Ta, która odeszła

Połączenie obyczajówki z thrillerem psychologicznym zawsze budzi mój sceptyzm. Bo ciężko wyważyć połączenie tych gatunków tak, aby nie było nudno lub zbyt intensywnie. A tu udało się to zrobić idealnie.

Kochające się małżeństwo. I przyjaciółka głównej bohaterki. Sekrety, tajemnice, kłamstwa, złudne pozory. I ogrom emocji. Autorka świetnie mamiła czytelnika, wciągała w grę, której nie można było przerwać. Tak mogę szybko podsumować tę powieść. Świetnie się czytała, była bardzo angażująca i w dodatku miała w sobie oryginalność, realność i jeszcze długo pozostawała w głowie. Podobała mi się kreacja bohaterów, byli "jacyś", a ich portret psychologiczny był dopracowany. Pod pozorem zwykłej obyczajówki kryje się świetna historia, która nie zawiedzie czytelnika. Polecam.

Izabela Krasińska to autorka znana z powieści obyczajowych. Ja jeszcze nie miałam okazji poznać jej pióra, głównie dlatego, że rzadko sięgam po taką literaturę. Ale gdy zobaczyłam zapowiedź tej książki, to nie mogłam przejść obok niej obojętnie.. Poraz kolejny okładka zrobiła robotę😄

Dominika i Maciej mają wszystko o czym może marzyć nie jedna rodzina, cudowną córeczkę, piękny dom i przede wszystkim bardzo się kochają. Jednak w ich życiu pełno jest również sekretów, które gdyby wyszły na jaw, zburzyłyby ich sielankowe życie.

Dominika ma też przyjaciółkę, z którą nie rozstaje się na krok od dzieciństwa. Eleonora, z dystansu obserwuje życie Dominiki, zazdrości jej poukładanego życia i marzy o tym by żyć jak ona. Gotowa jest zrobić wszystko, aby osiągnąć swój cel i doskonale wie, gdzie uderzyć, aby najbardziej bolało...

Przyznaję szczerze, to było naprawdę dobre. "Ta, która odeszła" to historia pełna kłamstw, intryg, niedopowiedzeń, przepełniona bólem i złymi emocjami. Mistrzowska fabuła i fenomenalnie naszkicowane portrety psychologiczne bohaterów, stale rosnące napięcie i cała paleta emocji, to wszystko razem tworzy genialną powieść obyczajową z elementami thrillera psychologicznego. Sięgając po tę książkę nie miałam zbyt dużych oczekiwań ale dostałam to, co daje dobry thriller. Takie książki chce się czytać. Izabela Karasińska wykonała kawał świetnej roboty. Mam nadzieję, że autorka pójdzie w tym kierunku i uraczy nas jeszcze nie jedną książką z tego gatunku. Polecam!

Było po pierwszej w nocy, a ja przewróciłam ostatnią kartkę  i zastygłam. Siedziałam nieruchomo na łóżku, próbując pojąć „co to było”. W mojej głowie pojawiło się tysiące myśli, które ciężko było mi zebrać, aby cokolwiek napisać. Jak przekazać w kilkuset znakach to jak dobra była to książka?

Całkiem poważnie mówię – TO JEDNA Z LEPSZYCH KSIĄŻEK, JAKIE BYŁO MI W TYM ROKU PRZECZYTAĆ!!! Perełka, którą musicie mieć!

Niesamowicie wciągająca, intrygująca. Fenomenalne połączenie literatury obyczajowej z thrillerem psychologicznym. Przede wszystkim bardzo prawdziwa.

Jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłu autorki. Dostajemy tutaj z jednej strony obraz rodziny idealnej- szczęśliwe małżeństwo, piękny dom, wspaniałe dziecko. Z drugiej natomiast jej przeciwieństwo- rodzinę patologiczną, gdzie relacje pomiędzy jej członkami są pełne złości.  Poznajemy historię dwóch przyjaciółek prowadzoną dwutorowo. Od najmłodszych lat po czas, kiedy są już dorosłe i mają własne rodziny.

Książka jest przepełniona kłamstwami, sekretami i pozorami. Będą zdrady, intrygi i toksyczne relacje. Nie zabraknie trudnych tematów. W końcu szara rzeczywistość zmusza do wielu czynów. A finał sprawi, że zapamiętacie ją na długo, a na pewno opadnie wam szczęka. Zmusi was do refleksji i pokaże, że wychowanie oraz  środowisko w jakim dorastamy ma ogromny wpływ na nasze życie.

 Wachlarz emocji, który fundują nam bohaterowie, sprawia, że ciężko się oderwać. Budzą skrajne emocje, czasami irytują swoim zachowaniem tak bardzo, że ma się ochotę krzyczeć albo udusić kogoś z nich. Kreacja bohaterów to największy plus tej książki. Albo się ich polubi, albo znienawidzi. Żaden nie jest krystalicznie czysty, każdy ma swoje małe sekrety. Szczególnie główne bohaterki budzą dość skrajne uczucia. Dominika, która ma idealne życie i Eleonora, której życie rzuca kłody pod nogi. Która jest dobra a która zła? To nie jest takie oczywiste. Ja nie polubiłam żadnej bohaterki. Dominika wkurzała mnie swoją naiwnością, a Eleonorę to miałam po prostu ochotę udusić. Dawno nie natknęłam się na kobietę tak bardzo zaślepioną zazdrością, pełnej nienawiści i  złej na cały świat.

POLECAM!

Ta, która odeszła to niesamowicie wciągająca historia, pełna kłamstw, intryg, zaskakująca. Autorka doskonale budowała napięcie, a lektura z każdym kolejnym rozdziałem pochłaniała coraz mocniej. Książka wywoływała we mnie szereg emocji, od współczucia po wściekłość. Te skrajne uczucia budziły przede wszystkim główne bohaterki. Dominika za swoją dziecinną wręcz naiwności, za podtrzymywanie niezwykle toksycznej relacji. Natomiast Eleonora potrafiła tylko zazdrościć i narzekać na swój marny los. Jako dorosła kobieta powinna wziąć się w garść i zawalczyć o lepsze życie dla siebie i synka. Bohaterowie książki to ogromny atut historii. Są doskonale wykreowani, bardzo realni. Każdy z nich skrywa jakieś tajemnice, a pod maską przyjaźni czy szczęśliwego małżeństwa kryje się zawiść, zdrada, kłamstwa. Historia pokazuje, jak duże znaczenie w życiu człowieka ma wychowanie, kochający rodzice oraz ich wsparcie. W dorosłym życiu bardzo często wdrażamy schematy zaczerpnięte z rodzinnego domu, co może mieć trudne konsekwencje.

Historia opowiadana jest na dwóch płaszczyznach czasowych: teraz oraz kiedyś. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z punktu widzenia głównych bohaterów, co pozwala na ich jeszcze lepsze poznanie i zrozumienie ich motywacji. Czyta się szybko i przyjemnie, mimo iż traktuje o poważnych problemach. Według mnie nie jest to typowa powieść obyczajowa, ma w sobie dużo elementów thrillera.

Ta, która odeszła to dla mnie już czwarte spotkanie z twórczością Izabeli Krasińskiej. Utwierdziło mnie w przekonaniu, że zdecydowanie warto sięgać po książki autorki. Uwielbiam emocje, które wywołuje, podobnie jak postaci. Nie są to cukierkowi bohaterowie, ale prawdziwi, z krwi i kości, ze swoimi dobrymi i złymi cechami. Książkę zdecydowanie polecam, a sama z niecierpliwością wyczekuję kolejnych powieści.

Nieobliczalna, odurzająca, naszpikowana mrocznymi sekretami, a wreszcie szokująca i trafiająca w najczulszy punkt! Bez wątpienia, Izabeli M. Krasińskiej udało się stworzyć lekturę idealną, zarówno dla miłośników niebanalnych powieści obyczajowych, jak i dla fanów mocniejszych, hipnotyzujących wrażeń.

Historia zaczyna się subtelnie, po to, by z każdą kolejną stroną nabrać mocy, napięcia i nadzwyczaj angażującego, rzec nawet można mrocznego klimatu. Odurzony emocjami i niepokojem czytelnik nawet nie zauważa, gdy wpada w niebezpieczną pułapkę, zastawioną przez umiejętnie manipulującą autorkę. Ta hipnotyzująca opowieść stopniowo zaciska na nim swe obślizgłe macki, czyniąc go naocznym świadkiem coraz bardziej złowrogich wydarzeń, których finał dosłownie wbija w fotel. Przygotujcie się na otumaniający trans, dotykający najciemniejszych zakamarków ludzkiej duszy, po którym uspokojenie rozszalałego serca, będzie zadaniem wyjątkowo ciężkim.

Na ogromne brawa zasługują perfekcyjne, misternie skontrowane, przemawiające postacie. Każdy z nich skrywa mroczne sekrety, dlatego początkowa prawidłowa ocena nie jest możliwa. Bohaterowie żyją w sieci kłamstw, niedomówień, pozorów i to właśnie te maski nam prezentują. Nie sposób odgadnąć, co jest prawdą, a co precyzyjnie zbudowaną iluzją, dlatego podejrzliwość rośnie z każdą kolejną stroną. Gdzieś z tyłu głowy pojawia się przeczucie, że tak pozornie subtelna opowieść nie może mieć szczęśliwego finału, bo przecież złudne ideały zwykle zakrywają najgorsze demony. Tylko czyja dusza okryta jest ciemnością? I czy miłość naprawdę jest w stanie wszystko wybaczyć bądź funkcjonować na bazie kłamstw i pozorów?

Izabela M. Krasińska w mistrzowski sposób udowodniła, iż potrafi grać na czytelniczych emocjach niczym prawdziwy wirtuoz. Nie tylko funduje wulkan skrajnych uczuć, ale i umiejętnie manipuluje, zwodzi czytelnika. Ewidentnie, zabawka w kotka i myszkę sprawia pisarce przyjemność równie wielką, jak samemu czytającemu. W trakcie lektury czuje się ON jak w amoku, z zapartym tchem pożera kolejne słowa, a rosnące napięcie i ciarki na plecach tylko podsycają gęstą, otumaniającą atmosferę tej porywającej opowieści.

"Ta, która odeszła" to oszałamiająca, mistrzowsko nakreślona, pełna niedomówień, dopieszczona klaustrofobicznym, przeszywającym klimatem opowieść, która pochłonie was już od pierwszej strony. Fenomenalnie naszkicowane portrety psychologiczne, stale rosnące napięcie, odurzające, skrajne emocje i genialnie zacierająca się granica między prawdą a wypracowaną iluzją, a wszystko to nakreślone nadzwyczaj przyjemnym, sugestywnym piórem. Jeśli kochacie nieobliczalne, życiowe i magnetyzujące historie, przyprawiające o ciarki i szybsze bicie serca, książka Izabeli M. Krasińskiej na pewno was zachwyci!

Dlaczego ja? Dlaczego zawsze zostaję obdarowany kłodami rzucanymi przez przewrotny los podczas gdy niektórzy zdają się być urodzonymi w czepku? Mają szczęśliwą rodzinę, karierę, spełnienie, a ja z trudem wiążę koniec z końcem i gdy wygrzebuję się z jednego problemu zostaję wepchnięty w drugi. Każdy z nas pewnie miał podobne dylematy i wątpliwości. Tak jak Eleonora, która od zawsze była tą gorszą, biedniejszą i nie tak przebojową. Teraz pełna zazdrości i rozgoryczenia spogląda na idealne życie swojej przyjaciółki z dzieciństwa. Czy aby na pewno jest tak cudownie i czy pod każdą solidną fasadą nie kryją się rysy i pęknięcia?

To było naprawdę dobre. Piszę to z czystym sumieniem, ponieważ gdy już odebrałam z rąk listonosza tę książkę skończyłam ją już kolejnego dnia. Po raz kolejny Izabela M. Krasińska serwuje nam gorzką historię pełną prawdziwego życia z całym dobrodziejstwem inwentarza. Brak tu ckliwości czy ciepła, raczej sama proza codzienności. Jest alkohol i patologiczna rodzina, z której trudno się wyrwać i nie powielić błędów swoich przodków. Są też zdrady, kłamstwa i intrygi byleby utrzymać pozory pokazujące na zewnątrz szczęście, gdy w środku serce wyje z bólu. Autorka nie boi się trudnych i nawet niewygodnych tematów przez co jej powieści zawsze wywołują cały wachlarz emocji, a jednocześnie tym razem książkę czytało się dobrze niczym rasową powieść sensacyjną.

Ta, która odeszła to bardzo obiecujące połączenie powieści obyczajowej z thrillerem psychologicznym. Na uwagę zasługuje brudna i toksyczna relacja, którą trudno nazwać by przyjaźnią, a która doprowadzi do takiego zakończenia, że zostaniecie wgnieceni w fotel. Gwarantuję. Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to zbyt częste powtarzanie pewnych kwestii np. dotyczących przypadłości głównej bohaterki, ale i tak jestem z tej lektury ogromnie zadowolona. Podtrzymuję zdanie, że Izabela M. Krasińska to moje odkrycie tego roku, choć teraz już nie tylko w dziedzinie powieści obyczajowej. W mocniejszym i brudniejszym klimacie również doskonale się odnalazła, a więc wyczekuję kolejnych książek.

Czwarta Strona zapewnia, że historia zapisana na kartach książki „Ta, która odeszła” jest tą, o której długo nie zapomnicie. I w rzeczy samej nie kłamali. A ja nie skłamię potwierdzając, że tak właśnie jest.

Izabela M. Krasińska napisała powieść, której fabuła mocno wbija się w naszą pamięć, szarpie nasze emocje. Historia opisana jest z dwóch perspektyw czasowych. Poznajemy losy obecne, oraz wydarzenia z przeszłości.

Dominika i Maciej wiodą szczęśliwe życie. Mają cudowną córkę, piękny dom. Wielu znajomych może im pozazdrościć miłości. Warto zadać sobie pytanie, czy ten lukrowany obrazek jest grą pozorów, sztuką iluzji? Czy Dominika i Maciej pod otoczką szczęśliwego życia skrywają mroczne sekrety? Jeśli tak, to jakie tajemnice skrywają Zawadzcy? Czy wewnętrzny obraz małżeństwa jest równie idealny jak jego zewnętrzne oblicze? Jakie dramaty rozgrywają się za drzwiami ich domu?

Warto się przekonać i poznać odpowiedzi na te pytania. Tych pojawiać będzie się wiele. A gdy dodam, że pojawienie się Eleonory, przyjaciółki Dominiki jeszcze bardziej podgrzeję atmosferę, to tylko podsycę Waszą ciekawość tą historią. Bo muszę przyznać, że Eleonora przekroczy wiele granic, aby osiągnąć swój cel związany z porzuceniem dotychczasowego szarego życia. Zwłaszcza, że zna ona słaby punkt swojej przyjaciółki. Do czego zdolna będzie Eleonora?

Izabela M. Krasińska już od pierwszych stron zaintrygowała mnie stworzoną historią. Zaszczepiła we mnie chęć jak najszybszego poznania prawdziwego oblicza rodziny Zawadzkich. Mocno zapleciona sieć kłamstw, intryg, zazdrości sprawiają, że historia zapisana na kartach tej książki nie pozwoli nam oderwać się aż do poznania finału. Autorka skroiła ciekawą fabułę, w której sieć kłamstw sprawia, że atmosfera wokół głównych bohaterów maksymalnie gęstnieje. Tym samym Pani Izabela zapewniła nam swoisty rollercoaster emocji.

„Ta, która odeszła” to bardzo dobrze skrojona historia, której wszystkie elementy trzymają nasze emocje w mocnym uścisku. I nie puszczają jeszcze długo po odłożeniu książki. A tę warto wpisać na listę Najlepszych Interesujących Książek. Czyt-NIK już to uczynił. Zdecydowanie polecam.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona [Adres usunięty]

[Adres usunięty]