Telepata

RECENZJA

„Największa kara spotyka nas ze strony tych, których kochamy. Spojrzenie w oczy bliskim, którzy wiedzą, co zrobiłeś, jest gorsze od śmierci. Jest gorsze, bo musisz nauczyć się żyć, z tym że inni poznali mroczne zakamarki twojego serca. Tym sposobem ukarzesz ich najbardziej, przyjacielu”.

W dzisiejszych czasach nasze dzieci od małego są narażone na wszelkie niebezpieczeństwa i tragedię. Z każdej strony cos na nie czyha. Internet, telewizja robią dzieciom sieczkę z mózgu. Rodzice zapracowani i może zbyt mało czasu poświęcają swoim dzieciom. Najgorsi są jednak dorośli ludzie, którzy spełniają swoje chore fantazje za pomocą małych dzieci. Porwania i zaginięcia małych dzieci to ostatnio częste i nagminne tragedie.

Z placu zabaw w Poznaniu bez śladu znika mała dziewczynka. Policja próbuje ustalić, czy dziecko zostało porwane, ale niespodziewanie, dowody doprowadzają śledczych do morderstwa sprzed lat. W tym czasie w mieście zaś dochodzi do kolejnego zaginięcia. Bezsilna policja postanawia zaangażować w sprawę znanego jasnowidza. Jego pomoc może być jedyną szansą na rozwiązanie tajemniczej zbrodni sprzed lat i uratowanie zaginionych dzieci

Adrian Ksycki w swojej debiutującej powieści w wydawnictwie Czarna Owca „Telepata” porusza trudny temat zaginięcia małych dzieci. Autor stworzył historię, jakiej jeszcze nie było na rynku wydawniczym. W swojej książce porusza temat jasnowidztwa i telepatii. Jedni traktują dar jasnowidzenia i telepatii jak coś normalnego, nadzwyczajnego a inni uważają, że to zwykła bujda hochsztaplerstwo. Zwykłe naciąganie i kpienie z ludzi. „Telepata” to dobrze skrojony thriller psychologiczny. Autor bardzo dokładnie zapoznał się z terminami takimi jak telepatia, reinkarnacja czy rozmowy ze zmarłymi. Swoją historię przemyślał i dopracował w najdrobniejszym szczególe. Chłonęłam tę powieść niczym gąbka wodę. Akcja tej historii toczy się powoli i w swoim tempie. Chociaż na początku nic do siebie nie pasuje, tak dużo pytań a tak bardzo mało odpowiedzi. Wiele, poruszanych wątków. Wydaje się, że już złapią tego porywacza, ale jakimś cudem on im umyka. Dopiero po połowie książki wszystkie wydarzenia i wątki zaczynają do siebie pasować i składać się w logiczną całość. Świetna historia, trzymająca w napięciu od początku do samego końca. Zmusza czytelnika do myślenia. Autor nie pozostawia na czytelniku suchej nitki. Nie daje odpocząć od emocji i nie dawkuje wrażeń, wręcz ich dokłada. W życiu i w książce nic nie jest takie, jak nam się wydaje. Dla mnie to była ostra jazda bez trzymanki, mój czytelniczy umysł oszalał.

Nie czekajcie, łapcie za książkę i dajcie się porwać temu szaleństwu. Ulegnijcie hipnozie

Dziękuje wydawnictwu Czarna owca za egzemplarz recenzenci tej historii.

"Zaginięcie dziecka to dla rodziców największy dramat. Jeśli nigdy się nie odnajdzie,

jest chyba nawet gorszy od jego śmierci".

Tysiące myśli krąży mi po głowie. Czary mary, hokus polus- te pokusy szczególnie.

Czasem się zastanawiam jak to jest, i czy jest?

Wszakże bardzo często kierujemy się lub powołujemy na intuicję. Może zatem telepatia jest jej siostrą, z wyższego levelu?

Przeczytanie książki o cierpieniu dzieci nie było dla mnie łatwe. Generalnie unikam takich tematów w literaturze. Dzieci są dla mnie dobrem i pozwalam sobie na bezgraniczną miłość wobec nich. Zatem czytanie o ich bólu jest nie dla mnie. Ale jak to ja, zawsze przemycę coś nowego; ta telepatia mnie skusiła.

Jestem pod ogromnym wrażeniem poznanej książki. Trafił do mnie przekaz, forma i treść. Dodatkowy plus za krótkie rozdziały, szeregujące całość w poukładany, logiczny ciąg zdarzeń.

Bardzo ułatwiały odbiór, i jednocześnie miałam odczucie, iż szybciej czytam. Co akurat nie było takie dobre, ponieważ zbyt prędko się rozstałyśmy.

Ciekawy temat, napięcie, nerwy.

Opisując książkę użyję słowa "petarda".

Tylko tyle, i aż tyle.

Gratuluję Autorowi.

Z poznańskiego placu zabaw znika siedmioletnia Marysia. Prowadząca sprawę Wiktoria Wyka postanawia skorzystać z pomocy będącego akurat w mieście telepaty Michała Pakulskiego. Profesja mężczyzny na ogół wzbudza mieszane uczucia, teraz tym bardziej, bo jego opinia ostatnimi czasy została mocno nadszarpnięta.

Trwają poszukiwania, ale wszystko wskazuje na to, że dziewczynka została uprowadzona. Niedługo później znika kolejne dziecko. Czy Michał Pakulski będzie w stanie pomóc policji i pomoże znaleźć zaginione dzieci na czas? Jakie sekrety skrywane przez lata wyjdą na jaw?

Kurczę, ale to było dobre. Ciekawi bohaterowie, oryginalna fabuła, fajne tempo akcji – tu nie ma nudy. Autor świetnie przestawił wątek telepatii i od razu zainteresował mnie tym tematem. Pierwszy raz spotkałam się z bohaterem o takiej profesji i muszę przyznać, że bardzo mi się to podobało. Na pozór nie pasujące do siebie puzzle ostatecznie okazują się być elementami jednej, spójnej układanki.

Autor znakomicie operuje piórem, wzbudza emocje i sprawia, że od lektury wręcz nie można się oderwać. Książka ma lekko ponad 400 stron, krótkie rozdziały, a kartki same przeskakują w ekspresowym tempie. Nic tylko czytać!

Znacie to uczucie, kiedy książka pochłania was bez reszty i nie pozwala o sobie zapomnieć nawet wtedy, gdy zmuszeni jesteście ją odłożyć? Jeśli nie, to serdecznie współczuję, a jeśli tak, to doskonale wiecie jak czułam się podczas lektury “Telepaty”.

Fabuła jest niezwykle wciągająca właściwie już od pierwszych stron. Do tego stopnia, że przeklinałam momenty, w których nie mogłam czytać, tym bardziej że nie miałam jej w wersji audio, więc nie mogłam kontynuować w trakcie sprzątania czy innych czynności wymagających odłożenia książki.

W ostatnich kilku tygodniach miałam spory kryzys czytelniczy i problemy z koncentracją, w efekcie czego kilka ostatnich książek skończyłam czytać nie mając pojęcia o co tak właściwie chodziło. I kiedy związana z tym frustracja powoli zaczynała wylewać mi się uszami – bach! Dostałam książkę, która pokonała wszelkie kryzysy i dała mi to, czego od tak dawna potrzebowałam. 🔥

Od czasu do czasu policja współpracuje z jasnowidzami, szczególnie w przypadku zaginięć. Również i tym razem, prowadząca sprawę zaginięcia małej Marysi policjantka, poprosiła o pomoc znanego telepatę. Wbrew opinii sceptyków, jego umiejętności nie raz pomogły odnaleźć zaginioną osobę. Atmosfera się zagęszcza, gdy podczas poszukiwań śledczy natrafiają na ludzkie szczątki sprzed lat i znika kolejne dziecko.

Motyw zaginięć jest ostatnio dość popularny w literaturze, nie ma jednak powodu do obaw – nie spotkacie się tutaj z bezmyślnym powielaniem schematów. Adrian Ksycki starannie zbudował fabułę nie szczędząc napięcia. Akcja jest dynamiczna, jak lubię. Nie ma miejsca na nudę, nie ma czasu na odbieganie myślami od fabuły. Zdarzenia opisane są w taki sposób, że nie od razu wiemy kto jest tym dobrym, a kto złym, ale bez wątpienia wyczekujemy rozwiązania zagadki próbując samodzielnie wpaść na dobry trop.

Jeśli chodzi o finał, to częściowo się go domyśliłam, co jednak nie zepsuło mi przyjemności - okazało się bowiem, że ma on jeszcze drugie dno, którego nie brałam pod uwagę. Jestem jak najbardziej na tak i czekam na kolejne spotkania z twórczością autora, bo tego, że do nich dojdzie jestem pewna!

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i uważam je za bardzo udane.

„Telepata” to bardzo dobra książka, pełna tajemnic, zagadek i stopniowego odkrywania kart. Akcja wciągnęła mnie od początku, a towarzyszące mi napięcie nie odpuszczało aż do ostatnich stron. Niektórzy bohaterowie wzbudzili moją sympatię, a niektórzy nie, co uważam za dobre, ponieważ to budziło we mnie więcej emocji. A tych nie zabrakło, gdyż w książce dochodzi to tajemniczych uprowadzeń dzieci. Krótkie i treściwe rozdziały sprawiły, że książkę wręcz pochłonęłam.

Jeśli szukacie dobrego kryminału, przy którym nie będziecie się nudzić, to polecam Wam tę książkę.

Większość ludzi jest nastawiona sceptycznie do kwestii jasnowidztwa, czy telepatii. Ja również. Gdy jednak ginie dziecko, czy nie jest zrozumiałe, że rodzice wykorzystają każdą możliwość, by trafić na jego ślad?

"A więc potrafi znajdować pan ludzi"

Właśnie sprawy zaginięć dzieci porusza w najnowszej powieści „Telepata” Adrian Ksycki i choć już sama tematyka budzi ogromne emocje, autor umiejętnie je podsyca dynamiką akcji, której rytm nadają krótkie rozdziały. Wiadomo, że są one pułapką na czytelnika, bo chcąc przeczytać tylko jeszcze jeden rozdział, ani się spostrzeże jak dociera do mety.

Książka staje się praktycznie nieodkładalna również dzięki duetowi śledczej Wiktorii Wyki i telepaty Michała Pakulskiego, których ścieżki łączą się przy nie do końca formalnie prowadzonym śledztwie. A powiązanie popartego dowodami racjonalizmu ze strefą duchową, podświadomą, niemożliwą do pojęcia i jednoznacznego określenia to prawdziwy majstersztyk!

Tropy nieoczekiwanie kierują ich do zdarzeń z przeszłości, a nasi bohaterowie są zmuszeni zmierzyć się i z własnymi demonami. Przeszłość każdego z nich sprawia, że poszukiwania porywacza wykraczają daleko poza ramy zwykłego śledztwa, angażując ich emocjonalnie i nadając sprawie osobistego charakteru.

Autor umiejętnie podrzuca nam drobiazgi, które zapalają w głowie lampkę ostrzegawczą, pozwalając na snucie domysłów i tworzenie własnej hipotezy. Prawda jednak okazuje się bardziej skomplikowana i nieoczywista, niż się początkowo wydaje. Przyglądamy się również roli mediów przy sprawach zaginięć. Bardziej pomagają, czy szkodzą? Wydawnictwu Czarna owca z pewnością nie zaszkodzi danie szansy mało znanemu na naszym rynku autorowi. Jestem pewna, że będzie o nim głośno!

33 dzieci zaginionych na terenie Wielkopolski na przestrzeni lat 1997 - 2017. Telepata, porywacz- hipnotyzer, neurolog, youtuber od spraw kryminalnych i zaangażowana (również emocjonalnie) policjantka. Każdy ma swoje tajemnice, każdy dąży do rozwiązania zagadki choć nie da się ukryć, że różnią się nie tylko metodami ale i powodami działania.

Dający lubić się bohaterowie, więcej w nich człowieczeństwa aniżeli służbistości co w kontekście powieści odbieram na plus. Charakterystyczni, intrygujący nie tylko swoimi profesjami. Poza postaciami z krwi i kości, mamy tu jeszcze jednego, specjalnego bohatera. Otóż miasto Poznań gra tu swoją ważną rolę. Jeżyce, Strzeszyn… gdy czytasz o miejscach, które znasz bardzo dobrze, historia nabiera rumieńców.

Fabuła nie należy do jakiś niesamowicie nieprzewidywalnych ale nie zmienia to faktu, że dla mnie to coś nowego, nie czytałam jeszcze takiego połączenia tematów w kryminale. W każdym razie, książka w typie tych "niedokładalnych". Akcja jest świetnie, wartko poprowadzona, przemyślana, zajmująca i ciekawa.

Ksycki ma lekkie pióro. Pisze ładnym, zwięzłym język. Jego styl można porównać do filmowej akcji, jest szybko, rozdziały są krótkie więc kadry się często zmieniają, krążą wokół wielu wątków. Jest bardzo realistycznie. Choć autor tu z niejednego tematu czerpał, choć wiele osób zostało w tę historię zaangażowanych to przecież ten scenariusz nie jest niemożliwy. Całość opiera się w głównej mierze na przebiegu śledztwa, nie ma tu ani jakiś szczególnych wulgaryzmów ani scen przemocy. Praca dochodzeniowa taka z "przymrużeniem oka", ale myślę, że spełni oczekiwania wielu czytelników bo czyta się to bardzo dobrze. Co dla mnie istotne, i co bardzo lubię w tego typu książkach, jest ona zakończona. Polecam! Świetna rozrywka.

Z placu zabaw znika siedmioletnia Marysia. Śledczy próbują ustalić co stało się z dzieckiem. Do pomocy angażują dość znanego jasnowidza. Czy razem z jasnowidzem, śledczy będą w stanie odnaleźć Marysię?

~

Kiedy na okładce widzę dobre słowo od mojego ulubionego autora to wiem, że to musi być dobre! I takie też było. 🤯

Zaczęłam czytać i nie mogłam przestać. Akcja zaczyna się od pierwszych stron. Kiedy w fabułę wplątane jest dziecko, emocje zawsze sięgają zenitu.

Autor po mistrzowsku dawkował napięcie. Rozdziały kończyły się w idealnym momencie. I choć w książce przewija się dużo osób, każdą poznajemy z jej perspektywy i ja osobiście nie chciałam się z nimi rozstawać.

Dawno nie czytałam kryminały, który nie jest ani trochę nudny. Śledztwo jest dynamiczne, pełne różnych poszlaków. Nie ma za dużo dłużących się opisów i bezsensownych informacji. Od początku dzieje się dużo i prowadzone jest konkretne śledztwo.

Perspektywa oprawcy przyprawiała mnie o szybsze bicie serca. Momentami nie wiedziałam już, kto może być tym złym, a kto dobrym.

Współpraca między policją, a jasnowidzem w tej książce to świetne połączenie. Intryguje i ciekawi.

" Podświadomość słucha uważnie świadomości, ale nie odróżnia dobra od zła. Będzie pielęgnować wszystko co zasiejesz, rozumiecie? Dlatego tak ciężko pozbyć się traumy,bo zapisała się głęboko w nas samych i pozostaje tam niezależnie od naszej woli".

Zakończenie było ujmujące za serce. Płakać przy kryminale trzeba umieć. 😁 Drogi autorze ja mam ochotę na więcej! Polecam kochani. Ta książka to mistrzostwo! Są emocje, napięcie i bardzo fajni bohaterowie! Dawno się tak dobrze nie bawiłam. 👌Mam nadzieję, że nie będę musiała czekać na dalsze losy bohaterów! Ta historia trafia do mojej topki! 💥💥💥

Nie ma nic gorszego dla rodzica niż zniknięcie dziecka...

Zawsze kiedy sięgam po takie historie niejednokrotnie krew pulsuje w moich żyłach, a serce wyrywa się do wielkiego biegu...po czym ogarnia mnie niewyobrażalny smutek i melancholia.

~Pewnego dnia w Poznaniu spełnia się najstraszniejszy scenariusz rodzica - znika jego dziecko.

W środku dnia, z jednego z placu zabaw znika bez śladu kilkuletnia Marysia, niestety nikt z obecnych nie widział momentu "uprowadzenia" dziewczynki, nikt nic nie wie.

Wezwana na miejsce policja próbuje ustalić, czy dziewczynka została porwana.Niespodziewane znalezisko - zwłoki sprzed kilku lat, nieźle namieszają, sugerując iż mogą być powiązane z zniknięciem Marysi.

Niestety z upływem czasu znika kolejne dziecko.

Czy porwanie dziewczynki może mieć jakiś związek ze zbrodnia sprzed kilku lat?

Czy zaangażowany w sprawę znany jasnowidz zdoła odgadnąć kto stoi za porwaniem dziewczynki?Czy uratuje zaginione dzieci?

~"TELEPATA" to przede wszystkim debiut Adriana Ksyckiego w wydawnictwie Czarna Owca za co należą się ogromne brawa, gdyż książki od wspomnianego wydawcy, zawsze spełniają moje wymagania (zatem jeśli szukacie dobrych kryminałów to serdecznie zapraszam)

A zatem jest to tak naprawdę moje pierwsze spotkanie z autorem, więc debiut "Przysięga Pięciu" już znalazła się na mojej długiej liście.

~Do rzeczy! Będąc już jakiś czas po lekturze śmiało stwierdzam, iż "TELEPATA" to wyborny, paraliżujący kryminał, przeplatany elementami thrillera, sensacji, a nawet parapsychologi, czyli powieść z prawdziwego zdarzenia, ze świetnie przemyślaną fabułą, która trafia w "czeluści" naszego serca by móc zostać z nami na długo!

Do tego znakomita kreacja bohaterów, dynamiczna, wartka akcja, utrzymujące się napięcie, mroczny, wywołujący dreszcze klimat, to tak naprawdę podstawa świetnie skrojonej powieści, która nie pozwala odłożyć się chodź na chwilę.

~Historia uprowadzenia dzieci, którą przedstawił nam autor to niestety nadal współczesny temat, który porusza każdego czytelnika, a najbardziej rodzica.

Nawet nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić tego co przeżywa rodzić, którego dziecko zostaje porwane.

Dlatego pomimo trudnej tematyki, ciekawych wątków [Adres usunięty]atii i hipnozy, wnikliwego śledztwa oraz zadbania o szczegóły, książkę czyta się jednym tchem, gdyż przedstawione w niej zdarzenia to prawdziwa bomba emocjonalna.

~Bezapelacyjnie polecam i czekam na kontynuację gdyż zakończenie otwarte sugeruje kolejna część tej "tragicznej historii".

Polecam. J.K

Jaki jest Wasz stosunek do jasnowidzów? Wierzycie im i w ich wizję, czy uważacie za zwykłych szarlatanów?

.

Chyba wszyscy kojarzą najsłynniejszego polskiego jasnowidza Krzysztofa Jackowskiego. Miałam przyjemność czytać jego książkę "Jasnowidz na policyjnym etacie" i dowiedzieć się o jego pracy, głośnych sprawach, w których brał udział, wizjach oraz o tym, jak jest postrzegany przez organy sprawiedliwości i media. Po tej książce zmieniłam stosunek do jasnowidzów i zaczęłam wierzyć w ich niezwykłe umiejętności i dar telepatii.

.

Thriller "Telepata" w dużej mierze przypomina mi historię Pana Jackowskiego, wiele sytuacji z jego życia zostało odwzorowanych przez głównego bohatera Michała Pakulskiego. Chyba już wiem na kim autor się wzorował wymyślając tę postać😉

🌿 W Poznaniu na jednym z placu zabaw znika dziewczynka, prawdopodobnie zostaje porwana. Policja próbuje ustalić, co mogło stać się z dziewczynką i bierze udział w poszukiwaniach. Zebrane dowody doprowadzają ich do morderstw popełnionych sprzed lat. Na domiar złego, porywacz ponownie atakuje i dochodzi do kolejnego zaginięcia dziecka. Policja jest bezradna, więc do sprawy angażuje znanego jasnowidza Michała Pakulskiego.🌿

.

W skrócie i bez rozdrabniania się muszę stwierdzić, że książka jest wręcz świetna. Od początku do końca trzyma w napięciu, porusza bardzo trudny temat zaginięć i porwań dzieci. Strach, bezradność, niewiedza i niemoc, którą przeżywają rodzice jest nie do opisania i nie do przeżycia. Autorowi udało się wszystko to zamieścić w jednej książce i stworzyć fenomenalny kryminał z elementami thrillera. Krótkie rozdziały, które sprawiają że przechodzi od jednego wątku do drugiego, przy czym książkę czyta się bardzo szybko.

.

Przygotujcie się na dużą ilość bohaterów, jest ich tu wręcz cała masa. Ja już z góry wiedziałam, co mnie czeka i się przygotowałam na to, więc czytając, spisywałam sobie osoby na kartce, aby później w trakcie czytania po prostu się nie pogubić. Dlatego też uważnie czytajcie, aby niczego nie pominąć, a zakończenie Wam to wszystko wynagrodzi. Co do samego zakończenia, to nawet do głowy by mi nie przyszło, że takie nieprzewidywalne będzie rozwiązanie tej sprawy.

.

Za nim jeszcze zabrałam się za czytanie książki, przesłuchałam interesujący wywiad z @[Adres usunięty]z , który przeprowadziła @gdzie_ja_tam_ksiazka polecam, abyście sobie go przesłuchali. Po ich szczerej rozmowie wiedziałam że tej książki sobie nie odpuszczę, że to będzie coś dobrego i wyjątkowego, coś co na długo pozostanie w głowie czytelnika. I tak było.

Ja osobiście Panie Adrianie czekam na książkę z gatunku horror, moja podświadomość mówi mi, że to, co wyjdzie spod Pana ręki będzie równie dobre, ale oprócz tego straszne i mroczne.

Niewyjaśnione morderstwa sprzed lat zawsze wypływają, kiedy najmniej się można tego spodziewać. A kiedy jeszcze łączą się z aktualnymi wydarzeniami, to zainteresowanie nimi i napięcie sięga zenitu.

Z placu zabaw na poznańskich Jeżycach znika siedmioletnia Marysia. Policja próbuje ustalić czy doszło do porwania czy może przyczyny zniknięcia dziewczynki są zupełnie inne. W tym celu jedna z funkcjonariuszek prosi o pomoc znanego jasnowidza, który ma doświadczenie w podobnych sprawach. Nieoczekiwanie dla wszystkich jego wizje oraz odkryte dowody łączą się ze sprawami sprzed lat. Czy policy we współpracy z jasnowidzem uda się rozwiązać te połączone ze sobą zagadkowe sprawy? I czy Marysia bezpiecznie wróci do swojego domu?

Kiedy tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Po pierwsze ze względu na Poznań, do którego mam rzut beretem, ale też ze względu na tematykę, którą zdecydował się poruszyć autor.

Przyznam szczerze, że wciągnęła mnie od pierwszej strony. Emocje na najwyższym poziomie, szybka akcja, nieustannie pojawiające się nowe tropy, nowe postacie, które idealnie komponowały się z całą historią. Ale niestety gdzieś w połowie książki poczułam, że akcja mocno zwalnia i bałam się, że niestety powieje nudą. Nic bardziej mylnego. Po spokojniejszej i mniej emocjonalnej części autor zafundował nam naprawdę świetną końcówkę. Emocje powróciły, akcja na powrót się rozkręciła i z napięciem czekałam na zakończenie.

Pomysł na napisanie pozycji o współpracy policji z jasnowidzem a także wplecenie w to wszystko hipnozy oraz powiązań z przeszłością był naprawdę genialny. Miałam okazję przeczytać o czymś innym, unikalnym i muszę powiedzieć, że bardzo mi się to podobało.

Nasza uwaga została również zwrócona na to, w jaki sposób działa człowiek i jak bardzo wydarzenia z przeszłości mogą rzutować na jego dalszym życiu. Jak jedna sytuacja w diametralny sposób może zmienić postrzeganie innych ludzi, ale także jak dobrze maskować mogą się najbliżsi, którzy tak naprawdę mają wiele do ukrycia, którzy pod maską przykładnych szefów, pracowników, rodziców czy małżonków skrywają nieobliczalne potwory.

Samo zakończenie było dla mnie sporym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się kompletnie takiego obrotu sprawy. Pozostaje ono otwarte na dalsze części, których osobiście już nie mogę się doczekać, zwłaszcza, że Michała i Wiktorię polubiłam od pierwszego spotkania i jestem ciekawa ich dalszej historii.

Początkowo wydawało mi się, że do mojego dość racjonalnego sposobu myślenia ta książka nie przemówi. Tematy telepatii, hipnozy, kontaktu ze zmarłymi nie były dla mnie przekonujące i podeszłam do nich z lekkim dystansem. W pewnym momencie czytania musiałam zadać sobie pytanie – czy jako matka, której dziecko zaginęło nie chwyciłabym się wszelkich sposobów, by je odnaleźć? Poruszyłabym niebo i ziemię, by je odzyskać. Ta odpowiedź pozwoliła mi otworzyć umysł na fabułę książki, poddać się jej i dać prowadzić przez kolejne strony. Rozdziały są krótkie, co dla mnie jest atutem, a miko to książkę niełatwo jest odłożyć. „Jeszcze tylko jeden rozdział i idę spać” kończyło się czytaniem, dopóki powieki od zmęczenia po całym dniu same nie opadły. 😉

Autor serwuje nam misternie skonstruowaną powieść, dopracowaną w szczegółach. Mamy dużo bohaterów, których losy często są, lub były ze sobą powiązane, więc podczas czytania należy wykazywać się dużą koncentracją. 😊

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, które zaliczam do bardzo udanych. Polecam książkę fanom skomplikowanych kryminalnych zagadek.

Telepata to człowiek który odbiera przeżycia i emocje od innych ludzi. Adrian Ksycki to pisarz, który emocjami włada, a wydarzenia układa w surowy i realistyczny scenariusz. Przeszywa bólem i strachem, albowiem opowiadana historia mogłaby stać się udziałem każdego z nas.

“Demony nie przychodzą z kosmosu, jako szkaradne monstra. Spokojny chłopak może pewnego dnia wejść do szkoły i zastrzelić kilkudziesięciu uczniów, porządny obywatel okazuje się gwałcicielem przetrzymującym córkę w piwnicy, a mafiozo ginie z rąk zrozpaczonego chłopaka, którego brata pobito do nieprzytomności. Zło istnieje w każdym z nas, jest na wyciągnięcie ręki i kiełkuje, kiedy na to pozwalamy”.

Ksycki pisze, że “historia ludzkości to ciągła walka nauki i paranauki”. Dokładnie w tym duchu napisał swoją powieść. Stworzył błyskotliwe połączenie kryminalnej intrygi z próbą dotknięcia nieznanego. Te dwie perspektywy łączą się w emocjonującą, wspólną historię, której aktorami są jasnowidze, telepaci, ale przede wszystkim rasowi gliniarze - “zimne sukinkoty z głowami na karku i doświadczeniem krążącym w żyłach zamiast krwi”.

“Kiedyś dzieciaki znikały na całe dnie i nie można było ich utrzymać w domu. Rowerowe wycieczki, wspinanie się po drzewach, ewolucje na trzepaku i skoki do wody wydawały się atrakcyjniejsze niż cztery ściany pokoju. Obecnie rodzice

zaczynali traktować pociechy jak domowe psy. Spacer, a potem reszta dnia w mieszkaniu”.

Kiedy mamy do czynienia z zaginięciami dzieci, chwytamy się wszystkiego, co choćby zwiastuje pomoc lub nadzieję. Rodzice, media, policja, świadkowie - to im Adrian Ksycki oddaje karty swojej powieści. Nikogo nie broni, nikogo nie oszczędza. Stawia trudne pytania, potęguje dylematy. Czytelnika zaś zostawia z przerażającą refleksją na temat codzienności, którą dawno już przestaliśmy strzec i kontrolować. Zwyczajnie wymknęła się spod naszej kontroli i stała spektaklem, który obserwują obcy. “Każdy człowiek jest kłębkiem rutyn” - przestrzega Ksycki, dodając jak niewiele czasu potrzeba by precyzyjnie poznać rozkład naszego życia.

“Wiesz, kiedy umiera członek rodziny, mamy czas na pożegnanie. Myślę, że te trzy dni na żałobę to dobra rzecz. Cmentarze są nam potrzebne, żeby odwiedzać bliskich po śmierci. Są naszą pamiątką po nich. Bóg nie musi mieć z tym nic wspólnego. Chodzisz na grób i wiesz, że pod ziemią spoczywa bliski. Niewiedza, co się z nim dzieje, gdzie przebywa i czy jest bezpieczny, zżera od środka niczym rak”.

“Telepata” to doskonałe psychologiczne studium rodzica w sytuacji zaginięcia dziecka. To co wyróżnia powieść Adriana Ksyckiego na tle innych, które ten wątek podejmowały, to ukazanie traumy najbliższych w jej całej rozciągłości. Autor zwraca uwagę, że ta nie kończy się nawet z chwilą odnalezienia dziecka, co przecież samo w sobie jest najszczęśliwszym możliwym finałem. Mimo wszystko ma swoją ciemną stronę, która dołącza do rodzicielskich rutyn.

“Kiedy doświadczyłeś tego, jak łatwo stracić dziecko, wzdrygasz się na te słowa i wymazujesz ze słownika podobne, takie jak: „nie przeszkadzaj”, „nie teraz”, „potem”, „za chwilę”, „jutro” czy „ale to już ostatni raz”. Od dzisiaj jesteś dla niej cały czas, całym sobą, bo wiesz, jakie to uczucie, kiedy ginie dziecko. Wiesz, że życie nie jest już takie samo”.

“Telepata” to zderzenie naukowego szkiełka i oka z pochwałą ludzkiej wrażliwości i tego, co niezbadane. “Policja wierzy w techniki i procedury, szuka dowodów. Telepatia przypomina mgłę, której nie można złapać w dłoń. A coś, czego nie można dotknąć, wedle prawa nie może być dowodem” - pisze Ksycki. “Prorocy, wieszczki, wróżbiarze, jasnowidze i telepaci żyją wśród ludzi od zawsze, ale wciąż umniejsza się nas, a nasze zdolności traktuje jako coś diabolicznego. Dlaczego tak trudno wam uwierzyć, że ludzie są czymś więcej niż skórą i kośćmi?” - pyta Autor.

“Dzieci są dziećmi i zanim społeczeństwo je zepsuje, są dobre. Potem nauczą się, że świat nie jest taki wielki, jak wierzymy, ludzie nie są tacy, za jakich ich mamy. I że nie należy wyróżniać się wśród innych. Wystarczy akceptować w sobie tyle zła, na ile pozwalają inni, żyjąc w przekonaniu, że uda nam się schować nasze tajemnice tak głęboko, że nikt nigdy nam ich nie wyrwie. Lecz zanim to się stanie, serca i umysły dzieci są czyste”.

Adrian Ksycki przebojem wkroczył na polską scenę kryminału i jest największym zaskoczeniem ostatnich miesięcy. Przekonajcie się sami, jak pisze człowiek, który od zawsze marzył by być pisarzem, który miał odwagę zainwestować w swoje umiejętności, który poznał trudy podróży do pierwszej okładki. Tę pasję czuć na każdej stronie “Telepaty”. Powieść jest nieodkładalna, akcja nie zwalnia nawet na chwilę, a fabuła jest absolutnie unikatowa. Książkę czyta się niczym pierwszą, którą w ten sposób przeżywaliście i to jest w niej niesamowite.

Pozwólcie że zacznę od małej prywaty. Jestem mamą. Moje dzieci są już duże, a mimo to mój lęk o nie nie mija. Wystarczy że spóźniają się z wieczornych zajęć czy nocnej imprezy i nie odbiorą telefonu. Zawsze powtarzam, że rodzic najpierw nie śpi bo ma małe dzieci, a potem nie śpi bo ma duże. Przesadzam? Może. Ale uważam że lęk o dziecko jest najbardziej pierwotnym i najsilniejszym z lęków. Nigdy nie zdarzyło się Wam, choćby w sklepie, że na ułamek sekundy schyliliście się po jakiś towar i nagle nie widzicie dziecka. Panika paraliżuje serce. To pomyślcie, co czuje rodzic, którego dziecko faktycznie zniknęło, zostało porwane. Strach, niemoc, panika. Niewiedza czy dziecko żyje, czy ktoś je krzywdzi, czy cierpi i dlaczego akurat ono.

Z takimi sytuacjami mamy do czynienia w tej książce. Cała jest przesycona historiami o porwanych na przestrzeni kilku lat dzieciach. Każdy z bohaterów kogoś stracił, bądź miał do czynienia z takimi, najczęściej nie rozwiązanymi sprawami. To boli i siedzi jak zadra, której nie daje się wyjąć.

Z placu zabaw ginie siedmioletnia Marysia. Nikt nie widział jak wyszła ani z kim. Prowadząca sprawę Wiktoria Wyka zwraca się o pomoc do telepaty Michała Pakulskiego, człowieka który już kilkukrotnie pomógł policji w poszukiwaniu zaginionych. Mimo to, Michał nie ma dobrych "notowań", traktowany jest jak oszust. Szefostwo Wiktorii nie jest zachwycone tym faktem, tym bardziej że działania telepaty zostały nagrane i upublicznione w Internecie. Porywacz nie zgłasza się do rodziców o okup, a jego postępowanie jest dość dziwne. Wkrótce ginie kolejne dziecko. Czy uda się odnaleźć porywacza i odkryć jego motywy?

Można się spierać o wiarę we wszelkiej maści jasnowidzów, telepatów czy karty Tarota, o ich przydatność i skuteczność. Ja jestem raczej pragmatyczna, ale nie neguję faktu, że są osoby które widzą i wiedza więcej niż to, co my odbieramy podstawowymi zmysłami. A człowiek który stracił to, co dla niego najdroższe, jest może bardziej narażony na działanie oszustów, ale jednocześnie skłonny sięgnąć po wszystkie metody byle odzyskać nadzieję.

Trochę mnie wzięło na filozofowanie, ale ta książka porusza w człowieku takie właśnie nuty. A że do tego jest świetnie napisanym kryminałem, to chyba nie muszę mówić że polecam.

„Telepata to książka”, która porusza bardzo ważną i lubianą przeze mnie w książkach tematykę porwań dzieci. Tak naprawdę codziennie na całym świecie znikają tysiące dzieci. Większość z nich udaje się odnaleźć, jednak inne przepadają bez wieści… W Poznaniu na placu zabaw ginie siedmioletnia dziewczyna. Jak się okazuje dobrowolnie opuściła obiekt ze „staruszką” co nie wzbudziło żadnych podejrzeń. Nie użyto żadnej siły, a dziecko zostaje uprowadzone w biały dzień… Tutaj do akcji wkracza telepata, który na prośbę policji pomaga w odnalezieniu dziewczynki. Jednak czy sprawa ta będzie łatwa? Jaki związek z zaginięciem dziewczynki mają znalezione zwłoki sprzed lat?

Tak naprawdę ciężko było mi ocenić tę książkę. Początek mocno mnie zaciekawił, a wykreowana historia bardzo mi się spodobała. Jednak po dość emocjonującym początku nastąpiło zwolnienie akcji. Przez pewien czas troszeczkę się męczyłam, ale zdecydowanie warto przetrwać ten kryzys. Akcja rozkręciła się na nowo i przyniosła wiele nowego. W głowie zaczyna się pojawiać coraz więcej pytań, otrzymujemy wiele niewiadomych, a emocje sięgają zenitu. Za wszelką cenę chcemy poznać zakończenie historii. Historii, która z całą pewnością nie jest oklepana i to jest właśnie największy atut tej książki.

Dla mnie ta książka jest niezwykle emocjonująca, bo niedługo sama zostanę matką. Już teraz nie mogę sobie wyobrazić co bym zrobiła, gdyby moje dziecko zaginęło. Zapewne nie cofnęłabym się przed niczym, aby je odnaleźć.

„Telepata” to książka, która być może ma kilka niedociągnięć niemniej jednak będę ją polecać. Zdecydowanie warto dać jej szansę i poznać historię, która być może niektórym rodzicom da także do myślenia. Połączenie pracy policjantów i jasnowidza to mieszanka intrygująca, która może kupić niejednego czytelnika. Zachęcam Was do sięgnięcia po „Telepatę” i wyrobienie sobie własnego zdania na temat tej pozycji. Mnie zdecydowanie kupiła.

Uwielbiam powieści z dużą dawką emocji i napięcia. „Telepata” to znakomity thriller, w którym może zdarzyć się dosłownie wszystko. Czy wierzycie w istnienie nadprzyrodzonych zdolności?

Czy myślicie, że zaginięcia i zbrodnie sprzed lat mogą zostać rozwiązane? Czy bezkarni zbrodniarze odpowiedzą za swoje okrucieństwa?

Poznajemy tutaj kilkoro głównych bohaterów. Widzimy całą historię z ich perspektywy.

Muszę się wam do czegoś przyznać. Ta historia wywołała u mnie łzy. Zwłaszcza zakończenie. Nie mogłam tego przeżyć. Jak mogło do tego dojść? Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw.

Czy myślicie, że wasze dzieci są bezpieczne na placach zabaw? Jeżeli macie je cały czas na oku to tak. A co się może z nimi stać, jeżeli zagadacie się z innymi rodzicami? Pan Mazurkiewicz boleśnie się o tym przekonał. Zagadał się i stracił z oczu swoją ukochaną córeczkę. Pech chciał, że dziewczynka zaginęła. Czy samodzielnie się oddaliła, czy może została uprowadzona – to musi zbadać i wyjaśnić policja. Starszy aspirant Wiktoria Wyka postanowiła poprosić o pomoc w tej sprawie sławnego telepatę Michała Pakulskiego. Czy ON będzie wstanie odnaleźć dziewczynkę? Nie wszystkim podoba się, że samodzielnie poprosiła o pomoc pana Pakulskiego. Przez niego Wiktoria będzie miała problemy, jednak czego nie robi się dla ocalenia dziecka.

Poza tą dwójką mamy jeszcze innych bohaterów, między innymi: Pana B. i Jakuba Markotnego, który tropi zbrodnie sprzed lat.

Dziękuję autorowi, że poruszył tak ważny, trudny i bolesny temat: zaginięcia nieletnich.

Czy znacie numer Telefonu w Sprawie Zaginionego Dziecka i Nastolatka? Nie martwcie się, ja też niestety nie znałam tego numeru. Dzięki autorowi już wiem, że warto zapamiętać numer 116000. Polskim operatorem jest Fundacja ITAKA. Mam nadzieję, że nigdy nie będziemy musieli jego używać. Na końcu powieści możecie dowiedzieć się w jakich dokładnie sprawach można dzwonić pod podany numer.

Pamiętajcie, każda zbrodnia prędzej czy później zostanie wyjaśniona, a winni będą ukarani.

Moimi ulubionymi bohaterami z tej powieści są: Pan B. i Wiktoria.

Wiktoria w swoim życiu przeżyła prawdziwą tragedię. Jej siostrzyczka zaginęła. Do tej pory nie odnaleziono jej ani żywej, ani martwej. Dziewczyna ma nadzieję, że kiedyś ją odnajdzie. Czy ktoś pomoże jej odszukać siostrę? Historię jej zaginięcia poznacie czytając „Telepatę”. Wiktoria mocno przeżywa zaginięcia zwłaszcza dzieci. Wtedy wszystko do niej wraca. Mimo wszystko jest silną kobietą, która wie czego chce. W odnalezienia dzieci wkłada 200% siebie. Czy to dobrze czy nie dobrze ocenicie po przeczytaniu. Czy uda jej się odnaleźć zaginione dzieci?

Pan B. to bardzo tajemnicza osoba, która po kolei odsłania nam swoją historię. Ja wam nic nie powiem na jego temat. Dodam tylko, że byłam w głębokim szoku poznając całą prawdę.

Bardzo mocna powieść, która na długo zostanie ze mną. Jestem nią tak zachwycona, że trafi na moją listę top20 2022r..

Mam cichą nadzieję, że autor napisze dalszą część tej porywającej historii.

Na koniec zadam wam pytanie: Czy wierzycie, że telepaci mogą odnaleźć zaginione osoby?

Czytając „Telepatę” ani przez chwilę się nie nudziłam. Cały czas byłam w napięciu. Nie mogłam odłożyć tej powieści nie poznając zakończenia. Uwielbiam to. Bardzo dobrze rozrysowane postacie, które otwierają się przed nami z biegiem stron. Fabuła niezwykła, mocna i bardzo trudna. Tutaj bez śladu znikają dzieci. Czy jest szansa, że wyjdą z tego żywe? Wartka akcja i mnóstwo zwrotów akcji – tego się nie spodziewałam. Bardzo emocjonalna historia. Po tym thrillerze mogę śmiało zaapelować – nie oceniajcie człowieka po okładce, bo się możecie bardzo mocno zawieść.

Rada dla rodziców – wychodząc z domu nie spuszczajcie z oczu waszych dzieci – dla ich bezpieczeństwa i waszego spokoju ducha.

„Telepatę” polecam wszystkim czytelnikom.

Mam nadzieję, że kiedyś „Telepatę” zobaczymy na dużym ekranie.

Jeżeli lubicie mocne thrillery psychologiczne to śmiało sięgnijcie po tą powieść. Nie zawiedziecie się. Można śmiało stwierdzić, że to jest arcydzieło.

Zachęcam do przeczytania „Telepaty”.

Znane wydawnictwo na polskim rynku wydawniczym i mało dotąd znany autor- czy takie połączenie może okazać się korzystne dla każdej ze stron? Czy debiutancka książka w wydaniu Czarnej Owcy autora piszącego o telepatii, hipnozie i jasnowidztwu to strzał w dziesiątkę? A może wręcz przeciwnie- w przysłowiowe kolano? Ja to sprawdziłem i chciałbym z Wami się teraz podzielić swoją opinią.

Bezsilna policja, próbująca ustalić czy i jak doszło do porwania małej dziewczynki z placu zabaw w Poznaniu postanawia zaangażować w sprawę znanego jasnowidza, którego pomoc jak się w krótkim czasie okazuje, może być jedyną szansą na rozwiązanie tajemniczej zbrodni sprzed lat i uratowanie zaginionych dzieci.

Przede wszystkim muszę się Wam przyznać, że sięgając po tę książkę podświadomie spodziewałem się czegoś dobrego. Czegoś, co po prostu mnie pochłonie. Nie spodziewałem się jednak, że „Telepata” okaże się aż tak rewelacyjną książką. Dzieło Adriana Ksyckiego okazało się lekturą bardzo angażującą w swoją fabułę, wywołując nie raz i nie dwa skrajne emocje z racji oczywistej tematyki porwań i krzywdzenia dzieci. Całość to doprawdy misternie skonstruowana opowieść, w której głównej skrzypce odgrywają zawiłości ludzkiego umysłu i trauma będąca katalizatorem drzemiącym głęboko w jego zakamarkach.

Autor dysponuję naprawdę sporą wiedzą z dziedziny telepatii i hipnozy, umiejętnie wplatając je w ten kryminał, podkręcając przy tym jednocześnie jego temperaturę. Dialogi oraz obraz poszczególnych scen są niezwykle realistyczne, a bohaterzy idealnie uczłowieczeni. „Telepata” to książka, o której jest z pewnością zbyt cicho i liczę, że to szybko się zmieni, bo zwyczajnie na to zasługuje. Panie i panowie przygotujcie się, bo nadchodzi nowy członek elitarnej grupy polskiego kryminału, który z pewnością narobi wiele pozytywnego hałasu w jej szeregach…

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

"Moje umiejętności to nie usługa, którą włączam i wyłączam pstryknięciem palca. To ciężki chleb. To trauma, z którą trzeba żyć. To szarpanina między dwoma światami. "

Ksycki wraca i to z przytupem. Po "Przysiędze Pięciu" byłam ciekawa, jaką stronę obierze autor. Czy będzie to rasowy kryminał, thriller, a może zaskoczy całkowicie innym gatunkiem. Poszedł w kryminał i cieszę się bardzo, ponieważ "Telepata" to wciągająca, dobra książka.

Z placu zabaw znika mała dziewczynka. Jest to na tyle dziwne, że w miejscu, gdzie jest dużo dorosłych i dzieci, ślad po dziewczynce znika. Policja od razu podejmuje działania i próbuje ustalić, czy Marysia została porwana. Z pomocą przychodzi Michał Pakulski, jasnowidz, który wywołuje, niestety, negatywne emocje wśród większości policjantów, jak i społeczeństwa. Okazuje się, że sprawa ta sięga lata wstecz, a kolejne zaginięcie dziecka sprawia, że czasu na poszukiwania przestępcy jest coraz mniej.

Od początku Adrian Ksycki zasypuje dużą ilością informacji, postaciami przez co można się trochę pogubić. Nazwiska policjantów mieszały mi się i dopiero po wciągnięciu się głębiej w powieść poukładałam kto jest kim. Oczywiście to nie jest tak, że każdy odbierze w ten sposób tę książkę, ale jest to możliwe.

Na wstępie rozgrywa się akcja z porwaniem Marysi, o którym jest mowa i to ono wywołuje ciąg kolejnych zdarzeń. Ale czy na pewno? Właśnie nie, historia porywacza sięga lata wstecz i to właśnie teraz podjął się uprowadzenia dzieci. Powrót do przeszłości zawsze dodaje książce emocji i tak jest w tym przypadku. Policyjne śledztwo miesza się ze śledztwem samego Pakulskiego, ale także pewnego dziennikarza, którego wątek gdzieś po drodze się gubi, ale wierzę, że będzie miał swoje kolejne pięć minut w kontynuacji losów Pakulskiego. Jak już wspomniałam, jest dużo postaci i dużo się dzieje. Nie można powiedzieć, że będziecie się nudzili podczas lektury. Nie ma tu opisów przyrody, które mają upiększyć powieść. Autor opisuje ciekawe miejsca znajdujące się w Poznaniu, dzięki czemu można lepiej poznać to miasto.

Postać Michała Pakulskiego jest tajemnicza, nie ma o nim za wiele informacji. Z jednej strony można czuć się zawiedzionym, ale jest też nadzieja, że w kolejnej części dowiemy się o mężczyźnie czegoś więcej. "Jasnowidz z Darłowa" potrafi znaleźć zaginione osoby, choć nie w każdym przypadku. Temat telepatii jest rozwinięty i towarzyszy przez całą powieść. Dobrze, bo nie jest to temat poruszony na chwilę, tylko autor zaznajamia czytelnika z tym zagadnieniem.

Inaczej jest w przypadku starszej aspirant Wiktorii Wyki, którą polubiłam. Jedno wydarzenie z życia skłoniło ją do obrania jedynej słusznej drogi zawodowej - kryminalni. Popełnia błędy, łamie przepisy, na własną rękę podejmuje się działań, które popychają ją dalej w śledztwie. Czy współpraca ze znany telepatą wyjdzie jej na dobre?

Jest to bardzo dobra powieść, której nie można odmówić intrygującej historii, ciekawych zagadnień, a zakończenie nie jest potraktowane po łebkach, co miło mnie zaskoczyło. Narracja trzecioosobowa jest tu jak najbardziej słuszna ze względu na ilość bohaterów. Dodatkowym smaczkiem jest poznanie samego przestępcy. Motyw na pewno Was zaskoczy 😉 Liczę na to, że kolejny tom o Michale Pakulskim dostarczy nowych informacji o bohaterze i jeszcze większych emocji.

„Zło istnieje w każdym z nas, jest na wyciągnięcie ręki i kiełkuje, kiedy na to pozwalamy”.

Poznań. Z placu zabaw znika mała dziewczynka, Marysia. Przepada bez śladu, jak kamień w wodę. Policja próbuje ustalić co się stało z dzieckiem. W toku śledztwa niespodziewanie natrafia na ślady morderstwa sprzed lat..

Do sprawy zaginionej dziewczynki zostaje zaangażowany jeden z najsłynniejszych jasnowidzów ostatnich lat, Michał Pakulski, człowiek który za pomocą swojego umysłu rozwiązał już nie jedną zagadkę zaginięcia człowieka. W jego talencie upatrywana jest szansa na szybkie rozwiązanie i zamknięcie sprawy. Wkrótce w mieście znika kolejne dziecko..

Porywacz umiejętnie kreuje okoliczności, oszukuje świadków, mami oczy.

Czy telepatia, dar, trauma, „szarpanina między dwoma światami”, zwał jak zwał, pomoże w odkryciu prawdy, czymkolwiek ona jest? Czy jednak ta prawda jak „milcząca sierota” nie będzie w stanie przemówić do racjonalnych umysłów śledczych?

Czy w sytuacji, gdy czas stanowi „ulotną walutę”, ludzie wyszkoleni, by w swojej pracy trzymać się zasad prawa i kryminalistyki, regulaminów i procedur, będą mieli odwagę zaufać intuicji?

„Telepata” to nieszablonowy, klimatyczny kryminał o największym koszmarze jaki może spotkać rodzica. O zaginięciu dziecka i lawinie czarnych myśli, bodźców i zdarzeń temu towarzyszących. O bezsilności i niemocy. O ostatnich deskach ratunku. Oraz o prawdzie, która czasami jest wręcz nieprawdopodobna.

Świetna książka, warta uwagi.

Polecam.