Tajemniczy przeciwnik

W tej historii poznajemy początki Tommy’ego i Tuppence. Akcja dzieje się tuż po wojnie, gdzie główni bohaterowie wracają do szarej rzeczywistości bez perspektyw i pieniędzy. Ona nie chce wracać do rodzinnego domu i znów żyć pod czujnym okiem archidiakona jako jedna z siódemki dzieci. On również desperacko próbuje znaleźć sposób na utrzymanie się. Pracy brak, przyszłość nie wygląda kolorowo, więc wpadają na pomysł… zostania „młodymi poszukiwaczami przygód”. Brzmi absurdalnie? Oczywiście! Ale właśnie od tego zaczyna się cała historia. Ich rozmowę podsłuchuje podejrzany mężczyzna, który szybko proponuje Tuppence tajemnicze zlecenie. Chwilę później pojawia się wątek Jane Finn dziewczyny, która podczas wojny miała przewieźć tajne dokumenty. Dokumenty zniknęły, Jane również, a wokół sprawy zaczynają krążyć ludzie wywiadu, tajemniczy Amerykanin oraz słynny Pan Brown człowiek bez twarzy, którego nikt nie zna, a pociąga za wszystkie sznurki. Tommy i Tuppence pakują się w to wszystko z ogromnym entuzjazmem, przebierają się, improwizują, wpadają na szalone pomysły i właśnie ta energia jest największą siłą tej książki. To zupełnie inna Christie niż ta z Poirotem czy panną Marple. Tutaj jest młodość, chaos, spontaniczność i ogromna frajda z przygody.

Para znajomych spotyka się po pewnym czasie. Tuppence i Tommy, bo o nich mowa, mają dość nudnej egzystencji, chcą emocji i przygody! Czasem słowa wypowiedziane w odpowiednim momencie się spełniają. Tak właśnie było z tym duetem. Mają oni za zadanie znaleźć niejaką Jane Finn. Nie wiedzą,że ta sprawa wcale nie jest tak błaha jakby się mogło wydawać.

Tego jeszcze nie grali. Nie miałam pojęcia,że królowa kryminału miała w swoim portfolio taki fajny, zabawny i igrający z ogniem duet.

Tuppence i Tommy, chociaż znają się od lat traktują się bardziej jak przyjaciele. Jednak w obliczu niebezpieczeństwa dostrzegają coś o czym by nawet wcześniej nie pomyśleli. Oboje są młodzi, pełni energii i żądni przygód oraz pieniędzy. W niektórych momentach improwizują na całego, nie wychodząc z roli nawet gdy inni wydają się być zaskoczeni. Nie boją się nic, a nic. Bardzo ich polubiłam!

Jest też tajemniczy pan Brown. Wszyscy o nim słyszeli, każdy się go boi ale nikt go nie widział...a może widział tylko nie wiedział,że to właśnie on.

Świetna intryga kryminalna, kilka wprowadzających w błąd czytelnika plot twistów i zakończenie.... W pełni satysfakcjonujące. Polecam.

Jeden autor, kilka różnych serii, tak czy nie? A co jeśli się dodatkowo ze sobą w pewnym momencie zaczynają przeplatać i spotykamy bohaterów także z innych cykli? Ja zawsze gdzieś na to liczę i tak samo z Christie miałam, gdy zobaczyłam, że są różne postacie i odgrywają główne role w poszczególnych książkach, to miałam nadzieję, że gdzieś tam ich losy się przetną. Bo wiecie, ja głównie znam Marple i Poirota!

Wielu czytelników, których spytam o Agathę Christie od razu powie: Herkules Poirot. Dla mnie to zawsze były pewnego rodzaju kryminały, gdzie później mówiło się, że ktoś pisze w stylu Christie. Ale nie tym razem. Tutaj mamy pierwszy tom przygód Tommy'ego i Tuppence'a.

A są to postacie nietuzinkowe, bo wyobraźcie sobie, że szukają pracy... a raczej wrażeń i przygód. Jasne, chodzi też o zarobek, bo po wojnie okazało się, że o ten bardzo ciężko więc też mają problemy finansowe. I w ten sposób przyjaciele wpadają w sam środek sprawy o wadze państwowej. I w tym momencie mamy trzecią postać, Jane Finn, która ma w posiadaniu dokumenty mogące wywołać tak ogromny skandal, że masa ludzi zaczyna jej szukać i grozi jej niebezpieczeństwo.

To nieco inna książka niż typowe dla Christie kryminały. Tutaj bym powiedziała, że odnajdą się fani Scherlocka i to w tym najbardziej przygodowym wydaniu. Dzieje się dużo, szybko mknie akcja i nie ma chwili na oddech. Znów wpadamy do Londynu by przemierzać jego ulice i to jest absolutnie cudowne. I czy zdziwi Was jak powiem, że to nieco obszerniejsza powieść niż to zwykle autorka miała w zwyczaju? Całe 320 stron!

Oczywiście nie zabrakło też poczucia humory autorki i miejscami można się nieźle uśmiać, a w innych sytuacjach wręcz z zapartym tchem czekać na ciąg wydarzeń. Mnóstwo emocji i to naprawdę różnych, ale trzeba przyznać, że po raz kolejny jest to typowe Cozy i napisane tak lekkim językiem, że czyta się z przyjemnością.

Tommy i Tuppence są tutaj postaciami, które kradną serca czytelników, niemal natychmiast i nic dziwnego, bo są sympatyczni, ale żądni przygód i tym samym kłopotów. Bo to się łączy, prawda? A mimo to, jak tylko skończyłam czytać, to poszłam sprawdzić ile jeszcze jest tomów z nimi w akcji i okazuje się, że są też opowiadania.

Zatem, czy autor jest czasami skazany na stworzenie tylko jednego bohaterka ikonicznego, zapamiętywanego, czy może stworzyć ich kilku jak Christie?

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dolnośląskim.

// współpraca reklamowa //

🅃🅈🅃🅄🄻: Tajemniczy przeciwnik

🄰🅄🅃🄾🅁: Agatha Christie

🅂🄴🅁🄸🄰: Tommy i Tuppence (Tom 1)

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @proszynski_wydawnictwo

🄾🄲🄴🄽🄰: 3/5⭐

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 320

🄳🄰🅃🄰 🄿🅁🄴🄼🄸🄴🅁🅈: 06.05.2026r.

Lata dwudzieste poprzedniego wieku, to jeden z moich ulubionych czasów w literaturze, a szczególnie w kryminałach.

Muszę przyznać, że mimo przeczytania wielu książek Christie, to ta była naprawdę ogromnym powiewem świeżości. Szczególnie było to odczuwalne w prowadzeniu fabuły , ale i trochę w bohaterach, o których zaraz powiem trochę więcej. Wracając do fabuły, to jej poprowadzenie było dość nietypowe jak na Agathe i uwielbiam odkrywać tą autorkę właśnie w takich nowych, innych odsłonach.

Tak jak sama fabuła i akcja była naprawdę super poprowadzona, tak jednak Tommy i Tuppence grali mi na nerwach już od pierwszych stron. Niestety, ale ich podejście do życia było naprawdę irytujące i myślę, że dam im jeszcze jedną szansę, bo ich przygody są naprawdę ciekawe, ale jeśli ich zachowanie pozostanie bez zmian, to więcej podejść do nich robić nie będę.

Agatha Christie dedykuje książkę "wszystkim, którzy wiodą monotonne życie – w nadziei, że przez tę lekturę doświadczą, choćby z drugiej ręki, rozkoszy i niebezpieczeństw Wielkiej Przygody". I rzeczywiście, "Tajemniczy przeciwnik" od pierwszych stron niesie czytelnika swoim przygodowym, ekscytującym vibe'm. Początek jak z hollywoodzkiego filmu – trwa pierwsza wojna światowa; Lusitania, brytyjski transatlantyk, zostaje trafiona t0rpedą przez niemiecki okręt podwodny i tonie; młodej kobiecie tuż przed wejściem do szalupy ratunkowej zostają powierzone tajne dokumenty. Wkrótce na scenę wkraczają Tommy i Tuppence, młodzi ludzie, przyjaciele z dzieciństwa – marząc o wyrwaniu się z powojennej beznadziei i monotonii, wikłają się w śmiertelnie niebezpieczną grę. Pierwsza powieść Agathy Christie z udziałem tego osobliwego duetu jest utrzymana w przygodowo-szpiegowskim klimacie – dynamiczna, pełna akcji i młodzieńczej energii (przypomina mi nieco "Spotkanie w Bagdadzie", które tak bardzo polubiłam). Tommy i Tuppence, z entuzjazmem, odwagą i dużą dozą niefrasobliwości, podejmują wyzwanie – ruszają śladem zaginionej kobiety i skradzionych akt – w cieniu nieuchwytnego i tajemniczego pana Browna. Dzieje się naprawdę wiele: niespodziewane śmierci, strzelaniny, ucieczki, pościgi samochodowe, romans i odrzucone zaręczyny, międzynarodowe spiski, dziwne zbiegi okoliczności, sukcesy i wpadki. Duet stworzony przez Christie jest absolutnie czarujący – wnoszą ogromną dawkę lekkości, dowcipu i uroku osobistego. Są niczym kameleony, łatwo odnajdują się w nowych sytuacjach i zawsze są w centrum wydarzeń. Ich mocną stroną nie jest profesjonalizm, logika i doświadczenie, lecz wyobraźnia, młodość, improwizacja i niekonwencjonalne podejście. Tuppence to kobieta, która wychodzi poza ramy swoich czasów – żądna przygód, bezpośrednia, charyzmatyczna i niezależna. Razem ze spokojnym i zrównoważonym Tommy'm świetnie się uzupełniają, a ich interakcje (szczególnie przekomarzania) są urocze i zabawne. I choć fabuły nie należy traktować zbyt poważnie – bo liczy się przygoda i akcja – w książce wyczuwalny jest powojenny angielski klimat (chaos, polityczne napięcia, wszechobecna podejrzliwość, niepokój wobec zmian społecznych i trudności ekonomicznych). "Tajemniczy przeciwnik" trzymał mnie w napięciu – i czułam radość z lektury (czy wspominałam już, że to zabawna powieść?;).

I cóż... Lubię Herkulesa Poirota i pannę Marple, ale Tommy i Tuppence to przemiła odmiana. Ta książka urzekła mnie swoim dynamizmem, lekkością i dowcipem. To opowieść o młodości, sprycie, zaufaniu i zdradzie. O wielkich pieniądzach i wielkiej polityce, niebezpieczeństwie i porywach serca. A także o tym, że nie należy zdradzać wszystkiego, nawet osobie, którą dobrze się zna... Świetna czytelnicza rozrywka.