Ten, który zatopił świat. Świetlisty Cesarz. Tom 2

"Ten, który zatopił świat" to drugi tom dylogii Świetlisty cesarz. Pierwszy zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie i choć po czasie zauważyłam trochę niedociągnięć tej książki, to jednak moje wspomnienia zachowały się niezwykle pozytywnie.

W tej powieści śledzimy dalsze losy Zhu, która realizuje swój plan zostania cesarzem, na jej drodze oczywiście staje wiele przeciwności, lecz pojawiają się też interesujące sojusze. W drugiej połowie książki nie zabrakło mocnych, pełnych emocji scen, które utrzymają skupienie niejednego czytelnika.

Jest to dobra książka i w gruncie rzeczy solidna kontynuacja, powieść napisana dojrzałym językiem, którą dzięki temu czyta się z prawdziwą przyjemnością. Autorka przybliża nam swój świat i postaci z dość dużą ilością szczegółów, co wielu z pewnością doceni.

Ja jednak, mimo że mocno wyczekiwałam tej książki bardzo długo ją czytałam i nie mogłam się w nią wkręcić, zaangażować. Nie wiem czy sięgnęłam po nią w nieodpowiednim czasie, ale coś tu nie zagrało do końca tak, jak na to liczyłam. Nie ukrywam, że nad tym ubolewam, bo liczyłam, że ta książka zapewni mi wiele wrażeń już od samego początku, a tymczasem najmocniej zaangażowało mnie ostatnie 200 stron, gdzie działo się naprawdę bardzo wiele i gdy wreszcie odczułam silniejsze emocje. To nie tak, że książka jest zła, co to, to nie.

Zakończenie daje satysfakcję, aczkolwiek mnie zaciekawiły jeszcze dalsze losy pewnych postaci, o dziwo tych, które przez całą dylogię interesowały mnie najmniej 😂 w końcówce dużo się podziało!

Dla fanów dojrzałej fantastyki z azjatyckim klimatem, historią Chin oraz opowieścią o Mulan w tle, ta dylogia może stanowić smakowity kąsek. Ja całość oceniam jako satysfakcjonującą lekturę, do której być może kiedyś jeszcze wrócę, by może z większym zaangażowaniem przeczytać jeszcze ten 2 tom 😉

"Ten, który zatopił świat" to drugi i zarazem ostatni tom dylogii Świetlisty cesarz, australijskiej autorki azjatyckiego pochodzenia, Shelley Parker-Chan. Pierwsza część wywarła na mnie spore wrażenie, więc bez wahania sięgnęłam po kontynuację. Powiedzieć, że fabuła książki mnie opętała, to jak nie powiedzieć nic. Podczas czytania czułam każdą emocję bohaterów, każdą zadaną im ranę, każdy ból, wylaną łzę czy iskrę nadziei.

Ale od początku.

Fabularnie czytelnicy przenoszą się do momentu, w którym zakończono pierwszy tom. Zhu Yuanzhang zbiera siły, by zaatakować cesarza i przejąć tron. Mimo że posiada grono zaufanych i oddanych ludzi, jest to zaledwie garstka, z którą nie uda jej się zbyt wiele. Dlatego szuka sojuszników, dzięki jakim choć trochę namiesza oraz zbuduje silną armię. Co, niestety, nie zapowiada się zbyt kolorowo...

Generał Ouyang ciągle próbuje pozbierać się po śmierci Esena. Cierpi, jego serce krwawi, a jedyne, co może przynieść ukojenie, to ból. I zemsta. Jedynie chęć zamordowania Zhu oraz aktualnie panującego cesarza trzyma go przy życiu.

W stolicy z kolei z gierkami politycznymi, knowaniami oraz ciągłym ośmieszaniem mierzy się nowy książę Henanu, Wang Baoxiang. Młodszy brat zabitego Esena. Baoxiang trafia do ministerstwa finansów, gdzie pod okiem ministra zajmuje się rachunkami. A przy okazji widzi ducha swojego zmarłego brata, jest nagminnie wyszydzany i wzgardzany.

Co łączy tę trójkę z pozoru kompletnie różnych ludzi?

"Ten, który zatopił świat" to książka, która poza epicką przygodą pełną bitew, wszechobecnego cierpienia czy intryg pałacowych łączy w sobie również wiele ważnych wartości. Autorka dokładnie ilustruje, że każdy ma prawo zasiąść na tronie, bez względu na wiek, płeć czy powiązania rodzinne. Każdy ma jednakową szansę, najważniejsze, by żył w zgodzie ze sobą, tak, jak pragnie, a nie tak, jak widzą go inni. W historii przewija się naprawdę sporo wątków dotyczących odrzucenia przez społeczeństwo, a także osobistych problemów z samoakceptacją, co wielokrotnie wywołuje ból i nienawiść napędzaną niezrozumieniem oraz strachem. Wszystko to sprawia, że książka staje się naprawdę wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju.

Największy problem z "Tym, który zatopił świat" miałam na samym początku. Po ponad rocznej przerwie od czytania pierwszego tomu nie do końca potrafiłam przypomnieć sobie kto jest kim, co się działo, a nawet jak nazywali się główni bohaterowie. Dopiero wraz z biegiem fabuły trybiki w głowie powoli zaczynały ustawiać się na swoje miejsce, aż wreszcie po prawie stu stronach zadziałały. Całość się poukładała, fabuła rozjaśniła, a bohaterowie znów zaczęli wzbudzać we mnie przeróżne emocje. I od tego czasu aż do samego końca dosłownie pożarłam książkę. Zwłaszcza ostatnie trzy rozdziały, które czytałam z wypiekami na policzkach, siedząc w łóżku w ciemnościach, w podorędziu trzymając jedynie niewielką lampkę.

Nie zamierzam ukrywać, że drugi tom podobał mi się o wiele bardziej od pierwszego. W "Tym, który zatopił świat" działo się więcej. Czytelnik otrzymał mnóstwo, ale to naprawdę mnóstwo zwrotów akcji, które niejednokrotnie prawie wyrwały mi serce z piersi. Zdarzały się momenty, w których chciałam krzyczeć z irytacji albo płakać z niemożliwości wpłynięcia choć w minimalnym stopniu na konkretne wydarzenie.

Największym atutem powieści nie jest intrygujący, ogarnięty wojną świat. Nie są pałacowe realia, w których każdy spiskuje z każdym. Ani też wyjątkowo obrazowe opisy z miejsc walk i bitew. Największym atutem są szarzy moralnie bohaterowie. Autorka wyzbyła się dokładnego podziału między dobrem a złem. Cała dylogia Świetlistego cesarza prowadzona jest w odcieniach szarości, dzięki czemu cykl zyskuje na autentyczności i aż tak dosadnie wpływa na emocje czytelnika.

Podsumowując, "Ten, który zatopił świat" oraz pierwszy tom, czyli "Ta, która stała się słońcem", to niezwykłe opowieści fantasy, które bez wahania polecam. Ale nie każdemu. To nie jest literatura, która spodoba się wszystkim czytelnikom. Nie. Historia jest zawiła, bohaterowie niejednorodni i szarzy moralnie, a wiele wątków łączy się z szeroko pojętą brutalnością, cierpieniem oraz brakiem akceptacji zarówno u siebie jak i u innych ludzi. Opowieść jest ciężka, momentami mroczna i pełno w niej bólu. A jednak trafiają się momenty okupione nadzieją, co ostatecznie maluje się w przepiękny obraz zagubionego człowieka.

Śmiercionośna lawina zaczyna się zawsze od jednego kamyka. Dla lawiny, która zmiecie Cesarstwo Wielkich Yuanów tym kamykiem jest Zhu Yuanzhang, Świetlisty Król. Jednak zwycięstwo jest jeszcze daleko, a droga do niego pochłonie niezliczone ofiary.

W lepkim mroku intryg, walki o władzę i wynaturzonych instynktów wracamy do historii Zhu w „Ten, który zatopił świat”. Jednakże książka zwraca uwagę również na innych bohaterów, którzy w gąszczu poświęceń i zdrad próbują utrzymać lub zdobyć władzę. Widzimy w nich postacie tragiczne i pełne wad, a podejmowane przez nich decyzje nie tylko wpływają na ich życie, ale i losy innych… Dlatego też trudno jest polubić się z bohaterami, czy też rozumieć ich wybory – lecz jednocześnie czytelnik jest świadomy jakimi zasadami kieruje się ten brutalny świat. Osoba autorska w świetny sposób wykreowała Cesarstwo rządzące strachem, walką i zdradą, gdyż czytając każdy rozdział mamy świadomość jego niesprawiedliwości i krzywdy.

Kolejnym aspektem, który pochłania czytelnika, jest przyciąganie fabuły i styl – co może być również atutem tłumaczenia. Przez książkę się płynie i zanurza w mnogości intryg, które oplatają każdą postać z osobna i zagnieżdżają w odbiorcy setki pytań, na które pragnie uzyskać odpowiedzi. Choć przyznam tu, że niektóre wątki nie zostały wyjaśnione do końca, co może nieco gryźć… Ale jednocześnie świetnie wpisuje się to w zamysł całej opowieści.

I choć jestem zachwycona intrygami, walkami o władzę i złożonością postaci, to czasami brakowało mi klimatu zasianego w pierwszym tomie. Mimo to i tak jestem zadowolona z lektury! Jeżeli tak samo jak ja, uwielbiacie trudne i złożone opowieści, które przepełnia mrok i intryga… To ta książka będzie dla Was idealna.

Śmiercionośna lawina zaczyna się zawsze od jednego kamyka. Dla lawiny, która zmiecie Cesarstwo Wielkich Yuanów tym kamykiem jest Zhu Yuanzhang, Świetlisty Król. Jednak zwycięstwo jest jeszcze daleko, a droga do niego pochłonie niezliczone ofiary.

W lepkim mroku intryg, walki o władzę i wynaturzonych instynktów wracamy do historii Zhu w „Ten, który zatopił świat”. Jednakże książka zwraca uwagę również na innych bohaterów, którzy w gąszczu poświęceń i zdrad próbują utrzymać lub zdobyć władzę. Widzimy w nich postacie tragiczne i pełne wad, a podejmowane przez nich decyzje nie tylko wpływają na ich życie, ale i losy innych… Dlatego też trudno jest polubić się z bohaterami, czy też rozumieć ich wybory – lecz jednocześnie czytelnik jest świadomy jakimi zasadami kieruje się ten brutalny świat. Osoba autorska w świetny sposób wykreowała Cesarstwo rządzące strachem, walką i zdradą, gdyż czytając każdy rozdział mamy świadomość jego niesprawiedliwości i krzywdy.

Kolejnym aspektem, który pochłania czytelnika, jest przyciąganie fabuły i styl – co może być również atutem tłumaczenia. Przez książkę się płynie i zanurza w mnogości intryg, które oplatają każdą postać z osobna i zagnieżdżają w odbiorcy setki pytań, na które pragnie uzyskać odpowiedzi. Choć przyznam tu, że niektóre wątki nie zostały wyjaśnione do końca, co może nieco gryźć… Ale jednocześnie świetnie wpisuje się to w zamysł całej opowieści.

I choć jestem zachwycona intrygami, walkami o władzę i złożonością postaci, to czasami brakowało mi klimatu zasianego w pierwszym tomie. Mimo to i tak jestem zadowolona z lektury! Jeżeli tak samo jak ja, uwielbiacie trudne i złożone opowieści, które przepełnia mrok i intryga… To ta książka będzie dla Was idealna.

Znacie historię Chin? 🤔 Pewnie większość, jak i ja, kojarzy tylko kilka wydarzeń, jakąś dynastię i Mur Chiński 😅 Co jednak powiecie na połączenie faktów historycznych oraz fantastyki w celu stworzenia niesamowitej opowieści o bardzo znaczącym wydarzeniu w historii Chin?

Walka o władzę sprawia, że ludzie gotowi są zrobić naprawdę wiele. Niektórzy zdolni są poświęcić dosłownie wszystko, by osiągnąć swój cel. Wśród graczy o najwyższą stawkę nie znajdziemy łagodnych i dobrotliwych ludzi, wręcz przeciwnie - by zdobyć to czego pragną będą zdradzać, knuć, mordować i poświęcać ukochane osoby, a nawet znajdować uwielbienie w poniżaniu się i bólu, by tym bardziej później móc delektować się zgorszeniem, uległością i bezsilnością pokonanych i poddanych.

Wiedziałam jak skończy się ten etap historii Chin, jednak nie mogę powiedzieć, że jakoś szczególnie kibicowałam jednemu z bohaterów tej powieści. Każda znacząca osoba tej historii była jednostką tragiczną, próbującą sięgnąć po wielkość, jednocześnie tracąc i poświęcając po drodze bardzo dużo. Każdy z bohaterów przeżył i doświadczył dostatecznie wiele cierpienia, czy to fizycznego, czy psychicznego, by sądzić, że jest to wystarczający powód, by sięgnąć po władzę.

Z powyższego opisu może wynikać, że powieść mi się nie podobała, ale nie będzie to prawda. Powieść mnie wciągnęła i wywołała sporo emocji. Ukazała zarówno całą brzydotę, jak i piękno uczuć i motywacji bohaterów. Miłość i przyjaźń, zawiść i nienawiść, a także upokorzenie, wstyd, wielkie czyny i całkowite poświęcenie...

Po raz kolejny czytając o walce o władzę zastanawiałam się dlaczego niektórzy tak pragną wielkości i gotowi są poświęcić nawet własne szczęście, by osiągnąć swój cel. I czy wielkość i władza naprawdę da każdemu spełnienie?

Chcielibyście zyskać tak wielką władzę i miejsce w historii okupując ją tyloma krzywdami, a może nawet utratą bliskich? Ja na pewno nie.

Seria warta uwagi i przemyśleń. Polecam!