Taniec piżmowych szczurów

Pisarz Wiktor Szczęsny otrzymuje w darze od swojego czytelnika dom w Podborzu. Ten dziwny i oryginalny gest zadziwia pisarza, który właśnie przeżywa życiowy kryzys. Nie zastanawiając się długo Wiktor decyduje się przyjąć propozycję i udaje się w to tajemnicze miejsce, wprost idealne do tworzenia nowych powieści. Szybko okazuje się, że ta decyzja ma drugie, a nawet trzecie dno. W nowym domu zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy, dodatkowo od samego początku pobytu Wiktora zaczyna odwiedzać miejscowa policja.

Pozostawiony bez telefonu i samochodu, odcięty od świata, z poleceniem napisania powieści Szczęsny próbuje przetrwać w tym pełnym grozy domu.

“Taniec piżmowych szczurów” to opowieść z pogranicza snu i jawy, z nadprzyrodzonymi motywami, nie jest to typowy horror, ale pewne wątki mogą przyprawić o gęsią skórkę. Autor zgrabnie eksperymentuje z formą oraz konwencją odnoszącą się do powieści grozy. Pierwszoosobowy narrator snuje swoje rozważania przepełnione ironią oraz uszczypliwym humorem, nie brakuje również dosadnych sformułowań. Bohater zostaje rzucony w wir zdarzeń związanych z klątwą i pewnym bardzo haniebnym czynem z czasów drugiej wojny światowej. Czy uda mu się przerwać ciąg nieszczęśliwym zdarzeń i odkupić winę? Aby odpowiedzieć na to pytanie sięgnijcie po tą oryginalną, klimatyczną książkę. Emocje gwarantowane.

Książka zamiast kwiatka

"Podborze. Moja nowa mała ojczyzna. Błotem i krwią płynąca."

Główny bohater jest pisarzem, któremu posypało się życie prywatne. Niespodziewanie otrzymuje dom przy grobli. Ma w nim zamieszkać i pisać, jednak bardzo szybko zaczynają się dziać dziwne rzeczy.

Klątwa i zjawy są trzonem tej powieści, a to jest to, co lubię i co mnie przeraża. Fabuła opiera się na niezidentyfikowanych dźwiękach, obrazach i odczuciach. Bohater czuje się osaczony, wciąż obserwowany.

Podsumujmy. Biorąc pod uwagę wszystkie strachy jest całkiem dobrze, ale to nie wszystko. To również historia z duszą, będąca pewnego rodzaju wytknięciem ludzkich wad i prztyczkiem w nos przeszłości. Nie brakuje tutaj humoru i zręcznej ironii opakowanej w lekkie pióro.

Krzysztof A. Zajas to autor powieści kryminalnych i grozy - do tej pory z tego drugiego gatunku miał na koncie “Oszpicyn”, teraz jego dorobek powiększył się o “Taniec piżmowych szczurów”. Jest to niejako domknięcie historii z “Oszpicyna”, ale mimo wszystko nie zalicza się tych tytułów do serii - powiązanie jest bardzo luźne, więc nic nie stoi na przeszkodzie, by czytać książki całkowicie oddzielnie. Ja tak zrobiłam z „Tańcem piżmowych szczurów” i muszę przyznać, że była to pokręcona, uszczypliwie zabawna i ciekawa lektura, mimo iż tak na co dzień po grozę raczej nie sięgam. Tutaj autor bawi się gatunkiem, bawi się znanymi motywami i gra z czytelnikiem, ciągle puszcza do niego oko, mieszając fikcję literacką z czymś, co mogłoby się wydawać faktami z naszego życia prawdziwego. Główny bohater, a zarazem narrator powieści to pisarz, który dosyć impulsywnie przeprowadza się do domu na wsi - ten już pierwszej nocy wydaje się nawiedzony. Ale czy na pewno? A może to tylko bujna wyobraźnia pisarza, sny, które przynoszą mu natchnienie do tworzenia? Historia długo rozgrywa się tylko w tym jednym miejscu, dopiero gdzieś za połową bohater z domu wychodzi, jednak cały czas pozostaje w okolicy. A ta jest klimatyczna, idealna dla powieści grozy - mała społeczność, odosobnienie, mgliste, bagniste tereny. Intryga jest pokręcona i zagmatwana dzięki stylowi narracji, który jest dosyć gawędziarski, a styl sprawia, że historia jest zabawna i lekka. To zmienia się, gdy czyta się tę powieść w nocy… Dobrze się bawiłam, po raz kolejny utwierdziłam się w tym, że uwielbiam styl autora - jest zabawny, jest ironiczny, jest inteligentnie błyskotliwy. Cokolwiek napisze - przeczytam! I ten tytuł i Wam gorąco polecam!

„Taniec Piżmowych Szczurów” to książka w której zakochałam się od pierwszych stron. W ostatnim czasie miałam zastój czytelniczy i nie mogłam wgryźć się w 100% w żadną książkę, z tą było inaczej. Było w niej wszystko co najbardziej lubię w grozie, tajemnica, mroczna posiadłość z przeszłością, zjawy, i małe wręcz klaustrofobiczne miasteczko. Czy to nie brzmi znakomicie? Autor stworzył w tej książce niesamowity klimat, dokładnie taki jaki lubię najbardziej.

Co zrobiłyście gdyby ktoś zaproponował wam dom w którym możecie zamieszkać od zaraz zupełnie za darmo?

Taką propozycję dostaje od czytelnika nasz główny bohater, autor grozy który ma spotkaniu autorskich na targach. Nie ukrywam że jest to znakomity pomysł na fabułę i w 100% wykorzystany potencjał. Książka zaczęła się świetnie, od samego początku klimat aż wylewał się z książki. Mam nadzieję że Pan Krzysztof nie obrazi się jeśli pozwolę sobie porównać jego dzieło do książek Kinga, ale jest to z mojej strony komplement ponieważ, jak pewnie niektórzy z was wiedzą książki Kinga kocham całym sercem.

Jest to zdecydowanie książka dla dorosłego czytelnika chociażby przez wulgaryzmy które się tam znajdują, ale zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

O tej książce mogłabym jeszcze trochę mówiąc ale nie chcę odbierać wam przyjemności samodzielnego zapoznania się z fabułą. Gorąco polecam i mam nadzieję że uda wam się sięgnąć po „Taniec Piżmowych Szczurów” 🖤

10/10 ⭐