosiarzy, teraz czas na chmurę Thunderhead oraz ludzkość oraz historię dwójki bohaterów, których kiedyś łączył jeden cel a teraz dzieli wiele.

"Po co opłakiwać niewybrane ścieżki? Lepiej skupić się na tej, która pozostała".

W świecie bez głodu, gdzie nieśmiertelność jest czymś normalnym pojawia się śmierć. Czytając o dalszych losach bohaterów, a także śledząc ścieżki nowych podczas czytania zadajemy sobie pytanie czy idealny system jest tym czego nam brakuje. Czy kamery wszędzie i głos, który zawsze pomoże jest tym co by pomogło? Z jednej strony skonstruowany przez autora świat wydaje się idealny, tak jak i Thunderhead z drugiej jednak strony kontrola nad wszystkim, nawet ta ukryta jest nieco przerażająca. A dzięki drugiemu tomowi nasze myślenie może nieco zmienić kierunek. Widać tu już wyraźniej jak sam autor bawi się z nami i pozostawia nam pole na nasze przemyślenia.

"To, co rozbrzmiewa zawsze odbija się echem".

Główni bohaterowie jak zawsze zaskakują. Rowan jest jeszcze ciekawszą postacią niż na początku zmieniając postrzeganie kodeksu moralnego, wygląda nieco jak kot który ma 7 żyć. Postać Kosiarz Anastazji nieco mnie irytowała, postać w sama sobie choć ambitna i inteligenta przez nową rolę w społeczeństwie momentami stała się zbyt wyniosła choć chciała być na równi. Świat bezmanierowców i postać Greysona dodając nieco świeżości do powieści, a przez to jeszcze bardziej chcemy poznać wszystkie tajniki tego świata. Próby odkrycia wiedzy przez Kosiarza Feredaya przypomniały mi nieco inną serię, także niezwykłą czyli Lustrzannę. Jestem bardzo ciekawa co świat tak dobrze wykreowany jeszcze przed nami skrywa.

"Świat jest jak kwiat, który trzymam w dłoni".

Drugi tom dostarcza jeszcze więcej pytań, jednak na wiele z nich możemy znaleźć własną teorię. Poznawanie bliżej postaci a także ich zmiany na lepsze i gorsze to prawdziwa gratka. Drugi tom trzyma swój poziom, dostarcza nie tylko nowych przemyśleń ale i ciężko oderwać się od czytania próbując rozszyfrować kolejne zagadki. Uwielbiam dystopię a ta choć jest młodzieżówką spodoba się każdemu.

Polecam~

"Thunderhead" jest drugą książką w serii Żniwa Śmierci - Kosiarzy - autorstwa Neila Shustermana, która zawładnęła serca czytelników w tym roku dzięki pięknemu wznowieniu!

Historia rozgrywa się w utopijnej przyszłości, gdzie śmierć została pokonana, a populacja jest kontrolowana przez grupę Kosiarzy, którzy są odpowiedzialni za "koszenie" pewnego procent populacji każdego roku.

Jednym z najbardziej imponujących aspektów książki jest jej world-building. Shusterman stworzył złożone i zawiłe społeczeństwo, w którym technologia rozwinęła się do tego stopnia, że może kontrolować każdy aspekt ludzkiego życia. Tytułowy Thunderhead, wszechwiedząca sztuczna inteligencja, rządzi społeczeństwem i zapewnia jego sprawne funkcjonowanie. Sposób, w jaki Shusterman przedstawia Thunderheada jest fascynujący, ponieważ nie jest on ani dobry, ani zły, a raczej jest życzliwą siłą, która dąży do większego dobra.

Fabuła jest szybka i pełna niespodziewanych zwrotów akcji. Napięcie rośnie przez całą książkę, a Citra i Rowan walczą o przetrwanie w świecie, który chce ich śmierci. Różne subploty dodają głębi do historii, dając wgląd w różne motywacje i pragnienia bohaterów.

Citra i Rowan są bardzo dobrze wykreowanymi postaciami, ponieważ są oni zmuszeni do konfrontacji swoich przekonań i wartości w świecie, który obrócił się przeciwko nim. Wprowadzenie Graysona Tollivera, nowej postaci, również dodaje ciekawej dynamiki do historii.

Ogólnie rzecz biorąc, "Thunderhead" to doskonała kontynuacja “Kosiarzy" i fantastyczna książka sama w sobie. Budowanie świata, fabuła i postacie są fachowo wykonane, a zakończenie pozostawia czytelnika pragnącego więcej!!!!

“Kosiarze” Neala Shustermana to jedno z największych zaskoczeń - i przy okazji jedna z najlepszych książek - tego roku. Świat wykreowany przez autora zrobił na mnie ogromne wrażenie, z kolei wizja społeczeństwa, które jest na swój sposób nieśmiertelne, a także kosiarzy, którzy jako jedyni mogą odbierać ludzkie życia, została przedstawiona fascynująco. Szczególnie jeśli zastanowimy się nad takimi kwestiami jak sumienie, człowieczeństwo czy odpowiedzialność za czyjeś życie lub śmierć...

W drugim tomie jeszcze większą rolę odgrywa Thunderhead - sztuczna inteligencja, która sprawuje władzę nad wszystkim i wszystkimi na świecie. No, poza kosiarzami - ci stoją ponad jakimkolwiek prawem. Tematy związane z AI zawsze mnie fascynowały, dlatego tym chętniej czytałam o Thunderheadzie i analizowałam jego działania. Z takim samym zaangażowaniem śledziłam losy Citry (a właściwie kosiarz Anastazji) oraz Rowana (znanego teraz jako kosiarz Lucyfer). Oboje zaangażowali się w trwający w Kosodomie konflikt, lecz każde z nich w zupełnie inny sposób...

Drugi tom zdecydowanie utrzymał poziom i dynamikę pierwszego. Fabuła została wykreowana tak doskonale, a bohaterowie przeszli tak dużą przemianę, że każda strona, każdy rozdział, był absolutnie wyjątkowy. A zakończenie? Doskonałe! Tego się zupełnie nie spodziewałam!

To nie jest lekka i odmóżdżająca książka, o której można szybko zapomnieć. To pełna intryg, politycznych gierek, filozoficznych rozważań i trudnych decyzji historia sci-fi, która nie bez powodu zyskała tak ogromną popularność. Uwielbiam!

Serii "Żniwa śmierci" Neala Shustermana chyba nie muszę nikomu przestawiać? 😍📚 Dopiero co było głośno o "Kosiarzach", czyli pierwszym tomie cyklu, zaś wczoraj swoją premierę miał tom drugi - "Thunderhead". Czy kontynuacja okazała się tak dobra, jak część pierwsza❓️🤔

Citra i Rowan sprzeciwiają się zepsutym regułom Kosodomu. 🙅‍♀️ Postanawiają jednak się rozdzielić, działając każdy na własną rękę. Citra chce walczyć z "nowym porządkiem" trzymając się blisko swej mentorki i zyskując szacunek wśród kosiarzy. 🫡 Rowan samozwańczo wymierza sprawiedliwość, niszcząc tych skorumpowanych. 😯 Czy parze buntowników uda się wygrać nierówną walkę z systemem❓️ I jaką rolę odegra tu przyglądający się wszystkiemu z boku Thunderhead❓️🤔

W tej części wydarzenia poznajemy nieco z perspektywy Thunderheada - systemu kierującego światem, w którego "myśli" dane jest nam wniknąć. 🧐 Pomiędzy rozdziałami dostajemy porcję jego spostrzeżeń, które znakomicie uzupełniają historię. Uważam to za bardzo udany zabieg ze strony autora. 😊👍

Pomysł na fabułę również był strzałem w dziesiątkę. 🤩 Dostajemy nie tylko kontynuację wątków z tomu pierwszego, ale również ich rozwinięcie. Jest też oczywiście powiew świeżości w postaci nowych bohaterów. ☺️ Z początku akcja nie jest zbyt dynamiczna, ale nie ma momentów, które by się dłużyły. 🙅‍♀️ Z czasem wydarzenia bardzo nabierają tempa, a zaskakujące zwroty akcji przyprawiają o zawrót głowy. 😵‍💫 I tu nie żartuje❗️ W książce jest sporo szokujących i wstrząsających fragmentów. 🫢

Wydawać by się mogło, że nic nie pobije "Kosiarzy", jednak według mnie "Thunderhead" tego dokonał. 🤷‍♀️😍 Oryginalna i niespotykana fabuła, wielowymiarowe postacie i niezwykle emocjonujące wydarzenia sprawiły, że nie mogłam oderwać się od lektury. ☺️📚 A zakończenie..., totalnie mnie rozwaliło! 🤯 Musicie to przeczytać! Polecam❗️😊

„Thunderhead” to drugi tom z cyklu Żniwa śmierci autorstwa Neala Shustermana. Książki zostały wydane początkowo przez Wydawnictwo Filia, a aktualne nowe wydanie (i plan na trzeci tom!) to Wydawnictwo Uroboros [współpraca reklamowa].

Po Zimowym Konklawe, którego przebiegu chyba nikt z czytelników się nie spodziewał, drogi Citry i Rowana się rozchodzą. Citra trzyma się blisko swojej mentorki – sędzi Curie, Znamienitej Damy Śmierci i zyskuje respekt wśród kosiarzy. Dziewczyna, przybierając imię Anastazja, wyznacza nową drogę, staje się kimś ważnym w historii kosiarzy. Czy Citra będzie w stanie naprawić to, co zepsute w Kosodomie?

Rowan, przybierając imię Lucyfer, podąża bardziej mroczną drogą. Walczy on z systemem, walczy z kosiarzami, którzy minęli się ze swoim powołaniem – albo właściwie nadwyrężają swoich praw. Kosiarz Lucyfer wymierza im sprawiedliwość – spala ich na popiół, aby odebrać im życie, a nie tylko „zabić”. Czy Rowan nie posunie się za daleko?

Jak w przypadku pierwszego tomu mieliśmy okazję poznać myśli kosiarzy za sprawą przytaczanych wpisów z dzienników, tak aktualnie praktycznie siedzimy w głowie Thunderheada. Zyskał on swój głos, a my – nową perspektywę. To było nie dość, że niesamowicie ciekawe, to jeszcze czytało się to jak komentarz do głównej akcji, co było świetnym urozmaiceniem. W końcu kto by nie chciał poznać thunderheadowych myśli?

Drugi tom jest bardziej polityczny niż pierwszy, ale też nie na takiej tradycyjnej płaszczyźnie polityki, jaką znamy. Zagłębiamy się w świat i działania kosiarzy, co sprawia ogromną przyjemność, bo jest czymś zupełnie odmiennym od tego, co otacza nas aktualnie. Tak samo różny jest świat, który poznajemy. A ja ten świat bardzo, bardzo lubię. Autor potrafi wciągnąć, zainteresować, zaintrygować czytelnika od pierwszych stron.

Średnio podobał mi się wątek tonistów, ale rozumiem, dlaczego i w jakim celu został on wprowadzony. To wątek tak ironiczny, że aż momentami boli. I wszystko to, co opisuje autor, ma znaczenie pod koniec książki. Chociaż pojawiały się wątki totalnie przezabawne, które sprawiały, że aż wklejałam cytaty w notatki. Ręka w gips jako voodoo :’))

Bardzo podobała mi się postać kosiarz Curie, która sprawiała, że serce miękło na chwilę po to, aby za chwilę odczuwać niesamowity szacunek i podziw. Lubię tak charakterne postaci, które zapadają w pamięć i z których chce się czerpać inspirację. Postać nierzadko musiała podejmować poważne decyzje, musiała liczyć się z ich niemałymi konsekwencjami. I, jak na jej pozycję przystało, działała zgodnie z własnym sumieniem. Choć niekiedy byśmy tego nie chcieli.

Neal Shusterman najwyraźniej ma to do siebie, że jego zakończenia książek są istną bombą rzuconą w czytelnika. Autor lubi zaskoczyć, zszokować lub sprawić, że coś sieknie, walnie i już nic nie będzie takie samo. Wydaje mi się też, że przeżywając tę serię po raz drugi, mogłam cofnąć się do momentu, w którym czytałam stare wydanie i poczuć się zupełnie jak kiedyś. Przypominało mi się wiele kwestii, a wielu z nich nie pamiętałam już. Jedno jest pewne – gdy czuję, że brakuje mi kogoś i rozrywa mi serce na milion kawałków podczas kolejnego czytania, to wiem, że są to książki, do których będę mogła wracać zawsze. Tak właśnie jest z Kosiarzami.

Oczywiście już chciałabym kolejną część, bo po raz drugi jestem pozostawiona w zawieszeniu i tym razem nie mam pojęcia, co będzie dalej. Uroboros, trzecia część, plz!

Dodam jeszcze, że autor nadaje świetne tytuły rozdziałom. Sprawiało mi to przyjemność, gdy tytuł sprytnie nawiązywał do akcji. Drobnostka, a cieszy.

Jeśli macie ochotę poznać świat, w którym śmierć taka, jaką znamy aktualnie, nie istnieje… Jeśli macie ochotę przeżywać emocjonalne rollercoastery, poznać niesamowicie wykreowane postaci… Jeśli chcecie sobie popłakać, bo przywiązaliście się do któregoś z bohaterów aż za bardzo… tak, sięgnijcie po cykl Żniw śmierci.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Uroboros.

"Thunderhead" to już drugi tom cyklu Żniwa śmierci i jedna z nielicznych książek, których premiery wypatrywałam niczym dziecko prezentów pod choinką! "Kosiarze" wywarli na mnie przeogromne wrażenie, dlatego też nie mogłam doczekać się dalszych losów Citry i Rowana. Nawet sobie nie wyobrażacie mojej radości w momencie gdy Wydawnictwo Uroboros wrzuciło zapowiedź informującą o drugim tomie tej fantastycznej serii! Są takie książki, które swoim światem dosłownie czarują i dla mnie właśnie świat przedstawiony w "Żniwach śmierci" zalicza się takiej kategorii. I nieważne, że chodzi tu o "zbiory" ludzi, choć i to w pewien sposób jest fascynujące, ale o całą otoczkę tego wydarzenia i o samych bohaterów, którym towarzyszą przy tym przeróżne emocje. Neal Shusterman przedstawił to wszystko w tak fascynujący sposób, że ciężko choć na chwilę oderwać się od lektury książki.

Wydarzenia mające miejsce na końcu pierwszego tomu, zszokowały zapewne niejednego czytelnika. Zimowe Konklawe zakończyło się dość dramatycznie, dlatego też nasi główni bohaterowie - Citra i Rowan, rozdzielają się. Citra, przyjmując dumną nazwę Kosiarz Anastazji, pozostaje blisko swojej mentorki Curie i wraz z nią rozpoczyna swoją powinność, jako "zbieracz określonych bytów". Sposób w jaki to robi, jest niezwykle oryginalny i różniący się od tradycyjnych zbiorów, dlatego też budzi on wiele kontrowersji. Jednakże Citra się tym nie przejmuje i dalej robi co uważa za słuszne, wierząc, że w ten sposób walczy z zepsuciem, dając podmiotowi szansę na godne odejście. Z kolei Rowan, przybiera postać kosiarza Lucyfera, którego lękać powinni się wszyscy niegodziwi...kosiarze. Chłopak wybiera zecydowanie inną ścieżkę, chcąc "wytępić" wszystkich niegodziwych i skorumpowanych kosiarzy, którzy swoje stanowiska wykorzystują do niecnych planów, bądź czerpią z nich dziką i chorą satysfakcję. Niestety "nowy porządek" w Kosodomie jest zbyt potężny dla dwójki młodych kosiarzy, przez co nieraz przyjdzie zmierzyć im się z ogromnym niebezpieczeństwem. Tym bardziej, że w cieniu będzie czaić się ktoś, kto będzie chciał ich śmierci.... I choć Thunerderhead będzie wiedział co tak naprawdę się dzieje, nie będzie mógł załamać praw, które sam stworzył, przez co jedyne co mu pozostaje to przyglądanie się wszystkiemu z boku. Chyba, że znajdzie sposób, aby owe prawo w jakiś sposób ominąć... Ale czy i to wystarczy, aby w pozornie doskonałym świecie, wszystko znów było takie jak być powinno?

Zawsze przerażały mnie książki, które maja ponad 500 stron. W przypadku serii Żniwa śmierci, mam wrażenie, że tych stron jest zdecydowanie za mało 😅 Uwielbiam świat stworzony przez autora i to w jaki sposób przeprowadza czytelnika przez karty tej powieści. Ani na chwilę nie czułam się znudzona, choć w niektórych recenzjach widziałam narzekania na zbyt powolną akcję, czy za wiele "paplaniny". Zdecydowanie mam inne zdanie co do tych kwestii i nawet powiem, że byłam wniebowzięta podczas czytania tej książki. Powolna akcja nieraz tworzyła w książce napięcie, w którym oczekiwałam nagłego zwrotu akcji, chcąc jak najdłużej się nim delektować. Ogromnie podobało mi się też wprowadzenie kilku wątków, jak np "historii" samego Tygera, przyjaciela Rowana, czy postaci Graysona, który już od samego początku wzbudził moje zainteresowanie. No i oczywiście, nie mogę również nie wspomnieć o Citrze i Rowanie, których losy śledziłam niczym osioł wiszącą nad nim marchewkę. Nieraz wstrzymywałam oddech, czując przerażenie tego co może się wydarzyć. A to w jaki sposób autor poprowadził całą fabułę nieraz doprowadziło mnie do palpitacji serca 😅 Mogłoby się wydawać, że początek jest zdecydowanie spokojniejszy, w porównaniu do drugiej połowy książki, ale ja już od pierwszych stron nie mogłam przestać czytać!

I tak jak w "Kosiarzach" każdy rozdział oddzielały fragmenty z dzienników określonych kosiarzy, w przypadku tomu drugiego poznajemy bliżej samego Thunderheada, który stanowi cały odrębny system i prawo, którego trzeba bezgranicznie przestrzegać. Poznajemy jego myśli, to co może i to czego nie może robić, choćby nie wiadomo jak bardzo chciał zainterweniować. Poznajemy też bliżej bezmanierowców, czym są, gdzie można ich spotkać, oraz dowiemy się o miejscach, do których sam Thunderhead nie ma dostępu. Ogromnie podobały mi się te wstawki w książce, bowiem jeszcze bardziej ubarwiały cały świat stworzony przez autora.

W książce nie zabrakło też naprawdę zaskakujących wydarzeń, których ja sama w życiu bym się nie spodziewała. Jedna nawet zmroziła mi krew w żyłach, co więcej wprawiła mnie również w lekkie przygnębienie. Ale dlaczego, to niestety Wam nie powiem, bo nie chce psuć Wam historii spojlerami, jednakże napewno tak jak i ja, będziecie mocno zszokowani. Co do zakończenia... jak w pierwszym tomie, cieszyłam się, że autor nie zakończył go w sposób "zawieszenia", tak w przypadku tego tomu, miałam ochotę rzucić książką o ścianę i płakać. W sumie to nawet miałam ochotę płakać, czytając to co dzieje się na końcu, bo to co się tam działo... przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Potrzebuje kolejnego tomu na już, a nawet na wczoraj!😭 Z niecierpliwością wyczekuję na finał, a Wam ogromnie polecam lekturę Żniw Śmierci! Nie zawiedziecie się napewno!

Już 26 kwietnia miał premierę drugi tom Kosiarzy Neala Shustermana "Thunderhead". Nie mogłam się wprost doczekać kontynuacji. Czytaliście już? A może macie w planach?

Po Zimowym Konklawe Citra i Rowan poszli swoją drogą. Kosodom potrzebuje zmian, a każde z nich ma na to inny sposób. Kosiarz Anastazja swoimi metodami i postawą ma duży wpływ na nowicjuszy. Rowan postanawia z zepsuciem poradzić sobie w inny sposób. Przywdziewa czarną togę i obwołuje się kosiarzem Lucyferem. Samozwańczo wymierza sprawiedliwość i pozbywa się skorumpowanych oraz chciwych kosiarzy którzy są jego zdaniem niegodnych tej funkcji. Thunderhead tym razem próbuje w delikatny sposób interweniować, kontaktując się z Rowanem. Jednak czy jest on w stanie ocalić Kosodom i tym samym całą ludzkość? Czy można mu zaufać?

Już wiem, że to jest seria która będzie top dla mnie tego roku. Historia stworzona przez autora jest czymś niezwykłym. Nie spotkałam się z takim pomysłem na książkę nigdy wcześniej. Ale zawsze mnie porywały powieści o tematyce dystopii czy utopii. W tym temacie można naprawdę mocno popuścić wyobraźni. Fabuła w drugim tomie rozwija się powoli. Jesteśmy świadkami przemiany głównych bohaterów. Każde z nich ma swój sposób na zepsucie, które panuje w ich szeregach. Poznajemy również bardziej Thunderheada. Jest on doskonałym bytem, który świetnie umie zapanować nad naszym losem jednak czy jego osądy i zamierzenia finalnie nie zaszkodzą ludzkości? Po spokojnym początku następują tutaj nieoczekiwane zwroty akcji, co sprawia, że nie można oderwać się od książki. Każda z postaci jest wyrazista i wnosi coś do historii. Oczywiście zakończenie sprawiło, że jeszcze bardziej czekam na finał tej historii. Mam nadzieję, że doczekam się go szybko.

Jak tylko skończyłam czytać pierwszy tom wiedziałam, że nie spocznę póki druga część nie trafi w moje ręce.

„Thunderhead” zdecydowanie dorównuje poziomem pierwszemu tomowi. Akcja powieści odrobinę zwalnia na rzecz lepszego poznania świata i dróg, które obrali bohaterowie. Jednak intrygi trzymają w napięciu, a wewnętrzne konflikty są rozbudowane. Muszę przyznać, że wraz z każdym kolejnym rozdziałem, coraz bardziej rozumiem ogrom zachwytów nad powieścią. Cudownie, że doczekaliśmy się wydania drugiego tomu i z niecierpliwością czekam na trzeci!

Polecam „Thunderhead” dla czytelników ceniących dobrą książkę fantasy. Świat jest rozbudowany, a motyw Kosiarzy, w których rękach jest życie i śmierć daje poczucie oryginalności czytanej historii. Jeśli jeszcze nie słyszeliście o „Kosiarzach” to lećcie po pierwszy tom! Natomiast jeśli lektura już za wami, to wiem, że nie trzeba was zachęcać do sięgnięcia po kontynuację.