Agatha Christie. Beresfordowie. Tajemniczy przeciwnik

Tajemniczy pan Brown i pakunek, który został przekazany Jane Fish na zatopionym transatlantyku, są zagrożeniem dla bezpieczeństwa Imperium Brytyjskiego. Jednak Jane obecnie uważana za zaginioną. Na jej poszukiwanie gotują się nie tylko nasi bohaterowie, ale i Amerykanin Julius Herrsheimer i błyskotliwy prawnik James Edgerton. W przeciwieństwie do Nocy w bibliotece, Tajemniczy przeciwnik jest raczej thrillerem szpiegowskim. Tommy i Tuppence mają tutaj ambitny, ale i pełen przygód pomysł, aby związać się z brytyjskim podziemiem jako duet poszukiwaczy przygód, którzy podejmą się prowadzenia drobnych spraw karnych dla każdego, kto zapłaci odpowiednią cenę. Ale ta desperacka próba złapania dobrego zarobku zupełnie przypadkowo wpakowała ich w międzynarodową aferę.

Początkowo para nie zdaje sobie powagi sytuacji. Dla nich jest to trochę zabawą. Jednak podekscytowanie i ignorancja związana z niebezpieczeństwem naiwnej młodości, może łatwo doprowadzić do zagrożeń, których nigdy sobie nie wyobrażali.

Słabym punktem Tajemniczy przeciwnik są niestety antagoniści, potraktowani niezwykle szablonowo. Amerykanin jest szalony i raptowny, Rosjanin musi posiadać bródkę i być komunista, szajka szpiegowska jest brutalna i nie przebiera w środkach, zwłaszcza siłowych rozwiązaniach. Planują ataki terrorystyczne w Imperium Brytyjskim i, oczywiście, odzwierciedlają strach ludzi na Zachodzie przed potencjalnymi rewolucyjnymi wydarzeniami, które mogłyby spowodować rozprzestrzenianie się idei bolszewickich i rewolucji proletariackiej.

Więcej na: [Adres usunięty]

Wydawnictwo Egmont z okazji przypadającego stulecia literackiego debiutu Agaty Christie wypuszcza na rodzimy rynek serię komiksowych adaptacjami jej dzieł. Jednym z oferowanych tytułów są Beresfordowie. Seria opisująca przygody pary detektywów amatorów, których łączy coś więcej niż tylko wspólna pasja do rozwiązywania tajemnic. Na rynku pojawiło się pięć książek z ich udziałem, w komiksowe adaptacji mamy do czynienia z pierwszą wydaną publikacją noszącą podtytuł Tajemniczy przeciwnik.

Tommy Beresford i Prudence Cowle to para znająca się od dzieciństwa. Osiągając wiek dorosły, każde ruszyło własną życiową ścieżką. Spotykają się ponownie w trudnym powojennym okresie, kiedy nie ma zbyt wiele szans na łatwy i dobry zarobek. Impuls i zamiłowanie do przygód powoduje, że postanawiają oni założyć spółkę detektywistyczną. Ich pierwsza sprawa pojawia się szybciej, niż mogli się tego spodziewać. Będą musieli oni odnaleźć zaginioną po ataku na statek RMS Lusitania - Jane Fish, która miała stać się przez przypadek posiadaczką wyjątkowo tajnych i niebezpiecznych dokumentów. Im bardziej brną oni w ten przypadek, tym bardziej zagłębiają się w szpiegowską intrygę, w której każdy niewłaściwy ruch może skoczyć się śmiercią. Jedyną szansą na odnalezienie zaginionej oraz przysłużenie się korownie to odnalezienie tytułowego tajemniczego przeciwnika, którym jest pan Brown i powstrzymanie jego planów.

Beresfordowie są na pewno mniej znani przeciętnemu czytelnikowi niż Herkules Poirot czy panna Marple. Nie zmienia to jednak faktu, że pośród wielkich miłośników Agaty Christie, owa para cieszy się równie wielki uznaniem, jak pozostałe wymienione postacie. Emilio Van der Zuiden, odpowiedzialny za scenariusz i rysunki, nie mógł więc sobie pozwolić na żadne odstępstwa od książkowego pierwowzoru, aby w żadnym stopniu nie zniechęcić potencjalnych odbiorców. Musiał ON od początku do samego końca trzymać się sztywno przyjętej linii fabularnej na tyle sprawnie ją skracając, aby zmieściła się ona na ograniczonej ilości stron. Na tym poletku można śmiało powiedzieć, że spisał się ON bardzo dobrze. Odpowiednia opisowa narracja sprawia, że cała historia jest spójna, epatując jednocześnie nutką tajemnicy, co jest przecież jednym ze znaków rozpoznawczych powieści Agaty Christie. Identycznie jak w przypadku książek jednym z najważniejszych elementów komiksu są prowadzone dialogi. Nikogo więc nie powinno dziwić, że znajdziemy tutaj sporo kadrów z gadającymi głowami z dużą ilością tekstu do przeczytania, który potrafi popchnąć znacząco całą fabułę do przodu.

O ile fabularnie jest dokładnie tak jak w książkowym pierwowzorze, to już oprawa artystyczna tytułu, może wzbudzać dość ambiwalentne uczucia. Z jednej strony Emilio Van der Zuiden udanie eksperymentuje z narracyjnym układem kolejnych kadrów w taki sposób, aby z dialogami tworzyły one nierozerwalną całość. W bardzo dobry sposób kreuje ON również tła, dzięki czemu tytuł epatuje mocno wyczuwalnym klimatem powojennej Anglii. Z drugiej jednak mamy do czynienia z dość specyficzną formą rysowania postaci, szczególnie twarzy, które zdecydowanie nie każdemu przypadną do gustu. W przypadku doboru kolorów przez Fabiena Alquier’a nie ma się do czego przyczepić, są one bardzo dobre i świetnie korelują z rysunkami.

Jeśli chodzi o rodzime wydanie i jakoś tłumaczenia stoi ono na bardzo dobrym poziomie, co jest istotne ze względu na istotę dialogów w odbiorze całego dzieła. Nie ma się również do czego przyczepić, jeśli chodzi o jakoś druku czy wykorzystanego papieru.

Można się spierać czy jest w ogóle sens pojawiania się tego rodzaju wydań, tym bardziej że każdy chętny może przecież sięgnąć po oryginalną książkę i jeszcze mocniej zagłębić się w całą historię. Nie zmienia to jednak faktu, że komiksowe adaptacje wybranych powieści Agaty Christie, mogą właśnie zachęcić niektórych czytelników do sięgnięcia po literacką wersję dzieła. Jeśli zaś chodzi o ostateczną oceną recenzowanej opowieści graficznej, mamy tutaj do czynienia z naprawdę niezłym tytułem, który na pewno powinien znaleźć się na celowniku miłośników klasycznych brytyjskich kryminałów.