Szepty dzieciństwa

Przejmująca powieść o rodzinie, uzależnieniach, o tym jak duży wpływ na każdego z nas ma dzieciństwo, polecam

Po książki Anny Sakowicz nie sięgam nałogowo, ale „Szepty dzieciństwa” były istnym strzałem w dziesiątkę. Fabuła była ukazana w sposób perfekcyjny- nic nie jest przerysowane, nierealne, sztuczne. Wręcz przeciwnie- historię zaprojektowaną przez autorkę można przypisać wielu statystycznym Kowalskim. Dlaczego tak uważam? Już wyjaśniam.

Główna bohaterka, Barbara Uchańska, otacza się w stuprocentowo polskim środowisku. Wskazuje na to zachowanie postaci, używany przez nią język, jej kontakty rodzinne i zawodowe. Kobieta pracuje bowiem w sklepie spożywczym, mąż Mietek dorabia na budowie, a zatem mężczyzna nie może mówić o stałym i pewnym zarobku. Małżeństwo musi też utrzymać dwoje dorastających dzieci- Pawła i Kasię. Dzieci są aktualnie w okresie dojrzewania, często słyszą szykany ze strony rówieśników. Złe odzywki mają związek z panującą w domu biedą. Bywa, że rodzice muszą udać się na tak zwany szaber, by można było przygotować skromny obiad. Jakby tego było mało, Basia mieszka także ze swoim ojcem- wdowcem, który jest alkoholikiem. Jego choroba ma związek ze śmiercią żony która, mówiąc delikatnie, nie była dobrym przykładem ani jako żona, ani tym bardziej jako matka. Jakich dramatów doświadczyła kiedyś Basia i jej brat, o którym w książce mówi się niewiele? Dlaczego kobieta niezbyt pochlebnie wyraża się na temat nieżyjącej już matki? Czy rzeczywiście problemy z dzieciństwa wpływają na dorosłe życie? Czy ojciec Basi zrozumie swój błąd i zapragnie zaminy? Warto się o tym przekonać, gdyż tematyka trudnej polskiej rzeczywistości jest tutaj ujęta w sposób perfekcyjny i wciągający.

Pewnego dnia Basia trafia na dodatkową ofertę pracy. Po przeprowadzonym szkoleniu kobieta miałaby udzielać pożyczek, tak zwanych chwilówek. Nie jest ona też jedyną chętną osobą do podjęcia dodatkowego zatrudnienia. Basia poznaje niejakiego Marka, taksówkarza, który mocno namiesza w życiu głównej bohaterki. Czy historię Basi i Marka można uznać za ciekawą? Według mnie tak, jak najbardziej. Nie tylko ich zwariowana relacja mocno wciąga czytelników. Autorka dodatkowo mocno podkreśla, jak zróżnicowane są potrzeby biednych Polaków. Dlaczego decydujemy się na niebezpieczne kredyty? Czy uczciwie je spłacamy? Jest to temat do bardzo głębokiej analizy i myślę, że został dodany przez autorkę ku przestrodze. Pożyczenie pieniędzy to jedno, ale trzeba je przecież oddać, co nierzadko staje się kłopotliwe…

Wielu odbiorców na pewno na długo zapamięta niejaką Urszulę- koleżankę Basi ze szkoły. Kobiety są niemal jak ogień i woda, jak biel i czerń. Basia uchodzi za biedną, zakompleksioną, wypełnioną zmartwieniami, podczas gdy Ula to mądra, zadbana kobieta biznesu. Czy dawne koleżanki będą umiały się dogadać? Czy dawno niewidziane osoby wkradające się w nasze życie mogą sporo namieszać? Nie chcę zbyt wiele zdradzać, niemniej jednak spotkanie dawnych uczennic nie jest oczywiste, banalne, nieciekawe. Wręcz przeciwnie- wątek ten powoduje bardzo silne skoki adrenaliny, których często potrzebujemy podczas czytania. Autorka mocno o nas zadbała i pokazała, że bycie bogatym, zadbanym może być bardzo zgubne, zwłaszcza dla obserwatorów.

Książka Anny Sakowicz to także zderzenie z moją ulubioną formą wypowiedz pisemnej, a mianowicie z dziennikiem. Barbara odnajdzie bowiem zeszyty zapisane niegdyś przez swoją matkę. Dlaczego ojciec Basi je ukrywał? Dlaczego nigdy o nich nie wspomniał? Co takiego zawierają? Mogę tylko zdradzić, że jest to bardzo emocjonujący wątek i na pewno nie zostanie szybko zapomniany przez czytelników.

Muszę bardzo pochwalić pisarkę za stworzenie tej książki. „Szepty dzieciństwa” to jedna z wielu jej propozycji książkowych, a ja już jestem pewna, że zapoznam się jeszcze z innymi książkami pisarki. Podoba mi się tutaj absolutnie wszystko- język, styl, powiązanie wątków, bardzo mocne ukazanie problemów zwyczajnej Polskiej rodziny. Po lekturze wielu czytelników zrozumie, że NAPRAWDĘ warto doceniać nawet drobne sukcesy rodzinne. Wspólny obiad? Spacer? Rozmowa? Niby banały, a jednak istotne sprawy.

Trzeba też pamiętać, że próba wyjścia z nałogu nie może być wymuszona. Wszystko tak naprawdę zależy od tego, czy chory chce podjąć leczenie. Bez zapału chorego NIC się nie uda.

Mocno polecam!

Nie ulega wątpliwości, że okres dzieciństwa kształtuje naszą osobowość. To czego w tym czasie doświadczymy wyraźnie odbija się na naszym „ja” - szczególnie miłość, jej nadmiar bądź deficyt. Bohaterka powieści Anny Sakowicz „Szepty dzieciństwa” wychowała się w dysfunkcyjnej rodzinie. Na jaką kobietę wyrosła? Czy udało jej się przepracować przykre dzieciństwo?

W powieści tej zastosowano narrację pierwszoosobową i to właśnie Baśka, główna bohaterka, nadaje książce charakteru. Jest to taka fajna, swojska babka. Do intelektualistki jej daleko, ale jest wyjątkowo zaradna, a problemów ma co niemiara. Jak dopiąć napięty do granic możliwości domowy budżet? Jaki nie podpaść kierowniczce? Skąd wziąć na wycieczki szkolne dla dzieci, żeby nie postrzegano ich jako odmieńców. I ojciec. Tata głównej bohaterki to alkoholik, topiący w kieliszku tęsknotę za zmarłą żoną. Przeszłość jest dla niego murem nie do przebicia. Nie potrafi być teraz, nie potrafi być z dziećmi i wnukami.

Annie Sakowicz udało się napisać bardzo życiową powieść. Pomniejszych wątków jest w książce dużo, ale nie wydają się nam „wydumane”. Ot zwykłe problemy polskiej rodziny. Oczywiście nie każdy z nas słabo zarabia, czy ma w rodzinie alkoholika, ale nie są to problemy marginalne. Jednak najbardziej na realizm powieści wpływa główna bohaterka. Basia mono stąpa po ziemi. Co prawda nie ma wyboru, ale jednak nie zrzuca problemów na niezaradność, rząd, słabą płacę, przeszłość czy coś innego. Dzielnie mierzy się z tym, z czym przyszło jej się zmierzyć. Czasami ucieka w marzenia, czy chwilę słabość, ale nie przyćmiewa to prawdziwego życia. Basia nie „jojczy” na swój los, nie wyolbrzymia swojego „nieszczęścia”, a działa. Dla siebie, dla dzieci, dla rodziny walczy o normalne, godne życie.

Jak to wszystko ma się do dzieciństwa bohaterki. Wspominałam już o ojcu zapijającym tęsknotę za żoną. Aczkolwiek to owa małżonka i matka Basi jest tu drugą najciekawszą postacią. Fizycznie już jej nie ma z rodziną, ale rany, jakie zadała jej członkom, ciągle jątrzą. Anna Sakowicz wspaniale wymyśliła tę postać i znalazła patenty, żeby przedstawić ją czytelnikowi. Dzięki temu w całej okazałości opisuje dysfunkcję tej rodziny, a także pokazuje, że patologia może kryć się za idealnym obrazkiem.

Wspaniale czytało mi się „Szepty dzieciństwa”. Jest to wyjątkowo dynamiczna obyczajówka, acz nie przekombinowana. Niezwykłą energię nadaje jej narratorka śmiało pędząca przez życiowe wyboje. Na jej przykładzie Anna Sakowicz przemyca treści związane z trudnym dzieciństwem, patologicznymi zachowaniami, dysfunkcyjną rodziną, nałogami. Podziwiam to, jak lekko acz z należytym wyczuciem autorka opracowała ten temat. Książkę polecam wszystkim miłośnikom powieści obyczajowych.

Zawsze szukałam w książkach historii, które przeniosą mnie do zupełnie innego świata i pozwolą przeżyć coś nieosiągalnego w normalnym życiu. Ta książka opisuje jednak losy bohaterów, które mogłyby przytrafić się każdemu z nas, a mimo to jest wyjątkowa. Bardzo szybko zaczęłam utożsamiać się z bohaterami, a ich perypetie dostarczyły mi ogromu wzruszeń:) Piękna i pięknie opisana historia, która na długo zostaje w sercu.

[Adres usunięty]

Autorka podjęła się tematu traum z dzieciństwa, które mają ogromny wpływ na życie dorosłe. Osoby, które wychowywały się w rodzinach z różnymi deficytami społecznymi, w przyszłości mogą mieć problemy ze zbudowaniem prawidłowych relacji w swoich rodzinach. Jednak często też powielają schematy wyniesione z domu rodzinnego. Dlatego niezwykle ważne jest by takie osoby otrzymały specjalistyczną pomoc i same chciały z tej pomocy skorzystać.

“Szepty dzieciństwa” to bardzo gorzka opowieść o zwykłym, szarym życiu, o nieprzepracowanych traumach, braku miłości, bezsilności i poczuciu odrzucenia. Bohaterowie zmagają się z problemami finansowymi, z chorobą alkoholową, ale też marzą o lepszym życiu i mają nadzieję, że i do nich uśmiechnie się szczęście. Starają się polepszyć swój byt podejmując się pracy dorywczej. Są przykładem wielu osób, które zaufały nieodpowiednim osobom – fałszywym przyjaciołom czy nieuczciwym pracodawcom.