Taka tragedia w Tałtach. Kryminał z pazurem. Tom 2

"Czekała. Wiedziała, że zemsta - jak galaretka - powinna być konsumowana na zimno."

Ja zabieram Was w podróż nad mazurskie jeziora, gdzie trup się ściele, romanse kwitną i koty grasują!

Autorka po raz drugi przedstawia nam historie Rozalii Ginter miejscowej weterynarz, jej kotki Burbur oraz losy mieszkańców Mazur.

Tym razem w Tałtach, w wilii znanego piosenkarza znalezione zostaje ciało mężczyzny, miejscowego dewelopera, który ostatni raz był widziany 3 miesiące wcześniej, podczas zabawy sylwestrowej. Podejrzani są czterej mężczyźni, którzy byli obecni w wilii, śledztwo całe prowadzone jest przez Pawła Gintera oraz Radzia Romaniuka. Czy mężczyznom uda się schwytać mordercę?

Jednocześnie, Rozalia po odkryciu romansu swojego męża z jej recepcjonistką wpada w paranoję i szpieguje meża i jego kochanicę. W normalnej sytuacji by się z nim rozstała, jednak ktoś ją widział i przesyła niewygodne zdjęcia, na których cała jej zbrodnia została uchwycona. Przecież nie zostawi męża za zdradę, kiedy ona zabiła jego matkę, prawda? Szczególnie, że śledztwo ruszyło i kryminalni z Mrągowa są na miejscu.

Po raz kolejny otrzymałam dobrą dawkę humoru, sporo intryg, nieprzewidywalne zachowania kotki Burbur, a także niesamowite zwroty akcji. Zaś końcówka spowodowała, że nie mogę się doczekać kolejnej części! Jeśli właśnie czegoś takiego szukacie to serdecznie Wam polecam tę serię.

Dodam, że rozdziały "pisane" przez Burbura są bardziej znośne, niż w pierwszej części, przynajmniej dla mnie. Były tym elementem humorystycznym, który dopełniał całość. :)

Marta Matyszczak na komedii kryminalnej zna się jak mało kto. Ten, kto sięgnął po wcześniejsze książki autorki doskonale wie, co mam na myśli. Humor kipiący z każdej strony, zbrodnia trzymająca w napięciu oraz cięte riposty i trafne spostrzeżenia „zwierzęcych bohaterów” to przepis na doskonała zabawę podczas czytania. Piszcząc o „zwierzęcych bohaterach” mam na myśli Gucia znanego z serii „Kryminał pod psem” oraz kotkę Burbur, która również skradła czytelnicze serca nowym cyklem autorki pt. „Kryminał z pazurem”.

„Taka tragedia w Tałtach” to już drugie spotkanie z uroczą kotką, która jak dla mnie swymi ironicznymi uwagami trafnie opisuje otaczającą ją rzeczywistość. Lektura jej pamiętnika zapewnia nam salwy śmiechu. Burbur w humorystyczny sposób określiła relacje kot-człowiek: „Kot jest stanowczo zbyt inteligentny, żeby podążać równym krokiem łapa w łydkę ze swoim niewolnikiem”.

A my sięgając po „Taką tragedię w Tałtach” wraz z komisarzem Pawłem Ginterem podążać będziemy śladami zbrodni, aby poznać personalia mordercy. A wszystko zaczęło się w małej mazurskiej wiosce. W Tałtach w noc sylwestrową w willi znanego piosenkarza na dobre trwa zabawa. Dla jednego z imprezowiczów była ostatnią w jego życiu. Dwa miesiące po zabawie operator koparki dokopał się do ciała mężczyzny. Czy ciało znalezione u brzegu jeziora jest „pamiątką” sylwestrowej nocy? Komisarz Paweł Ginter zrobi wszystko, aby odpowiedzieć na te pytanie. Zresztą wertując kolejne strony powstaje coraz więcej pytań.

Jednak nie tylko zagadka zbrodni jest jedynym punktem wciągającym nas w lekturę. Również osobiste problemy żony komisarza nie pozwalają odłożyć książki. Odnosząca sukcesy Rozalia Ginter obawia się, że jej skrywana tajemnica wyjdzie na światło dzienne. Zwłaszcza, że ktoś zna jej tajemnicę. Dodatkowo wspomniany pamiętnik kotki Burbur zapewni nam doskonałą zabawę podczas czytania. Bo nie da się ukryć, że Marta Matyszczak zawsze gwarantuje nam dobrą zabawę z kryminalną zagadkę. Zatem sięgając po „Taką tragedię w Tałtach” zapewniacie sobie taaaaką doskonałą czytelniczą ucztę. Dlatego też moi mili, nie czekajcie ani chwili, tylko łapcie książkę w swoje dłonie, niech humor Marty Matyszczak Was pochłonie.

Książka „Taka tragedia w Tałtach” ukazała się nakładem Wydawnictwa Dolnośląskiego

To druga już część cyklu kryminalnego, w którym pierwsze skrzypce gra kotka Burbur, która prowadzi swój pamiętnik. Opisuje w nim życie rodziny Ginterów oraz sprawy związane ze śledztwami, które są prowadzone w toku akcji. Nie będę wdawać się w szczegóły, bo weszłabym w spoilery dotyczące pierwszej części, a ktoś mógł jej nie czytać, więc nie będę psuć niespodzianki.

Jeśli chodzi o mnie i o komedie kryminalne, to różnie z nami bywa. Bardzo trudno mnie zadowolić w tej kwestii, ale Marcie Matyszczak się to udało. Dlatego też czekałam na kolejną część cyklu. Tym bardziej, że poprzednia zakończyła się w taki sposób, że zaostrzyła mój apetyt. Byłam bardzo ciekawa, jak autorka to poprowadzi.

Jedno jest pewne - nie można narzekać w tej książce na brak akcji. Ani trupów nie brakuje, ani tajemnic. Bohaterowie nieco zmienili się od poprzedniej części. Strasznie irytował mnie Paweł, czasami mną aż trzepało, kiedy widziałam, co wyprawia. Rozalii było mi nieco żal, ale parę razy miałam ochotę nią potrząsnąć, żeby się obudziła, zobaczyła, co się dookoła niej dzieje, i jakoś na to wszystko zareagowała. Ja wiem, że to była komedia, ale czasem takiej stanowczości z jej strony mi brakowało. Za to jako Ślązaczka kocham Pejtera, taki swój chłop z niego.

Nie do końca bawiły mnie wstawki Burbury. Niektóre z nich czytałam bez cienia uśmiechu na twarzy. Ciarek żenady nie było, nic z tych rzeczy, ale humor nie zawsze trafiał. Jednak w pierwszej części Burbur podobała mi się bardziej.

W każdym razie, jeśli szukacie lekkiej komedii kryminalnej, to miejcie na uwadze tę książkę. Tylko pamiętajcie, żeby przeczytać też poprzednią część. W przeciwnym wypadku możecie czasem czuć się nieco zagubieni, są tutaj odwołania do niej, ale to nie wystarczy, żeby zrozumieć niektóre kwestie.

„Jednak to, co Rozalia Ginter ceniła sobie w życiu najbardziej, to rodzina. Kiedy więc miała do wyboru dobro najbliższych i własną moralność, ta druga przegrywała w przedbiegach tego nierównego wyścigu”.

O ile w poprzednim tomie Kryminałów z pazurem trupa podrzucono do Mikołajek, to tym razem Marta Matyszczak postanowiła zepsuć reputację malowniczym Tałtom.

Ale do brzegu. Ciało nieboszczyka, zdecydowanie nie pierwszej świeżości, zostaje odkryte nad brzegiem jeziora Tałty. Jego personalia szybko przestają być tajemnicą, jak i również fakt, że zginął w cieniach i blaskach noworocznych fajerwerków. Najbliższych przyjaciół w ogóle nie zaniepokoił fakt jego dłuższej nieobecności, co mocno zastanawia lokalną policję. Komisarza Pawła Gintera i posterunkowego Romaniuka czeka żmudne śledztwo, bo wspomnienia z nocy sylwestrowej są spójne tylko do pewnego momentu… Dodatkowo w Tałtach równolegle toczy się śledztwo w sprawie śmierci Jadwigi Ginter, prowadzone przez policjantów z Mrągowa, którzy lubują się w pojawianiu się w najmniej odpowiednich momentach.

Spokojny sen Rozalii Ginter zakłócają wyrzuty sumienia i ciągła obawa, że jej największy sekret ujrzy światło dzienne, co oznaczałoby absolutny koniec wszystkiego, od kariery zawodowej aż po życie rodzinne. Jedynie Burbur pozostaje niezachwiana w swej działalności literackiej a sekretny pamiętniczek, pisany coraz ostrzejszym stylem, zyskuje na objętości.

„To my – kobiety – powinniśmy rządzić światem. Po tygodniu nie byłoby na nim wojen, susz, powodzi, epidemii i globalnego ocieplenia. Oraz bezużytecznych kretynów”.

„Taka tragedia w Tałtach” rozgrywa się na kilku płaszczyznach. Osią kryminalną jest martwy Bogdan Poniedziałek, którego śmierć jest przyczynkiem do cierpkich rozmów o przyjaźni na papierze. Z kwintetu przyjaciół o wspólnej przeszłości ostał się kwartet, w którym wybrzmiewają wspomnienia podszyte poczuciem krzywdy, niesprawiedliwości i zazdrości, że innym lepiej się powodzi. Czy to wystarczający motyw, by zamordować? A może sprawcy należy wypatrywać zupełnie gdzie indziej?

Sprytnie autorka zaplanowała czas i miejsce zbrodni, jak i ograniczyła grono podejrzanych. Relacjonuje wydarzenia Sylwestra z punktu widzenia kilku osób, siejąc popłoch i zamęt, by nikt nie był wolny od podejrzeń.

„A ciała, pani Rozalio, mają to do siebie, że prędzej czy później wypływają na powierzchnię. Jak prawda”.

Trzeba przyznać, że w małych Tałtach nadspodziewanie dużo się dzieje. Jest śledztwo w sprawie Bogdana Poniedziałka, mrągowska policja szuka winnych śmierci Jadwigi Ginter a więc ci, którzy z tymi sprawami nie mają nic wspólnego, powinni spać spokojnie. A tak nie jest. W miasteczku gęstnieje atmosfera, przesycona tajemnicami, które niektórzy chcą wykorzystać do swoich celów. Wiedza i wspólne sekrety mają to do siebie, że wiążą lepiej niż kredyt hipoteczny. Czy milczenie na pewno jest najlepszym rozwiązaniem? Czy każde kolejne kłamstwo, wypowiedziane w dobrej wierze, może być usprawiedliwione? Nie od dzisiaj wiadomo, że ten, kto popadł w sieć kłamstw, tak łatwo się z niej nie wydostanie.

Ściśle powiązana z wydarzeniami kryminalnymi jest warstwa obyczajowa książki. Zamiast prostować ścieżki bohaterów, Marta Matyszczak podrzuca im kolejne kłody, buduje mury i stawia w sytuacji praktycznie bez wyjścia. Poddaje próbom, by pokazać zachowania z daleka od ich własnej strefy komfortu. O charakterach postaci sporo wiedzieliśmy już z poprzedniego tomu. W tej części znajdujemy ich potwierdzenie, ale też i pojawiają się nowe cechy. Rozalia to wciąż kobieta o silnej, lecz poharatanej ciemnymi rysami osobowości. Jest niczym czołg, który prze do przodu, kierując się dobrem najwyższym, czyli dobrem swojej rodziny. Z kim wejść w sojusz, komu zaufać po drodze a kogo absolutnie unikać i ile to wszystko będzie ją kosztować, wie tylko ona. Dodatkowo Rozalia ujawnia swoje nowe oblicze, będące pokłosiem wydarzeń z pierwszego tomu. Tylko czy realizacja własnej zemsty nie będzie stała w sprzeczności z innymi, priorytetowymi ustaleniami? I właśnie na tle swojej żony Paweł Ginter wypada stosunkowo blado. Jego śledcza uwaga jest rozproszona, brakuje mu stanowczości, zdecydowania i przyznania się do własnych błędów… Cóż, Paweł Ginter jest mężczyzną, który błądzi coraz bardziej… A propos postaci – autorka puściła oczko (i to nie jeden raz!) do swoich czytelników, sięgając do znajomych postaci z Kryminałów pod psem. Wypatrujcie ich koniecznie!

„Taka tragedia w Tałtach” to historia, w której nic nie jest oczywiste na pierwszy rzut oka a świat ma wiele odcieni pomiędzy bielą a czernią. Trup Poniedziałka prowokuje do szczerych rozmów o męskiej przyjaźni, idealnej tylko z zewnątrz. Podobnie jest z mieszkańcami Tałt – zaklęci w matni kłamstw nie potrafią się z niej uwolnić a tajemnice – zarówno te mniejsze, jak i większe – mnożą się niepostrzeżenie. Nikt do końca nie może czuć się bezpiecznie a wyrzuty sumienia przypominają o sobie w najbardziej niewygodnych momentach. Śledztwa i zawirowania życiowe bohaterów budują wielopłaszczyznową historię, którą osładza cięty język Burbura, która ma za nic człowieczą opinię…

Spróbujcie się nie uśmiechnąć!

„Mówią, że jak gość w dom, to Bóg w dom, ale ja bym nie chciała przenocować ani jednego, ani drugiego. Hołduję zasadzie, że gość jest jak ryba: po trzecim dniu zaczyna zalatywać”.

W Tałtach na Mazurach swoją rezydencję zbudował znany piosenkarz Norbert Nowak. Na jej terenie, u brzegu jeziora zostaje znalezione ciało mężczyzny. Okazuje się, że tym mężczyzną był jeden z kolegów Nowaka, który bawił się u niego w sylwestrową noc.

Śledztwo prowadzi Paweł Ginter. Okazuje się, że wielu miało motyw, aby pozbyć się Bogdana Poniedziałka.

Do Mikołajek przyjeżdżają też śledczy z Mrągowa, zbadać sprawę śmierci matki Pawła Gintera. Rozalia, żona Pawła, żyje w ciągłym stresie. Ktoś poznał jej tajemnicę i grozi jej wyjawieniem. A to zaprowadziłoby Rozalię wprost do więzienia.

Zamieszanie w domu Ginterów obserwuje i zapisuje w swoim nowym pamiętniczku kotka Burbur.

"Taka tragedia w Tałtach" to druga część cyklu Kryminał z pazurem. Jest to komedia kryminalna, gdzie część wydarzeń poznajemy z perspektywy kotki.

Bardzo byłam ciekawa, jak potoczą się dalsze losy małżeństwa Ginterów. A dzieje się u nich wiele. Śledztwa, morderstwa, współpraca z kryminalistami to tylko część ich codzienności. Dodatkowych problemów przysparzają im córki, bliźniaczki, które zaczęły spotykać się z tym samym mężczyzną.

"Taka tragedia w Tałtach" poza nową sprawą kryminalną, zawiera wiele nawiązań do poprzedniej części "Mamy morderstwo w Mikołajkach", dlatego to od niej lepiej zacząć.

Kotka Burbur oczywiście dalej błyszczy, a jej uwagi i spostrzeżenia są bezbłędne. W razie potrzeby jest też gotowa do akcji. Nie waha się śledzić Rozalię czy stanąć w jej obronie.

W tej mazurskiej serii nie ma nudy, nawet kiedy do sezonu jeszcze daleko. Czyta się lekko i szybko, a przy tym z ciągłym uśmiechem na ustach. Trupów nie brakuje, ale dowcipu również. Czekam na kolejną część.