Róża

Przed Wami naprawdę (!) wzruszająca powieść o zakazanym uczuciu, dramatycznych wojennych doświadczeniach i rodzinnych sekretach, które wywracają cały świat.

Akcja rozgrywa się dwutorowo. W latach 40. ubiegłego wieku i w roku 2003.

W czasie II wojny światowej, kiedy Tadeusz zostaje wysłany na roboty przymusowe, trafia do niemieckiej szkółki róż, gdzie poznaje Almę Rose, córkę właściciela, a ich relacja stopniowo rozwija się mimo niechęci otoczenia i ogromnego ryzyka.

Po latach na jaw wychodzi skrywana prawda, która wywraca życie bohatera i zmusza go do spojrzenia na przeszłość z zupełnie innej perspektywy…

W skrócie. To historia o miłości, o uczuciu zakazanym, o sile wspomnień, o wielkiej stracie i nadziei na to, że coś, co wydaje się być bezpowrotnie utracone, udaje się odzyskać. „Róża” nie jest banalnym romansem rozgrywającym się na tle dramatycznych wydarzeń. Anna Rybakiewicz nigdy nie idzie na skróty i nie posługuje się tanimi fabularnymi zagrywkami, które niby działają, ale jak bardzo są powierzchowne. Tu chodzi o prawdziwe emocje: ludzką słabość, omylność, chybione decyzje, egoizm, strach, porywy serca. Doskonała człowiecza niedoskonałość. Bohaterów umieszcza w epicentrum dramatycznej rzeczywistości, by ukazać dobitnie, iż nie wszystko jest czarnobiałe, a historia niejednokrotnie zmusza do podjęcia decyzji, które z perspektywy czasu wydają się być niegodne.

Za to tak bardzo cenię twórczość Anny Rybakiewicz - za zaproszenie do dialogu.

I za piękny styl opowieści :)

Tak jest również w przypadku niezwykłej „Róży”.

Przeczytajcie. Gorąco namawiam.

🌹"Róża" spod pióra Anny Rybakiewicz to powieść obyczajowa z historią w tle.

🌹W 1943 roku młody Tadeusz trafia na przymusowe roboty do niemieckiej szkółki róż. Zamiast pola bitwy dostaje rabaty kwiatów, a zamiast wroga ludzi, którzy okazują się o wiele bardziej skomplikowani, niż propaganda mogłaby kiedykolwiek przyznać. Tam spotyka Almę Rose – córkę właścicieli. Ich relacja rodzi się powoli, w cieniu uprzedzeń, strachu i codziennej walki o przetrwanie. To nie jest miłość od pierwszego wejrzenia, tylko coś, co kiełkuje mimo wszystko, jak te róże, które trzeba pielęgnować.

Rok 2003. Starzejący się Tadeusz dostaje od umierającej żony wyznanie, które wali mu całe dotychczasowe życie w gruzy. Nagle pytania „co by było gdyby” wracają ze zdwojoną siłą.

🌹Anna Rybakiewicz zabiera nas w podróż przez czas, gdzie zapach róż miesza się z goryczą wojny i ciszą powojennych rozczarowań. Nie jest to typowa historia miłosna z happy endem na tacy, tu wszystko boli, bo jest prawdziwe.

Te dwie linie czasowe splatają się w sposób, który nie pozwala odłożyć książki.

Największą siłą książki jest to, jak subtelnie pokazuje ludzką naturę ponad podziałami. Wojna jest tłem, ale nie dominuje. Liczą się emocje, drobne gesty, zapachy, wspomnienia i te wszystkie rzeczy, które zostają, gdy hałas dział ucichnie. Motyw róż jest genialny: piękno, które wymaga troski, ma kolce, przemija, ale też wraca co roku i sądzę, że to to nie jest przypadkowy symbol.

Styl autorki jest ciepły, ale nie przesłodzony. Książkę czyta się lekko, choć w gardle często stoi gula. Bohaterowie nie są idealni i mają wady, popełniają błędy, czasem wybierają bezpieczeństwo zamiast serca. I właśnie dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić.

Jeśli lubisz powieści, które zmuszają do refleksji nad własnymi wyborami, nad tym, co naprawdę ważne i jak bardzo przeszłość potrafi nas zaskoczyć to „Róża” jest dla ciebie. To nie jest lekka rozrywka na jeden wieczór. To książka, po której chcesz posiedzieć chwilę w ciszy i pomyśleć o ludziach, których kochamy, szansach, które mijają, i o tym, że czasem warto walczyć o to, co kwitnie nawet na najtrudniejszej glebie.

Polecam z całego serca.

Czy można przeżyć całe życie, wierząc w jedną prawdę, a potem odkryć, że była ona jedynie starannie ukrywanym kłamstwem? A jeśli los dałby nam możliwość jeszcze raz spojrzeć na wydarzenia sprzed wielu lat, czy odważylibyśmy się sprawdzić, co naprawdę się wtedy wydarzyło?

Książka „Róża” Anny Rybakiewicz od pierwszych stron urzekła mnie swoim klimatem, który bardzo lubię w powieściach. Nie znajdziecie tutaj nieustannego pędu wydarzeń, za to nie brakuje emocji, tajemnic i historii, która z każdą kolejną stroną odsłoni przed Wami coraz więcej. Mam ogromną słabość do książek z historią w tle, dlatego już po przeczytaniu opisu czułam, że ta opowieść może trafić prosto w moje serce.

Anna Rybakiewicz zabrała mnie w podróż między dwoma czasami – wojennym rokiem 1943 i rokiem 2003. Bardzo lubię takie rozwiązania, bo pozwalają spojrzeć na bohaterów z różnych perspektyw i zrozumieć ich losy znacznie głębiej. Tutaj oba plany czasowe przeplatają się niezwykle płynnie, a każda kolejna strona odsłania nowe fakty, budząc jeszcze większą ciekawość.

Poznacie Tadeusza – młodego Polaka wywiezionego na roboty przymusowe do niemieckiej szkółki róż. Już sam ten obraz działa na wyobraźnię. Wojna, cierpienie i strach z jednej strony, a z drugiej róże, symbol piękna, delikatności i nadziei. To właśnie tam na drodze Tadeusza staje Alma Rose. Niemka. Dziewczyna, której powinien nie ufać. Dziewczyna, której nie powinien pokochać.

Ten wątek poruszył mnie szczególnie mocno. Autorka nie stworzyła banalnego romansu na tle wojny. Pokazała uczucie rodzące się powoli, nieśmiało, w cieniu uprzedzeń, bólu i wydarzeń, na które bohaterowie nie mieli żadnego wpływu. Czy w świecie podzielonym przez nienawiść można odnaleźć miłość? Czy serce słucha rozkazów historii i polityki? Czy można kochać kogoś, kogo inni uznaliby za wroga?

Jeszcze większe emocje wywołała we mnie współczesna część historii. Gdy umierająca żona Tadeusza wyznaje mu sekret skrywany przez lata, wszystko, co wydawało się pewne, zaczyna się rozpadać... Autorka pozwala wraz z bohaterem wrócić do przeszłości, by próbując zrozumieć, co wydarzyło się naprawdę. A u mnie pojawiło się mnóstwo pytań, na które chciałam natychmiast poznać odpowiedzi...

Czy gdyby Tadeusz znał prawdę wcześniej, czy jego życie wyglądałoby inaczej? Czy można odzyskać coś, co wydawało się bezpowrotnie utracone?

Ogromnie doceniam sposób, w jaki Anna Rybakiewicz buduje emocje. Nie ma tu sztucznego dramatyzmu. Jest za to wzruszenie, tęsknota, nadzieja, żal i nieustanne napięcie związane z odkrywaniem kolejnych sekretów. Kilka razy łapałam się na tym, że przystaję na chwilę po przeczytaniu rozdziału, żeby poukładać sobie wszystko w głowie. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną.

Urzekła mnie również lekkość i płynność stylu autorki. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, a jednocześnie trudno pozostać wobec niej obojętnym. Piękna okładka idealnie współgra z treścią, bo pod delikatnością róż kryje się opowieść pełna bólu, trudnych wyborów i tajemnic czekających na odkrycie.

Najmocniej poruszyło mnie jednak to, jak autorka pokazała wpływ przeszłości na teraźniejszość. Jak jedna decyzja może odbijać się echem przez całe życie. Jak długo człowiek potrafi nosić w sobie niewypowiedziane słowa, tęsknotę i pytania bez odpowiedzi.

„Róża” to piękna, poruszająca i pełna emocji opowieść o miłości, która nie miała prawa się narodzić, o sekretach zdolnych zmienić całe życie i o nadziei, która nigdy nie gaśnie całkowicie. Jeśli, tak jak ja, lubicie powieści z historią w tle, rodzinne tajemnice, emocjonujące losy bohaterów i opowieści, które skłaniają do refleksji, koniecznie sięgnijcie po „Różę”. To książka, która wzrusza, porusza i przypomina, że przeszłość potrafi wrócić wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Jak dziś Wasz dzień? We mnie jeszcze tlą się targowe emocje, i będę Was jeszcze tym tematem zasypywać. I naprawdę nie wiem jak to się stało, że nie dotarłam do Anny Rybakiewicz, chociaż to spotkanie było ważnym punktem w moim planie. No ale ta sobota i te godziny szczytu na targach ;) Koniecznie muszę nadrobić to następnym razem.

Książki Anny Rybakiewicz czytam od debiutu i jestem zachwycona. I powiem Wam, że ta kobieta napisała już tyle pięknych historii, że zbieram szczękę z podłogi z ponownego zaskoczenia i zachwytu nad tym, że „Róża” również mnie porwała i poniosła do innego świata.

Tradycyjnie dla autorki akcja toczy się dwutorowo. Mamy tu czasy bardziej współczesne, rok 2003 oraz czas wojny, gdzie akcja początkowo przenosi nas do roku 1943.

Wszystko dzieje się w mazurskiej miejscowości Jakubowo, dawnym Jakobsdorfie. Teraz i wtedy. Młody Tadeusz Olszański trafił tam na roboty przymusowe, do niemieckich gospodarzy. Początkowo młody i butny chłopak, wyrwany z domu rodzinnego, nie potrafił odnaleźć się w nowym świecie. Czuł sprzeciw wobec pracy dla wroga. Z czasem jednak przywykł i zaczął odnajdywać się żyjąc i pracując w majątku Maderbacherów. A Ci mieli tu ogromną plantację róż i hotel. Mieli też córki. Najstarsza Alma Rose, po śmierci matki dźwigała na swoich barkach ciężar odpowiedzialności za rodzinę. Uczucie do Almy narodziło się w Tadeuszu powoli, za to jego moc była ogromna. Jednak czy dwoje młodych ludzi, podzielonych politycznie przez wojnę i ich przywódców ma szansę na zachowanie siebie i miłości? Jedno jest pewne, że czas spędzony na przymusowych robotach, był czasem, który wywarł ogromne znaczenie na resztę życia Tadeusza.

Z drugiej strony we współczesnym czasie poznajemy Lenę, która również powoli odkrywa przed nami swoje sekrety, pracując u Pana Olszańskiego, jest świadkiem odejścia jego żony. Nie ma pojęcia co ta wyznała mu przed śmiercią i co tak wiele zmieniło, w tym wydawałoby się dobrze znanym jej człowieku. W tej płaszczyźnie również autorka zasiewa dla nas wiele tajemniczych ziarenek. Jednym z nim było pojawienie się w posiadłości Pana Olszańskiego tajemniczego Martina, który miał przejąć prowadzenie hotelu zwanego „Różanym zakątkiem”

Chociaż Anna Rybakiewicz, posługiwała się malowniczym językiem, już w trakcie pisania swojego debiutu, tak w tej książce kolejny raz poczułam świat, który dla nas namalowała słowami. Zarówno opis miejsc, jak i charakterystyczni bohaterowie, sprawili, że powstała doskonale skrojona historia. Książka obyczajowa z historią w tle, to gatunek po który jeszcze kilka lat temu nie sięgałam. Teraz natomiast, dzięki autorce jestem wzruszona i przepełniona emocjami, które jeszcze są ze mną po skończonej lekturze. Oczywiście Anna Rybakiewicz przeplatając nam lata wojenne z tymi współczesnymi, z dużym wyważeniem odkrywała przed nami ważne fakty i tajemnice, tak by lektura była jak najbardziej ciekawa. Nie jest jest to historia, która pokazuje nam piękny i idealny świat, a raczej uzmysławia historyczne realia i to z czym dawniej borykali się ludzie. Od tamtych czasów zmieniło się wiele, ale jedno pozostało nie zmienne. Człowiek, jego słabości i uczucia.

U mnie już tradycją stało się, że kiedy pojawia się nowa książka autorki to nie mogę odpuścić sobie tej wspaniałej uczty dla zmysłów, jakich jest audiobook. Uważam że twórczość Anny Rybakiewicz i głos lektorki Agnieszki Postrzygacz to duet doskonały. Dlatego polecam Wam tą historię, w wersji zarówno papierowej, jak i tej audio.

Książki Ani można czytać w ciemno, bo każda niesie ze sobą gwarancję udanej lektury.

Każda jest wyjątkowa, opisuje zupełnie różne historie, a jednak łączy je jedno: miłość w czasach niepokoju, często pomiędzy ludźmi, których nie powinno łączyć nic oprócz nienawiści.

Tak też było w majowej premierze pt. "Róża".

To, że miłość przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy, wiadomo nie od dziś.

Ale to, że sekrety mogą ją zniszczyć, rujnując życie obu stron, nie każdy jest w stanie pojąć.

*

1943 rok.

Życie pomimo wojennej zawieruchy płynie swoim rytmem. Niespodziewanie w drzwiach rodziny Olszańskich staje jeden z mieszkańców, informując, że rozpoczęły się przymusowe wywózki na roboty do Niemiec.

Chcąc uchronić starszego brata, Tadeusz podejmuje heroiczną decyzję, że to on wyjedzie.

Na targu zostaje "kupiony" przez młodą Niemkę Almę Rose, której ojciec prowadzi popularną szkółkę róż. Tadeusz, nie zdając sobie sprawy, że kobieta uratowała go przed innym sadystycznym gospodarzem, uważa ją za głupią, rozwydrzoną smarkulę.

Nienawiść szybko ustępuje miejsca kiełkującemu uczuciu, które może kosztować mężczyznę życie.

2003 rok.

Na łożu śmierci żona wyjawia Tadeuszowi tajemnicę, którą skrywała przez całe ich małżeństwo.

Wręcza mu listy z przeszłości, których treść sprawia, że mężczyzna nie chce więcej widzieć żony, choć wie, że kobieta może umrzeć w każdej chwili.

Od tego momentu już nic nie będzie takie samo, a to, co dotąd brał za oczywistość, okazało się kłamstwem.

Co skrywały listy?

Czego dowiedział się Tadeusz?

Czy zdoła wybaczyć żonie, by ta z czystym sumieniem mogła odejść z tego świata?

*

Polecam, bardzo!

Choć książka opisuje ciężkie czasy i porusza temat okropnego, niewybaczalnego kłamstwa, czytało mi się ją znakomicie. A może właśnie dzięki temu?

Zbliżając się do końca nie widziałam dosłownie nic przez oczy pełne łez. Aż się bałam, że zamoczę nimi strony.

To jest tak wielki ładunek emocjonalny, że to ciężko ubrać w słowa. Jestem zachwycona, Aniu, po raz jedenasty Twoja książka po prostu powaliła mnie na kolana. Jestem bezbronna w obliczu tych wszystkich historii, które są tam piękne jednocześnie tak bardzo bolesne.

Czekam na nowe. Dziękuję!

2003 rok,umierając, Józefina wyznaje mężowi skrywaną od wielu lat tajemnice. Tym samym wie,że Tadeusz jej nie wybaczy bo ona sama by tego nie zrobiła.

W 1943 roku młodszy z Olszańskich poświęca się i zamiast brata stawia się do transportu na roboty do Prus. Tam trafia do Mazurów, z których jedynie najmłodsza czuje się Niemką, chłopak pracuje z innymi robotnikami w polu. Właściciel ziem widzi w nim potencjał na doskonałego ogrodnika i uczy chłopaka hodowli róż. W dalekich Prusach znajdzie miłość, zakazaną, a mimo to zbyt silną by jakikolwiek zakaz stanął jej na drodze.

Mówiłam już, że książki autorki biorę w ciemno? Nadal nic się w tej kwestii nie zmieniło.

Dwutorowo prowadzona fabuła odkrywająca całą historię odpowiednio serwowanymi fragmentami.

Realistycznie i dokładnie wykreowani bohaterowie, których albo się lubi albo nienawidzi.

To podskórne uczucie kiedy domyślasz się jak ta historia potoczy się dalej, a mimo tego czytasz i czytasz nie mogąc się oderwać.

Autorka poruszyła nie tylko temat zakazanej miłości i honorowego spełnienia złożonej niegdyś obietnicy - pod wpływem chwili, ale i kwestie Mazurów. Ci poczuwali się do bycia Polakami, ale w oczach innych byli postrzegani jako Niemcy, wrogowie, z którymi nie wolno się układać ani tym bardziej ufać.

Książka pozostawiła we mnie pytania. Jak bardzo skrywana tajemnica wpływa na nas samych? Ile trzeba czekać na prawdziwe szczęście? Czy i kiedy należy poświęcić własne pragnienia nad obowiązki, lub coś co nam narzuciło społeczeństwo?

Dodam jeszcze, że to chyba pierwsza z książek autorki, która nie jest aż tak bardzo krwawa i tragiczna.

Polecam, zwłaszcza jeśli lubicie powieści z historią w tle, zwłaszcza tą z Drugiej Wojny Światowej.

Mam do róż szczególny sentyment, bo przez wiele lat w moje imieniny, babcia przynosiła mi zerwaną w ogrodzie różę. Pachniała zachwycająco i wiedziałam, że jest dana z miłością.

Róże mają również wyjątkowe znaczenie dla bohaterów najnowszej powieści Anny Rybakiewicz, na co wskazuje jej tytuł „Róża”. Dla niektórych są pasją, wręcz całym życiem, dla innych jedyną nicią wiążącą ich z przeszłością. Dla mnie równie wyjątkowa stała się ta poruszająca, w moim odczuciu najlepsza powieść autorki, która trafiła wprost do mojego czytelniczego serca.

„Dwie pary. Dwie historie. Jedno miejsce pełne róż.”

Autorka cudownie splata ze sobą dwie linie czasowe, tworząc opowieść równie piękną, co skomplikowaną. Z jednej strony przenosimy się w mroczne czasy II wojny światowej. Poznajemy młodego Tadeusza, który ze złamanym sercem trafia na roboty przymusowe do Niemiec. Los rzuca go pod dach rodziny z mazurskimi korzeniami, w której to młodziutka Alma Rose musi trzymać wszystko w ryzach, podczas gdy jej ojciec, lekkoduch i marzyciel, bez reszty zatraca się w swojej jedynej pasji, pielęgnowaniu ukochanych róż.

Początkowa wrogość i zrozumiały antyniemiecki dystans Tadeusza z czasem zaczynają topnieć, a on sam zaczyna patrzeć na drugiego człowieka „przez pryzmat zachowań, a nie wpojonych uprzedzeń”. To właśnie na tym trudnym, wojennym gruncie kiełkuje zakazane uczucie. Uczucie, które od samego początku zmuszone jest walczyć z brutalną rzeczywistością, oczekiwaniami innych i powojennymi podziałami, wydającymi się przeszkodą nie do pokonania.

Z drugiej strony wracamy do współczesności. Sędziwy już wdowiec Tadeusz, po śmierci żony, mierzy się z tajemnicą sprzed lat, która rzuca nowe światło na całe jego dotychczasowe życie. W prowadzeniu hotelu i wspaniałej szkółki różanej pomaga mu Lena, młoda kobieta z niezwykle trudnym bagażem doświadczeń, która w Różanym Zakątku odnalazła sens życia. Spokojna codzienność dziewczyny znów staje jednak na głowie, gdy Tadeusz postanawia przekazać stery w firmie nowemu zarządcy, Martinowi.

Czy to najlepsza powieść autorki? Dla mnie tak. Zakochałam się w niej absolutnie! Zachwyciła mnie nie tylko fabułą, w której tajemnice kładą się cieniem na całym życiu, a trudne wybory łamią serce, ale również bohaterami, tak nieidealnymi jak my. Popełniającymi błędy, szukającymi prawdy o sobie samych, ale i pragnącymi miłości, która czasem potrzebuje odpowiedniego gruntu, żeby rozkwitnąć. To też piękna, słodko-gorzka historia o tym, że czasem największe dobro spotyka nas ze strony tych, po których najmniej byśmy się tego spodziewali.

Ta historia jest dla mnie zupełnie jak tamte róże, które babcia wręczała mi z uśmiechem. Ofiarowana czytelnikowi z niezwykłą czułością i pachnąca najczystszą miłością, która na długo zostaje w sercu.

[ współpraca reklamowa z wydawnictwem Filia – dziękuję za egzemplarz do recenzji ]

Młodzieńcza miłość Tadeusza ma zostać jego bratową. W tym momencie chłopakowi załamuje się cały świat. Gdy jego brat zostaje wytypowany do przymusowych robót, Tadek zachowuje się honorowo i postanawia stawić się na pobór za brata. Można powiedzieć, że przez przypadek (lub dzięki niemu) trafia do pracy w słynnej szkółce róż. I tak się składa, że znajduje tam najcenniejszą odmianę jaka tylko może się trafić.

Po wielu latach żona na łożu śmi€rci wyznaje Tadeuszowi okrutną prawdę. Czy po tylu latach kłamstw zdoła jej to wybaczyć?

Przyznaje się bez bicia. Książki Anny miałam w planach już od dawna, ale zawsze coś. Teraz przeczytałam tę i już wiem, że będę sięgała po twórczość autorki w ciemno. Czytając byłam pewna, że historia będzie toczyła się inaczej i nagle… wszystko zaczęło się układać w logiczną całość. Zaczęłam łączyć elementy i byłam przekonana, że wiem jak się potoczą losy bohaterów. Jednak zakończenie mimo wszystko mnie zaskoczyło – nie spodziewałam się happy endu.

Książka wywołała we mnie ogrom emocji. Pojawiły się też łzy. Zaczęłam zastanawiać się nad tym jak okrutny i przewrotny bywa los. Do tego kłamstwo, życie budowane na żalu i bólu po stracie, która wcale nie musiała się wydarzyć. Do tego zdrada i na dodatek ze strony siostry…

Historia przypadnie do gustu osobom, które lubią powieści z wojną w tle. Mamy też dwie ramy czasowe, ale nie jest problemem połapanie się. Narratorami są bohaterowie, więc bardzo dokładnie poznajemy ich myśli i emocje.

Myślę, że „Róża” zasługuje na to, żeby ją poznać. Mimo trudnych tematów i obrazu życia w czasie wojny, jest to powieść przyjemna. Opowiada o wielkiej miłości i stracie oraz o nowych początkach.

Anna Rybakiewicz po raz kolejny oddała w nasze ręce piękną i pełną emocji powieść, której akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych.

„Róża” to powieść obyczajowo-historyczna, której akcja dzieje się podczas II Wojny Światowej. Poznajemy wtedy młodego Tadeusza, który zamiast swojego brata trafia na roboty przymusowe do niemieckiej szkółki róż. Tam poznaje Almę Rose. I chociaż początkowo nie przepadają za sobą, to z czasem rodzi się pomiędzy nimi uczucie, które może kosztować ich życie.

Autorka pokazuje nam również co dzieje się w 2003 roku. Na łożu śmierci żona Tadeusza zdradza rodzinny sekret, który burzy fundamenty jego powojennego życia. Wraz z prawdą wracają wspomnienia, a z nimi pytanie czy mógł wybrać inaczej?

Pani Ania posiada niezwykle lekki i płynny styl pisania. Czytając jej książki zawsze przenoszę się w czasie i za każdym razem poznaję nową i pełną emocji historię. I tak też jest i tym razem.

Tempo akcji tej książki jest umiarkowane. Nie znajdziemy w niej wielu zwrotów akcji czy sensacji. Autorka skupia się bardziej na rodzinnych relacjach i odkrywaniu przeszłości. I właśnie te odkrycia, wspomnienia i przeżycia bohaterów sprawiają, ze od książki nie można oderwać się.

Książkę polecam fanom powieści historyczno-obyczajowych. Tym, którzy wolą wewnętrze emocje bohaterów niż wartką akcję. W szczególności polecam tę książkę tym, którzy znają już pióro Anny Rybakiewicz.

🌹 „ʀóżᴀ” ᴀɴɴᴀ ʀʏʙᴀᴋɪᴇᴡɪᴄᴢ 🌹

 Opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować życie, i o nadziei, że nawet to, co utracone, można odzyskać. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi budować emocjonalne opowieści i tworzyć bohaterów, których losy na długo pozostają w pamięci czytelnika. Śmiało mogę rzec, że to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Jej historie zawsze wywołują mnie mnóstwo skrajnych emocji i za każdym razem po skończeniu książki czuję się cudownie związana z daną historią. ❤

„Róża” to historia, która uświadamia, że prawdziwa miłość pojawia się niespodziewanie i nie zwraca uwagi na pochodzenie, różnice czy trudną rzeczywistość. Bohaterowie muszą zmierzyć się z wojną, stratą oraz decyzjami, które na zawsze wpływają na ich życie. To właśnie te emocjonalne przeżycia sprawiają, że powieść tak mocno oddziałuje na czytelnika i pozostawia po sobie wiele refleksji. Szczególnie poruszający jest wątek miłości Tadeusza, Polaka wywiezionego na przymusowe roboty oraz Almy Rosy, córki niemieckiego właściciela majątku. Ich uczucie od początku wydaje się być skazane na niepowodzenie, ponieważ wojna, podziały narodowościowe i otaczająca ich rzeczywistość nie pozostawia im miejsca na szczęście.

Autorka stworzyła opowieść przepełnioną atmosferą tęsknoty, delikatności i nadziei. Symboliczny motyw róż nadaje całej historii wyjątkowego klimatu, a wojenne tło sprawia, że losy bohaterów stają się jeszcze bardziej poruszające. Największe emocje wzbudza jednak historia miłości rodzącej się w niesprzyjających warunkach i uczucie, które mimo przeciwności losu pozostaje żywe przez długie lata. W książce nie brakuje również tajemnic, dramatycznych wydarzeń oraz trudnych wyborów, które wpływają na losy bohaterów i wywołują w czytelniku silne emocje: od wzruszenia po złość i niedowierzanie.

„Róża” to bardzo bolesna i refleksyjna powieść o miłości, stracie oraz sile uczuć wystawionych na próbę czasu. Książka skłania do wielu przemyśleń i pokazuje, że nie zawsze życie układa się tak, jakbyśmy tego oczekiwali. 🌹 To jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.❤