Szeptun

Julia od kilku lat właściwie sama wychowuje dwójkę dzieci. Nastoletnia córka wygląda...jak wygląda, mrocznie i odpychająco. Ośmioletni syn zmaga się z AZS, które nie pozwala spokojnie spać po nocach, a mąż. Cóż, zapracowany za granicą, chyba już nawet nie pamięta o rodzinie w Polsce. Kiedy kobieta otrzymuje od rodziców w prezencie pieniądze i propozycje spędzenia czasu z dziećmi gdzieś w Beskidzie Niskim, postanawia skorzystać z okazji i wyrusza w daleką podróż. Tam spotyka Waldka, o którym krążą różne pogłoski, czy jednak słusznie? Dlaczego niektórzy już na starcie mają w życiu pod górkę?

Nieco obawiałam się spotkania z powieścią autora. Mam jakiś uraz do książek obyczajowych pisanych przez mężczyzn. Jednak opis i miejsce akcji bardzo przyciągnęły moją uwagę i ...tadam. Oto pierwsza w mojej czytelniczej "karierze", napisana męską ręką, obyczajówka, która całkiem mnie kupiła.

Historia kobiety mierzącej się z problemami w rodzinie, spychającej na dno świadomości to co widzą wszyscy, tylko nie ona. Nastolatka z ogromną traumą i ciężkimi przeżyciami, nie umiejąca poradzić sobie z emocjami. Wycofany chłopiec, wychowany praktycznie bez ojca z chorobą skóry, która mocno utrudnia codzienność. Do tego Waldek, "przeklęty" od małego, wyobcowany i samotny, jedynie u Romów po Słowackiej stronie znajduje zrozumienie i towarzystwo.

Oni wszyscy to mieszanka wybuchowa, ale może właśnie razem odnajdą swoje ścieżki i zaczną szczęśliwie żyć.

Autor stworzył powieść, w której podobało się wszystko. Znajdziecie tu trudne tematy takie jak samotność, gwa#t, przemoc i wykluczenie. Poznacie kilka z tradycji Romskich oraz wiele opowieści, legend, bajań i mitów. Przyznam, że najbardziej spodobała się mi ta o miłości i szaleństwie.

Bardzo dobra powieść tocząca się głównie w urokliwym, ale i niedostępnym, a może niedocenionym przez innych, Beskidzie Niskim. Pełna historii różnych ludzi, miłości, nienawiści, strachów i nadziei oraz szczęściu czekającym tuż za rogiem, albo drzewem. Polecam.

O książkach Pana Tomasza słyszałam już wcześniej, ale nie miałam okazji ich czytać. "Szeptun" mnie w pewnym sensie przywołał. Po prostu poczułam, że chcę poznać tę historię, że się nie zawiodę. I nie zawiodłam, a wręcz zatraciłam się w fabule, która z jednej strony rani niesprawiedliwością i ludzką podłością, by za chwilę przyjść i delikatnie opatrzyć rany, utulić i dać nadzieję na lepsze jutro. Ja nie czytałam, a płynęłam poprzez słowa i emocje bohaterów, jednocześnie współodczuwając. Czułam złość, smutek, by za chwilę śmiać się z napotkanych sytuacji. Bohaterowie od początku dali się poznać i polubić. Kibicowałam im z całych sił. Do tego miejsce akcji nadaje całości niesamowity klimat.

Retrospekcje z dzieciństwa Waldka mocno mną wstrząsnęły. Wykluczenie społeczne, napiętnowanie z racji innej narodowości i szerzenie stereotypów to codzienność z jaką od zawsze mierzy się mężczyzna. Mimo że nauczył się z tym żyć, ślad w psychice zawsze pozostanie. Pojawienie się w jego życiu Julii i dzieci jest niczym promień ciepłego słońca po długiej i mroźnej zimie. Ona również posiada rany w sercu, więc mogą stać się dla siebie lekarstwem. Muszą tylko to dostrzec i dać sobie szansę.

Jeśli tylko lubicie powieści obyczajowe z nutką magii, ludowych wierzeń i odrobiną nostalgii to jest idealny wybór.

Polecam.

Zdarza mi się przeczytać książkę, być zachwyconą i...nie wiedzieć, co o niej powiedzieć. Bo samo słowo "dobra" nie jest w stanie zawrzeć wszystkich emocji, jakie we w mnie wywołała.

A zaczynała się tak lekko...

Julka mieszka na Pomorzu, pracuje, wychowuje dwójkę dzieci. Mąż pracuje za granicą, dość rzadko się kontaktują, czego nasza bohaterka stara się nie zauważać. Gdy nadchodzą wakacje, dzięki rodzicom, wyjeżdża w Beskidy. Wypoczynek ma być połączony z wizytą u uzdrowiciela, który mógłby pomóc jej synowi. Na miejscu okazuje się, że miejscowy znachor nie żyje, a ośrodek, w którym rodzina miała się zatrzymać od dawna nie widział gości. A na domiar złego samochód ulega zaskakującemu "wypadkowi". Z pomocą przychodzi Waldek, wnuk uzdrowiciela.

Mężczyzna nie narzuca się, jest uprzejmy i gościnny. Ma w sobie dużo spokoju i opanowania, które pozwala Julii na okazanie mu zaufania. Koniec końców rodzina zostaje u gospodarza, a z każdym dniem coraz mocniej nawiązuje się między nimi nić sympatii, która pozwala każdemu z nich spojrzeć na swoje problemy z innej perspektywy.

Myślę, że takiej książki teraz potrzebowałam. Nie przesłodzonej opowieści mówiącej, że wystarczy wyjechać i wszystko się ułoży. Odczuwałam brak powieści pokazującej, że życie bywa trudne, niesprawiedliwe a ludzie mogą nas krzywdzić, ale że tylko od nas zależy co z tym dalej zrobimy. Że to my sami musimy podjąć jakąś decyzję, wprowadzić "zmianę" w życiu, by coś mogło ruszyć dalej. I nikt, niestety, nie da nam gwarancji, że zawsze będzie to ruch w stronę czegoś lepszego.

To było moje pierwsze spotkanie z Autorem i jego twórczością. Spodziewałam się lekkiej obyczajówki (ach, te zwodnicze opisy z okładek), a dostałam w ręce świetnie napisaną opowieść poruszającą ważne tematy społeczne - samotność, zdradę, wykluczenie czy przemoc. Tematy, których staramy się unikać, gdy nas samych nie dotykają, bo bywają bolesne czy krępujące. Tomasz Betcher w subtelny sposób je opisuje, ale także potrafi mocno zagrać na naszych uczuciach, "sprzedać" mądry przekaz, a to wszystko okrasić szczyptą humoru. Wielki plus dla Autora za wplecenie w prowadzoną narrację historii regionu oraz zwyczajów romskich.

Książka zmusza do zastanowienia się nad tym jak oceniamy innych, jak nasze zachowanie wpływa na budowanie relacji społecznych, ale także do refleksji co ważne jest w życiu każdego z nas.

P.S. Trochę uzdrowicielskich mocy się pojawiło... Zresztą sprawdźcie sami.

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za egzemplarz recenzencki, gdyż w magiczny sposób potrafią dobrać książki do mojego nastroju.

Samotność ma niejedno oblicze i kryje się pod wieloma maskami. Nawet będąc wśród bliskich nie jest się od niej wolnym. Czasem skrywa się za nią lęk bycia samym, lecz to, coś zupełnie innego. Najtrudniej jest stanąć z samotnością twarzą w twarz, przestać uciekać, a wyjście z niej bywa wówczas na wyciagnięcie ręki.

Wakacje w miejscu gdzie nawet diabeł dawno powiedział dobranoc, a na sam początek urlopu piorun trafia w samochód nie zapowiadają się dobrze. Co więcej cała reszta zdaje się być jakimś pechem podniesionym co najmniej do kwadratu. Jednak kiedy pominąć niezbyt udany wstęp i po prostu przyjąć, że niekiedy trzeba zweryfikować plany okazuje się, iż da się cieszyć letnim wypoczynkiem, chociaż przynosi on sobą chaos. Julia miała zamiar odwiedzić uzdrowiciela i cieszyć się urokami Beskidów wraz ze swoimi dziećmi. No cóż, wizyta okazuje się daleka od jej wyobrażeń, cała reszta przynosi z sobą wiele zmian. Klątwa, jaką jest ponoć naznaczony ich gospodarz oraz miejscowe plotki powinny być znakiem ostrzegawczym, lecz co jeśli są zupełnie czymś odwrotnym? Do tej pory kobieta miała podążała ścieżką, z jakiej bała się zejść dla dobra bliskich, ale teraz dostrzega, że da się skręcić w całkiem innym kierunku. Czy powinna nią podążyć i wywrócić swój świat do góry nogami? Waldek jest kimś, kto nosi w sobie sekrety i chadza własnymi szlakami. Tych dwoje różni się od siebie jak dzień i noc, lecz może to zaleta, nie wada…

Nie magia, nie zaklęcia, a po prostu bycie blisko, bez narzucania się i z pozostawieniem przestrzeni na myśli i czasu na odnalezienie tego, co gdzieś umknęło, zostało utracone lub po prostu pozwolenie na powiedzenie koniec. Tomasz Betcher już nie pierwszy raz zabiera czytelników w podróż z bohaterami, jacy nawet nie wiedząc o tym, stoją na rozstaju dróg i są krok od wybrania całkiem nowego kierunku. Spirala emocji, przeszłości i złych doświadczeń ukryta jest płytko, lecz jej korzenie wrosły głęboko, jednak to dociera do nas dopiero jak głębiej wejdziemy w historię, gdzie prostota okazuje się jedynie przykrywką skomplikowanej prawdy, niełatwych marzeń i trudnych wyborów. „Szeptun” jest lekturą, którą pochłania się lub raczej to ona wchłania nas, kartka po kartce. Dlaczego? Na pewno nie szybkością akcji, lub spektakularnymi zwrotami, to nie ten rodzaj książek. Tu jest kameralność, odzyskiwanie życiowego punktu zaczepienia, po prostu zatrzymanie karuzeli codzienności, nie ma wielkich słów i pięknych obietnic, które to jedne i drugie okazują się bez pokrycia i na wyrost. Autor przedstawia czytającym historię w jakiej jest coś onirycznego, przeplata się przeszłość z teraźniejszością, a pewne tajemnice po prostu pozostają sobą, uchylając jedynie rąbek to, co w sobie kryją, resztę pozostawiając z dala od ludzkich oczu. W „Szeptunie” kontrastuje niejedno, lecz wbrew pozorom ostre granice zacierają się, dopasowują się, wiele spraw odbywa się w ciszy, nie w tej niewygodnej, a takiej gdzie wreszcie słyszy się własne myśli, a to, co ważne przychodzi po cichu, czeka na odpowiedni moment i korzysta z szansy by dać o sobie znać. To, co było, jest i być może będzie, tworzy opowieść, w której na jasne kolory lata rzucają cienie wydarzenia, raniące pomimo upływu czasu i blizny, które do tej pory wciąż były rozdrapywane, lecz niekiedy jedno wydarzenie potrafi dać impuls by poszukać na to lekarstwa.

Dziś przychodzę do Was z książką Tomasza Betchera „Szeptun”. Jest to nastrojowa, ciepła powieść w której możemy poznać dwa jakże różne światy.

Julia pochodzi z Gdańska. Ma dwójkę dzieci i męża pracującego za granicą. Ich relacja coraz bardziej się rozmywa czego Julia nie zauważa. Dzięki rodzicom wyjeżdża na wakacje w Beskidy. Ma to być pobyt połączony z wizytą u miejscowego znachora, który mógłby pomóc jej synkowi z problemami skórnymi. Na miejscu okazuje się, że znachor nie żyje ale z pomocą przychodzi jego wnuk Waldek. Waldek jest wykluczony ze społeczności przez miejscową ludność ponieważ jego ojciec był Romem. Zabobonni i podatni na wszelkie przesądy ludzie od dzieciństwa uprzykrzają mu życie ale też chętnie korzystają z jego wiedzy o ziołach gdy ktoś zachoruje. Między Julią i Waldkiem po woli zaczyna się zacieśniać więź sympatii.

Autor zaserwował nam historię o dwojgu ludziach pochodzących z zupełnie różnych kręgów. Julia wykształcona nauczycielka z miasta i Waldek, mężczyzna ze wsi, który zakończył edukację na szkole podstawowej, mający szeroką wiedzę zielarską. Wydawać by się mogło że ta znajomość nie ma szans a jednak tych dwoje odnajduje w sobie to co najważniejsze. Autor w piękny i plastyczny sposób przedstawił piękno przyrody, zwyczaje romskie, wiejskie przesądy i moc jaką niesie ze sobą natura oraz wplótł wiele wydarzeń z historii regionu. Czułam tu zapach powietrza po deszczu i burzy, zapach ziół, swojskiego jedzenia, słyszałam odgłosy natury. Już od pierwszych stron urzekła mnie spokojna narracja pochłaniająca czytelnika do reszty. Autor poruszył trudne tematy jak samotność, wykluczenie, choroba, gwałt, skomplikowane relacje międzyludzkie, skłaniając czytelnika do głębokiej refleksji. Książka obudziła we mnie dużo emocji. Polecam tę zapadającą w pamięci powieść.