Sztorm. Wiatr od morza. Tom 1 (barwione brzegi)

Za każdym razem z prawdziwym zachwytem wracam do twórczości Magdaleny Witkiewicz, autorki, która nieustannie potrafi mnie zaskakiwać swoją dojrzałością i przemyślaną konstrukcją powieści. Jej najnowsza książka „Wiatr od morza. Sztorm” to powieść wyjątkowa, która przeniosła mnie w realia doskonale mi znane, a które na zawsze odcisnęły piętno na historii naszego kraju, czyli okres sprzed stanu wojennego, sam stan wojenny oraz czas tuż po nim. Tym razem Magdalena Witkiewicz zabrała mnie do Gdańska lat osiemdziesiątych. Miasta pełnego sprzeczności, ale też nadziei. Gdańska, który nie tylko patrzy na wydarzenia, lecz sam staje się ich świadkiem i uczestnikiem.

Akcja powieści rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych. Współczesna Anna przesłuchuje kasetę pozostawioną przez jednego z jej rówieśników, wracając pamięcią do młodości, która, jak to bywa, była trudna i burzliwa, pełna emocjonalnych wzlotów i upadków, a także błędów i życiowych lekcji. To były trudne lata osiemdziesiąte, w których każda decyzja mogła kosztować czyjeś życie, gdzie aresztowania były codziennością, a zniknięcia bez śladu nieodłączną częścią rzeczywistości. Dziś Anna jest już dojrzałą kobietą, nauczycielką z powołania, która z pasją i cierpliwością towarzyszy swoim uczniom na każdym kroku. Jej dni wypełniają lekcje i rozmowy z młodzieżą oraz momenty zadumy nad tym, jak bardzo zmienił się świat od czasów jej młodości.

Anna, szukając w garażu pudełek na ozdoby świąteczne, znajduje jedno, które przenosi ją do czasów liceum. To okres, gdy w Polsce zajaśniała iskra nadziei, lecz została brutalnie stłumiona przez ZOMO. Był to czas buntu i prześladowań, a symbolem strachu stał się człowiek w mundurze i ciemnych okularach. Młodzież wyrażała swój sprzeciw ciszą, muzyką i wiarą, wierząc, że coś się zmieni.

W tych trudnych latach pocieszeniem była świadomość, że można komuś powierzyć swoje troski. Mimo czołgów na ulicach i godziny milicyjnej młodzi ludzie jeszcze nie przegrywali. Każde nieostrożne słowo groziło więzieniem, a wielu nigdy nie wróciło do domu. Dla współczesnych to już odległa historia, o której niewiele się mówi, a bez przekazywania pamięci zniknie na zawsze.

Jestem pokoleniem, które pamięta stan wojenny i walkę reżimu z narodem. Magdalena Witkiewicz pokazuje te wydarzenia oczami Władka, młodego artysty i działacza podziemia, oraz Anny, która mimo braku zainteresowania polityką została wciągnięta w wir wydarzeń przez miłość do niego. Pamiętnik Władka, nagrany na kasecie i odtwarzany przez Annę, ujawnia sekrety, które przez lata ciążyły jej duszy.

W latach osiemdziesiątych młodzi szukali wolności i adrenaliny we włamaniach i relacjach z marynarzami zza żelaznej kurtyny. Emocji nie nazywano, a depresję uważano za fanaberię. Władek ryzykował dla ideałów, Anna starała się przystosować. Ich drogi różniły się, choć łączyła ich miłość.

„Wiatr od morza. Sztorm” to opowieść o granicach między dobrem a złem, o przemianie chłopaka w kata pod wpływem władzy i o pytaniach, które każdy z nas powinien sobie zadać. Władek przeżył dzięki pomocy mamy Anny i lekarzy, choć Anna nie znała zaangażowania swojej matki w pomoc ofiarom ZOMO.

Ta historia poruszyła mnie głęboko. Pokazuje kontrast między dawną a dzisiejszą szkołą i postawę nauczycielki, która szanuje uczniów i wie, że szacunek działa w obie strony.

Na koniec warto wspomnieć posłowie autorki i inicjatywę związaną z książką, która zachęca do niesienia dobra z serca. Dobro wraca, przynosi ulgę i czyni serce lżejszym. To piękna lekcja o wartości dzielenia się z innymi.

"Może na tym polega dorosłe życie, że niektóre rzeczy chowa się gdzieś na dnie swoich myśli i wcale o nich nie rozmawia?".

Z pewnością każdy z nas ma w domu takie, nieco już przykurzone, pudełko z pamiątkami z przeszłości. Otwierane co jakiś czas, z nutką melancholii, z łezką w oku, ale też i z obawami, czy przypadkiem nie sięgamy do przysłowiowej puszki Pandory. Igiełki wspomnień potrafią kłuć z niespotykaną mocą, zawsze nad wyraz celnie.

Zaproszenie na spotkanie absolwentów jest dla Ani takim katalizatorem, który uruchamia ciąg wspomnień sprzed 40 lat. Wydawać by się mogło, że taki upływ czasu może zatrzeć niektóre wydarzenia, rozmazać kontury i detale. Nic z tego. Czasy licealne Ani i grupy jej przyjaciół nie straciły nic ze swojej ostrości. Ani ze swoich tajemnic. Rozdmuchany wiatr wspomnień będzie trudno uciszyć.

"Może gwałtowny podmuch wiatru musiał zdmuchnąć wszystkie nasze życiowe przeszkody, bym wreszcie zrozumiała, o co w tym wszystkim chodzi?".

„Wiatr od morza. Sztorm” to nostalgiczna wyprawa do lat 80., do Gdańska, widziana oczami Ani, Władka i ich przyjaciół. Wydawać by się mogło, że lepszego czasu i miejsca na swą młodość nie mogli wybrać - kolorowe lata 80., nadmorskie klimaty i przekonanie o swojej niezniszczalności. Tylko że wprowadzenie stanu wojennego przykryło wszystko mgłą, pełną szarości, bezradności i strachu. Polityka boleśnie wciskała się w życie młodych ludzi, którzy dopiero zaczynają myśleć nad przyszłym kształtem swojej dorosłości. Poglądy polityczne łączą i dzielą, motywują i rozczarowują, zmieniają priorytety. Młodzi radzą sobie z tym na różne sposoby, o niektórych mówiąc wprost, inne – zawzięcie skrywając.

"Nie mieliśmy wtedy pałek ani mundurów, nie nosiliśmy solidnych butów, ale mieliśmy ciszę, muzykę i wiarę".

Do tej pory w żadnej książce Magdaleny Witkiewicz nie wybrzmiewa tak mocno temat wyborów życiowych i ich konsekwencji. Szaleńczy miks młodzieńczych idei, pierwszych miłości, zdrad i ponurej polityki, która tłamsi wszystko, co inne, potęguje chaos. Czy w takiej sytuacji można wybaczać błędy, starać się zrozumieć ryzyko i dostrzec granice między dobrem a złem? Można próbować i błędy zamieść pod dywan, schować w szufladce z napisem niepamięć… Czy wypada się przyznawać do tego, co było 40 lat temu, chociaż uwiera tak samo, jak by to było wczoraj?

"No, ale życie składa się z pierdół. Z miliona pierdół, pozornie nic nie znaczących, a jednak, gdy się wszystkie znajdą w jednym worku, mogą człowieka nieźle przytłoczyć".

Dorosłość przecież polega na akceptowaniu tego, co minęło, bo nie mamy w sobie takiej mocy sprawczej, by to zmienić. Nikt nie poprowadzi cię za rękę, nikt nie wskaże bezbłędnej drogi. Trzeba ją samemu znaleźć, nabawiając się przy tym odcisków, skaleczeń, ale nagroda będzie tego warta.

Czytajcie niespiesznie „Wiatr od morza. Sztorm” i dajcie sobie czas na przemyślenia. Kto przetrwa sztorm, wychodzi z niego silniejszy.

"Gdy zakochujemy się jako nastolatki, nie dopuszczamy do siebie myśli, że kiedyś może nadejść sztorm. Że pojawią się burze, które rozedrą ten spokój, a wiatr niespodziewanie zmieni kierunek."

Zastanawialiście się kiedyś jak zmienia się postrzeganie siebie w zależności od wieku? W młodości jesteśmy pełni wiary we własne możliwości i żywimy przekonanie, że świat leży nam u stóp. Z biegiem czasu wszystko się zmienia, nabieramy pokory i zdajemy się lepiej rozumieć reguły rządzące światem. Doskonale da się to zauważyć na przykładzie najnowszej powieści Magdaleny Witkiewicz "Wiatr od morza. Sztorm". Mam tu na myśli zarówno jej fabułę, jak i sam sposób przedstawienia treści. Ta książka w pełni ilustruje dojrzałość emocjonalną autorki, która chętnie dzieli się z nami swoim doświadczeniem. Napisana prze nią historia jest głęboka, wielowymiarowa, a przez to prawdziwa, taka jak życie człowieka.

"Wiatr od morza. Sztorm" to pierwszy tom dylogii, w której znajdujemy losy Anny, kobiety w kwiecie wieku. Poznajemy ją w pierwszych fragmentach tekstu, jednak zaraz potem cofamy się do przeszłości, która odcisnęła na bohaterce niewyobrażalne piętno. Czytamy o paczce przyjaciół, żyjących w latach osiemdziesiątych XX wieku. Autorka dużo miejsca poświęca nakreśleniu ówczesnej sytuacji politycznej w kraju, gdyż ten właśnie wątek odgrywa ogromne znaczenie w tej historii. W książce znajdujemy porównanie czasów współczesnych z tym trudnym okresem dziejowym, zarówno pod względem gospodarczym, jak i społecznym. Wiele miejsca pisarka poświęca sytuacji młodych ludzi, nie zawsze z powodzeniem odnajdujących się w bieżących realiach.

Współcześnie zdecydowanie więcej uwagi poświęca się trosce o dobro człowieka, jednak wciąż bardzo łatwo przeoczyć sygnały świadczące o tym, że ktoś potrzebuje pomocy. Choć dziś mamy zdecydowanie większe możliwości, wciąż brakuje nam empatii i wrażliwości na krzywdę innych ludzi. Często wolimy pozostać obojętni na ludzkie nieszczęście. Skoncentrowani na sobie, zapominamy, że miarą człowieka jest jego zdolność współodczuwania.

W książce znajdujemy też potwierdzenie na to, że warto rozmawiać, gdyż tylko całkowita szczerość gwarantuje szczęście w związku. Nie warto podejmować pochopnych decyzji pod wpływem chwili, lepiej wszystko na spokojnie wyjaśnić.

W powieści "Wiatr od morza. Sztorm" znajdujemy też wątek miłosny, jednak, choć odgrywa on tutaj dużą rolę, autorka poświęca mu niewiele miejsca. Wiemy, że bohaterowie mocno się kochają, jednak trudno zauważyć tego przejawy. Z pewnością jest to wynikiem ducha tamtych czasów: lata osiemdziesiąte nie sprzyjały epatowaniu uczuciem, wręcz przeciwnie, wszelkie próby afiszowania się były źle widziane. Dlatego też i ta miłość jest taka cicha, skryta, co wcale nie znaczy, że nieprawdziwa.

Kwestią, na którą autorka też zwraca uwagę jest ponoszenie konsekwencji swoich decyzji. Każdy wybór w jakimś stopniu wpływa na nasze życie, pociąga za sobą zmiany, które nie zawsze są dla nas dobre. Sztuką jest nauczyć się z tym żyć i umieć wyciągać wnioski z popełnionych błędów.

Trudno mi ująć w kilku słowach swoje uczucia po przeczytaniu tej książki. "Wiatr od morza. Sztorm" to złożona powieść, która wyzwala w czytelniku wiele emocji. Faktem jest, że czuję niedosyt: autorka zostawia nas w niewiedzy, co do dalszych losów bohaterów. Mam pewne podejrzenia co do tego, jak będą one wyglądać i bardzo chciałabym jak najszybciej przekonać się czy słuszne.

Z niecierpliwością wyglądam premiery kontynuacji.

Moja ocena 9/10.

Czasami drzwi, które zostały zamknięte na dziewięć spustów, otwierają się w najmniej spodziewanym momencie. Przeszłość powraca pod wpływem różnych wydarzeń. Chyba każdy z nas tego doświadczył. Do Anny, głównej bohaterki, wróciła w formie zaproszenia na spotkanie, 40 lat po maturze, jak i w postaci kartonu z pamiątkami,  znalezionego w garażu, głęboko ukrytego. Dawne czasy, pamiątki, smsy, wywołały u niej lawinę wspomnień - tych pięknych, czułych, jak i przykrych.

Historię Anny poznajemy z perspektywy dorosłej (nawet dojrzałej) już kobiety oraz nastolatki. Retrospekcje zastosowane przez autorkę przedstawiają Gdańsk w czasach wielkich przemian lat 80-tych, stanu wojennego, przybliżają również postać Władka, bohatera mierzącego się z trudnymi decyzjami. Na jednej szali miłość oraz przyjaźń, na drugiej walka o wolną Polskę. Grupa przyjaciół stara się funkcjonować normalnie, lecz z każdego kąta wydobywa się lęk podszyty trudnymi czasami, strajkami i tajemnice, rzutujące na dorosłym życiu.Trudne dzieciństwo odbija się echem na psychice, a brak wsparcia na walce z samotnością.

"Wiatr od morza. Sztorm" to pierwsza część dylogii. Wzruszająca i tak bardzo trafiająca w serce opowieść o trudnych wyborach i ich konsekwencjach w ciężkich czasach komunizmu.

Ta refleksyjna książka uruchomiła sztorm w moim sercu. Falowało z emocji i rozrzewnienia. Przypomniały mi się lata mojego dzieciństwa. Pod płaszczykiem codzienności autorka przemyciła trudne, aczkolwiek niesamowicie ważne, uniwersalne tematy. Wspaniała powieść obyczajowa z elementami historycznymi, która poruszyła mnie. Bardzo polecam i czekam na drugą część.

Gdańsk, lata 80-te XX wieku , czas i miejsce akcji osadzone w jednym z moich ulubionych miast oraz okresie czasowym. Do tego wszystkiego historia napisana przez @magdalenawitkiewicz . Czy potrzeba czegoś więcej, żeby dobrze spędzić czas ?

Główna bohaterka Anna wiedzie spokojne i poukładane życie. Mówi, że jest bardzo szczęśliwa, cieszy się z tego co ma. Jednak czy zawsze było tak kolorowo?

Anna wspomina lata swojej młodości. Gorący okres w historii kraju, burzliwy i gorący czas w życiu młodych ludzi , którzy wkraczają w upragnioną dorosłość.

"Wiatr od morza . Sztorm" to opowieść o walce o marzenia , ideały. Przyjaźń, miłość, które muszą przejść niejedną próbę. Trudne decyzje , które niosą za sobą nie zawsze dobre konsekwencje . Wybory, które nie zawsze okazują się trafne .

Z biegiem lat , nabywanych doświadczeń człowiek na wiele spraw patrzy inaczej . Coś co wydawało się złym wyborem, nieodpowiednio wybraną ścieżka z czasem okazuje się jedynym słusznym. Człowieka kształtują nie tylko dobre momenty , te trudne z pozoru łamiące serce i życie, okazują się tymi, które bardzo wzmacniają. Uwrażliwiają na innych , pozwalają z większą empatią i uważnością iść przez życie. Niejednokrotnie " dzięki" trudnym doświadczeniom można pomóc innym.

Te wszystko przeplata się w powieści Magdaleny Witkiewicz. Są młodzi ludzie, walczący o swoje ideały. Smakujący różnych sfer dorosłego życia. Jedni robią to ostrożnie, inni czerpią z życia garściami. Każdy jest inny , każdy potrzebuje tego samego : miłości, przyjaźni, poczucia bezpieczeństwa i bycia potrzebnym.

"Wiatr od morza. Sztorm" to historia , która poruszy niejedno serducho , wyciśnie łzy , ruszy lawinę wspomnień. Czytajcie, naprawdę warto!