Imperium burz. Szklany Tron. Tom 5

„Nazywam się Aelin Ashryver Galanthynius i nie będę się bać.”

Strasznie długo czytałam tą książkę. Przez ⅔ w ogóle nie mogłam się wciągnąć, akcja potwornie mi się dłużyła, wątek Aelin zaczął mnie nużyć, trochę znudziła mi się jej przewidywalność nieprzewidywalności. Czyli wiecie, tu gadają, gadają i gadają aż nagle BAM! Nagle plot twist, o którym nikomu nie raczyła powiedzieć. 🥴

Nie dziwię się, że Aediona zaczęło to już wkurzać. 😂

Jej relacja z Rowanem również nieco zwolniła i tym razem (W KOŃCU) znacznie bardziej zainteresował mnie wątek Manon, bo u niej coś wreszcie zaczęło się coś dziać i jej postać przechodzi w tym tomie ewolucję. 🤭

No i jeszcze pov Elide, który pokochałam w tym tomie chyba najmocniej. Chemia między nią a Lorcanem była dla mnie znacznie ciekawsza niż ta między dwójką głównych bohaterów. 🥹🌸

No i tak brnęłam i brnęłam przez tę książkę. Myślałam, że już jej nie skończę. Aż losy naszych bohaterów zaczęły się splatać. Manon pojawiła się na statku Aelin, a wkrótce na bagnach dołączyli do nich też Elide i Lorcan. I wtedy wciągnęłam się na maksa, zwłaszcza że w końcu dostajemy odpowiedzi na wiele pytań, a autorka dokłada brakujący element, który łączy wszystko w spójną opowieść. Dowiadujemy się o wszystkich szczegółach z życia Aelin, o których ona sama nie miała pojęcia, a to one ostatecznie pchnęły ją do miejsca, w którym znalazła się teraz. I muszę przyznać, że zostało to poprowadzone mistrzowsko. ✨

Wkrótce potem wszystko się sypie i w momencie, kiedy znikają wszelkie nadzieje, następuje rewolucyjna, fantastyczna scena na końcu książki, przez którą aż miałam łzy w oczach. I to były jednocześnie łzy wielkiego smutku jak i szczęścia. 😭

No i tym zakończeniem autorka przywróciła moją wiarę w Szklany Tron - nie mogę się doczekać kolejnych części. 🩷

Z tomu na tom coraz bardziej rozumiem za co fani kochają serię Szklany Tron. I chociaż ja swoje serce oddałam innej serii autorki to doceniam walory Aelinowych historii.

To, co najbardziej mnie zaskakuje to minimalna, ale taka naprawdę tycia ilość wątków romantycznych! W "Imperium Burz" są w zasadzie 4 pary, którym niejeden autor rozpisałby porywy serca i ciał oraz zdominował nimi fabułę. A tutaj są one delikatne, czasem trzeba to wypalać między wierszami. Nie ma HOT scen ( Maas Ty serio tak potrafisz ? Bez hot hotów!), a czułość i troska jest ukazana w gestach i czynach. Ale to jest naprawdę tylko kilka procent tej cegły książkowej.

Jest to spory grubasek, czytałam go dość długo. Ile tam się dzieje! Jak bardzo akcja się rozwija! Ile scen, akcji, potyczek! Jest mrocznie, stresująco, krwawo, zaskakująco i aaaa. Serio tam się ciągle coś dzieje. Jakbym oglądała cały sezon serialu a nie czytała jedną książkę.

Więc ogromny plus, że mimo tylu wątków fabuła mnie nie przygniotła.

Zakończenie za to wyrwało serce. Zrobiło dziurę i pozostawiło z tą pustką. Dobrze, że znam zakończenie serii, bo bym oszalała.

Nadal się cieszę, że dałam 3 szansę tej serii i mogę świetnie się bawić podczas czytania.

Nie potrafię opisać emocji, jakie czułam, kiedy zaczęłam czytać kolejną, piąta już cześć cyklu „Szklany tron”. Nie potrafię oderwać się od myśli o tym, co zrobi Aelin, jak sobie poradzi z zagrożeniem, co będzie dalej? Czy to zakrawa po maleńką obsesję? Może troszkę! Ale, czy ktoś mi się dziwi? Ktoś, kto raz poznał smak przelanych na papier słów przez Sarę J. Maas będzie miał problem oderwać się od jej świata i powrócić do rzeczywistości. Co się wydarzyło w piątym tomie, czy autorka nadal utrzymuje dawny poziom, a może coś się tutaj zmieniło? Adarlan potrzebuje władczyni bardziej niż kiedykolwiek. Cudownie było móc ponownie cieszyć się piórem autorki.

Droga Aelin Ashryver Galathynius do tronu dopiero się rozpoczęła, silni sojusznicy są właśnie tym, czego jej potrzeba. Nie wygra wojny z Erawanem sama. Może liczyć na ukochanego Rowana, przyjaciółkę Lysandrę i kuzyna Aediona, może to niewiele, kiedy do walki potrzeba armii. Wojna to nie taka prosta sprawa, nie, kiedy w grę wchodzi porażka. Bohaterka wyrusza na spotkanie z kilkoma potencjalnymi sojusznikami w gospodzie, mówi się o Aelin, że nie uznają jej za królową, a to wszystko bardzo irytuje. Przysięga, że spłaci wszystkie zaciągnięte długi bez względu na koszty. Zrobi wszystko by pokonać króla demonów, Erawana, zanim Erilea zginie w Ciemności. Jednak Erawan nie jest jedyną troską Aelin, Królowa Wróżek, Mauve, jest równie niebezpieczna, bezwzględna i mściwa. Wrogowie mieli dziesięciolecia, wieki, aby knuć i planować kolejne ruchy, przedsięwzięcia. Aelin ma zaledwie kilka miesięcy. Z jej lojalnym dworem u boku i spadkobiercą tronu odbiera stare długi i obietnice, od zabójców, piratów i szlachciców, gdy Manon walczy przeciw jej zjadliwej naturze i swojemu rodzajowi. Nadchodzi wielka burza, która albo oczyści świat, albo go unicestwi. Co się wydarzy? Czyj świat upadnie? Czy ziemie Erilea spowije mrok?

To, czego potrzebuje Aelin, to udowodnić królestwu i panom Terrasenu, że jest zaginioną królową i wróciła do domu, ale potrzebuje pomocy. Musi uratować swoje królestwo i powstrzymać przed spaleniem, podbiciem i rządzeniem przez najeźdźcę. Nie rozumiem, jak lordowie mogli jej nie zaakceptować, ani nie rozpoznają, kim naprawdę jest. Była w stanie kontrolować siebie i nie odrywać nikomu głowy, ale szanse na sojusz zostały po prostu odrzucone i zdmuchnięte niczym świeca na wietrze. Wspominając o Manon, wiemy, że ma serce. Potrafi odnaleźć w sobie emocje, a nawet posiadać do kogoś ciepłe uczucie, chociaż nie myślała, że kiedykolwiek doświadczy czegoś podobnego. Wciąż jest silna, ale Maas pokazała jej słabe punkty, jest przyjaciółką Abraxosa, jest lojalny wobec niej, robi wszystko, by ją chronić. Ich przyjaźń jest naprawdę urocza, ponieważ polegają na sobie nawzajem. Są tajemnice, które odkryła, i prawdy, które pozostawiły ją czasami zszokowaną, a innym razem rozgniewaną. Martwi się o Abraxosa i chce wiedzieć, czy wszystko z nim jest w porządku, że jest gdzieś w pobliżu. W końcu zdecydowała się podążać za sercem i chociaż kosztowało ją to drogo, wciąż jestem szczęśliwa, że wybrała tą ścieżkę.

„Imperium burz” obfituje w sceny walki, przyczyniają się do ogólnego rozwoju fabuły i postaci, więc nie jest to tylko bezsensowny rozlew krwi. Atmosfera książki jest mroczniejsza, bardziej okrutna, szalona niż w poprzednich tomach. Uwielbiam ciche knowania Aelin, wszystkie złe i właściwe wybory, które podjęła, przez co rozwój jej postaci j był fantastyczny i wiarygodny. Fabuła gna jak szalona, chwile spokoju były rzadkie i cenne. Momenty udręki i rozpaczy były tak liczne i mistrzowsko stworzone, że mnie sparaliżowały. Strach związał mnie, jakby był jadowitym wężem, nadzieja pomogła oddychać, ale to nie było istotne, czytałam, czytałam i jeszcze raz czytałam. Co mogę powiedzieć o pozostałych bohaterach? Każdy z nich ma wady i mankamenty, a ja kocham ich za słabości i mocne strony. Byłam dumna z Doriana, wyrósł z beztroskiego księcia na potężnego, przebiegłego władcę, budził szacunek nawet wobec tych, którzy byli wobec niego nieufni. Ta książka ma po prostu wszystko, wspaniałe postacie i ukazany ich rozwój, dobry styl językowy, który sprawił, ze chciałam pochłaniać każdą stronę, byłam wprost nieszczęśliwa, kiedy musiałam oderwać się od przygód Zabójczyni. Mimo obszerności, która w pewien sposób może przerażać, mogę powiedzieć, że czyta się sama. Pozbawi cie oddechu i normalności na wspaniały czas. Idąc do pracy zaczniesz się rozglądać, czy za rogu nie wyskoczy, któryś z Valgów króla Erawana! W „Imperium burz” gra toczy się o wysoką stawkę, Maas nie boi się stosować zwrotów akcji i pchać fabułę w zupełnie innym, nieprzewidzianym kierunku, nigdy nie można być pewnym, co się wydarzy. Odpowiednio stopniowane napięcie złapało mnie w sidła, dzięki czemu prowadzone na kartach powieści zagrywki są bardziej emocjonujące. Autorka postanowiła pójść na całość, a zakończenie obiecuje wielkie rzeczy, które będą miały miejsce w kolejnej części. Mogę powiedzieć, że powieść z każdym tomem ewoluuje, staje się lepsza, dlatego z czystym sumieniem polecam ten cykl.